I SA/Lu 974/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz WSA Grzegorz Wałejko Protokolant Specjalista Julita Kula po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu odwołania Syndyka Masy Upadłości Przedsiębiorstwa "T. " spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości likwidacyjnej, D. W., dalej: "syndyk", od decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta C., dalej: "Prezydent", "organ pierwszej instancji", z dnia [...] r., dotyczącej umorzenia postępowania podatkowego, wszczętego z urzędu postanowieniem z dnia [...] r., w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za miesiące styczeń-marzec 2016 r. oraz określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za miesiące kwiecień-grudzień 2016 r. w kwocie [...]zł za zabudowane działki gruntu nr: [...], [...], [...], [...] i za niezabudowaną działkę gruntu nr [...] położone w obrębie 1 przy ul. [...] w C., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] r. działający z upoważnienia Prezydenta, Dyrektor Wydziału Finansowego określił syndykowi wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za miesiące kwiecień-grudzień 2016 r. w kwocie [...]zł za zabudowane działki gruntu nr [...], [...], [...], [...], i za niezabudowaną działkę gruntu nr [...], położone w obrębie 1 przy ul. [...] oraz umorzył postępowanie podatkowe wszczęte z urzędu postanowieniem z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za miesiące styczeń-marzec 2016 r. Na wstępie uzasadnienia organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego [...] w L. [...] Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych z dnia [...] r., sygn. akt [...], w sprawie ogłoszenia upadłości Przedsiębiorstwa "T. " spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, obejmującej likwidację majątku upadłego, postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za miesiące styczeń-marzec 2016 r. stało się bezprzedmiotowe, w związku z czym koniecznym było jego umorzenie. W odniesieniu do kwestii wymiaru podatku za okres: kwiecień-grudzień 2016 r., organ stwierdził, że Przedsiębiorstwo "T. " spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest użytkownikiem wieczystym położonych w C. przy ul. [...], działek gruntu nr [...], [...], [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] m2, na których znajdują się budynki i łącznej powierzchni użytkowej [...] m2 oraz budowle o wartości [...] zł. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że fakt posiadania gruntów, budynków oraz budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest podstawowym i wystarczającym warunkiem prawnym do zaliczenia tych nieruchomości w poczet kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i w konsekwencji opodatkowania ich wyższymi stawkami podatkowymi. Dopiero ustanie bytu prawnego spółki i wykreślenie jej z Krajowego Rejestru Sądowego powoduje, że przestaje ona być przedsiębiorcą. W związku z powyższym, spółka będąca w upadłości likwidacyjnej jest nadal przedsiębiorcą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a posiadane przez nią grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co skutkuje obowiązkiem uiszczania podatku według stawek właściwych dla działalności gospodarczej. Od powyższej decyzji syndyk złożył odwołanie. W wyniku jego rozpoznania Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że przedmiotowa sprawa dotyczy wymiaru podatku od nieruchomości za 2016 r. Następnie organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 4 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz wskazał, że organ pierwszej instancji wydaną przez siebie decyzją wymierzył spółce zobowiązane podatkowe z "tytułu podatku od nieruchomości za miesiące kwiecień-grudzień 2016 r. w kwocie [...]zł. za nieruchomości położone w C. przy ul. [...]". Podatkiem objął grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2 ([...] zł), budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej [...] m2 ([...] zł) oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości [...] zł ([...] zł). Organ podatkowy oparł się na danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Z dokumentu tego wynika, że "T. " spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości likwidacyjnej jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości sklasyfikowanych jako tereny przemysłowe (symbol "Ba"), oznaczonych jako działki gruntu nr: [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha) oraz [...] ([...] ha) o łącznej powierzchni [...] ha, położonych w C. przy ul. [...]. Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę na art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz stwierdził, że dane zawarte w zaskarżonej decyzji są zgodne z danymi zawartymi w wypisie z rejestru gruntów. Na gruntach tych znajdują się budynki o powierzchni użytkowej [...] m2 oraz budowle o łącznej wartości [...] zł. Wszystkie te dane znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, m.in. w złożonej przez "T. " deklaracji oraz złożonej przez syndyka korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości za 2016 r. Organ odwoławczy nadmienił, że dokonując wymiaru podatku od nieruchomości za 2016 r. organ pierwszej instancji zastosował najwyższe stawki podatkowe dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Następnie organ stwierdził, że sam fakt posiadania nieruchomości lub obiektu budowlanego przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla lub grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlega opodatkowaniu wyższymi stawkami podatkowymi. Oznacza to, że nawet nieruchomości niewykorzystywane przez przedsiębiorcę w danym momencie lub też wykorzystywane na inną działalność niż gospodarcza (za wyjątkiem budynków mieszkalnych) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W dalszej części swojej argumentacji organ odwoławczy odniósł się do definicji przedsiębiorcy i działalności gospodarczej. Organ odwoławczy zauważył, że spółka powstała jako osoba prawna w celu prowadzenia działalności gospodarczej, a więc jako przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą. Statusu tego nie zmienia postanowienie Sądu Rejonowego Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych z dnia [...] r., sygn. akt [...], ogłaszające upadłość Przedsiębiorstwa "T. " spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, obejmującą likwidację majątku upadłego. Przedsiębiorca będący w stanie upadłości jest dalej przedsiębiorcą, a więc posiadane przez niego i faktycznie zarządzane przez syndyka grunty, budynki i budowle uważane są za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co skutkuje możliwością ich opodatkowania stawkami przewidzianymi dla tego typu nieruchomości. O statusie spółki, jako przedsiębiorcy świadczy istniejący wpis do Krajowego Rejestru Sądowego. Ustanie jej bytu prawnego, w myśl art. 289 Kodeksu spółek handlowych, nastąpi dopiero z chwilą jej wykreślenia z rejestru. Wtedy dopiero następuje trwałe zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego słusznie wskazał organ pierwszej instancji, że podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy (rzeczowy), a nie przychodowy, bowiem nie nawiązuje do wpływów z nieruchomości. Podatek ten skupia się na samej własności lub posiadaniu gruntów, budynków i budowli, użytkowaniu wieczystym gruntów. Także sposób określenia podstawy opodatkowania w oparciu o pewne fizyczne parametry cechujące poszczególne rodzaje nieruchomości wymienione w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, jak powierzchnia użytkowa budynków, powierzchnia gruntów, wartość początkowa budowli, wskazuje wyraźnie na majątkowy, a nie przychodowy charakter tego podatku. Miejscem, w którym pojawia się element charakterystyczny dla podatków przychodowych jest przepis określający stawki podatku. Wyższe stawki określone są dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Jednak nie zmienia to charakteru tej daniny co do zasady, gdyż obowiązek płacenia podatku według wyższej stawki uzależnia się tylko od potencjalnych możliwości osiągania przychodów z budynku (gruntu), a nie wielkości rzeczywistych przychodów. Według organu odwoławczego o zastosowaniu wyższych stawek podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę. W świetle obowiązujących przepisów prawa spółka, pomimo ogłoszenia upadłości likwidacyjnej, w dalszym ciągu jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą. A zatem, mając na względzie powyższe ustalenia, stwierdzić należy, że organ pierwszej instancji opodatkowując przedmiotowe grunty, budynki i budowle według najwyższych stawek podatkowych, dokonał prawidłowego wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2016. Konkludując Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że dokonując analizy zaskarżonej decyzji oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stwierdzić należy, iż organ pierwszej instancji uwzględnił obowiązujące przepisy prawa materialnego, procesowego oraz akty prawa miejscowego obowiązujące na terenie miasta C. i w rezultacie prawidłowo określił syndykowi wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2016. Wbrew stanowisku zawartemu w odwołaniu, decyzja pierwszoinstancyjna, wydana została również zgodnie z ustalonym stanem faktycznym oraz na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w związku z czym, w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 122, art. 187 i art. 192 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zgodziło się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji w kwestii umorzenia postępowania podatkowego dotyczącego określenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za miesiące styczeń-marzec 2016 r. Z przesłanego w dniu 6 maja 2016 r. pisma syndyka wynika, że Sąd Rejonowy Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych, postanowieniem z dnia [...] r., sygn. akt [...], ogłosił upadłość Przedsiębiorstwa "T. " spółka z ograniczoną odpowiedzialnością obejmującą likwidację majątku upadłego. W zaistniałych okolicznościach, postępowanie to stało się bezprzedmiotowe, co skutkowało koniecznością jego umorzenia. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego syndyk wniósł o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 210 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z § 4 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy przez wydanie decyzji, która nie rozstrzyga o wszystkich zobowiązaniach podatnika i której uzasadnienie faktyczne i prawne nie odnosi się wprost do osnowy decyzji; - art. 122 i art. 187 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, przez brak podjęcia wszystkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności w zakresie przedmiotu i podstaw opodatkowania oraz wysokości zastosowanych stawek podatku; - art. 191 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, przez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego w szczególności w zakresie wadliwego ustalenia, że stan techniczny budynków oraz budowli usytuowanych na działkach których właścicielem jest upadły umożliwiał prowadzenie w nich działalności gospodarczej i nie zachodziły względy techniczne uniemożliwiające wykorzystywanie tych budynków do prowadzenia tej działalności; - art. 1a ust. 1 pkt 3 art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i pkt 2 lit. b) ustawy z 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. z dnia 6 maja 2016 r., Dz. U. z 2016 r. poz. 716) przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż jedynym kryterium opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest fakt posiadania przez podatnika gruntów, budynków i budowli, a w każdym wypadku posiadania przez przedsiębiorcę gruntów, budynków, budowli przy ustalaniu podstawy wymiaru podatku winny być one traktowane jak związane z prowadzoną działalnością gospodarczą niezależnie od możliwości ich wykorzystywania i niezależnie od ich stanu technicznego. W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła wskazane powyżej zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Jak zauważył organ podatkowy przedmiotowa sprawa dotyczy wymiaru podatku od nieruchomości za 2016 r. Wobec powyższego należy mieć na względzie, iż w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dniem 1 stycznia 2016 r. nastąpiły zmiany, w wyniku których od tego momentu nie występuje w ustawie pojęcie tzw. "względów technicznych" mających wpływ na wymiar podatku od nieruchomości. W związku z tym w niniejszej sprawie kwestia względów technicznych nie miała wpływu na określenie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. Z tego powodu Sąd nie będzie odnosił się do kwestii istnienia - w odniesieniu do przedmiotów objętych opodatkowaniem w zaskarżanej decyzji - względów technicznych w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym do końca 2015 r. Należy bowiem mieć na uwadze treść art. 1a ust. 2a powołanej wyżej ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r. zgodnie, z którym do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 i 1529), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Jak wynika z akt sprawy taka decyzja nie została wydana w niniejszej sprawie, jak również organ podatkowy nie powołuje się na takową w swojej decyzji. Z akt sprawy ani z twierdzeń syndyka nie wynika również aby objęte opodatkowaniem budynki miały charakter mieszkalny, a grunty należały do kategorii gruntów pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych albo gruntów niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1023, 1529 i 1566), i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy i od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Nie było zatem podstaw aby w świetle art. 1a ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, gruntów, budynków i budowli objętych opodatkowaniem w zaskarżonej decyzji nie zaliczać do kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Należy zauważyć, że rację ma Samorządowe Kolegium Odwoławcze twierdząc, iż konstrukcja podatku od nieruchomości ma charakter majątkowy, a nie przychodowy. Nie odwołuje się ona do wpływów z nieruchomości, a nawiązuje do samej własności lub posiadania gruntów, budynków i budowli czy użytkowania wieczystego gruntów. Także sposób określenia podstawy opodatkowania w oparciu o ustawowo określone fizyczne parametry gruntu czy budynku (powierzchnia użytkowa budynków, powierzchnia gruntów (a nie wysokość uzyskiwanych przychodów w związku z określonym wykorzystywaniem obiektów podlegających opodatkowaniu, por. art. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) wskazuje wyraźnie na majątkowy, nie przychodowy charakter tego podatku. Miejscem, w którym pojawia się element charakterystyczny dla podatków przychodowych jest przepis określający stawki podatku (art. 5). Wyższe stawki określone są dla budynków, budowli, gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Obowiązek zastosowania wyższej stawki podatku został jednak uzależniony tylko od potencjalnych możliwości osiągania przychodów z budynku, budowli, gruntu związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, czyli będących w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (art. 1a ust 1 pkt 3), z zastrzeżeniem przedstawionego wyżej ust 2a. Wysokość stawki podatkowej nie zależy natomiast od wysokości przychodów, jakie rzeczywiście przynosi wykorzystywanie przedmiotu opodatkowania w działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, podatnik ma status przedsiębiorcy w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przez ogłoszenie upadłości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, także likwidacyjnej, nie traci ona bowiem przymiotu przedsiębiorcy. Należy zauważyć, że w powołanej ustawie nie została zawarta samodzielna definicja przedsiębiorcy dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Nie zostało także zawarte odesłanie do definicji przedsiębiorcy w innej ustawie. Kierując się względami wykładni systemowej należy odwołać się do pojęcia przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe w powiązaniu z art. 431 ustawy Kodeks cywilny oraz art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Status przedsiębiorcy w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest zatem dokumentowany Krajowym Rejestrem Sądowym i trwa do momentu zaistnienia okoliczności, uzasadniających wykreślenie danego podmiotu z rejestru przedsiębiorców. Po ogłoszeniu upadłości przedsiębiorca występuje w obrocie pod dotychczasową firmą z dodaniem oznaczenia "w upadłości likwidacyjnej" albo "w upadłości układowej". Ogłoszenie upadłości samo przez się nie wyłącza jeszcze przedsiębiorcy z obrotu gospodarczego. Zamieszczenie już w firmie upadłego informacji, że przedsiębiorca jest w stanie upadłości, informuje pozostałych uczestników obrotu o jego sytuacji prawnej. W ten sposób uczestnicy tego obrotu uzyskują informację co do sytuacji prawnej upadłego. Jak wyraźnie o tym stanowi art. 289 § 1 Kodeksu spółek handlowych, w przypadku upadłości spółki jej rozwiązanie następuje dopiero po zakończeniu postępowania upadłościowego, z chwilą wykreślenia z rejestru, które wywołuje skutek konstytutywny. Zatem, w niniejszej sprawie spółka w upadłości likwidacyjnej jako przedsiębiorca, w stosunku do wszystkich będących w jej posiadaniu w roku 2016 gruntów, budynków i budowli, była podatnikiem podatku od nieruchomości, który to podatek miała obowiązek uiszczać według stawek właściwych dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, określonych w stosownej uchwale Rady Miejskiej. Takie właśnie stawki, w ocenie Sądu prawidłowo, zostały uwzględnione w treści decyzji organu pierwszej instancji, utrzymanej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją. W ocenie Sądu ustalenia organów podatkowych, znajdują podstawę w prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji tych organów z mocy art.191 Ordynacji podatkowej. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia pozostałych reguł postępowania, określonych przepisami Ordynacji podatkowej, jak również przepisów prawa materialnego, wskazanych w skardze. Podkreślić należy, że syndyk masy upadłości nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a jedynie jako reprezentant upadłego podejmuje określone czynności, m. in. zarządza przedmiotem opodatkowania - gruntami, budynkami i budowlami wchodzącymi w skład masy upadłości. Przejmuje również, na czas trwania postępowania upadłościowego, realizację obowiązków płatnika i podatnika przez upadłego przedsiębiorcę. Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z § 4 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji, która nie rozstrzyga o wszystkich zobowiązaniach podatnika i której uzasadnienie faktyczne i prawne nie odnosi się wprost do osnowy decyzji. Naruszenia powołanych przepisów skarżący upatruje w tym, że w pkt 2 decyzji określono wysokość opodatkowania wyłącznie za oznaczone zabudowane działki gruntu i niezabudowaną działkę gruntu, decyzja nie dotyczy zaś usytuowanych na tych działkach budynków ani budowli. Podatnik zaś, aby odczytać rozstrzygnięcie, musi posiłkować się uzasadnieniem. Brak jest więc – według skarżącego - spójności między sentencją decyzji, a jej uzasadnieniem czyniąc rozstrzygnięcie niezrozumiałym. Odnosząc się do tego zarzutu należy w pierwszej kolejności podnieść, że zgodnie z treścią art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, na który powołuje się skarżący, uzasadnienie jest jednym z elementów decyzji podatkowej. Zgodnie z § 4 tego artykułu powinno ono zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Wszystkie te elementy treści uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji, a także uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zawierają. Uzasadnienie jest przy tym integralnym elementem decyzji, tak jak inne elementy, wymienione w art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. Prawidłowe odczytanie rozstrzygnięcia zawartego w decyzji nie może więc abstrahować od jej uzasadnienia. Tak odczytywana decyzja organu pierwszej instancji, a także decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie pozostawiają jakiejkolwiek wątpliwości, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2016 r. są zarówno grunty, jak i budynki oraz budowle. Należy również zauważyć, że pkt 1 i 2 w § 1 artykułu 210 Ordynacji podatkowej, do których wprost odwołuje się skarżący, wymagają, aby w decyzji zawrzeć oznaczenie organu podatkowego oraz datę jej wydania. Zarówno zaś decyzja organu pierwszej instancji, jak i decyzja organu odwoławczego te elementy zawierają. W tym zakresie zarzut skargi jest więc zupełnie niezrozumiały. Mając na uwadze powyższe, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) skargę jako niezasadną należało oddalić.