III SA/Łd 1066/17

Dnia 18 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant pomocnik sekretarza Ewa Cieślik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2018 roku sprawy ze skargi D. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w Policji w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej oddala skargę. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017 roku poz. 1257) po rozpatrzeniu zażalenia st. asp. w stanie spocz. D.M. na postanowienie nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 31 maja 2017 r. D. M. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z prośbą o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie w latach 2001-2015 służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu w celu podwyższenia emerytury. Jako podstawę prawną wydania zaświadczenia wskazał § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.). Następnie, pismem z 9 czerwca 2017 r. sprecyzował zakres swojego żądania, wskazując na § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. W dniu [...] organ I instancji wydał postanowienie, którym odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez st. asp. w stanie spocz. D.M., potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 219 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym (...) i § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z 18 października 2004 r. W zażaleniu skarżący zarzucił organowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych istotny dla rozstrzygnięcia sprawy polegający na stwierdzeniu braku podstaw do wydania stronie zaświadczenia potwierdzającego okresy służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu oraz obrazę przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 218 § 2 k.p.a. w przedmiocie zaniechania podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. D. M. wniósł o uchylenie postanowienia organu I instancji, które zostało wydane bez odniesienia się do sprawdzenia rejestrów, które organ Policji zobowiązany był prowadzić w celu gromadzenia informacji o zdarzeniach w sposób szczególny zagrażających życiu i zdrowiu policjantów, w czasie czynności służbowych. Ponadto, strona zarzuciła organowi I instancji, iż w niewłaściwy sposób prowadzone były akta osobowe policjanta w zakresie umożliwiającym ustalenie wysługi emerytalnej. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu powołane zostało brzmienie art. 217 i art. 218 k.p.a. Komendant wyjaśnił, że na podstawie art. 218 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Żądanie wydania zaświadczenia nie może prowadzić jednak do konieczności zebrania przez organ administracji nowych informacji, chociaż może się wiązać z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych danych, co uczyniono w niniejszej sprawie, przeprowadzając w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Organ rozpatrując żądanie strony, przed wydaniem zaświadczenia uwzględnia dane z ewidencji, rejestrów, zbiorów dokumentów lub zbiorów danych utrwalonych innymi technikami. W sytuacji, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może jedynie wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Komendant Miejski Policji w Ł. przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia stanu faktycznego, które jednak nie przyniosło zamierzonego efektu w postaci uzyskania dokumentów potwierdzających pełnienie przez skarżącego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Podkreślił, że z analizy akt osobowych oraz przebiegu służby strony wynika, iż od dnia przyjęcia do dnia zwolnienia służba pełniona była w: Oddziale Prewencji Policji w Ł., Sekcji Zabezpieczenia Miasta Komendy Miejskiej Policji w Ł. (tj. obecnym Wydziale Patrolowo-Interwencyjnym Komendy Miejskiej Policji w Ł.) oraz VI Komisariacie Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł. Rozkazem personalnym nr [...]Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] maja 2017 r. skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 31 maja 2017 r. na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W trakcie postępowania wyjaśniającego organ I instancji przeprowadził kwerendę materiałów będących w dyspozycji Dowódcy Oddziału Prewencji Policji w Ł., Naczelnika Wydziału Patrolowo-Interwencyjnego Komendy Miejskiej Policji w Ł. oraz Komendanta VI Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł., w celu wytypowania dokumentów potwierdzających wykonywanie przez stronę czynności, w których istniało zagrożenie dla życia i zdrowia. Pismem z dnia 21 czerwca 2017 r. p.o. Komendanta VI Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł. wskazał, iż strona od dnia 01.07.2007 r. do 2010 r. pełniła służbę w Ogniwie Patrolowym VI Komisariatu Policji KMP w Ł. i za ten okres dokonano sprawdzenia notatników służbowych zdanych do składnicy akt VI Komisariatu Policji KMP w Ł. za nr Spisu [...], [...], [...], a od dnia 01.03.2010 r. do 2015 r. pełniła służbę jako dzielnicowy w I Rewirze Dzielnicowych VI Komisariatu Policji KMP w Ł. i dokonano sprawdzenia notatników służbowych za w/w okres. Ponadto, pismem z dnia 19 września 2017 r. organ II instancji zwrócił się do Komendanta VI Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł. o ponowne dokonanie kwerendy dokumentów potwierdzających wykonywanie przez stronę czynności w warunkach określonych w § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur (...). Pismem z dnia 22 września 2017 r. Komendant VI Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł. wskazał, iż posiadana w VI Komisariacie dokumentacja w postaci notatników służbowych strony od dnia 1 marca 2010 roku do 2015 roku za I.dz. [........] nie potwierdziła podejmowania żadnych czynności służbowych mogących spełnić warunki określone w § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Przy dokonywaniu kwerendy notatników służbowych wzięto pod uwagę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27.05.2014 r. sygn. akt U 12/13. Pismem z 12 lipca 2017 r. Naczelni Wydziału Patrolowo-Interwencyjnego Komendy Miejskiej Policji w Ł. wskazał, że dokumentacja posiadana w Wydziale Patrolowo - Interwencyjnym KMP w Ł. na podstawie, której można potwierdzić zaistnienie wymienionych zdarzeń to jedynie notatniki służbowe. Jednocześnie stwierdzono, iż notatniki służbowe skarżącego obejmujące okres za lata 2004 do 30 czerwca 2007 r. zostały przekazane do Składnicy Akt KMP w Ł. za nr spisu akt przekazanych tj.: - spis akt przekazanych nr [...] z dnia 28.06.2012 roku, za okres 03.09.2004r. do 31.12.2004 r. - spis akt przekazanych nr [...] z dnia 12.07.2012 roku, za okres 01.01.2005r. do 31.12.2005 r. - spis akt przekazanych nr [...] z dnia 11.03.2013 roku, za okres 01.01.2006r. do 31.12.2006 r. - spis akt przekazanych nr [...] z dnia 19.04.2013 roku, za okres 01.01.2007r. do 30.06.2007 r. Ponadto, ustalono, iż przedmiotowa dokumentacja została wybrakowana przez Składnicę Akt Komendy Miejskiej Policji w Ł. po okresie obowiązkowego jej przechowywania (karta nr 22 akt postępowania) - protokół brakowania nr [...] z dnia 17.07.2012 roku oraz nr [...] z dnia 12.06.2014 roku. Organ odwoławczy wskazał, że z pisma z dnia 11 lipca 2017 r. Dowódcy Oddziału Prewencji Policji w Ł. za wynika, iż w okresie od dnia 19 czerwca 2017 r. do dnia 10 lipca 2017 r. przeprowadzona została kwerenda zasobu archiwalnego znajdującego się w składnicy akt Oddziału Prewencji Policji w Ł. W wyniku kwerendy ustalono, że: 1. Książka służby Kompanii 03 Prewencji za lata 1996-2001, zdana Spisem akt przekazanych nr 73 poz. 6 - 8, poz. 15 - 19, poz. 25 - 30, poz. 37 - 41 po upływie okresu przechowywania zostały wybrakowane Protokołem brakowania akt nr [...] z dnia 27.02.2004 r; 2. Książka służby Kompanii 03 Prewencji za lata 2001-2002 zdana Spisem akt przekazanych nr 80 poz. 122 - 125 po upływie okresu przechowywania zostały wybrakowane Protokołem brakowania akt nr [...] z dnia 16.01.2009 r; 3. Książka służby Kompanii 03 Prewencji za lata 2002-2003 zdana Spisem akt przekazanych nr 90 poz. 4 - 7 po upływie okresu przechowywania zostały wybrakowane protokołem brakowania akt nr [...] z dnia 16.01.2009 r.; 4. Książka służby Kompanii 03 Prewencji za lata 2003-2004 zdana Spisem akt przekazanych nr 100 poz. 7 - 10 po upływie okresu przechowywania zostały wybrakowane protokołem brakowania akt nr [...] z dnia 16.01.2009 r.; 5. Zabezpieczenie porządku i bezpieczeństwa podczas imprez i uroczystości o charakterze masowym - mecze piłki nożnej rok 2000 dokumentacja zdana Spisem akt przekazanych nr 60 poz. 25 po upływie okresu przechowywania zostały wybrakowane Protokołem brakowania akt nr [...] z dnia 16.01.2009 r.; 6. Zabezpieczenie porządku i bezpieczeństwa podczas imprez i uroczystości o charakterze masowym - mecze piłki nożnej rok 2001 dokumentacja zdana Spisem akt przekazanych nr 68 poz. 6 po upływie okresu przechowywania zostały wybrakowane Protokołem brakowania akt nr [...] z dnia 16.01.2009 r.; 7. Zabezpieczenie porządku i bezpieczeństwa podczas imprez i uroczystości o charakterze masowym - mecze piłki nożnej rok 2002 dokumentacja zdana Spisem akt przekazanych nr 94 poz. 7 po upływie okresu przechowywania zostały wybrakowane Protokołem brakowania akt nr [...] z dnia 16.01.2009 r.; 8. Zabezpieczenie porządku i bezpieczeństwa podczas imprez i uroczystości o charakterze masowym - mecze piłki nożnej rok 2003 dokumentacja zdana Spisem akt przekazanych nr 95 poz. 6 po upływie okresu przechowywania zostały wybrakowane Protokołem brakowania akt nr [...] z dnia 28.10.2010 r.; 9. Zabezpieczenie porządku i bezpieczeństwa podczas imprez i uroczystości o charakterze masowym - mecze piłki nożnej rok 2004 dokumentacja zdana Spisem akt przekazanych nr 98 poz. 5 po upływie okresu przechowywania zostały wybrakowane Protokołem brakowania akt nr [...] z dnia 28.10.2010 r.; 10. Plany i dyslokacja służby prewencyjnej - Plany Dzienne Służby 2000 zdane spisem akt przekazanych nr 60 . poz. 56 po upływie okresu przechowywania zostały wybrakowane Protokołem brakowania akt nr [...] z dnia 16.01.2009 r. 11. Plany i dyslokacja służby prewencyjnej - Plany Dzienne Służby 2001 zdane Spisem akt przekazanych nr 68 poz. 9 po upływie okresu przechowywania zostały wybrakowane Protokołem brakowania akt nr [...] z dnia 16.01.2009 r.; 12. Plany i dyslokacja służby prewencyjnej - Plany Dzienne Służby 2002 zdane Spisem akt przekazanych nr 94 poz. 14 po upływie okresu przechowywania zostały wybrakowane Protokołem brakowania akt nr [...] z dnia 16.01.2009 r.; 13. Plany i dyslokacja służby prewencyjnej - Plany Dzienne Służby 2003 zdane Spisem akt przekazanych nr 95 poz. 12 po upływie okresu przechowywania zostały wybrakowane Protokołem brakowania akt nr [...] z dnia 16.01.2009 r.; 14. Plany i dyslokacja służby prewencyjnej - Plany Dzienne Służby 2004 zdane Spisem akt przekazanych nr 98 poz. 10 po upływie okresu przechowywania zostały wybrakowane Protokołem brakowania akt nr [...] z dnia 16.01.2009 r.; 15. Notatniki służbowe D.M. za okres 05.06.2001-20.01.2002 zdane Spisem akt przekazanych nr 80 poz. 65, po upływie okresu przechowywania zostały wybrakowane Protokołem brakowania nr [...] z dnia 03.12. 2008 r.; 16. Notatniki służbowe D.M. za okres 21.01.2002-28.01.2003 zdane Spisem akt przekazanych nr 90 poz. 3, po upływie okresu przechowywania zostały wybrakowane Protokołem brakowania nr [...] z dnia 03.12.2008 r.; 17. Notatniki służbowe D.M. za okres 29.01.2003-22.01.2004 zdane Spisem akt przekazanych nr 100 poz. 6, po upływie okresu przechowywania zostały wybrakowane Protokołem brakowania nr [...] z dnia 03.12.2008 r.; 18. Notatniki służbowe D.M. za okres 23.01.2004-31.08.2004 zdane Spisem akt przekazanych nr 123 poz. 6, po upływie okresu przechowywania zostały wybrakowane Protokołem brakowania nr [...] z dnia 28.10.2010 r..; Wyjaśniono, że dodatkowo, w celu przeprowadzenia dalszej analizy materiałów będących w zasobie składnicy akt OPP w Ł. komisja przeprowadziła kwerendę określonej dokumentacji dotyczącej przebiegu służby wnioskującego. Poddano analizie następujące materiały za okres 20 listopada 2000 r. do dnia 31 sierpnia 2004 r: 1. Plany działań w ochronie porządku publicznego - protesty społeczne 2000r. udostępnione ze składnicy akt OPP w Ł., Spis akt przekazanych nr [...]; 2. Plany działań w ochronie porządku publicznego - protesty społeczne, powódź 2001r. udostępnione ze składnicy akt OPP w Ł., Spis akt przekazanych nr [...]; 3. Plany działań w ochronie porządku publicznego - analizy i oceny 2002r. udostępnione ze składnicy akt OPP w Ł., Spis akt przekazanych nr [...]; 4. Plany działań w ochronie porządku publicznego - analizy i oceny, protesty społeczne 2003r. udostępnione ze składnicy akt opp w Ł., Spis akt przekazanych nr [...]; 5. Plany działań w ochronie porządku publicznego - protesty społeczne 2004r. udostępnione ze składnicy akt OPP w Ł., Spis akt przekazanych nr [...]. Powołana komisja w OPP w Ł. ustaliła następujący stan faktyczny: 1. W okresie od 20 listopada do 31 grudnia 2000 r. na podstawie posiadanej dokumentacji określono, że st. asp. w stanie spoczynku D. M. nie podejmował żadnych czynności służbowych mogących spełnić warunki określone w § 4 pkt 1-4 przytoczonego wcześniej aktu prawnego; 2. W okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2001 r. na podstawie posiadanej dokumentacji określono, że skarżący a) nie podejmował żadnych czynności służbowych mogących spełnić warunki określone w § 4 pkt 1 i 2 oraz 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy (...); b) w okresie 27 - 31 lipca 2001 r. (5 dni) w S. podejmował czynności służbowe spełniające warunki określone § 4 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005r. brał bezpośredni udział w działaniach ratowniczych podczas powodzi w ramach operacji "A" w woj. [...]. 3. W okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2002 r. na podstawie posiadanej dokumentacji określono, że skarżący nie podejmował żadnych czynności służbowych mogących spełnić warunki określone w § 4 pkt 1-4 przytoczonego wcześniej aktu prawnego; 4. W okresie od 1 stycznia do 31 maja 2003r. na podstawie posiadanej dokumentacji określono, że skarżący nie podejmował czynności na podstawie powołanego wcześniej aktu prawnego; 5. W okresie od 1 stycznia do 31 sierpnia 2004 r. na podstawie posiadanej dokumentacji określono, że skarżący nie podejmował żadnych czynności służbowych mogących spełnić warunki określone w § 4 pkt 1-4 przytoczonego wcześniej aktu prawnego. Organ odwoławczy wskazał, że w dokumentach poddanych analizie odnaleziono tylko jeden przypadek wskazany w § 4 ust. 3 cyt. rozporządzenia. Jednak nie został zachowany wymóg podejmowania działań ratowniczych w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu przez co najmniej 30 dni w roku. Strona podejmowała takie działania jedynie przez 5 dni w roku 2001. Ponadto, przy dokonaniu kwerendy dokumentów wzięto pod uwagę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2014 r. o sygn. akt U 12/13. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji, analiza znajdujących się w składnicy akt w Oddziale Prewencji Policji w Ł. oraz Komendzie Miejskiej Policji w Ł. dokumentów nie wykazała żeby strona pełniła służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, strona nie podejmowała czynności operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych i interwencji w celu ochrony obywateli, mienia, w sytuacjach, w których istniało zagrożenie dla jej życia lub zdrowia. Organ podkreślił, że większość dokumentacji z pierwszych lat służby strony, zgodnie z jednolitym wykazem akt, z uwagi na upływ czasu została wybrakowana, zgodnie z uchylonym § 32 zarządzenia nr 920 Komendanta Głównego Policji z dnia 11 września 2008 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w zakresie działalności archiwalnej w Policji (Dz. Urz. KGP z 2008 roku Nr 16, poz. 95) obowiązującym do dnia 26 lipca 2016 r. Brakowanie dokumentów oznacza procedurę zniszczenia dokumentacji niearchiwalnej, której organ administracji nie był zobowiązany trwałe przechowywać w archiwum. Natomiast zgodnie z obecnie obowiązującym § 2 pkt 2 zarządzenia nr 8 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 lipca 2016 r. w sprawie metod i form brakowania dokumentacji niearchiwalnej w Policji (Dz. Urz. KGP z 2016r. poz. 41) dokumentacją niearchiwalną jest dokumentacja niestanowiąca materiałów archiwalnych, zakwalifikowana do kategorii archiwalnej "B" oznaczonej symbolem "B", "BE" lub "BC", zgodnie z jednolitym rzeczowym wykazem akt Policji, stanowiącym załącznik do zarządzenia nr 93 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 grudnia 2007 r. w sprawie jednolitego rzeczowego wykazu akt Policji. Stosownie do § 3 ust. 1 ww. zarządzenia, dokumentacja niearchiwalna podlega brakowaniu po upływie okresu jej przechowywania. Brakowanie dokumentacji niearchiwalnej polega na wydzieleniu dokumentacji przeznaczonej do zniszczenia, przeprowadzeniu oceny przydatności dokumentacji do celów praktycznych lub ekspertyzy archiwalnej oraz na fizycznym zniszczeniu tej dokumentacji. Brakowania dokumentacji niearchiwalnej kategorii "B" oznaczonej symbolem "B" lub "BE" dokonuje się nie wcześniej niż po dniu 1 stycznia roku następującego po roku, w którym upływa okres jej przechowywania. Brakowanie dokumentacji niearchiwalnej należy prowadzić systematycznie. Biorąc powyższe pod uwagę, wskazać należy, iż organ I instancji w toku postępowania wyjaśniającego zwrócił się do jednostek oraz komórek organizacyjnych Policji, w których strona pełniła służbę w celu przeprowadzenia kwerendy dokumentów potwierdzających pełnienie służby przez policjanta w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Wynik tej kwerendy był dla strony negatywny. Organ odwoławczy wskazał, że jednocześnie organ I instancji dokonał analizy akt osobowych strony. W wyniku przeglądu akt osobowych strony ustalono, iż w toku służby uległa wypadkowi w dniu 02.06.2006 r. w trakcie przeprowadzanej interwencji w stosunku do awanturującego się nietrzeźwego mężczyzny, którego doprowadzał do radiowozu. Będąc w budynku funkcjonariusz potknął się na schodach, czego skutkiem było doznanie urazu kolana prawnego. Orzeczeniem Nr [...]MSWIA w Ł. z 12.09.2006 r. rozpoznano przebyte skręcenie stawu kolanowego prawnego z naciągnięciem więzadła pobocznego piszczelowego – ustalono 3% trwałego uszczerbku na zdrowiu. Zdaniem organu, wyżej wymienionego wypadku strony w służbie nie można uznać jednak za zdarzenie związane z podwyższeniem emerytury. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego "nie odniesienia się do sprawdzenia rejestrów, które organ Policji był zobowiązany prowadzić w celu gromadzenia informacji o zdarzeniach w sposób szczególny zagrażających życiu i zdrowiu policjantów, w czasie czynności służbowych oraz niewłaściwego prowadzenia akt osobowych policjanta w zakresie ustalenia wysługi emerytalnej", organ odwoławczy stwierdził, iż w Komendzie Miejskiej Policji w Ł. oraz Oddziale Prewencji Policji w Ł. prowadzona jest właściwa dokumentacja dotycząca przebiegu służby policjantów, w tym także strony, w postaci akt osobowych, notatników służbowych, książki zdarzeń i innych dokumentów. Stosownie do treści zarządzenia nr 678 Komendanta Głównego Policji z dnia 17 czerwca 2005 r. w sprawie zasad prowadzenia przez przełożonych dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym policjantów oraz sposobu prowadzenia akt osobowych (Dz. Urz. KGP Nr 11, poz. 71 ze zm.), w aktach osobowych strony zgromadzono dokumenty służące między innymi do ustalania wysługi lat dla celów emerytalnych. W przypadku akt osobowych strony taka dokumentacja była gromadzona i na jej podstawie byłemu policjantowi ustalono wysługę emerytalną. Organ stwierdził, że akta osobowe skarżący prowadzone były zgodnie z zarządzeniem nr 678 Komendanta Głównego Policji z 17 czerwca 2005 r. Ustosunkowując się do zarzutu strony dotyczącego naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 218 § 2 k.p.a. w przedmiocie zaniechania kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego organ wskazał, że w niniejszej sprawie odmowa wydania żądanego przez stronę zaświadczenia, potwierdzającego fakt pełnienia przez skarżącego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej, została poprzedzona przeprowadzeniem przez organ I instancji wnikliwego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 218 § 2 k.p.a. Komendant Miejski Policji w Ł. w sposób wyczerpujący wyjaśnił, iż dokonana analiza akt osobowych oraz dokumentacji będącej w dyspozycji organu, nie wykazała, aby zasoby dokumentujące przebieg służby strony dawały podstawę do wydania zaświadczenia żądanej treści, zgodnie z dyspozycją art. 217 § 2 k.p.a. Wobec powyższego, za nieuzasadniony uznano zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., gdyż w ocenie organu II instancji, Komendant Miejski Policji w Ł. nie uchybił zasadzie prawdy obiektywnej zawartej w tym przepisie. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy polegającego na stwierdzeniu braku podstaw do wydania stronie zaświadczenia potwierdzającego okresy służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu Komendant wyjaśnił, że postępowanie w zakresie wydawania zaświadczeń oznacza potwierdzenie stanu faktycznego i prawnego na podstawie posiadanych przez organ dokumentów. W przypadku zaś braku odpowiednich danych organ nie wydaje zaświadczenia o żądanej treści. Nie jest celem tego postępowania poszukiwanie nowych faktów czy okoliczności. Zatem w postępowaniu tym nie ma potrzeby umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych przez organ dokumentów. Uproszczony charakter postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń sprawia, że nie można w nim stosować także zasady z art. 75 § 1 k.p.a. - dopuszczania jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w tym dokumentów dostarczonych przez stronę np.: oświadczenia policjanta potwierdzającego fakt pełnienia służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, a także przesłuchania innych funkcjonariuszy Policji, z którymi strona pełniła służbę na okoliczność jej pełnienia w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Ponadto, w toku postępowania wyjaśniającego o wydanie zaświadczenia strona nie składała wniosków dowodowych, w tym o przesłuchanie w charakterze świadków policjantów pełniących ze stroną służbę w Komendzie Miejskiej Policji w Ł. oraz Oddziale Prewencji Policji w Ł.. W szczególności strona nie wskazała na dowody, w tym przesłuchanie świadków, które zgłosiłaby oraz nie wskazała na okoliczności, które mogłyby zostać dzięki nim wyjaśnione, w sposób odmienny od przyjętego przez organ I instancji stanu faktycznego. Komendant Wojewódzki stwierdził zatem, że organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób prawidłowy, kwerendzie poddane zostały dokumenty znajdujące się w posiadaniu organu, ze wskazaniem dokumentów, które zostały wybrakowane. Informacje uzyskane z jednostek oraz komórek organizacyjnych Policji, w których strona pełniła służbę nie są szczątkowe, lakoniczne i są wystarczające do właściwego potwierdzenia faktu pełnienia (bądź nie) przez skarżącego czynności służbowych w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu. W skardze D. M. zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego w kwestii naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2015 r. poz. 900) i niedopełnienie prawnego obowiązku prowadzenia rejestrów; 2. przepisów postępowania administracyjnego, art. 7 k.p.a. w zw. z art. 218 §.2 k.p.a. w przedmiocie zaniechania kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i uchylenia postanowienia organu l instancji, które zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa, bowiem organ I instancji nie zwrócił się do strony o przedłożenie przez stronę własnej dokumentacji, z uwagi na brak własnej. Skarżący wniósł o uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz stwierdzenie, że organ administracji publicznej ponosi winę za brak możliwości wystawienia zaświadczenia z uwagi na zaniechanie obowiązku prowadzenia wymaganych przepisami rejestrów jak również o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm przepisanych. Wskazał, iż domaga się przeprowadzenia ponownej kwerendy dokumentacji z uwzględnieniem jego uczestnictwa w następujących zdarzeniach, w których bez wątpienia brał udział: 1/ interwencja funkcjonariusza Policji, który podejmuje czynności w przypadku bójki z użyciem niebezpiecznych przedmiotów, 2/ interwencja funkcjonariusza Policji, który z polecenia przełożonego w trybie "alarmowym" jako pojazd uprzywilejowany podejmuje interwencję, 3/ podjęcie interwencji w celu odparcia czynnej napaści, bądź naruszenia nietykalności cielesnej, 4/ podjęcie interwencji w toku działań pościgowych przez policjanta, zmierzających do zatrzymania sprawcy przestępstwa przeciwko życiu lub zdrowiu z użyciem niebezpiecznego narzędzia, 5/ podjęcie interwencji w trakcie pościgu przez policjanta przy wykorzystaniu pojazdu służbowego, 6/ podjęcie interwencji, np. pościg, zatrzymanie, dokonanie przeszukania terenu celem zatrzymania osoby, która może posiadać broń palną, niebezpieczne narzędzia lub przedmiot przypominający broń palną, 7/ podejmowanie interwencji związanej z zabezpieczeniem miejsca ujawnienia niewybuchów, ogniska ptasiej grypy lub skażenia inną substancją, 8/ podejmowanie interwencji w stosunku do osób, które posiadają niebezpieczne przedmioty i grożą ich użyciem, 9/ podejmowanie czynności pierwszej pomocy przedmedycznej na miejscu zdarzenia, 10/ podjęcie interwencji mających na celu przeszukanie miejsca np. katastrofy budowlanej, miejsca gdzie wystąpiła klęska żywiołowa, a następnie zabezpieczenie miejsca prowadzonych działań, 11/ podjęcie interwencji polegającej na udziale policjanta w ewakuacji osób, a następnie też w przeszukaniu budynku w związku z informacją o podłożeniu materiału wybuchowego, 12. Podjęcie interwencji polegającej na przeszukaniu określonego terenu za osobą, której zostało zgłoszone zaginięcie, 13/ podjęcie interwencji związanej z pościgiem za wszystkimi sprawcami przestępstw i wykroczeń, 14/ podjęcie czynności służbowych związanych z realizacją konwojów osób zakwalifikowanych do "osób niebezpiecznych", 15/ podjęcie interwencji związanej z zatrzymaniem osób wraz z innymi Wydziałami: CBŚ, PG, PS, PPŻiZ, itp., 16/ podjęcie interwencji wobec osób z zaburzeniami psychicznymi, agresywnymi, będącymi pod wpływem alkoholu lub środków odurzających, 17/ podjęcie interwencji w ramach udzielenia pomocy i asekuracji innym służbom, 18/ podjęcie interwencji wobec osób nietrzeźwych, 19/ zabezpieczenie imprez masowych podwyższonego ryzyka, 20/ zabezpieczenie przejazdów uczestników imprez masowych, 21/ zabezpieczenie akcji i operacji policyjnych w związku z meczami piłki nożnej, zjazdami polityków, 22/ podjęcie interwencji polegającej na udziale policjanta w odblokowywaniu obiektów, dróg, węzłów kolejowych, zabezpieczeniu manifestacji i zgromadzeń górników, stoczniowców, blokady rolników, itp. Skarżący podniósł, iż nie jest dopuszczalna w demokratycznym państwie prawa taka sytuacja, że organ administracji publicznej zniszczył dokumenty, nie prowadząc wymaganych prawem rejestrów i tym bardziej wiedząc, że po latach nie będzie możliwym wydanie zaświadczenia. Powyższe stanowi naruszenie art. 8 kpa i art. 2 Konstytucji RP. Wskazane rejestry organ Policji jest zobowiązany prowadzić w celu gromadzenia informacji o zdarzeniach w sposób szczególny zagrażających życiu i zdrowiu policjantów w czasie wykonywanych czynności służbowych. Mając na uwadze uzasadnienie organu, gdzie stwierdza on, że nie dysponuje już dokumentami na podstawie których można by wydać zaświadczenie, należy - zdaniem strony - bezwzględnie uznać, że organ ten nie dopełnił ciążącego na nim z mocy prawa obowiązku prowadzenia powyżej wskazanego rejestru. Należy w oparciu o powyższe wysnuć tezę, że to prawdopodobnie z winy organu administracji publicznej nie jest możliwym wystawienie zaświadczenia, bowiem organ, zaniechał swojego obowiązku i nie gromadził istotnych dla wysługi emerytalnej dokumentów w jego osobowych, nie prowadził wymaganych rejestrów i tym samym mógł spowodować istotną szkodę w wysokości przyznanego mu świadczenia emerytalnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego w dacie wydania zaskarżonego aktu, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia, a także - z mocy art. 135 p.p.s.a. - postanowienia organu pierwszej instancji, wykazała, że akty te nie naruszają prawa. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno, co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego, uzasadniających zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Prawidłowo też do ustalonego stanu faktycznego zastosowano przepisy prawa materialnego. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. nr [...] z dnia [...], utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w Ł. nr [...] z dnia [...] o odmowie wydania skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Dokonując analizy przepisów regulujących wydawanie zaświadczeń wskazać należy, że w myśl art. 217 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1). Zaświadczenie takie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2). Przepis ten przewiduje zatem dwie odrębne sytuacje, w których organ administracji publicznej zobowiązany jest wydać zaświadczenie: gdy wymaga tego przepis prawa oraz gdy żąda tego wnioskodawca powołując się na swój interes prawny. Do drugiego z tych stanów faktycznych nawiązuje przepis art. 218 § 1 K.p.a. przewidujący, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Natomiast art. 218 § 2 K.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Komentowany przepis art. 218 K.p.a. różnicuje zatem obowiązki organu w zależności od wyodrębnionych wyżej dwóch przypadków dotyczących wydania zaświadczenia. Organ może poprzestać na posiadanej dokumentacji jedynie wówczas, gdy chodzi o sytuację wynikającą z art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. Za powyższym stanowiskiem przemawia wykładnia art. 218 § 1 K.p.a., który odwołuje się do art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. Natomiast nie budzi wątpliwości, że jeśli zaświadczenia wymaga przepis prawa, to zgodnie z art. 218 § 2 K.p.a. organ może przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (por. wyrok NSA z 5 października 2001 r., II SA 1858/01, dostępny na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Zauważyć jednak należy, że postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ w związku z wydaniem zaświadczenia nie może być substytutem danych wynikających z prowadzonych przez właściwy organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające nie może tym samym służyć ustalaniu określonego stanu faktycznego, który nie wynika z danych zgromadzonych przez organ. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Dlatego też nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach, jak i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Jak trafnie wywiedziono w orzecznictwie, zaświadczenie nie może rozstrzygać o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku, ponieważ jest tylko przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z 22 grudnia 2009, I OSK 377/09, powołana strona internetowa). Wydane zaświadczenie, ze swojej istoty, ma potwierdzać istnienie określonych faktów lub stanu prawnego. Odmowa wydania zaświadczenia może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy strona nie wykaże interesu prawnego lub gdy fakty albo stan prawny nie wynikają z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych. W pierwszej kolejności zatem, w ramach postępowania w sprawie wydania zaświadczenia organ ustala jakiego rodzaju ewidencje i rejestry mogą zawierać żądane dane. Dalsza część postępowania sprowadza się do wyjaśnienia, czy posiadane dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy oraz, co najważniejsze, czy dotyczą stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca (por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, PiP 2004 nr 10, s. 63). W przedmiotowej sprawie obowiązek wydania zaświadczenia wynikał z przepisów prawa, tj. powołanej już wyżej ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 900 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarne oraz ich rodziny (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1148 ze zm.), powoływanego dalej jako rozporządzenie MSWiA, a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734), zwanego dalej rozporządzeniem RM. Przepis art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy stanowi, że emeryturę funkcjonariusza podwyższa się o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Udokumentowanie uprawnień do podwyższenia emerytury na podstawie tego przepisu w formie zaświadczenia, stanowiącego środek dowodowy w postępowaniu przed organami emerytalnymi, określone zostało natomiast w § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA, zgodnie z którym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy. W odniesieniu do zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, powołany wyżej przepis § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA, stanowiący regulację szczególną, jednoznacznie wskazuje, że zaświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie, wydawane jest w oparciu o akta osobowe funkcjonariusza lub w oparciu o inne dokumenty, potwierdzające pełnienie służby w tych warunkach. W tym kontekście uzasadnione jest stwierdzenie, że komentowaną regulacją w postępowaniu o wydanie przedmiotowego zaświadczenia wyłączono szerszy zakres postępowania wyjaśniającego, uniemożliwiając m. in. stosowanie przepisu art. 75 § 1 K.p.a., w myśl którego jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem, w szczególności zaś dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Organ może więc wydać wyłącznie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów, natomiast niedopuszczalne jest tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów, na przykład w drodze zeznań świadków. W toku postępowania wyjaśniającego zeznania świadków są zatem dopuszczalne jedynie na okoliczność istnienia w organie dokumentacji potwierdzającej wykonywanie obowiązków służbowych w określonych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Tym samym prezentowane przez skarżącego stanowisko, dotyczące możliwości dopuszczenia dowodu z zeznań świadków, należy ocenić jako pozbawione uzasadnienia prawnego. W rozpoznawanej sprawie, odmawiając wydania skarżącemu wnioskowanego zaświadczenia, organy zasadnie powołały się na rozporządzenie RM, które w § 4 stanowi, że emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych: 1) podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia; 2) uczestniczył, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku, w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia; 3) brał bezpośredni udział w działaniach ratowniczych, w tym ratowniczo-gaśniczych, lub bezpośrednio tymi działaniami na miejscu zdarzenia kierował - co najmniej przez 30 dni w ciągu roku; 4) brał udział, co najmniej przez 8 miesięcy w ciągu roku, w stałym wypełnianiu zadań w zakresie bezpośredniej ochrony i opieki nad osadzonymi: a) w oddziałach dla nosicieli wirusa HIV, dla osadzonych wymagających stosowania szczególnych środków leczniczo-wychowawczych i osadzonych szczególnie niebezpiecznych w okresie do dnia 31 sierpnia 1998 r. lub b) w oddziałach dla osadzonych niebezpiecznych i w oddziałach terapeutycznych dla skazanych z zaburzeniami psychicznymi lub upośledzonymi umysłowo, o których mowa odpowiednio w art. 88 § 3 i art. 96 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, ze zm.) - po dniu 1 września 1998 r. Rozpoznając niniejszą sprawę organy zobligowane zatem były dokonać ustaleń, czy składający wniosek o wydanie zaświadczenia wykonywał - na zasadach określonych w powołanym wyżej przepisie § 4 rozporządzenia RM - obowiązki służbowe w sytuacjach, w których istniało zagrożenie jego życia lub zdrowia. W przypadku skarżącego, z uwagi na charakter pełnionej przez niego służby oraz doprecyzowanie wniosku o wydanie zaświadczenia pismem z dnia 9 czerwca 2017 r., w sprawie miał znaczenie pkt 1 i 2 powołanego wyżej przepisu. Podkreślić na wstępie należy, że nie jest trafna przedstawiona przez skarżącego wykładnia § 4 rozporządzenia RM w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt. 12/13 (OTK-A 2014 r. nr 5, poz. 56), sprowadzająca się do tego, że w przepisie tym chodzi o niebezpieczeństwo potencjalne, wynikające z samego faktu wykonywania przez policjanta czynności służbowych i związaną z tym możliwość narażenia na działanie bliżej nieokreślonego napastnika. Zarówno w skardze jak i w zażaleniu na postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] skarżący przytoczył bowiem ponad dwadzieścia nieskonkretyzowanych przykładów interwencji policyjnych, które - w jego ocenie - powinny zostać przez organ uwzględnione przy wydawaniu wnioskowanego zaświadczenia, gdyż jako policjant pełniący służbę w OPP w Ł. często brał w nich udział. Taka interpretacja powyższego przepisu prowadzi w istocie do sytuacji, że z uwagi na specyfikę służby w Policji niemal każdemu funkcjonariuszowi powinno przysługiwać zwiększenie, o jakim mowa w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Nie można jednak pomijać, że w tym przepisie ustawy, jak również w § 4 rozporządzenia RM, mowa jest o służbie pełnionej w warunkach "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu". Dla uzyskania prawa do powyższego zwiększenia nie wystarczą zatem okoliczności zagrażające życiu i zdrowiu, ale ustawodawca wzmocnił powyższy wymóg i posłużył się dodatkowym kwalifikatorem. W przekonaniu Sądu, zagrożenie, o jakim mowa w omawianym przepisie musi być realne, rzeczywiste, a nie dające się jedynie przewidzieć; nie może też mieć charakteru abstrakcyjnego, lecz ma być obiektywne i konkretne. Chodzi zatem o konkretne sytuacje, w jakich zaistniało tego rodzaju zagrożenie, z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego np. określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Istnieje bowiem oczywista różnica pomiędzy potencjalnym niebezpieczeństwem, z jakim wiązała się służba w Policji na określonym stanowisku, a szczególnym zagrożeniem życia lub zdrowia, występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w określonej akcji i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym wskazanym w § 4 pkt 1 rozporządzenia RM. Dlatego też, zdaniem Sądu, z samego faktu pełnienia służby na danym stanowisku, z przypisanymi do tego stanowiska obowiązkami, nie wynika, że jest to służba pełniona w warunkach szczególnych i że permanentnie występuje szczególne zagrożenie życia lub zdrowia funkcjonariusza. Służba w takiej formacji jak Policja w sposób oczywisty wiąże się z narażeniem zdrowia, a nawet życia przy wykonywaniu ustawowych zadań. Według art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2067, ze zm.) Policja, jako uzbrojona formacja służąca społeczeństwu, obowiązana jest strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia. Stąd też możliwość podwyższenia emerytury z tytułu służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu jest przywilejem i może mieć miejsce tylko w sytuacji, kiedy w sposób nie budzący wątpliwości zostanie wykazane pełnienie służby w takich warunkach. Zgodzić należy się zatem z organami, że zwrot "pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" pozwala na przyjęcie stanowiska, iż wykonywanie przez funkcjonariusza obowiązków służbowych musi mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych zważywszy na zagrożenie życia i zdrowia. Pogląd ten, jak trafnie dostrzegły organy, znajduje potwierdzenie w ww. wyroku Trybunału, który w uzasadnieniu tego orzeczenia stwierdził, że zwrot "szczególnie zagrażający życiu i zdrowiu" odnosi się do kwalifikacji zagrożenia rozumianej jako stwierdzenie zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Sąd podziela tym samym stanowisko organów, że tylko czynności podejmowane w warunkach szczególnego (nadzwyczajnego) zagrożenia życia lub zdrowia danego funkcjonariusza można uznać za czynności wykonywane w sytuacjach istnienia "zagrożenia życia lub zdrowia". Wyjaśnić również należy, że powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego miał charakter zakresowy, tj. stwierdzał niezgodność § 4 pkt 1 rozporządzenia RM w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis § 4 pkt 1 rozporządzenia RM mógł zatem stanowić podstawę odmowy wydania zaświadczenia w niniejszej sprawie, jednakże obowiązkiem organu było stwierdzenie w oparciu prowadzone ewidencje, rejestry bądź inne dane znajdujące się w jego posiadaniu, czy skarżący w trakcie wykonywania obowiązków służbowych nie podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia, a nie w sytuacjach bezpośredniego zagrożenie życia i zdrowia. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji wynika, że odmowa wydania zaświadczenia nastąpiła z uwzględnieniem treści wskazanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W świetle powyższego, w przekonaniu Sądu, organy w rozpoznawanej sprawie dokonały trafnej oceny zbadanej w toku postępowania, obszernej istniejącej dokumentacji, przez pryzmat takiego właśnie rozumienia przesłanki wykonywania obowiązków służbowych w sytuacjach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu skarżącego, a co wynika wprost z obydwu postanowień. Na podkreślenie zasługuje także okoliczność, że w ramach prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji wystąpił do jednostek i komórek organizacyjnych Policji, w których wnioskodawca pełnił służbę, celem zweryfikowania posiadanej dokumentacji, pod kątem ustalenia, czy miały miejsce zdarzenia kwalifikujące się do wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści. Z przeprowadzonej przez organy analizy akt osobowych oraz przebiegu służby skarżącego wynika, iż od dnia przyjęcia do dnia zwolnienia skarżący pełnił służbę w Oddziale Prewencji Policji w Ł., Sekcji Zabezpieczenia Miasta Komendy Miejskiej Policji w Ł. (tj. obecnym Wydziale Patrolowo-interwencyjnym Komendy Miejskiej Policji w Ł.) oraz VI Komisariacie Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł. Z tego też względu, w trakcie postępowania wyjaśniającego organ I instancji przeprowadził kwerendę materiałów będących w dyspozycji Dowódcy Oddziału Prewencji Policji w Ł., Naczelnika Wydziału Patrolowo-Interwencyjnego Komendy Miejskiej Policji w Ł. oraz Komendanta VI Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł., w celu wytypowania dokumentów potwierdzających wykonywanie przez stronę czynności, w których istniało zagrożenie dla życia i zdrowia. Pismem z dnia 21 czerwca 2017 r. Komendant VI Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł. wskazał, iż strona od dnia 01.07.2007 r. do 2010 r. pełniła służbę w Ogniwie Patrolowym VI Komisariatu Policji KMP w Ł. i za ten okres dokonano sprawdzenia notatników służbowych zdanych do składnicy akt VI Komisariatu Policji KMP w Ł. za nr spisu [...], [...], [...], a od dnia 01.03.2010 r. do 2015 r. pełniła służbę jako dzielnicowy w I Rewirze Dzielnicowych VI Komisariatu Policji KMP w Ł. i dokonano sprawdzenia notatników służbowych za w/w okres. Ponadto, pismem z dnia 19 września 2017 r. organ II instancji zwrócił się do Komendanta VI Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł. o ponowne dokonanie kwerendy dokumentów potwierdzających wykonywanie przez stronę czynności w warunkach określonych w § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Pismem z dnia 22 września 2017 r. Komendant VI Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł. wskazał, iż posiadana w VI Komisariacie dokumentacja w postaci notatników służbowych strony od dnia 1 marca 2010 roku do 2015 roku nie potwierdziła podejmowania żadnych czynności służbowych mogących spełnić warunki określone w § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia RM. Natomiast, pismem z 12 lipca 2017 r. Naczelnik Wydziału Patrolowo-interwencyjnego Komendy Miejskiej Policji w Ł. wskazał, iż posiadana w Wydziale Patrolowo - Interwencyjnym KMP w Ł. dokumentacją na podstawie której można potwierdzić zaistnienie wymienionych zdarzeń to jedynie notatniki służbowe strony, przy czym stwierdzono, iż notatniki obejmujące okres: 2004 - do 30.06.2007 r. zostały przekazane do składnicy akt KMP w Ł. i wybrakowane przez składnicę po okresie ich obowiązkowego przechowywania. Z kolei, z pisma Dowódcy Oddziału Prewencji Policji w Ł. z 11 lipca 2017 r. wynika natomiast, iż w okresie od 10 czerwca 2017 r. do 10 lipca 2017 r. przeprowadzona została kwerenda zasobu archiwalnego znajdującego się w składnicy akt OPP w Ł. Szczegółowo wymienione zostały dokumentu z okresu 1996 - 31.08.2004 r., które po upływie okresu przechowywania zostały wybrakowane (str. 4 i 5 zaskarżonego postanowienia). Dodatkowo w celu przeprowadzenia analizy materiałów będących nadal w zasobie składnicy akt OPP w Ł. powołana została komisja, która przeprowadziła kwerendę określonej dokumentacji dotyczącej przebiegu służby skarżącego za okres 20.11.2000 r. do 31.08.2004 r. W dokumentach poddanych analizie odnaleziono tylko jeden przypadek wskazany w § 4 ust. 3 rozporządzenia RM, jednak nie został zachowany wymóg podejmowania działań ratowniczych w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu przez co najmniej 30 dni w roku. Strona podejmowała takie działania jedynie przez 5 dni w roku 2001. Przeprowadzona przez organy analiza znajdujących się w składnicy akt w Oddziale Prewencji Policji w Ł. oraz Komendzie Miejskiej Policji w Ł. dokumentów nie wykazała żeby strona pełniła służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, strona nie podejmowała czynności operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych i interwencji w celu ochrony obywateli, mienia, w sytuacjach, w których istniało zagrożenie dla jej życia lub zdrowia. Ponadto, większość dokumentacji z pierwszych lat służby strony, zgodnie z jednolitym wykazem akt, z uwagi na upływ czasu została wybrakowana, zgodnie z uchylonym § 32 zarządzenia nr 920 Komendanta Głównego Policji z dnia 11 września 2008 roku w sprawie metod i form wykonywania zadań w zakresie działalności archiwalnej w Policji (Dz. Urz. KGP z 2008 roku Nr 16, poz. 95) obowiązującym do dnia 26 lipca 2016 roku. Brakowanie dokumentów oznacza procedurę zniszczenia dokumentacji niearchiwalnej, której organ administracji nie był zobowiązany trwałe przechowywać w archiwum. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala zdaniem Sądu na stwierdzenie, że organy obu instancji przeprowadziły w sposób właściwy postępowanie wyjaśniające dokonując wnikliwej analizy i oceny dokumentacji związanej z pełnieniem przez skarżącego służby w Policji. Wbrew zarzutom skarżącego, postępowanie przeprowadzone przez organy nie potwierdziło istnienia okresów służby, które uprawniałyby nabycie prawa do podwyższenia emerytury policyjnej przy zastosowaniu o wskaźniki procentowe określone w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy. W szczególności, nie znalazło potwierdzenia w istniejącej dokumentacji, że w którymkolwiek roku swej służby wnioskodawca podejmował co najmniej sześciokrotnie czynności, z którymi wiązałoby się zagrożenie życia lub zdrowia w rozumieniu § 4 pkt 1 rozporządzenia RM lub też, aby uczestniczył, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku, w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia w myśl § 4 pkt 2 tego rozporządzenia. Nie doszło przy tym do naruszenia § 4 pkt 1 rozporządzenia RM, gdyż organy prawidłowo dokonały wykładni postanowień tego przepisu, pomijając kryterium bezpośredniości w odniesieniu do zagrożenia życia lub zdrowia podczas wykonywania wskazanych w tym przepisie obowiązków służbowych. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13, stwierdził bowiem niezgodność § 4 pkt 1 rozporządzenia RM, w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, z przepisem art. 15 ust. 6 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Nie można kwestionować, że na zajmowanych stanowiskach skarżący w okresie służby brał udział w różnego rodzaju interwencjach i podejmował czynności służbowe. Jednakże tego typu działania stanowiły istotę służby pełnionej przez funkcjonariusza Policji i nie była to aktywność, której skutki wykraczałyby poza przeciętną miarę. Dostrzec trzeba, że wprawdzie art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy gwarantuje funkcjonariuszom prowadzenie przez organy Policji dokumentacji umożliwiającej gromadzenie danych o faktach wskazujących na pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, pozwalającej na wydanie zaświadczenia, jednak brak takich dokumentów z powodu zniszczenia ich na skutek upływu czasu ich przechowywania sprawia, że nie jest możliwe wydanie pozytywnego zaświadczenia. Nie można bowiem domniemywać, czy w wybrakowanych dokumentach były zawarte informacje istotne dla wniosku skarżącego. Tylko odpowiednie zapisy, adnotacje w takich dokumentach pozwoliłyby organowi na dokonanie ustaleń w oparciu o art. 218 § 1 i 2 K.p.a. Nieuzasadniony jest przy tym zarzut skargi, że organy policji doprowadziły do zniszczenia dokumentów, które świadczyłyby o służbie skarżącego w warunkach zagrażających jego życiu i zdrowiu mimo, że miały obowiązek ich przechowywania. Jak wynika z wyjaśnień organów policji zniszczenie dokumentów nastąpiło zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, a więc po upływie określonego czasu ich przechowywania. W sytuacji gdy upłynął już wymagany czas przechowywania dokumentów uległy one brakowaniu. Jeżeli natomiast brakowanie dokumentacji znajduje oparcie w przepisach obowiązującego prawa - a tak jest w rozpoznawanej sprawie - Sąd nie ma podstaw by obarczać odpowiedzialnością za powyższe organ administracji publicznej, zarzucając mu brak rzetelności w gromadzeniu materiału dowodowego. Także zarzut skargi, że organy Policji w sposób nieprawidłowy prowadziły akta osobowe strony, gdyż w aktach osobowych policjanta winny być gromadzone dokumenty istotne dla uprawnień emerytalnych funkcjonariusza, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale sprawy. Skoro bowiem organy te nie posiadały informacji, aby funkcjonariusz brał udział w zdarzeniach, o których mowa w § 4 rozporządzenia RM, to nie miały obowiązku prowadzenia w tym zakresie rejestrów i gromadzenia dokumentacji. W przypadku bowiem uczestniczenia policjanta w działaniach zagrażających jego życiu i zdrowiu winien on sporządzić raport z dokładnym opisem interwencji do przełożonego w sprawach osobowych, który po jego potwierdzeniu przesyła raport do akt osobowych policjanta. Akta osobowe skarżącego nie zawierają żadnych tego rodzaju raportów. Na gruncie powyższych ustaleń stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie odmowa wydania żądanego przez skarżącego zaświadczenia, potwierdzającego fakt pełnienia przez skarżącego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej, została poprzedzona przeprowadzeniem przez organ wnikliwego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 218 § 2 K.p.a. Organ w sposób wyczerpujący wyjaśnił, iż dokonana analiza akt osobowych oraz dokumentacji będącej w dyspozycji organu, nie wykazała, aby zasoby dokumentujące przebieg służby skarżącego dawały podstawę do wydania zaświadczenia żądanej treści, zgodnie z dyspozycją art. 217 § 2 K.p.a. Wobec powyższego, za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia art. 7 K.p.a., gdyż organ, zdaniem Sądu, nie uchybił zasadzie prawdy obiektywnej zawartej w tym przepisie. Z analogicznych powodów nie sposób również podzielić zarzutu naruszenia art. 77 § 1 K.p.a. istnienia dowodów (dokumentów), potwierdzających, że skarżący w trakcie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia lub też, aby uczestniczył, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku, w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Odnośnie natomiast do podanych w zażaleniu i w skardze szeregu zdarzeń i interwencji, w których uczestniczył skarżący, to jeszcze raz trzeba podkreślić, iż są one bardzo ogólnikowe i przykładowe. D.M. nie podał żadnych konkretnych informacji dotyczących tych działań tj. daty zdarzenia, jego przebiegu, w jakim charakterze w nich uczestniczył i.t.p., a zatem wymienione zdarzenia nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Skoro na podstawie posiadanych danych osobowych i innych dokumentów pozostających w dyspozycji organów i objętych analizą, szczegółowo opisanych w wydanych postanowieniach, nie można było znaleźć potwierdzenia dla uznania pełnienia przez skarżącego służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, w postaci dokumentacji, z której wynikałoby, że skarżący podejmował czynności służbowe w warunkach określonych w § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia RM, to zasadnym było podjęcie zaskarżonego postanowienia, utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie wydania skarżącemu wnioskowanego zaświadczenia. Warto przy tym podkreślić, iż okoliczność, że w organach policji brak jest dokumentacji potwierdzającej służbę D.M. w warunkach określonych w § 4 rozporządzenia RM z 4 maja 2009 r. nie pozbawia go możliwości udowodnienia tych okoliczności innymi środkami dowodowymi (np. zeznaniami świadków) w sprawie o podwyższenie emerytury z tytułu pełnionej służby w szczególnych warunkach. W postępowaniu uproszczonym jakim jest sprawa o wydanie zaświadczenia nie można bowiem przeprowadzać dowodu z zeznań świadków. Jest to natomiast dopuszczalne w postępowaniu przed sądem powszechnym. W postępowaniu przed sądem powszechnym skarżący może wykazać różnymi środkami dowodowymi (np. zeznaniami świadków), że faktycznie pełnił służbę w warunkach określonych w § 4 rozporządzenia z 4 maja 2005 r. (por. wyrok NSA w spr. I OSK 2554/16 z 24 stycznia 2017 r.). Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi. k.ż.