II SA/Gd 469/17

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. i H. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości postanawia: przyznać wnioskodawcom prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 21 grudnia 2017 r., skarżący M. K. i H.K. zwrócili się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Z oświadczenia wnioskodawców o ich stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), oraz przedłożonych przez nich na wezwanie referendarza sądowego dokumentów źródłowych (dodatkowych oświadczeń z dnia 18 stycznia 2018 r., odpisów: zaświadczeń z ARiMR z dnia 15 stycznia 2018 r., odcinka emerytury za grudzień 2017 r., dokumentacji medycznej, dowodów poświadczających wysokość opłat za energię elektryczną, wywóz śmieci, podatku rolnego i od nieruchomości oraz wydatków na leki i zakup paszy) wynika, że prowadzą oni gospodarstwo domowe, utrzymując się z dochodów w wysokości około 500 zł miesięcznie ze sprzedaży jaj (posiadają 100 kur niosek), są właścicielami domu o powierzchni 86 m2, mieszkania oraz nieruchomości rolnej o obszarze 17,20 ha (klasa gruntu V, bagna, stawy, łąka), nie uzyskują dochodów z najmu ani dzierżawy, nie figurują w Krajowym Systemie Ewidencji Producentów, nie posiadają oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, nie są dla nich prowadzone rachunki bankowe, zamieszkują wspólnie z dorosłym synem, który aktualnie odbywa służbę wojskową, oraz z matką wnioskodawczyni, która otrzymuje emeryturę w wysokości 1.201,95 zł, do ich stałych i koniecznych wydatków zaliczyć należy, poza wyżywieniem, opłaty za energię elektryczną, opał oraz wywóz śmieci w średniej miesięcznej wysokości 213,55 zł oraz podatki rolny i od nieruchomości, płatne w kwartalnych ratach w łącznej wysokości 374,50 zł. Matka wnioskodawczyni wydatkuje ponadto kwotę około 100 zł miesięcznie na zakup leków i uiszcza składki na ubezpieczenie w wysokości 35,67 zł kwartalnie. Wnioskodawcy oświadczyli, że nie zatrudniają i nie pozostają w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym ani z rzecznikiem patentowym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności wysokość dochodu, którym dysponują wnioskodawcy, jak również brak zasobów finansowych, uznano, iż wnioskodawcy udowodnili, że nie mają obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.