III SA/Po 811/17

Dnia 19 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2018 roku przy udziale sprawy ze skargi J. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] lipca 2017r. nr [...]; II. uchyla postanowienie [...] S.A. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] i poprzedzające je postanowienie [...] S.A. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...]; III. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. III SA/Po 811/2017 UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. na podstawie tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014r. wystawionych przez Pocztę Polską S.A. [...] obejmujących nieuiszczone należności z tytułu opłat abonamentowych RTV za okres od stycznia 2009 r. do kwietnia 2014r., wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego J. N.. W toku prowadzonego postępowania organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 13 października 2014 r. dokonał zajęcia innych wierzytelności z tytułu wykonywanych usług, zawartych umów w Urzędzie Miejskim w [...]. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem ww. tytułów wykonawczych doręczono skutecznie zobowiązanemu w dniu 14 października 2014 r. Dłużnik zajętej wierzytelności zawiadomienie o zajęciu odebrał w dniu 15 października 2014 r. i pismem z dnia 20 października 2014 r. poinformował, że nie jest związany ze zobowiązanym żadnymi umowami cywilnoprawne. Pismem z dnia 20 października 2014r. J. N. złożył zarzuty na przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. Jako przesłankę wskazał zarzut naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. tj. nieistnienie obowiązku. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2014r. w oparciu o art. 35 § 1 u.p.e.a. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie wniesionych zarzutów. Jednocześnie pismem z tego samego dnia, mając na względzie treść art. 34 § 1 u.p.e.a. zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2016r. wierzyciel - Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. W wyniku zażalenia strony z dnia [...] marca 2017r., wierzyciel postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2017r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie stwierdzając, że podniesione zarzuty są nieuzasadnione. Także Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a., postanowieniem nr [...] z dni [...] lipca 2017r. uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie J. N. pismem z dnia [...] lipca 2017r. złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, umorzenia wszelkich postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych i wstrzymanie wszelkich czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zażalenia. W uzasadnieniu wskazał na naruszenie art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (brak udowodnienia istnienia obowiązku zapłaty), naruszenie art. 7 k.p.a., oraz art. 8 k.p.a. (organ egzekucyjny nie prowadził postępowania w sposób szczegółowy i dokładny, nie badał czy stosowne zawiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego zostało stronie doręczone lub przynajmniej czy zostało wysłane na adres strony). Ponadto w treści zażalenia podniesiono, że Poczta Polska S.A. nie dopełniła obowiązku poinformowania skarżącego o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta oraz że niewłaściwe jest twierdzenie, że potwierdzenie doręczenia zawiadomienia nie jest wymagane dla potwierdzenia tego faktu. Brak doręczenia zawiadomienia nie wywołuje skutecznego złożenia oświadczenia, o czym mówi art. 61 § k.c. Naruszono także zdaniem strony art. 7 k.p.a.. Urząd nie postarał się o zweryfikowanie czy ww. zawiadomienie zostało faktycznie do strony wysłane, nie wystąpił o przedstawienie wyciągu z książeczki korespondencyjnej Poczty Polskiej S.A. celem weryfikacji czy korespondencja nr [...] została wysłana. Strona podniosła także, że brak doręczenia w przewidzianym prawem terminie zawiadomienia według wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia skutkuje wygaśnięciem rejestracji dotychczasowej i brakiem zarejestrowania odbiornika według nowych zasad. Tym samym nie powstał obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej. W zaskarżonym do tut. Sądu postanowieniu organ odwoławczy w oparciu o art 33 § 1 u.p.e.a. stwierdził, że zarzuty wynikające z art. 33 § 1 pkt 1, 7 , 9, 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Organ stwierdził, że rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. zawiera prawidłową ocenę wniesionych zarzutów. Ponadto było ono wydane na podstawie ostatecznego orzeczenia wierzyciela. W przedmiotowej sprawie wierzyciel postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Ww. orzeczenie stało się ostateczne bowiem w wyniku zażalenia strony wierzyciel postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2017r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie pierwszej instancji stwierdzając, że podniesione w środku zaskarżenia zarzuty są nieuzasadnione. W uzasadnieniu wskazano, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczaniem opłat za ich użytkowanie mają swoje źródło w przepisach ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2014, poz. 1204 ze zm.). Ustawa ta nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych jednoznaczny obowiązek rejestrowania odbiorników oraz uiszczania opłaty abonamentowej. Za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Obowiązek wnoszenia opłat powstaje od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji i trwa do dnia poprzedzającego dzień wyrejestrowania. W zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku z uwagi na posiadane przez zobowiązanego uprawnienia do zwolnienia z opłat abonamentowych rtv, z uwagi na posiadanie statusu osoby represjonowanej (posiadania zaświadczenia wydanego przez Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych) a także z tytułu ukończenia 75 lat stwierdzono, że J. N. nie złożył w urzędzie pocztowym oświadczenia o spełnieniu warunków do korzystania ze zwolnienia oraz dokumentu potwierdzającego uprawnienia do tych zwolnień. Ustawowy status osoby zwolnionej z opłat abonamentowych z uwagi na wiek uzyskał dopiero z dniem [...] 2015r. tj. w wyniku nowelizacji ustawy o opłatach abonamentowych, która zwalniała z obowiązku składania zgłoszenia o zwolnienie. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku wskazanego w przedmiotowych tytułach wykonawczych z uwagi na twierdzenie, że strona nie otrzymała zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego stwierdzono, że rejestracja odbiornika telewizyjnego na dane strony została dopełniona po zgłoszeniu rejestracji i wówczas wydana została książeczka opłat rtv. nr [...] stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników, która służyła do dokonywania opłat z tytułu abonamentu rtv. W momencie wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. nadany został zobowiązanemu numer identyfikacyjny [...]. Duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego został przesłany stronie pismem znak [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Wierzyciel wskazał ponadto, że zobowiązany wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub z czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku). Na nim spoczywa ciężar dowodu, gdyż to zobowiązany wnosząc zarzut egzekucyjny usiłuje doprowadzić do korzystnych dla siebie rozwiązań. Również zarzut naruszenia art.7 i art. 8 Kpa organ uznał za niezasadny. Zebrane w sprawie dowody pozwoliły w sposób w pełni uzasadniony dojść do wniosku, że nie dopełniono stosownych formalności w związku z powyższym wszczęta egzekucja w oparciu o przedmiotowe tytuły wykonawcze była w pełni uzasadniona. W związku z faktem, że w przedmiotowej sprawie postanowienie wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów stało się ostateczne w trybie instancji a w treści orzeczenia stwierdzono, że obowiązek istnieje, to organ egzekucyjny nie mógł podważyć jego stanowiska, gdyż wówczas musiałby przeprowadzić pełną kontrolę decyzji, na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy, do czego żadną normą prawną nie jest uprawniony. Na powyższe postanowienie zobowiązany złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w którym wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w całości. Równocześnie wniósł o zobowiązanie Poczty Polskiej S.A. o przedstawienie wyciągu z książki korespondencyjnej celem weryfikacji czy korespondencja pocztowa nr [...] skierowana do niego zawierała stosowne zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Ponadto zobowiązany wniósł o zawieszenie do czasu rozpatrzenia niniejszej skargi wszelkich postępowań egzekucyjnych prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Pocztę Polska S.A. W uzasadnieniu powtórzył argumenty wniesione w zażaleniu na postanowienie w przedmiocie wniesionych zarzutów tj. nieistnienie obowiązku. Ponadto wskazał, że organ prowadzący egzekucję nie dopełnił swoich obowiązków wynikających z art. 7 i 8 kpa bowiem nie prowadził postępowania w sposób szczegółowy i dokładny, nie zbadał, czy zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego zostało do zobowiązanego faktycznie doręczone, lub przynajmniej czy zostało wysłane na jego adres. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co nastepuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016, poz.1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty sąd stwierdza, że są podstawy do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tym postanowieniu. Wskazać należy przede wszystkim, że zdaniem sądu nie dokonano wyczerpującej analizy treści zarzutów skarżącego i przytaczanych przez niego okoliczności mających znaczenie prawne. W sprawie bezsporny jest stan prawny. W czasie objętym tytułami egzekucyjnymi obowiązywała ustawa z 21 kwietnia 2005r. "o opłatach abonamentowych" (Dz.U. z 2005r. nr 85 poz. 728 ze zm.) nakładająca określony tam powszechny obowiązek uiszczania opłaty za posiadanie odbiornika telewizyjnego (radiowego). Do 09 października 2015r. osoby zwolnione z obowiązku uiszczania opłat abonamentowych zobowiązane były do przedłożenia dokumentów potwierdzających brak takiego obowiązku (art. 4 pkt 4 ustawy). Dopiero po 09 października 2015r. (a faktycznie od 01.11.2015r.) zmiana ustawy z mocy prawa zwalniała osoby, które ukończyły 75 lat z obowiązku opłacania abonamentu. Od 01.01.2003r. zmieniono natomiast zapis ustawy z dnia 24 stycznia 1991 o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U 2002 poz. 371.), który w art. 20 pkt 1 ust. 2 stanowił, że kombatantom i innym osobom uprawnionym - emerytom, rencistom i inwalidom oraz osobom pobierającym uposażenie w stanie spoczynku lub uposażenie rodzinne, poza uprawnieniami określonymi w ust. 1, przysługuje zwolnienie z abonamentowych opłat telewizyjnych i radiowych. Zasadnicze znaczenie dla dalszych rozważań w sprawie ma charakter opłaty abonenckiej, a ten został określony przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 (OTK-A 2010/3/22). Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny, jednym z obowiązków ciążących z mocy Konstytucji na "każdym" jest ponoszenie ciężarów i świadczeń publicznych określonych w ustawie (art. 84 Konstytucji), natomiast nakładanie danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy (art. 217). Wyrażenie "ciężary i świadczenia publiczne" ma najszerszy zakres znaczeniowy, z kolei "daniny publiczne" są kategorią "świadczeń publicznych". Daniny te to świadczenia powszechne, przymusowe, bezzwrotne, ustalane jednostronnie na rzecz podmiotu prawa publicznego w celu realizacji zadań publicznych, a zaliczają się do nich podatki, rozmaite opłaty oraz cła, a także abonament RTV (patrz: pkt VI.1.4. uzasadnienia). Ustalenia Trybunału pozwalają zatem przenieść rozważania dotyczące opłaty za abonament na grunt prawa daninowego, a konkretnie podstawowego dla tej materii aktu prawnego rangi ustawowej, jakim jest Ordynacja podatkowa. Przepis art. 2 tej ustawy regulujący zakres jej stosowania przewiduje w § 2, że jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również do opłat oraz innych niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne organy, niż wymienione w § 1 pkt 1 ustawy (czyli organy podatkowe). Objęcie opłaty za abonament przepisem art. 2 § 2 o.p. oznacza, że do tej opłaty winno się konsekwentnie stosować reguły tej ustawy w zakresie zasad prowadzenia postępowania. W ocenie sądu Poczta Polska naruszyła zasady ogólne postępowania, w tym przewidziane w art. 121 § 1 OP, 122 OP, jak też reguły dotyczące postępowania dowodowego i oceny dowodów: art. 180, 187 i 191 OP. Należy zwrócić bowiem uwagę na okoliczność, że zdaniem skarżącego przesłał on w 2004r. Poczcie Polskiej informację, że w jego ocenie nie podlega obowiązkowi płacenia abonamentu RTV. Do czasu wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie otrzymał z Poczty żadnej informacji dotyczącej istnienia obowiązku, w tym także informacji o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego dla uiszczania opłat abonamentowych. Ostatnia okoliczność de facto nie jest z resztą kwestionowana przez pocztę w tym sensie, że twierdzi ona jedynie, że informację taką wysłała. Nie zaprzecza jednocześnie twierdzeniom skarżącego, że on jej nie otrzymał. Sąd stwierdza w tym miejscu, że dla skutecznego zawiadomienia strony o nadaniu jej numeru indentyfikacyjnego nie było niezbędne dokonanie tego zawiadomienia w formie przesyłki ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, jak też, że nie wpływa to na istnienie obowiązku wynikającego z ustawy. Jednakże dla niniejszej sprawy ma istotne znaczenie nie to, czy informacja o nadaniu numeru została wysłana, lecz czy skarżący ją otrzymał, bądź jakiekolwiek inne pismo o bezskuteczności zawiadomienia poczty przez J. N. o nabyciu uprawnień kombatanckich. W okolicznościach niniejszej sprawy brak od 2004r. jakiejkolwiek reakcji wierzyciela nie tylko na powyższe pismo J.N[...] ale także na brak uiszczania opłat abonamentowych należy uznać za usprawiedliwione przeświadczenie strony o skutecznym poinformowaniu o braku obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Z żadnych przepisów nie wynika, że strona jest zobowiązana bezterminowo przechowywać dokument (dowód) nadania pisma. Wysłane pismo i konsekwentnie nieuiszczanie opłat abonamentowych przy braku jakiejkolwiek reakcji Poczty Polskiej przez okres 10 lat, przy pięcioletnim terminie przedawnienia (zastosowanie znajdują tu przepisy Ordynacji podatkowej- art. 70 § 1), w ocenie sądu w pełni usprawiedliwia i tłumaczy brak posiadania potwierdzenia nadania pisma przez J.N[...]. Warto zaznaczyć również, że skarżący urodził się [...]1938r. Zatem wiek 75 lat uprawniający go do ustawowego zwolnienia od obowiązku opłacania abonamentu osiągnął w 2013r. Logiczny wydaje się pogląd, że nie informował poczty o osiągnięciu wieku 75 lat, albowiem doszedł do wniosku, że nie ma takiej potrzeby skoro uprawnienie do zwolnienia zostało wykazane pismem z 2004r. a wierzyciel tego nie zakwestionował. W postępowaniu Poczta stwierdziła kategorycznie, że nie ma dowodów na dokonanie skutecznego powiadomienia Poczty o przesłaniu przez skarżącego korespondencji o nadaniu mu uprawnień kombatanckich. Nie ma jednak informacji w jaki sposób zostały dokonane tego rodzaju ustalenia. Nie odniesiono się także do wyżej wskazanych okoliczności pozwalających w ocenie sądu przyjąć obiektywnie usprawiedliwione przekonanie skarżącego o braku istnienia obowiązku abonamentowego co najmniej od czasu ukończenia przez skarżącego 75 roku życia. Z tego też powodu wierzyciel rozpoznając ponownie sprawę przede wszystkim zgromadzi pełen materiał dowodowy, wysłucha skarżącego i wskaże w jaki sposób dokonał ustalenia stanu faktycznego z którego wnioskuje, że skarżący był zobowiązany do uiszczenia opłat abonamentowych. W sposób przekonujący, uwzględniając pełną argumentację skarżącego, jego podeszły wiek oraz zasady doświadczenia życiowego organy zobowiązane będą uzasadnić przyjętą ocenę materiału dowodowego. W ocenie sądu nie do zaakceptowania jest arbitralne działanie organów (tu Poczty) z góry odrzucające stanowisko i argumenty podatnika. Ponadto warto zwrócić uwagę także na okoliczność, że organ przy wysyłaniu korespondencji o nadaniu numeru identyfikacyjnego powoływał się na brak obowiązku przesłania przesyłki listem poleconym. Jednocześnie wymaga od skarżącego dowodowego wykazania, że informował pocztę o posiadaniu uprawnień do zwolnienia z obowiązku uiszczania abonamentu, a więc w konsekwencji wymaga, aby skarżący wysyłał pisma pismami poleconymi. Tymczasem – tak jak w przypadku nadania numeru identyfikacyjnego - z żadnego przepisu nie wynika obowiązek podatnika do przesłania korespondencji przesyłką poleconą. Zatem w ocenie sądu wartość dowodowa oświadczeń poczty jak i skarżącego w tym zakresie jest taka sama i winna być oceniana według tych samych zasad. Z uwagi, że organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela w zakresie podniesionych zarzutów, a mogło ono zostać skontrolowane przez sąd dopiero na etapie skargi na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych – wyrażone przez wierzyciela stanowisko - na podstawie art. 135 P.p.s.a. należało uchylić w obu instancjach. W przeciwnym razie organ egzekucyjny, pomimo wskazanych wątpliwości i nieprawidłowości nie mógłby ich wyjaśnić i naprawić w toku swojego postępowania, a tym samym nie byłby uprawniony do podważenia stanowiska wierzyciela. Z tego też względu konieczne było wyeliminowanie tych postanowień, gdyż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Ponownie wydając stanowisko w sprawie zarzutów, wierzyciel zobowiązany będzie wskazać na jakiej podstawie dokonał ustaleń oraz uwzględnić upływ czasu i wiek skarżącego, brak skutecznego wykazania zawiadomienia go o nadaniu numeru identyfikacyjnego, oraz bezczynność wierzyciela w domaganiu się uiszczania opłat abonamentowych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c oraz art. 135 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.