II SA/Sz 1453/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. na decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa G. z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 29 listopada 2017 r. Stowarzyszenie A. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa G. dnia [...] r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z kolei w myśl art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z przytoczonej regulacji wynika, że skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można złożyć jedynie na decyzję, która wydana została w wyniku odwołania złożonego przez stronę w postępowaniu administracyjnym, a zatem na decyzję organu drugiej instancji. W rozpoznawanej sprawie skarżące Stowarzyszenie przedmiotem skargi uczyniło decyzję organu pierwszej instancji Nadleśniczego Nadleśnictwa G. . Przepis art. 32 ust 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. ustawy o lasach (t.j. Dz. U. 2017 r., poz. 788) stanowi, iż w skład Lasów Państwowych wchodzą następujące jednostki organizacyjne: Dyrekcja Generalna Lasów Państwowych, Regionalne Dyrekcje Lasów Państwowych; nadleśnictwa i inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. Regionalne dyrekcje Lasów Państwowych tworzy, łączy, dzieli, likwiduje oraz określa ich zasięg terytorialny, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw środowiska, na wniosek Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych. Natomiast nadleśnictwa tworzy, łączy, dzieli, likwiduje oraz określa ich zasięg terytorialny, w drodze zarządzenia, Dyrektor Generalny Lasów Państwowych, na wniosek dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych (art. 32 ust. 3 ww. ustawy). W myśl art. 34 pkt 2 c ustawy o lasach, Dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych w szczególności inicjuje, koordynuje oraz nadzoruje działalność nadleśniczych i kierowników jednostek organizacyjnych o zasięgu regionalnym. W myśl art. 17 pkt 3 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 i 2 - odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku - organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością. Z powyższego wynika, że Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S. jest organem wyższego stopnia w stosunku do Nadleśniczego Nadleśnictwa G. i w tym znaczeniu organem wyższego stopnia. W niniejszej sprawie zaskarżona przez Stowarzyszenie decyzja Nadleśniczego Nadleśnictwa Gryfice z dnia [...] r. zawierała błędne pouczenie o możliwości zwrócenia się w terminie 14 dni do Nadleśniczego Nadleśnictwa G. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, zamiast do Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S. jako organu wyższego stopnia. Wskazać należy, że zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Tym samym, zdaniem Sądu skarżącemu przysługuje prawo do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że wniesienie skargi na decyzję organu I instancji jest niedopuszczalne, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w sentencji.