IV SA/Wa 2307/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant spec. Karolina Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy czasowego odebrania psa 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w [...] 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia "[...]" w [...] od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie odebrania zwierzęcia [...] [...] z posesji w miejscowości [...], gm. [...] przez Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w [...], uchyliło decyzje organu I instancji w całości i orzekło o odmowie czasowego odebrania psa należącego do [...] [...]. Decyzja była wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej. W dniu 18 listopada 2016 r. do Urzędu Gminy [...] wpłynęło zawiadomienie Stowarzyszenia "[...]" w [...] o czasowym odebraniu w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt psa bez imienia [...] [...] z posesji w miejscowości [...], gm. [...]. Zawiadomieniem z dnia 24 listopada 2017 r. organ poinformował o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o czasowym odebraniu psa [...] [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Wójt Gminy [...] orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie odebrania zwierzęcia [...] [...] z posesji w miejscowości [...], gm. [...] przez Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożyło "[...]" w [...]. W odwołaniu wniesiono o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że jak wynika z akt sprawy w dniu 17 listopada 2016 r. przedstawiciel Stowarzyszenia "[...]" w [...] odebrał w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt psa bez imienia [...] [...] z posesji w miejscowości [...], gm. [...]. Zwierzę zostało odebrane z uwagi na zaniedbania w opiece weterynaryjnej, które zagrażały utratą zdrowia przez psa. Osoba ta wskazała ponadto, że w terminie 7 dni przesłany zostanie wniosek o wydanie decyzji w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt. Wniosek o wydanie ww. decyzji nie został skierowany do organu, który pismem z dnia 24 listopada 2016 r., poinformował strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie odebrania [...] [...] psa rasy mieszanej, z posesji położonej w [...] gmina [...]. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, że odwołujący odmawiał współpracy z organem I instancji w zakresie wyjaśnienia okoliczności sprawy. Wbrew swoim zapewnieniom w tym zakresie (notatka służbowa z 10 stycznia 2017, k. 53) i następnie mimo wezwania go przez organ I instancji ( pismo z dnia 13 stycznia 2017 roku, k. 56) nie przekazał organowi I instancji jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej zasadność odebrania psa w trybie ww. przepisów ustawy o ochronie zwierząt. Wzywany o pisemne podanie przyczyn natychmiastowego zabrania psa, jak i okoliczności zagrożenia życia lub zdrowia, nie przekazał wyjaśnień w tym zakresie. Organ I instancji, nie mając dowodów przedstawiciela stowarzyszeń, które brało udział w natychmiastowym odebraniu psa nie przeprowadził postępowania dowodowego we własnym zakresie. Wydał natomiast decyzję, którą orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie odebrania zwierzęcia [...] [...] z posesji w miejscowości [...], gm. [...] przez Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż z uwagi na brak przesłania wniosku o czasowe odebranie psa oraz dokumentów w sprawie postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Organ odwoławczy wskazał, że z takim stanowiskiem organu nie można się zgodzić. Wyjaśnił, decyzja o czasowym odebraniu zwierzęcia jest wydawana w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, kiedy zwierzę już zostało faktycznie zabrane właścicielowi, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt przewiduje szczególny tryb odebrania zwierzęcia. Ma on miejsce w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawienie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. Wówczas czynność odebrania zwierzęcia podejmuje policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. W odróżnieniu do trybu zwykłego, decyzja wydana w trybie art. 7 ust. 3 ustawy jest decyzją następczą, a organ wydający rozstrzygnięcie zobowiązany jest ustalić czy zaistniały przesłanki do odebrania zwierzęcia, to jest czy zwierzę traktowane było w sposób określony w art. 6 ust. 2, a nadto czy zaistniał stan zagrażający jego życiu lub zdrowiu. Decyzja ta jest wydawana, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. W takiej sytuacji organ I instancji zobligowany jest do oceny czy przesłanki odebrania zwierzęcia w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie zwierząt zaistniały w momencie odebrania zwierzęcia. Powyższe oznacza, że wydarzenia, które mają miejsce po dacie odebrania zwierzęcia - w niniejszej sprawie brak dokumentacji źródłowej tj. brak wniosku o wydanie decyzji o czasowe odebranie zwierzęcia - nie powodują bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Rozpatrując sprawę zainicjowaną zawiadomieniem o czasowym odebraniu zwierzęcia, w niniejszej sprawie psa, istotny jest stan faktyczny w dacie podjętej interwencji, która w niniejszej sprawie zakończyła się odebraniem psa. Organ był zatem zobligowany do weryfikacji i wszechstronnego wyjaśnienia zaistnienia opisanych przesłanek na dzień 17 listopada 2016 r., wówczas to bowiem przedstawiciel Stowarzyszenia "[...]" [...] [...] odebrał psa [...] [...] z uwagi na zaniedbania w opiece weterynaryjnej, które zagrażały utratą zdrowia przez psa. Zatem organ I instancji winien ustalić czy zaistniały przesłanki do odebrania zwierzęcia, to jest czy zwierzę traktowane było w sposób określony w art. 6 ust. 2, a nadto czy zaistniał stan zagrażający jego życiu lub zdrowiu. Zdaniem organu odwoławczego skoro organ I instancji nie znalazł podstaw do odebrania zwierzęcia, winien wydać decyzję odmowną. Z akt spraw nie wynika bowiem aby zaistniały przesłanki do odebrania zwierzęcia. Skarżący nie wykazał mimo wielokrotnych wezwań dowodów potwierdzających zasadność odebrania. Zatem w ocenie Kolegium skoro skarżący nie wykazał, iż zaistniały przesłanki do odebrania zwierzęcia organ I instancji winien wydając decyzję odmawiająca odebranie psa, a nie decyzję umarzająca podstępowanie. Nie zaistniała bowiem bezprzedmiotowość postępowania. Zwierzę zostało odebrane, organ winien orzec w tej sytuacji merytorycznie. Za taką oceną zdaniem organu odwoławczego przemawia również fakt, że zgodnie z art. 7 ust. 4 omawianej ustawy kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia, w przypadku, o którym mowa w art. 1 i 3 ustawy obciążony jest jego dotychczasowy właściciel (lub opiekun). Skoro decyzja w przedmiocie odebrania zwierzęcia w przypadkach niecierpiących zwłoki zostaje wydana ex post to oznacza, że cześć wskazanych w ust. 4 kosztów w dacie wydawania decyzji już powstała (koszty transportu oraz częściowy koszt utrzymania i leczenia zwierzęcia). Umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego uniemożliwia ustalenie kto winien ponosić powstałe już koszty związane z odebraniem zwierzęcia w trybie opisanym wyżej. Wprawdzie koszty te mogą być przedmiotem odrębnej decyzji administracyjnej, jednakże obciążenie nimi właściciela (opiekuna) zwierzęcia musi być poprzedzone ustaleniami czy zostały spełnione przesłanki określonych w art. 7 ust. 3 ustawy. Brak jest natomiast podstaw do przerzucania ustaleń w tym zakresie na organ prowadzący postępowanie w przedmiocie omawianych kosztów. Organ odwoławczy podkreślił, że wydanie decyzji przesądzającej o zaistnieniu ww. przesłanek może być również niezbędne dla właściciela (opiekuna) zwierzęcia w przypadku konieczności dochodzenia przed sądem powszechnym odszkodowania za szkodę wyrządzoną przez bezprawne odebranie zwierzęcia (w sytuacjach niespełniających wymogów określonych w art. 7 ust. 1 i 3) (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 782/15 (w:) CBOSA). Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w [...] wnosząc o uchylenie decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. Naruszenie dyspozycji art. 77 § 1 kpa poprzez brak realizacji przez organ wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym brak przesłuchania świadków uczestniczących w interwencji oraz zabezpieczenia dokumentacji weterynaryjnej. 2. Naruszenie art. 7 kpa, przez organ administracji publicznej poprzez brak podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W uzasadnieniu skargi (pismo złożone na rozprawie) podniesiono, że niedostarczenie dokumentacji przez stowarzyszenie nie zwalniało organu od prowadzenia postępowania administracyjnego i zgromadzenia materiału dowodowego w postaci zeznań świadków czy materiałów dowodowych, którymi dysponowała Policja, w tym opinii lekarza weterynarii i fotografii psa. Podkreślono, że pies odebrany został z łańcucha, żył bez wody w dziurawej budzie, a konieczność odebrania psa zgłaszali mieszkańcy wsi oraz [...] [...] prezes Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w [...]. Lekarz weterynarii w dniu przyjęcia psa na konsultację stwierdził zaniedbanie psa, naciekający guz na prawym stawie łokciowym, który usunięto oraz złamanie kości, które nie było leczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. narusza przepisy prawa procesowego, w stopniu który mógł mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W prowadzonym przez organ postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 7 k.p.a. obowiązuje zasada prawdy obiektywnej, obligująca organ do dokładnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Wyrazem tej zasady są wynikające z treści art. 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. obowiązki nałożone na organ, a zatem zgromadzenie wyczerpującego materiału dowodowego i jego obiektywna, wszechstronna ocena, obejmująca rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a następnie rzetelne uzasadnienie m.in. dokonanej oceny dowodów i stanowiska organu. W ocenie sądu organ odwoławczy rozpatrując przedmiotową sprawę na skutek wniesionego odwołania naruszył powyższą zasadę, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organ wbrew zasadzie wyrażonej w artykule 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a nie przeprowadził czynności niezbędnych do załatwienia sprawy i nie ustalił sposób wystarczający stanu faktycznego sprawy istniejącego w dacie wydania decyzji. Co więcej mimo, że stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego we własnym zakresie, jak też nie uzyskał żadnych dowodów od przedstawiciela stowarzyszenia, który uczestniczył w czynności odebrania psa uznał, że sprawa jest gotowa do wydania rozstrzygnięcia o odmowie czasowego odebrania psa. W ocenie sądu dokonana przez organ odwoławczy ocena o braku przesłanek do czasowego odebrania psa jest przedwczesna. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, choć niewskazaną w sentencji decyzji był art. 7 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. Stosownie do treści tego przepisu zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: 1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub 2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub 3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych (ust. 1). Z kolei według ust. 3 w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Z przepisu tego wynika, że w przypadku zaistnienia stanu wyczerpującego przesłanki znęcania się nad zwierzęciem, a także stanu zagrożenia dla jego życia i zdrowia spowodowanego traktowaniem przez właściciela lub opiekuna, organ wydaje decyzję o czasowym odebraniu zwierzęcia. Wynikająca zatem z przepisów norma prawa określa obowiązek zabezpieczenia zwierzęcia przed działaniem określonym w art. 6 ust. 2 ustawy jako znęcanie, w tym działaniem zagrażającym zdrowiu lub życiu zwierzęcia. Przesłanką umożliwiającą i uprawniającą organ do działania jest więc przede wszystkim stwierdzenie czy zwierzę jest zagrożone w związku z przebywaniem u właściciela lub opiekuna. W przypadku, gdy wydanie decyzji w przedmiocie czasowego odebranie zwierzęcia ma charakter następczy (art. 7 ust. 3 ustawy), a więc ma miejsce już po odebraniu właścicielowi psa, kluczową przesłanką uzasadniającą zastosowanie tej normy jest przede wszystkim ustalenie czy stan zagrożenia dla zwierzęcia istniał w dacie podjęcia działania zabezpieczającego, a więc czy wystąpiła sytuacja wymagająca działania organu. W takiej sytuacji przedmiotem postępowania jest więc następcze rozstrzygnięcie o zasadności faktu odebrania zwierzęcia. Ustalenie przez organ, że sytuacja zagrożenia występowała w przeszłości i stanowiła przesłankę odebrania zwierzęcia w trybie zabezpieczenia, jest wystarczające do zastosowania normy i rozstrzygnięcia o czasowym jego odebraniu nawet, gdy okaże się że zagrożenie nie występuje w dacie wydania decyzji. Przesłanki określone w art. 7 ust. 3 ustawy są niewątpliwie przesłankami dodatkowymi wobec tych określonych w art. 7 ust. 1 ustawy, jednak w dalszym ciągu wynikają one z niezgodnego z prawem traktowania zwierzęcia w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy. Różnica wynika z kwalifikowanej postaci tego działania powodującej niewątpliwy stan zagrożenia dla życia i zdrowia zwierzęcia co uzasadniania działanie interwencyjne i zabezpieczające zanim nastąpi wydanie decyzji w tej sprawie. Zdaniem sądu nawet ewentualna następcza ocena organu, że nie zachodziły przesłanki do odebrania zwierzęcia w trybie zabezpieczenia nie zwalnia organu od oceny czy w dacie wydania decyzji nie zachodzą przesłanki z art. 7 ust.1 ustawy. Nie może być zatem wątpliwości, że wydanie decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia w związku z przesłanką wynikającą z art. 6 ust. 2 ustawy, nakłada na organ administracji publicznej obowiązek jednoznacznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Niewątpliwie też decyzja w przedmiocie czasowego odebrania zwierzęcia podejmowana jest przez właściwy organ z urzędu, czego nie zauważył organ odwoławczy. W związku z przyjętą w art. 7 ust. 3 ustawy konstrukcją następczej oceny przesłanek do odbioru zwierzęcia i koniecznością oceny wystąpienia ewentualnych zagrożeń w dacie wydawania decyzji, słusznie ocenił organ odwoławczy, że w sytuacji braku przesłanek do uznania wystąpienia stanu zagrożenia dla zwierzęcia, zachodzi konieczność merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, nie zaś umorzenia postępowania. W takiej sytuacji postepowanie istotnie nie staje się bezprzedmiotowe. Nie ma jednak racji organ odwoławczy twierdząc, że skoro nie został złożony wniosek o wydanie decyzji o czasowe odebranie zwierzęcia i podmiot, który dokonał odebrania zwierzęcia nie wykazał pomimo wielokrotnych wezwań, że zaistniały przesłanki do odebrania zwierzęcia, należało wydać decyzję odmowną. W tej sprawie postępowanie wbrew przekonaniu organu odwoławczego było postępowaniem prowadzonym z urzędu, a więc bez znaczenia jest brak wniosku pochodzącego od podmiotu, który dokonał odbioru psa. Dla zainicjowania postępowania znaczenie miała okoliczność odebrania psa oraz zawiadomienie o jej dokonaniu, które organ I instancji otrzymał. Brak współpracy ze strony stowarzyszenia, które dokonało czynności zabezpieczającej w odniesieniu do zwierzęcia w dostarczeniu dowodów potwierdzających zasadność odebrania właścicielce jej psa, aczkolwiek było zachowaniem niezrozumiałym i nagannym, nie zwalniało jednak organów z obowiązku zgromadzenia materiału dowodowego i ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organ dysponował wieloma środkami dowodowymi, których nie próbował nawet zgromadzić. Nie przesłuchał więc żadnych świadków, nie dokonał oględzin miejsca, w którym pies był przetrzymywany, nie wyjaśnił czy kiedykolwiek poddawany był zabiegom leczniczym, nie wyjaśnił czy w związku z zapowiedzią stowarzyszenia zawiadomienia organów ścigania o przestępstwie znęcania nie toczy się postępowanie karne, w którym zgromadzono dowody przydatne do rozstrzygnięcia tej sprawy, a także nie przeprowadził dowodów zgłoszonych zarówno przez właścicielkę odebranego psa, jak też interweniujące stowarzyszenie. Nie dziwi więc, że z akt sprawy nie wynika, iż zaistniały przesłanki do odebrania zwierzęcia, bowiem w aktach brak jest jakiegokolwiek materiału mogącego stanowić podstawę do wydania rozstrzygnięcia. Wydanie w tej sytuacji decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy stanowiło naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Należy przypomnieć, że choć rozpoznanie merytoryczne sprawy przez organ drugiej instancji stanowi obowiązek organu odwoławczego, to wyjątek od tego obowiązku przewiduje art. 138 § 2 K.p.a., jednak tylko w ściśle określonej sytuacji. Sytuacja ta związana jest z tak poważnym naruszeniem zasad postępowania przez organ pierwszej instancji, które doprowadziło do wydania decyzji przez ten organ, mimo że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie został zgromadzony w zakresie pozwalającym na wydanie rozstrzygnięcia. Innymi słowy wówczas, gdy stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony. W takim przypadku konieczne jest uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, gdyż zakres braków w ustaleniu stanu faktycznego sprawy właśnie przez wzgląd na stosowanie zasady dwuinstancyjności, uniemożliwia organowi odwoławczemu uzupełnienie materiału dowodowego. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, gdyż organ I instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania dowodowego i nie ustalił stanu faktycznego w sprawie. Nie było możliwe wydanie decyzji merytorycznej przez organ odwoławczy, który stosownie do treści art. 138 § 2 K.p.a. powinien uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W związku z przedstawieniem przez stronę skarżącą na rozprawie w dniu 23 stycznia 2018 r. fotografii przedstawiających warunki bytowe odebranego psa, zdjęcia RTG wykonanego w dniu odebrania psa, karty informacyjnej opisującej stan psa wskazujących na jego zaniedbanie, istnienie zmiany guzowatej na prawej przedniej łapie i deformację kości lewej łapy, należy wskazać, że wyszły tym samym na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, co również uzasadnia jej uchylenie. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ uwzględni powyższą ocenę prawną, zgromadzi materiał dowodowy pozwalający na ustalenie stanu faktycznego i rozstrzygnięcie sprawy, w tym z uwzględnieniem dowodów znajdujących się w dyspozycji strony skarżącej, wystąpi o przekazanie dokumentacji z lecznicy, w której diagnozowano psa i poddano leczeniu, w tym operacji, oceni czy zachodzi potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego ewentualnie o inne dowody z postępowania karnego, czy też zachodzi konieczność przesłuchania świadków, w tym wnioskowanych przez strony, przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, a następnie dokona wszechstronnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego. Z uwagi na to, że w sprawie nie został zgromadzony materiał dowodowy pozwalający na jej merytoryczne rozstrzygnięcie zagwarantowanie stronie prawa do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy (art. 15 K.p.a.), skutkowało koniecznością uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak też poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b i c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.