II SA/Bk 782/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę Decyzją z dnia [...].07.2017 r. znak [...]Wójt Gminy J. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku Pana D. R. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...].05.2016 r. znak [...] w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości położonej we wsi J. o numerze geodezyjnym [...] odmówił uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości rolnej – działki nr [...] położonej we wsi J. o pow. 0,31 ha. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek Pana D. R. o wznowienie postępowania oparty na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 kpa okazał się nieuzasadniony z uwagi na fakt, iż nie mógł być on stroną postępowania podziałowego, a zatem jego interes prawny nie został naruszony. Okoliczność iż jest on właścicielem działki [...] graniczącej z działką [...] będącej przedmiotem podziału nie uzasadniała przyjęcia, iż jest on stroną postępowania o podział działki [...] stanowiącej własność D. R. Odwołania wniesionego od tej decyzji organ II instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie uwzględniło utrzymując decyzję organu I instancji w mocy – decyzję z dnia [...].08.2017 r. znak [...]. Organ II instancji stwierdził, iż prawidłowe jest stanowisko organu I instancji, że odwołującemu się nie przysługiwał w postępowaniu podziałowym przymiot strony, bowiem w tym postępowaniu zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stronami postępowania są wyłącznie właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości. Przedmiotem podziału była działka [...] w wyniku którego wydzielono działkę [...] o pow. 0,0795 ha z przeznaczeniem drogi dojazdowej do pól i łąk o nr [...] i działkę [...]. Ten sposób podziału nie miał na celu regulacji granic i mieścił się w obrębie granic wewnętrznych dzielonej działki [...]. W żaden więc sposób nie dotyczył więc interesu prawnego, także w rozumieniu art. 28 kpa. Skargę od tej decyzji wniósł D. R., w której zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 8 ustawy z dnia 14.06.1960 r. kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej jako kpa) poprzez zaniechanie przeprowadzenia wnikliwej i dogłębnej analizy sprawy, b) art. 107 § 3 w zw. z art. 77 § 1 kpa – poprzez całkowite pominięcie przez organ II instancji powoływania się przez skarżącego na istnienie po jego stronie interesu prawnego, wyrażonego konkretną normą prawa materialnego (art. 43 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych), c) art. 145 § 1 pkt 4 kpa poprzez nieuznanie przez organ, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu wobec braku uznania skarżącego za stronę postępowania; co spowodowało wydanie przez organ postanowienia niezgodnego z prawem, II. naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 97 ust. 1 i 3 ugn w zw. z art. 28 kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, iż status strony w postępowaniu podziałowym przysługuje jedynie właścicielowi nieruchomości dzielonej, podczas gdy ten status też może przysługiwać innym podmiotom zgodnie z normą art. 28 kpa; b) art. 28 kpa poprzez brak uznania, iż skarżący, jako strona, wykazał swój interes prawny poprzez przywołanie konkretnej normy prawa materialnego – art. 43 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, co zaskutkowało brakiem uznania skarżącego za stronę postępowania, c) art. 97 ust. 1 ugn w zw. z art. 28 kpa poprzez błędne uznanie, iż w przedmiotowej sprawie stroną mogą być wyłącznie wnioskujący o podział nieruchomości, a zatem skarżący nie ma przymiotu strony, w związku z czym nie należało uchylić dotychczasowej decyzji. W oparciu o tak przedstawione zarzuty skarżący wniósł o: a) na podst. art. 145 § 1 ust.1 pkt a i c ppsa – uchylenie decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, b) na podst. art. 145a § 1 ppsa – zobowiązanie organu I instancji do wydania decyzji uchylającej poprzednią, zaskarżoną decyzję, c) na podst. art. 200 ppsa – zasądzenie na rzecz skarżącego od organu II instancji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 142 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 2062) Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że tylko stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania ewentualnie inne naruszenia przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik postępowania mogłyby skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej p.p.s.a.). Tego rodzaju naruszenia w kontrolowanej decyzji Sąd nie stwierdził. Wbrew zarzutom skarżącego organy trafnie przyjęły, iż brak było podstaw do uznania go za stronę postępowania podziałowego. Sam fakt graniczenia działki stanowiącej własność skarżącego z działką będącą przedmiotem podziału w wyniku którego wydzielono działkę [...] z przeznaczeniem jej pod drogę dojazdową do działki [...] nie daje jeszcze podstaw do uznania, iż skarżący winien być stroną postępowania podziałowego w oparciu o art. 28 kpa. Podział działki [...] nastąpił w granicach tej działki i nie naruszył uprawnień właścicielskich skarżącego do działki [...]. Na datę podziału wydzielona działka [...] granicząca z działką skarżącego, której własność po dokonaniu podziału zastała przeniesiona na rzecz Gminy J. z przeznaczeniem w przyszłości pod drogę nie uzyskała statusu drogi publicznej. Stąd też całkowicie chybionym jest wyprowadzanie swojego interesu na podstawie art. 43 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych jako że w wyniku podziału nie powstała żadna droga publiczna i tej okoliczności skarżący nie wykazał. Zasadnie tędy organy stwierdziły, że skarżący nie posiadał interesu prawnego dającego mu podstawę do uzyskania statusu strony w postępowaniu podziałowym. Ocena ta została dokonana w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy wynikający z prawidłowo zebranego materiału dowodowego. W sprawie nie doszło więc do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania ani też naruszenia art. 97 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami na podstawie której organ stwierdził, iż stroną postępowania był jedynie właściciel działki będącej przedmiotem podziału. Zaskarżona decyzja odpowiada więc prawu co uzasadniało oddalenie skargi po myśli art. 151 p.p.s.a.