I SA/Kr 1238/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek Sędzia: WSA Piotr Głowacki Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 września 2017 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2016 r. - skargę oddala - Po rozpatrzeniu odwołania S. K. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 31 maja 2017r., nr [...] określającej wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2016r. na kwotę 1.596,00 zł, działając na podstawie art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj.: Dz.U z 2016r., poz. 617 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), Uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXX/488/15 z dnia 18 listopada 2015r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od środków transportowych (Dz.U. Województwa Małopolskiego z 2015r., poz. 6449) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2017r., poz. 201, dalej: "o.p.".) – Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 września 2017r. o nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym; Prezydent Miasta K. określił ww. zobowiązanemu, wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2016r. Podano, że ww. podatnik w dniu 1 czerwca 2000r. nabył pojazd marki Ikarus 256 o numerze rejestracyjnym [...]. Podatnik nie zgłosił przedmiotowego pojazdu do opodatkowania w 2016r. W związku z powyższym w dniu 1 marca 2017r., organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie odnośnie określenia wysokości ww. zobowiązania. Zaznaczono, że w przedmiotowej sprawie, oparto się na materiale dowodowym, zebranym w postępowaniu dotyczącym określenia ww. wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2014r. Podkreślono też, że stan posiadania pojazdu, ustalono na podstawie umowy kupna sprzedaży z dnia 1 czerwca 2000r., zawartej pomiędzy kupującym S. K. a sprzedającymi J. S. i A. Ł.. Organ podatkowy uznał, iż ww. umowa jest ważna, bowiem dla powstania obowiązku podatkowego nie jest istotna okoliczność, czy podatnik faktycznie wykorzystuje pojazd, czy też nie. Podniesiono, że prawidłowość przeprowadzonego postępowania została potwierdzona przez SKO w K., które utrzymało w mocy decyzję w sprawie określenia ww. wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2014r. W rezultacie czego, obowiązek podatkowy wobec ww. zobowiązanego w zakresie podatku od środków transportowych, powstał z dniem 1 lipca 2000r. W odwołaniu od ww. decyzji podatnik zarzucił jej naruszenie: - art 8 u.p.o.l., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, prowadzące do uznania, iż podatnik jest stroną postępowania oraz podmiotem zobowiązanym do uiszczenia podatku od środków transportowych, - art. 9 ust. 1 u.p.o.l., poprzez uznanie, iż obowiązek podatkowy w zakresie podatków od środków transportowych ciąży na podatniku, jako właścicielu przedmiotowego pojazdu, w sytuacji, kiedy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż nie nabył on pojazdu marki Ikarus, a więc nie można mu przypisać obowiązku podatkowego, - art. 133 § 1 o.p., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, iż podatnik jest stroną w postępowaniu podatkowym, - art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 191 o.p., poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie i wysnucie z nich wniosków niemających poparcia w zgromadzonej dokumentacji, tj.: nieprawidłowego uznania, że umowa sprzedaży z dnia 1 czerwca 2000r. była skuteczna i nastąpiło przeniesienie prawa własności ww. samochodu na rzecz podatnika, a to skutkowało powstaniem obowiązku podatkowego po jego stronie oraz nieprawidłowego uznania, że doszło do częściowej zapłaty ustalonej ceny, w sytuacji, kiedy brak jest pisemnych potwierdzeń tych okoliczności, zaś zeznania w tym zakresie świadków o nazwiskach: S. i Ł. nie korespondują z całością materiału dowodowego sprawy, - art 155 w zw. z art. 181 i 188 o.p., poprzez brak przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w postaci ponownego przesłuchania A. Ł., J. S. i A. Ż. na okoliczności istotne dla sprawy, w sytuacji, kiedy z takim wnioskiem wystąpił podatnik, zaś przeprowadzone przesłuchanie przez organ podatkowy nie skutkowało ustaleniami w zakresie dokonanych czynności przez funkcjonariuszy policji i zatrzymania dowodu rejestracyjnego przedmiotowego samochodu, - art. 121 § 1 o.p., poprzez brak zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, co świadczy o przeprowadzeniu postępowania dowodowego w sposób podważający zaufanie obywateli do organów państwa, art. 201 § 1 pkt 2 o.p., poprzez jego niezastosowanie i brak zawieszenia z urzędu postępowania, w sytuacji, gdy organ z urzędu posiadał informację o toczącym się postępowaniu podatkowym w przedmiocie określenia podatnikowi wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2014r. i wniesieniu skargi do WSA w Krakowie na decyzję SKO w K. z dnia 14 lutego 20017r. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku postępowania odwoławczego organ II instancji powołał się na treść art. 8, art. 9 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l., a następnie uznał, że organ I instancji prawidłowo przyjął, iż ww. podatnik w dniu 1 czerwca 2000r. zawarł z J. S. i A. Ł., umowę sprzedaży pojazdu marki Ikarus. Fakt zawarcia i podpisania przedmiotowej umowy zostały potwierdzone, zarówno przez sprzedającego tj. J. S. i A. Ł., jak i przez samego nabywcę, tj. podatnika. Podano, że wszystkie strony zawartej umowy potwierdziły autentyczność swoich podpisów na umowie sprzedaży pojazdu. W zawartej umowie sprzedaży, ustalona została cena nabycia pojazdu na łączną kwotę 17.000,00 zł, przy czym 10.000,00 zł płatne gotówką, a pozostała suma rozłożona na 6 rat miesięcznych, płatnych od lipca do grudnia 2000r. w kwocie po 1.166,00 zł. Strony nie wprowadziły w treści umowy żadnych dodatkowych zastrzeżeń. Podpisana przez strony umowa sprzedaży zawierała wszystkie istotne przedmiotowo postanowienia (essentiala negotii). Umowa zawiera określenie stron, określenie przedmiotu każdej ze stron: tj. określenie przedmiotu i ceny. Treść przedmiotowej umowy sprzedaży nie zawierała zastrzeżenia z art. 155 § 1 k.c., co oznaczało, że własność sprzedawanego samochodu, przechodziła na nabywcę już z datą zawarcia przez strony tej umowy, zaś kwestie związane z wykonaniem umowy, składają się na odrębne roszczenia i nie unicestwiają samego przeniesienia własności rzeczy oznaczonej, co do tożsamości automatycznie na skutek zawarcia umowy sprzedaży, będącej umową konsensualną, jeśli nie uczyniono w niej odmiennego zastrzeżenia. Uznano, że podnoszona przez kupującego kwestia wydania pojazdu oraz kwestia uiszczenia ceny sprzedaży nie mają istotnego znaczenia dla ustalenia powstania obowiązku podatkowego po stronie podatnika, gdyż obowiązek podatkowy powstał w chwili podpisania umowy sprzedaży w dniu 1 czerwca 2000r. Dodatkowo wskazano, że z oświadczenia strony wynika, iż nie dokonał on zapłaty całości kwoty ustalonej w zawartej umowie, okoliczność ta została potwierdzona zeznaniami świadków, którzy stwierdzili, że część gotówki została uiszczona przez kupującego w momencie podpisywania umowy. Podano też, że bez znaczenia dla powstania obowiązku podatkowego jest okoliczność zatrzymania autobusu przez policję już po podpisaniu umowy sprzedaży. W aktach sprawy znajduje się kopia pisma, z którego wynika, iż pojazd ten faktycznie został w dniu 30 stycznia 2001r. skontrolowany, a jego dowód rejestracyjny zatrzymany i przesłany do Urzędu Miasta K.. Na pokwitowaniu nie wskazano jednak osoby kierującej pojazdem, a jedynie wpisano, że posiadaczem pojazdu był J. S. oraz A. Ł., co było zgodne z danymi zawartymi w ewidencji, gdyż po nabyciu pojazdu podatnik nie dopełnił obowiązku i nie wystąpił z wnioskiem o rejestrację pojazdu. Ponadto A. Ł. oraz J. S. złożyli oświadczenia, w świetle których nie posiadają oni wiedzy o takim wydarzeniu. Kolegium zauważyło, że okoliczność, iż w danych zawartych w ewidencji pojazdów i kierujących podatnik nie figuruje, jako właściciel pojazdu marki Ikarus nie ma istotnego znaczenia, gdyż brak wywiązania się z obowiązku zarejestrowania pojazdu nie wpływa na powstanie obowiązku podatkowego po stronie nabywcy pojazdu. Ponadto dla powstania podatku od środków transportowych nie jest istotna okoliczność, czy podatnik faktycznie pojazdy wykorzystuje, czy też nie. Według SKO nie ma podstaw do powzięcia wątpliwości, iż zamiarem stron ww. umowy było dokonanie zbycia własności pojazdu marki Ikarus przez J. S. i A. Ł. na rzecz podatnika, a tym samym nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 199a § 3 o.p. W ocenie organu II instancji, w sprawie zostały zgromadzone dowody w takim zakresie, w jakim było to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, a stanowisko organu I instancji w świetle zebranego materiału dowodowego w sprawie jest prawidłowe. Organ I instancji zasadnie uwzględnił materiał dowodowy, zebrany w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 2 września 2016r. o określeniu podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych za 2014r. Podkreślono, że ustalenia faktyczne, dokonane przez ten organ zostały potwierdzone zarówno przez SKO oraz przez WSA w Krakowie, który prawomocnym orzeczeniem z dnia 30 czerwca 2017r. sygn. akt. I SA/Kr 462/17, oddalił skargę podatnika. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący powielił zarzuty i argumentację zawartą uprzednio w odwołaniu, popierając ją fragmentami cytowanych komentarzy, poglądami orzecznictwa i doktryny. A ponadto rozszerzył zarzut naruszenia art. 8, art. 9, art. 10 art. 11 u.p.o.l., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, iż skarżący jest właścicielem pojazdu marki Ikarus, a tym samym ciąży na nim obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych za 2016r. i złożenia deklaracji na podatek od środków transportowych oraz błędne uznanie, że obowiązek podatkowy może być nałożony na zarejestrowany środek transportowy niezależnie od tego, czy pojazd istnieje, w sytuacji, kiedy expressis verbis z ww. przepisów wynika, że przedmiotem opodatkowania może być wyłącznie pojazd istniejący. Sfomułowano także zarzut dotyczący naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 o.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji, kiedy organ ten wydał decyzję z naruszeniem szeregu przepisów prawa materialnego i proceduralnego, co doprowadziło do nieprawidłowego przyjęcia, że po stronie skarżącego powstał obowiązek podatkowy. Zarzucono także naruszenie art. 180 o.p., poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich istotnych dowodów w sprawie i odmowę przeprowadzenia dowodu z ponownego przesłuchania A. Ł., J. S. i A. Ż., w sytuacji, kiedy ich pisemne oświadczenia nie wyjaśniły istotnych dla sprawy okoliczności, co miało wpływ na ostateczny wynik postępowania. A ponadto uzupełniono zarzut dotyczący naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 199a o.p., poprzez nieprawidłowe uznanie, że doszło do częściowej zapłaty ustalonej ceny, a pozostała kwota została spłacona ratalnie, w sytuacji, kiedy brak jest pisemnych potwierdzeń tych okoliczności, a zeznania świadków nie korespondują z całością materiału dowodowego. Zarzucono też dowolną ocenę materiału dowodowego i nałożenie obowiązku podatkowego na skarżącego, w sytuacji braku zbadania, czy przedmiot opodatkowania nadal istnieje. Nadto zarzucono organowi błędne uznanie, że w sprawie brak jest podstaw do powzięcia wątpliwości, iż zamiarem stron umowy, zawartej w dniu 1 czerwca 2000r. było dokonanie zbycia pojazdu przez J. S. i A. Ł. na rzecz skarżącego, co w ocenie organu II instancji doprowadziło do wniosku, że nie zachodzą podstawy do zastosowania przepisu art. 199a §3 o.p. Zważywszy na powyższe, wniesiono o uchylenie w całości decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. Uznał, że skarżący nie przedstawił żadnych nowych dowodów, potwierdzających podnoszone przez siebie okoliczności i konsekwencji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Sąd orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji miał na względzie wyżej przytoczone przepisy prawne. Kontrolując zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję w oparciu o wyżej wskazane reguły, Sąd uznał, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie dotyczy odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe zasadnie określiły skarżącemu podatek od środków transportowych za 2016 r. Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do treści art. 8 pkt 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony i poniżej 12 ton. Zgodnie natomiast z art. 9 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Stosownie do art. 9 ust. 6 ww. ustawy podmioty, wskazane w ust. 1 są zobowiązane do składania właściwemu organowi podatkowemu deklaracji, obliczania i zapłaty podatku w ratach, w określonych terminach, stosownie do daty powstania obowiązku podatkowego w danym roku. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty (art. 9 ust. 4 u.p.o.l.). Z kolei art. 9 ust. 5 cyt. ustawy stanowi, że obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono. Z powyższych przepisów wynika zatem kto jest podatnikiem, kiedy powstaje i wygasa obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe obu instancji trafnie wywiodły, że na skarżącym, jako właścicielu w 2016r. spornego środka transportowego w postaci pojazdu marki Ikarus 256 o nr, rejestracyjnym [...], ciążył obowiązek opłacania podatku. Zaznaczyć na wstępie należy, iż nie jest to pierwsza decyzja organów podatkowych określająca Skarżącemu podatek od środków transportowych za kolejne lata podatkowe, w zakresie spornego w niniejszej sprawie pojazdu.. Co istotne, decyzja ta – dotycząca roku podatkowego 2014 – dwukrotnie poddana została kontroli sądu administracyjnego. Orzekając w sprawie I SA/Kr 45/15 tut. Sąd wyrokiem z dnia 17 marca 2015r. uchylił rozstrzygnięcie organu podatkowego i nakazał przeprowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego co do istotnych okoliczności sprawy, związanych z wskazywanym przez organy faktem nabycia spornego pojazdu przez Skarżącego. Rozpoznając ponownie sprawę organy podatkowe sprostały temu zadaniu, ustalając precyzyjnie i wyczerpująco stan faktyczny sprawy oparty na przeprowadzeniu wszystkich koniecznych i dostępnych dowodów. Ostatecznie wyrokiem z dnia 30 czerwca 2017r. sygn. akt I SA/Kr 462/17 tut. Sąd oddalił skargę S. K. na decyzję ostateczną, określającą Skarżącemu podatek od środków transportowych na 2014r. Wyrok jest prawomocny. W tej sytuacji racjonalnym i niewadliwym działaniem organów podatkowych obydwu instancji było posłużenie się ustaleniami faktycznymi i dowodami przeprowadzonymi w sprawie za 2014r. zwłaszcza, że czynione one były w tym samym okresie czasowym (2016/2017) a Skarżący nie wskazywał na jakiekolwiek zmiany stanu faktycznego sprawy w kolejnych latach podatkowych, koncentrując swe zarzuty na kwestionowaniu by doszło do nabycia przez niego spornego pojazdu w 2000 roku. Przedmiotem zarzutów były wiec okoliczności i argumenty identyczne jak w sprawie za 2014r. W szczególności, organy prawidłowo przyjęły, iż S. K. w dniu 1 czerwca 2000r. zawarł z J. S. i A. Ł., umowę sprzedaży pojazdu marki Ikarus 256 o numerze rejestracyjnym [...]. Fakt zawarcia i podpisania przedmiotowej umowy zostały potwierdzone, zarówno przez sprzedającego tj. J. S. i A. Ł., jak i przez samego nabywcę, tj. podatnika. Wszystkie strony zawartej umowy potwierdziły autentyczność swoich podpisów na umowie sprzedaży pojazdu. W zawartej umowie sprzedaży, ustalona została cena nabycia pojazdu na łączną kwotę 17.000,00 zł, przy czym 10.000,00 zł płatne gotówką, a pozostała suma rozłożona na 6 rat miesięcznych, płatnych od lipca do grudnia 2000r. w kwotach po 1.166,00 zł. Podpisana przez strony umowa sprzedaży zawierała wszystkie istotne przedmiotowo postanowienia (essentiala negotii). Mianowicie; określenie stron, przedmiotu umowy i ceny. Strony nie wprowadziły w treści umowy żadnych dodatkowych zastrzeżeń w tym także zastrzeżenia z art. 155 § 1 k.c., co oznaczało, że własność sprzedawanego samochodu, przechodziła na nabywcę już z datą zawarcia przez strony tej umowy. Przepis ten stanowi, że "umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo, że strony inaczej postanowiły". Kwestie związane z wykonaniem umowy, zapłatą ceny sprzedaży słusznie zostały zatem uznane za odrębne roszczenia, nieunicestwiające samego przeniesienia własności rzeczy oznaczonej, co do tożsamości. Podnoszona zatem przez kupującego kwestia wydania pojazdu oraz kwestia uiszczenia ceny sprzedaży nie mają istotnego znaczenia dla ustalenia faktu nabycia pojazdu jak i w konsekwencji powstania obowiązku podatkowego po stronie podatnika. Nie jest kwestionowane w sprawie, że z oświadczenia Skarżącego wynika, iż nie dokonał on zapłaty całości kwoty ustalonej w zawartej umowie, okoliczność ta została potwierdzona zeznaniami świadków, którzy stwierdzili, że część gotówki została uiszczona przez kupującego w momencie podpisywania umowy. Bez znaczenia dla powstania obowiązku podatkowego jest też okoliczność zatrzymania autobusu przez policję już po podpisaniu umowy sprzedaży. W aktach sprawy znajduje się kopia pisma, z którego wynika, iż pojazd ten faktycznie został w dniu 30 stycznia 2001r. skontrolowany, a jego dowód rejestracyjny zatrzymany i przesłany do Urzędu Miasta K.. Na pokwitowaniu nie wskazano jednak osoby kierującej pojazdem, a jedynie wpisano, że posiadaczem pojazdu był J. S. oraz A. Ł., co było zgodne z danymi zawartymi w ewidencji, gdyż po nabyciu pojazdu podatnik nie dopełnił obowiązku i nie wystąpił z wnioskiem o rejestrację pojazdu. Ponadto A. Ł. oraz J. S. złożyli oświadczenia, w świetle których nie posiadają oni wiedzy o takim wydarzeniu bowiem nastąpiło ono już po zbyciu pojazdu. Według SKO, nie ma podstaw do powzięcia wątpliwości, iż zamiarem stron ww. umowy było dokonanie zbycia własności pojazdu marki Ikarus przez J. S. i A. Ł. na rzecz podatnika, a tym samym nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 199a § 3 o.p. Ocenę tą w okolicznościach sprawy należy podzielić bowiem wątpliwości co do faktu zawarcia umowy i jej treści nie istnieją. Słusznie nadto organy podatkowe stwierdzały,, że okoliczność, iż w danych zawartych w ewidencji pojazdów i kierujących podatnik nie figuruje, jako właściciel pojazdu marki Ikarus nie ma istotnego znaczenia, gdyż brak wywiązania się z obowiązku zarejestrowania pojazdu nie wpływa na powstanie obowiązku podatkowego po stronie nabywcy pojazdu. Ponadto dla powstania podatku od środków transportowych nie jest istotna okoliczność, czy podatnik faktycznie pojazdy wykorzystuje, czy też nie. W tym zakresie ponownie powołać należy przepis art. 9 ust. 3 i 4 u.p.o.l., zgodnie z którymi w przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności natomiast obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty. W badanej sprawie bezspornym jest, że sporny pojazd – jako zarejestrowany na terytorium RP- został zbyty S. K. z mocy umowy z dnia 1 czerwca 2000r. jak również, iż po dokonaniu zbycia Skarżący nie przerejestrował pojazdu na swoje nazwisko. Ta ostatnia okoliczność w związku z którą w danych zawartych w ewidencji pojazdów i kierujących podatnik nie figuruje, jako właściciel pojazdu marki Ikarus nie ma istotnego znaczenia, gdyż brak wywiązania się z obowiązku zarejestrowania pojazdu nie wpływa na powstanie obowiązku podatkowego po stronie nabywcy pojazdu. Takich skutków nie sposób wywieść z żadnego z przepisów u.p.o.l. Strona skarżąca podniosła nadto szereg zarzutów, z których znaczna część dotyczyła naruszenia przepisów postępowania oraz powiązanych z nimi błędów w ustaleniach faktycznych. Oceniając prawidłowość zaskarżonych decyzji należy zatem w pierwszej kolejności dokonać analizy, czy poprzedzające ich wydanie postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w zgodzie z przepisami oraz czy stan faktyczny sprawy został poprawnie ustalony. Punktem wyjścia dla dalszych rozważań jest stwierdzenie, że postępowanie wyjaśniające, mające na celu ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy, organy podatkowe obowiązane są przeprowadzić zgodnie z wymogami przepisów Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 122 tej ustawy w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W myśl art. 124 o.p. organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Postępowanie podatkowe powinno nadto być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.). Wedle art. 187 § 1 o.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak z kolei wynika z art. 191 o.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ostatni z przytoczonych przepisów uznaje się za zdefiniowanie w postępowaniu podatkowym tzw. zasady swobodnej oceny dowodów. Kryteria prawidłowej oceny materiału dowodowego nie zostały wprost wskazane w przepisach, jednak w tym zakresie orzecznictwo wskazuje, że aby ocenę dowodów można było uznać za swobodną (a nie dowolną, arbitralną), powinna być ona po pierwsze wszechstronna, a więc uwzględniająca wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. Po drugie, ocena ta musi być zgodna z regułami logicznego rozumowania. Po trzecie, wnioski wyciągnięte z powyższej oceny dowodów powinny być zgodne z doświadczeniem życiowym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3863/14, Lex Omega nr 1957834). Materiał dowodowy jest zupełny, jeśli zebrano i rozpatrzono wszystkie dowody, przeprowadzono wnioski dowodowe, a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość. Gwarancją realizacji zasady swobodnej oceny dowodów jest ustawowy wymóg, aby decyzja podatkowa zawierała m. in. uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 6 o.p.). W badanej sprawie organy podatkowe zgromadziły obszerny materiał dowodowy, który w wyczerpujący sposób oceniły, omówiły też bardzo dokładnie cały ustalony stan faktyczny oraz dowody, na których te ustalenia zostały oparte. Jak wcześniej wspomniano, zasadnie odniesiono się do ustaleń i wyników postepowania w sprawie podatku od środków transportowych za 2014r. skoro stan faktyczny sprawy ani argumentacja podatnika, nie uległy zmianie. W kontekście powyższego nie może odnieść skutku argumentacja skarżącego ukierunkowana na wykazanie wad prowadzonego postępowania dowodowego oraz nieadekwatności ustalonych jego wyników w relacji do zgromadzonego w sprawie materiału. Co istotne, Skarżący nie podważył skutecznie dokonanej przez organy oceny poszczególnych dowodów, a nade wszystko kwestionując ich wymowę nie przedstawił, mimo odmiennych twierdzeń zawartych w skardze, wniosków dowodowych wskazujących na okoliczności zaprzeczające ustaleniom organów. Negując ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe, poprzez wytknięcie rzekomych naruszeń proceduralnych w toku postępowania podatkowego Skarżący nie przedstawił w istocie żadnych konkretnych dowodów, które zmierzałyby do podważenia tych ustaleń. Za takie dowody nie można zapewne uznać wniosków o ponowne przesłuchanie tych samych osób w sprawie za każdy kolejny rok podatkowy. W kontekście przedstawionej faktografii nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że zebrany w postępowaniu materiał dowodowy jest niekompletny i wadliwie oceniony. To, że strona nie zgadza się z oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego i wnioskami organu nie oznacza, że decyzja organu I instancji, jak również zaskarżona decyzja nie spełniają warunków, o których mowa w art. 210 § 1 pkt 5 i 6 Ordynacji podatkowej.. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a, nie stwierdził także naruszeń prawa materialnego bądź procesowego nieobjętych zarzutami skargi, które po uwzględnieniu z urzędu powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę