II SA/Kr 1315/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi B. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej B. W. kwotę [...](słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 27.04.2017 r. Prezydent Miasta Krakowa, na podstawie art.62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) zawiesił postępowanie na 9 miesięcy, licząc od dnia wpłynięcia wniosku P.S. z dnia 24 lutego 2017 r. o ustalenie warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego handlowo – usługowego z garażem podziemnym, drogą wewnętrzną, miejscami postojowymi na części działki [...] obr.[...] przy ul. R. w Krakowie. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że planowane zamierzenie budowalne zlokalizowane jest na obszarze, dla którego na podstawie uchwały Rady Miasta Krakowa nr CXVI/1821/14 z dnia 24 września 2014 r. przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren inwestycji objęty jest symbolem US.3 – teren sportu i rekreacji, zatem przeznaczenie nieruchomości pozostaje w sprzeczności z zagospodarowaniem przewidzianym we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Zawieszenie postępowania jest również uzasadnione ze względu na pewność obrotu prawnego, albowiem powyższa sprzeczność skutkowałaby koniecznością stwierdzenia wygaśnięcia decyzji (art. 65 ust. 1 pkt 2). W zażaleniu na to postanowienie P.S. zarzucił, że narusza ono przepisy art.6, art.7, art.8 i art.11 kodeksu postępowania administracyjnego i art.62 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt planu miejscowego jest na wstępnym etapie opracowywania, gdyż trwa dopiero jego opiniowanie i uzgadnianie. Plan nie zostanie zatem uchwalony w okresie zawieszenia postępowania. Nadto zarzucił, że organ nie uzasadnił prawidłowo uznaniowego rozstrzygnięcia o zawieszeniu [postepowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 27 lipca 2017 r. znak: [...], wydanym na podstawie art.101, art.103 i art.123 oraz art.138 § 1 pkt 2 w związku z art.144 k.p.a. oraz art.62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchyliło zaskarżone postanowienie. W ocenie Kolegium, aby nie narażać wnioskodawcy na bezzasadne wstrzymanie biegu postępowania, uzasadnione jest stanowisko wymagające określonego stopnia zaawansowania prac planistycznych, pozwalające na uzasadnione oczekiwanie na przyjęcie planu w okresie zawieszenia postępowania. W ten sposób można bowiem wypośrodkować słuszny interes obywatela, który ma prawo do określonego zagospodarowania terenu wobec braku planu i interes publiczny. Jeśli bowiem w okresie zawieszenia nie dojdzie z dużą dozą pewności do przyjęcia planu, to wstrzymanie biegu postępowania stanowi nieuzasadnioną ingerencję w sferę praw jednostki. Prawdopodobieństwo przyjęcia planu powinno być oceniane na podstawie stopnia zaawansowania procedury planistycznej oraz informacji uzyskanych od jednostek wyspecjalizowanych. W przedmiotowej sprawie Biuro Planowania Przestrzennego UMK wskazało, że zgodnie z przyjętym harmonogramem zakończenie prac powinno nastąpić w czwartym kwartale 2017 r. (karta 75). Upływ okresu zawieszenia postępowania licząc od dnia złożenia wniosku (t.j. od 24 lutego 2017 r.) przypada na dzień 24 listopada 2017 r. Na chwilę obecną rozpatrzone zostały wnioski złożone do projektu planu na mocy zarządzenia Nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] kwietnia 2017 r. w sprawie rozpatrzenia wniosków do sporządzanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Prądnik Czerwony - Wschód". Z informacji uzyskanych przez Kolegium w Biurze Planowania Przestrzennego UMK wynika, że zgodnie z aktualnym harmonogramem prac plan zostanie skierowany do Rady Miasta Krakowa w pierwszym kwartale 2018 r., zaś jego przyjęcie może nastąpić w kwietniu-maju 2018 r. (notatka urzędowa z dnia 26 lipca 2017 r.). W tym stanie rzeczy zawieszenie postępowania jedynie wstrzyma bieg sprawy, natomiast nie wydaje się, by służyło ochronie władztwa planistycznego gminy, skoro po podjęciu postępowania organ będzie zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie z zachowaniem ustawowych terminów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art.3 i art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (Dz.U.2017.1369 t.j.). Z przepisu art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Skarga jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W myśl art. 101 § 3 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania i na postanowienie o odmowie podjęcia postepowania, czyli na postanowienia tamujące bieg postępowania. Kryterium dopuszczalności zażalenia odnosi się do postanowienia organu I instancji. Dlatego też rozstrzygnięcie, wydane w wyniku rozpoznania zażalenia, o uchyleniu zaskarżonego postanowienia o zawieszeniu postępowania nie jest podjęciem zawieszonego postępowania, ale rozstrzygnięciem procesowym zapadłym wskutek rozpoznania przysługującego środka zaskarżenia. Przedmiotem zaskarżonego postanowienia SKO w [...] z dnia 27 lipca 2017 r. było zatem zawieszenie postepowania. Na takie postanowienie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, gdyż jest ono postanowieniem, na które – ze względu na jego przedmiot – przysługiwało zażalenie. Przechodząc do meritum sprawy, rozważania rozpocząć należy od zacytowania art.62 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2017.1073t.j.). Stanowi on, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w wyroku z dnia 8 czerwca 2017 r. (sygn. II OSK 2685/15), że konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc przy tym żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. W szczególności organ może zawiesić postępowanie nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu. Wystarczającą okolicznością do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest już samo powzięcie przez organ wiadomości o zamiarze podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Jeżeli istnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy zamierzonym zagospodarowaniem terenu, a koncepcją przyjmowaną w projekcie planu miejscowego, wskazane jest zawieszenie postępowania. Możliwość zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy, jaką daje przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. z uwagi na rozpoczęte i kontynuowane prace planistyczne jest wyrazem prymatu planu miejscowego nad konkretnymi wymogami, jakie spełnić musi projektowa inwestycja i skutecznie zabezpiecza realizację władztwa planistycznego. Zdaniem Sądu pogląd organu odwoławczego, że zasadność zawieszenia postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy winna być oceniana według kryterium prawdopodobieństwa przyjęcia planu i stopnia zaawansowania procedury planistycznej, wykracza poza regulację ustawową. Skoro ustawodawca pozostawił do uznania organu kwestię zawieszenia postępowania, dopuszczając taką możliwość nawet w sytuacji, gdy nie podjęto jeszcze decyzji o przystąpieniu o uchwalenia planu (art. 61 ust. 1 pkt 1), to tym bardziej nieuprawnione jest uzależnienie oceny zasadności zawieszenia od stopnia zaawansowania prac planistycznych. Ustalenie, że prace prawdopodobnie nie zostaną zakończone w okresie zawieszenia postępowania nie oznacza, że organ I instancji nie może zawiesić postępowania. Skoro planowane przez wnioskodawcę zagospodarowanie terenu pozostaje w sprzeczności z przeznaczeniem tego terenu określonym w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to tym bardziej organ I instancji mógł skorzystać z uprawnienia określonego w art. 62 ust. 1 omawianej ustawy. Powyższe świadczy o naruszeniu przez organ odwoławczy przepisu art.62 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego też, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a) p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I wyroku. O kosztach postepowania orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.