IV SA/Wa 2180/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podjęcia działań w celu przestrzegania dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej organ) z dnia [...] czerwca 2017r. nr [...], którym nakazano spółce W. sp. z o.o., z siedzibą w G. (dalej skarżąca) niezwłoczne podjęcie działań w celu przestrzegania dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska. Jednocześnie wyznaczono termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń i nieprawidłowości na dzień [...] lipca 2017 r. Stan sprawy był następujący: Na podstawie ustaleń kontroli interwencyjnej przeprowadzonej przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w W. Delegatury w P. w dniach [...] marca 2017 r. do [...] maja 2017 r. w spółce W. Sp. z o.o., ul. [...] stwierdzono nieprawidłowość w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. W ramach czynności kontrolnych, w dniach [...] marca 2017 r. roku zostały przeprowadzone ciągłe pomiary hałasu emitowanego do środowiska od stacji kolejowej eksploatowanej przez W. Sp. z o.o. Punkt pomiarowy zlokalizowany został na posesji przy ul. [...] w G. . Pomiarami objęto hałas związany z postojem składów [...] na stacji końcowej - głownie pracę urządzeń wentylacyjno - klimatyzacyjnych taboru. Sprawozdanie z pomiarów nr [...] z dnia [...].04.2017 r. wykazało następujące wartości emitowanego hałasu – odpowiednio dla pory dnia/pory nocy: - [...] marca 2017r. - 51,6 dB / 55,4 dB - [...] marca 2017r. – 57,9 dB / 55,3 dB - [...] marca 2017r. – 55,0 dB / 52,8 dB Ponieważ kontrolowany podmiot nie posiadał decyzji o dopuszczalnym poziomie emisji hałasu wyniki pomiarów odniesiono do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Kwalifikując posesję na której został wyznaczony punkt pomiarowy zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych, dopuszczalny poziom hałasu w środowisku emitowany od W. Sp. z o.o. wynosi 55 dB w porze dnia i 45 dB w porze nocy. W związku z wykazaniem w trakcie kontroli przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu zarówno w porze dnia jak i w porze nocy, Kierownik Delegatury WIOŚ w P. działający z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska zarządził usunięcie nieprawidlowości. Organ powołał się na art. 112 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r., poz. poz. 519 ze zm.), zgodnie z którym, ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie oraz zmniejszeniu poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Wystąpieniem z dnia 20 lutego 2017r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, w związku z interwencją dotycząca uciążliwości hałasowej powodowanej eksploatacją stacji kolejowej [...] G., wystąpił do Burmistrza Miasta G. o dokonanie kwalifikacji terenów chronionych akustycznie zlokalizowanych przy ul. [...] i [...] oraz posesji przy ul. [...], sąsiadujących z ww stacją, z uwzględnieniem rodzajów terenów, o których mowa w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tj. Dz.U. z 2014r., poz.112). W piśmie z dnia 6 marca 2017r. Burmistrz Miasta G., odpowiedział, że przedmiotowe nieruchomości – zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – stanowią teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych. W. Sp. z o.o. zaskarżyła zarządzenie pokontrolne z dnia [...] czerwca 2017r. w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy w postaci: 1) naruszenia art. 113 ust. 2 w zw. z art. 114 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu błędnej oceny rodzaju terenu jako terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem niektórych usług nieuciążliwych - podczas gdy na podstawie jego faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania oczywistym jest, że teren ten jest terenem, na którym Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie kolejowych przewozów pasażerskich występując jednocześnie jako zarządca infrastruktury kolejowej oraz przewoźnik kolejowy, dla której dopuszczalne poziomy hałasu są wyższe, a w przedmiotowej sprawie bezprzedmiotowym było ustalenie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska dopuszczalnego poziom hałasu tak jak dla norm przewidzianych dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, 2) naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewystarczające zgromadzenie materiału dowodowego w celu ustalenia rodzaju analizowanego terenu w oparciu o faktyczne jego wykorzystanie i zagospodarowanie, a tym samym wadliwe ustalenie stanu faktycznego, czego skutkiem było błędne ustalenie rodzaju terenu, a w konsekwencji niewłaściwe było również ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego z terenu, na którym znajduje się infrastruktura kolejowa, na której odbywa się eksploatacja elektrycznych zespołów trakcyjnych, 3) wykonania i interpretacji wyników pomiarów hałasu w środowisku określonych w sprawozdaniu nr [...] z dnia [...].04.2017 r., na podstawie którego wydano zaskarżone zarządzenie pokontrolne, niezgodnie z wymaganiami zawartymi w "Metodyce referencyjnej wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku, pochodzącego z instalacji lub urządzeń, w wyjątkiem hałasu impulsowego" - Załącznik nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. 2014, poz. 1542) oraz rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112) poprzez zastosowanie przy wykonywaniu pomiarów niewłaściwego przedziału czasu odniesienia T, 4) nieprawidłowej kwalifikacji wartości dopuszczalnych poziomów hałasu pochodzącego z eksploatacji elektrycznych zespołów trakcyjnych na stacji G., na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, 5) błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na zakwalifikowaniu punktu pomiarowego jako terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych w oparciu o Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego terenów w mieście G. i zaniechaniu ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, w szczególności związanych z profilem działalności prowadzonej przez Skarżącą jako zarządcy infrastruktury kolejowej i przewoźnika kolejowego, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, 6) wskazanie w treści zarządzenia pokontrolnego z dnia [...].06.2017r., iż Skarżąca jest zobowiązana do podjęcia działań w celu przestrzegania dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska bez wskazania jakie konkretnie działania winna podjąć Skarżąca, co czyni niemożliwym do wykonania przez Skarżącą zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. W związku z powyższym, skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego z powodu wskazanych naruszeń oraz zasadzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność z przepisami prawa rozstrzygnięcia z zakresu administracji publicznej. Badając zaskarżone zarządzenie w tak zakreślonych ramach, Sąd doszedł do przekonania że odpowiada ono prawu i brak jest podstaw do uwzględnia skargi. Na podstawie przeprowadzonej kontroli hałasu pochodzącego z należącego do skarżącej taboru kolejowego oczekującego na ruch zgodnie z rozkładem jazdy, bezspornie ustalono, że źródłem hałasu jest praca urządzeń klimatyzacyjnych, w które wyposażony jest tabor. Dokonano pomiaru hałasu w punkcie pomiarowym zlokalizowanym przy ul. [...], tj. na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i zakwalifikowanym mieszkalno – usługowy, co determinuje dopuszczalny poziom hałasu - 55 dB w porze dnia i 45 dB w porze nocy. Sąd podziela stanowisko organu, że terenu, na który oddziaływuje hałas z taboru kolejowego ,nie można kwalifikować jako terenu stacji kolejowej czy torów kolejowych, gdyż nie znajduje to oparcia w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w G. nr [...] z dnia [...] czerwca 2008r. oraz uchwały nr [...] tejże Rady z dnia [...] listopada 2005r. w sprawie sprostowania oczywistych błędów w uchwale nr [...] Rady z dnia [...] lutego 2005r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w mieście G. Jak słusznie przyjął organ, oddziaływanie hałasu mierzy się na terenie zasięgu oddziaływania emisji, a przeznaczenie tego terenu nie musi pokrywać się – co ewidentnie ma miejsce w kontrolowanej sprawie – z przeznaczeniem terenu źródła powstającego hałasu. W takich okolicznościach, nie można podzielić zarzutu skargi o błędnej kwalifikacji terenu, na którym przeprowadzono pomiar. Niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 113 ust. 2 oraz art. 114 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r., poz. poz. 519 ze zm.), sprowadzający się – jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę – do negowania ustalonego stanu faktycznego tj. przeznaczenia terenu, a nie błędnego zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd podziela stanowisko organu, że treść planu zagospodarowania przestrzennego nie uzasadnia przyjęcia dopuszczalnych wartości hałasu wskazanych w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112). W tabeli nr 1 pkt 3 lit.d – kolumna pierwsza i druga: drogi i linie kolejowe, tj. 65 dB w porze dnia i 56 dB w porze nocy. Zgodnie z ustawą z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym (tj. Dz.U. z 2017r. poz.2117 ze zm.) linia kolejowa to wyznaczona przez zarządcę infrastruktury droga kolejowa przystosowana do prowadzenia ruchu pociągów. Organ prawidłowo wskazał, że hałas nie pochodzi od linii kolejowej ale od taboru będącego w postoju i zamontowanych w nim urządzeń klimatyzacyjnych. W ocenie Sądu, oparta na tych ustaleniach konkluzja organu, że czym innym jest hałas pochodzący od linii kolejowej, a czym innym hałas pochodzący od stacji, na której parkuje tabor kolejowy z czynnymi klimatyzatorami. Jak wynika z treści art. 4 pkt 1 ) ustawy o transporcie kolejowym, urządzenia klimatyzacyjno – wentylacyjne jako niewymienione w załączniku nr 1 do, w związku z czym nie stanowią elementu infrastruktury kolejowej. Nie stanowią również elementu drogi kolejowej ( art. 4 pkt 1a w zw. z pkt 2 – 12 załącznika nr 1 do ustawy). W związku z powyższym hałas emitowany przez te urządzenia nie podlega regulacji rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, należy wskazać, że do zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się regulacji kodeksu postępowania administracyjnego, lecz regulację wynikającą z ustawy z dnia 20 lipca 1991r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (tj. Dz.U. z 2016r. poz.1688 ze zm.). Reasumując, Sąd nie znalazł uzasadnienia dla podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia zasad postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, a w konsekwencji błędnego zastosowania art. 113 ust. 2 oraz art. 114 ustawy Prawo ochrony środowiska. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.