II SA/Rz 1374/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. i P. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry, M.W. i P.P. domagają się wstrzymania jej wykonania wskazując, że decyzja jest nieprawidłowa, a osiągane przez nich miesięczne dochody nie dają możliwości uiszczenia wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty, w związku z powyższym wykonanie tej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: wniosek jest nieuzasadniony. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego ( m.in. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, to i pozostałe powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl ). Skarżący nie przedstawili żadnych dokumentów potwierdzających ich rzeczywistą i aktualną sytuację finansową, a Sąd nie ma obowiązku wzywać do uzupełnienie wniosku w tym zakresie. Brak podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (zob. NSA w postanowieniu z 15.01.2015 r., sygn. I OZ 1236/14, LEX nr 1624317, a także z 18.05.2004 r., sygn. FZ 65/04). Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 ). Braki w tym zakresie nie są brakami formalnymi, do których uzupełnienia Sąd obowiązany byłby wzywać skarżącego. Zatem już z tych powodów wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Kolejnym argumentem uzasadniającym odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest fakt, że rozstrzygnięcie, którego wstrzymania domagają się Skarżący, ma charakter pieniężny, a skutki jego wykonania są co do zasady odwracalne. Zapłacona bowiem w wyniku wykonania decyzji kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt: I FSK 547/11 "w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone już, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania". Zasadności wniosku nie można również upatrywać w ewentualnej zasadności skargi. Na tym etapie postępowania Sąd nie ocenia skargi, a wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oceniany jest wyłącznie z punktu widzenia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając to wszystko na uwadze stwierdzić należy że brak jest podstaw do tego by przyjąć, że wykonanie decyzji – przez zapłatę określonej w niej kwoty 12.000 zł spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.