II OSK 2163/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak /spr./ po rozpoznaniu w dniu 12 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 704/17 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]lipca 2017 r., nr [...],[...],[...],[...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 704/17, oddalił skargę B. K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr: [...], [...], [...], [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego i prawnego. Wnioskiem z dnia 7 lutego 2013 r. [...] S.A. w L. wystąpiło do Urzędu Gminy w [...] o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji stacja 110/20 kV [...] – stacja 110 kV Strefa w [...], przebiegającej przez kilkadziesiąt działek szczegółowo wymienionych we wniosku. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. znak [...] Wójt Gminy [...] ustalił na rzecz [...] S.A. w [...] lokalizację inwestycji celu publicznego w postaci budowy napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji: stacja 110/20 kV [...] – stacja 110 kV Strefa w [...] na terenie obejmującym Miasto [...] (obręb 2, 3 i 8) i Gminę [...] (obręb [...], [...], [...]). Jednocześnie organ umorzył postępowanie w części dotyczącej działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], położonych w [...] obręb 2 – z uwagi na wejście w życie z dniem 21 grudnia 2013 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów mieszkaniowych [...] w [...] (uchwała Rady Miejskiej w Suwałkach z dnia 27 listopada 2013 r. Nr XLII/464/2013). Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] i [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołań K. H. S. i B. K. S., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 402/14 oddalił skargę B. K. S. na ww. decyzję organu II instancji. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu 14 października 2014 r. W dniu 5 maja 2017 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. wpłynął wniosek J. B. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] grudnia 2013 r. W dniu 28 kwietnia 2017 r. do Kolegium wpłynęły kolejne wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2013 r., których autorami byli K. H. S. oraz B. K. S.. Z kolei w dniu 4 maja 2017 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynął wniosek A. O. o objęcie postępowaniem o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. obszaru działki [...] obręb 3 m. [...] pozostającej w jej władaniu i stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji w zakresie dotyczącym tej działki, ewentualnie o unieważnienie w całości decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. W wyniku rozpatrzenia złożonych wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało w dniu 9 czerwca 2017 r. decyzję rozstrzygającą we wszystkich postępowaniach wszczętych na skutek przedmiotowych nadzwyczajnych środków zaskarżenia, nr: [...], [...], [...], [...], którą to decyzją odmówiło stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji organu I instancji. Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r. Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko, że w analizowanym przypadku nie zaistniała żadna z wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanek uprawniających do stwierdzenia nieważności decyzji, w tym – wbrew zarzutom wnioskodawców – nie wystąpiły wady określone w pkt 1 i 2 tego przepisu. Kolegium podniosło, że w dacie wydania przedmiotowej decyzji Wójt Gminy [...], na mocy art. 51 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, działał w oparciu o porozumienie zawarte z Prezydentem Miasta [...] w dniu 18 września 2013 r. na podstawie powołanego przepisu oraz postanowienie wydane przez Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] w trybie art. 106 k.p.a., a także pismo z dnia 13 grudnia 2013 r. w którym Prezydent Miasta [...] zaakceptował zamierzenie inwestycyjne i określone przez Wójta Gminy [...] w projekcie decyzji warunki jego realizacji na terenie miasta [...]. Organ dysponował również pozostałymi wymaganymi przepisami prawa, uzgodnieniami właściwych organów w zakresie warunków realizacji przedsięwzięcia w przedmiocie należącym do ich właściwości (w tym m.in. ochrona gruntów rolnych i leśnych, zarząd drogi powiatowej, zarząd drogi wojewódzkiej, w zakresie zadań samorządu województwa, w zakresie zadań rządowych służących realizacji celów publicznych o znaczeniu krajowym). Wszystkie z przeprowadzonych uzgodnień odnosiły się do przedmiotowej inwestycji w zakresie jej kształtu oraz warunków realizacji zawartych w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Kolegium wskazało, że dokonując umorzenia postępowania o ustalenie lokalizacji celu publicznego - w pkt II swojej decyzji w odniesieniu do terenu na którym położone są działki o nr geodezyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], Wójt Gminy [...] respektował fakt obowiązywania w dacie [...] grudnia 2013 r. uchwały Rady Miejskiej w Suwałkach Nr XLII/464/2013 z dnia 27 listopada 2013 r. ustalającej plan zagospodarowania przestrzennego terenów mieszkaniowych [...]w [...] (Dz. Urz. Woj. Podl. z dnia 6 grudnia 2013 r., poz. 4280), na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Kolegium kwestionowaną decyzję skierowano do podmiotów mających przymiot strony w prowadzonym postępowaniu, tj. właścicieli terenu objętego decyzją oraz właścicieli terenów bezpośrednio sąsiadujących. Z uwagi zaś na charakter decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która nie podlega bezpośredniemu wykonaniu, nie mogło być mowy o zaistnieniu przesłanek art. 156 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. Na powyższe rozstrzygnięcie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyli B. K. S., A.H. O., J. B. oraz K. H. S.. Treść złożonych skarg była tożsama, a mianowicie skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 156 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i pozostawienie w obiegu prawnym decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...] rażąco naruszającej przepisy prawa materialnego, 2. art. 53 ust. 3,4 i 5, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 106 § 5 k.p.a., poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 3. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a., poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o orzeczenie co do istoty sprawy i wyeliminowanie decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., z obiegu prawnego, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skargi A. H. O., J. B. oraz K. H. S. zostały w dniu 30 października 2017 r. odrzucone przez Sąd I instancji ze względów formalnych. Natomiast po rozpoznaniu skargi B. K. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2021 r. oddalił skargę. Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących wydania kwestionowanej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. z naruszeniem przepisów o właściwości, (art. 156 § 1 pkt 1) oraz z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 k.p.a., a także przepisów prawa materialnego wyrażonych w art. 53 ust. 3, 4, 5 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Sąd zwrócił uwagę, że pokrywają się one z zarzutami rozpoznanymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 21 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 402/12, zapadłym wskutek zaskarżenia ww. decyzji organu I instancji w normalnym trybie. Sąd w całości podzielił ocenę właściwości organu wyrażoną w tym wyroku i w konsekwencji nie stwierdził naruszenia art. 106 k.p.a. przy wydawaniu kwestionowanej decyzji. Przechodząc natomiast do wzajemnej relacji między ustaleniami zaskarżonej decyzji lokalizacyjnej a ustaleniami uchwalonego w dniu 27 listopada 2013 r. Uchwałą Rady Miejskiej w Suwałkach nr XLII/464/2013 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów mieszkaniowych [...] w [...] ogłoszonego w dniu 6 grudnia 2013 r. (Dz.Urz.Woj.Podl. z 2013 r., poz. 4280), Sąd podniósł, że zgodnie z § 59 tej uchwały wchodziła ona w życie po upływie 14 dni od daty jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego (ogłoszono w dniu 6 grudnia 2013 r.). W dacie zatem wydawania decyzji przez Wójta Gminy [...] tj. w dniu [...] grudnia 2013 r. ww. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego już obowiązywał i organ obowiązany był go uwzględnić, co uczynił. B.K.S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku Sądu I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 3. 4 i 5, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.), w zw. z art. 106 § 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że decyzję [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. w pkt II umarzającą postępowanie dla 7 działek leżących na obszarze administracyjnym Miasta [...] objętych miejscowym planem podjął Wójt Gminy [...] jako organ właściwy działający w porozumieniu z Prezydentem Miasta [...]; podczas gdy prawidłowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego i wyłącznych uprawnień organów współdziałających (Prezydenta Miasta [...] i Wójta Gminy [...]) w oparciu o art. 3 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 51 ust. 3, art. 53 ust. 3, 4 i 5, u.p.z.p. prowadzi do wniosku, że organem właściwym do dokonania umorzenia w tym zakresie był Prezydent Miasta [...] poprzez wydanie jednoznacznego postanowienia w trybie art. 106 § 5 k.p.a.; a zatem prawidłowe rozpatrzenie sprawy powinno prowadzić do uznania, że ww. decyzja w pkt II została wydana przez organ bez właściwości, a także bez podjęcia wymaganego współdziałania z organem właściwym; co w konsekwencji powinno skutkować uznaniem, że zachodzą przesłanki do zastosowania art. 156 § pkt 1 poprzez stwierdzenie, że ww. decyzję w pkt II wydał organ bez właściwości lub orzeczenie na podstawie art. 158 § 2 k.p.a., że ww. decyzja została wydana z naruszeniem prawa; b) art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 3, 4 i 5 u.p.z.p., w zw. z art. 106 § 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że decyzja Wójta Gminy [...] [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego w pkt I została wydana zgodnie z prawem; podczas gdy uwzględnienie zmiany przedmiotu decyzji spowodowane umorzeniem postępowania w pkt II decyzji w odniesieniu do 7 działek leżących na obszarze administracyjnym Miasta [...] oraz uwzględnienie braku uzgodnień ostatecznego projektu decyzji z organami współdziałającymi, doprowadziłoby do przyjęcia, że zaskarżona decyzja w pkt I została wydana z naruszeniem podstawy prawnej i została skierowana do podmiotów, które utraciły przymiot strony z powodu umorzenia postępowania w pkt II decyzji; co w konsekwencji powinno skutkować uznaniem, a zachodzą przesłanki do zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 i 4 poprzez stwierdzenie, że ww. decyzję w pkt I i III organ wydał bez podstawy prawnej i została skierowana również do podmiotów, które utraciły przymiot strony lub orzeczenie na podstawie art. 158 § 2 k.p.a., że przedmiotowa decyzja wydana została z naruszeniem prawa; 2. przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 51 ust. 3, art. 53 ust. 3, 4 i 5, art. 3 ust. 1 u.p.z.p., w zw. z art. 106 § 1 k.p.a., w stopniu istotnym dla wyniku sprawy, gdyż Sąd nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uznał, że w ocenie Sądu nie doszło do żadnych uchybień z art. 3 ust. 1, art. 53 ust. 3, 4 i 5 u.p.z.p. w związku z art. 106 k.p.a., a także art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., na które wskazała skarżąca, ani też innych uchybień związanych z art. 156 § 1 k.p.a., dających podstawy do stwierdzenia nieważności ocenianej decyzji, i oddalił w postępowaniu skargę, podczas gdy prawidłowa ocena zaskarżonej decyzji przez organ kontrolny i Sąd w oparciu o zgromadzony w aktach materiał dowodowy powinna prowadzić do stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem art. 51 ust. 3, art. 53 ust. 3, 4 i 5, art. 3 ust. 1 u.p.z.p., w zw. z art. 106 § 1 k.p.a.; co powinno skutkować stwierdzeniem wystąpienia przesłanek art. 156 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.a., uwzględnieniem skargi i wydaniem orzeczenia o nieważności zaskarżonej decyzji lub orzeczeniem na podstawie art. 158 § 2 k.p.a., że przedmiotowa decyzja wydana została z naruszeniem prawa. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjne w trybie art. 188 p.p.s.a. Skarżąca kasacyjnie wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Podkreślić na wstępie należy, że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podniesione w skardze kasacyjnej naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie oparta została na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. Zasadniczo w pierwszej kolejności winien zostać rozpoznany zarzut naruszenia prawa procesowego, jednak w okolicznościach sprawy należy zauważyć, że podniesiony zarzut naruszenia prawa procesowego bezpośrednio łączy się z zarzutami naruszenia prawa materialnego i w istocie sprowadza się jedynie do zakwestionowania niezastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i uchylenia na jego podstawie zaskarżonej decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, pomimo dokonania w owej decyzji odmownej błędnej – w ocenie skarżącej – oceny przypisywanych ww. decyzji pierwszoinstancyjnej wad kwalifikowanych. Stąd też zasadne jest łączne rozpoznanie zarzutów skargi kasacyjnej, sprowadzające się do weryfikacji zaakceptowanej przez Sąd I oceny decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. pod kątem przypisywanych jej wad z art. 156 § 1 k.p.a. Przypomnieć należy, że w kontrolowanym postępowaniu nadzwyczajnym przedmiotowej decyzji w pierwszej kolejności zarzucono naruszenie przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.) oraz rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), wynikające z wadliwego zastosowania przez Wójta Gminy [...] przepisów art. 53 ust. 3, 4 i 5 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej jako "u.p.z.p.") w zw. z art. 106 § 1 k.p.a. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, powyższe zarzuty wobec spornej decyzji, przywołane w ramach podniesionych we wniosku podstaw stwierdzenia nieważności, w istocie pokrywają się z zarzutami podniesionymi wobec tego rozstrzygnięcia w ramach skargi na utrzymującą je w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Zarzuty te zostały natomiast ocenione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białystoku jako niezasadne w prawomocnym wyroku z dnia 21 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 402/14, oddalającym powyższą skargę. Skoro zaś oddalając skargę na powyższe rozstrzygnięcie Sąd dokonał oceny powyższych okoliczności, a wyrok Sądu stał się prawomocny, tożsame zarzuty nie mogły już zostać skutecznie podniesione jako podstawa do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji w późniejszym postępowaniu nadzwyczajnym (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., I OPS 6/09, ONSAiWSA 2010/2/18). Należy także zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji w zakresie uznania za bezzasadny zarzutu skarżącej wskazującego na wydanie decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w oparciu o przepisy nieobowiązującego planu miejscowego. Odnosząc się do tego zarzutu podkreślić w pierwszym rządzenie należy, że w świetle art. 50 ust. 1 u.p.z.p. lokalizowanie inwestycji celu publicznego może nastąpić w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jedynie wówczas, gdy dla danego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wobec tej zasady oczywiste jest, że postępowanie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego staje się bezprzedmiotowe wraz z wejściem w życie planu miejscowego obejmującego teren objęty wnioskiem o ustalenie lokalizacji. Przypomnieć należy, że wymienione w punkcie II decyzji z dnia nieruchomości zostały objęte postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów mieszkaniowych [...] w [...], zatwierdzonego uchwałą nr XVII/464/2013 Rady Miejskiej w Suwałkach z dnia 27 listopada 2013 r. Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego z dnia 6 grudnia 2013 r. pod pozycją 4280. Przepis § 59 tej uchwały wyznaczał natomiast moment jej wejścia w życie na dzień po upływie 14 dni od daty jej ogłoszenia. W świetle tego przepisu ww. uchwała weszła zatem w życie z dniem 21 grudnia 2013 r., a więc przed podjęciem przez Wójta Gminy [...] kwestionowanej decyzji. Wprawdzie słusznie strona skarżąca wskazała, że ze względu na konieczność zastosowania w procedurze planistycznej zakończonej podjęciem powyższej uchwały przepisów u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym przed 21 października 2010 r., vacatio legis dla tego aktu winno wynosić nie mniej niż 30 dni od dnia jego ogłoszenia – zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 29 ust. 1 u.p.z.p., jednak sprzeczność w tym zakresie § 59 uchwały z powołanym przepisem ustawy nie daje podstaw do uznania, że uchwała ta nie obowiązywała w dacie orzekania przez Wójta Gminy [...], a w konsekwencji, że sporna decyzja tego organu z dnia [...] grudnia 2013 r. została podjęta bez podstawy prawnej bądź z rażącym naruszeniem prawa. Uchwała ta (w tym jej § 59), jako akt prawa miejscowego, była bowiem wiążąca dla organu gminy z mocy art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zaś mocy prawnej mogło ją pobawić jedynie stwierdzenie nieważności przez organ nadzoru lub sąd administracyjny. Bezpodstawne jest również twierdzenie skarżącej kasacyjnie, że decyzja z dnia 23 grudnia 2013 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w punktach I i II została skierowania do osób niebędących stroną sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.), tj. do właścicieli działek, którzy utracili przymiot strony z powodu umorzenia postępowania w części, orzeczonego w punkcie II tej decyzji. Podkreślić należy, że skierowanie decyzji, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., oznacza zamiar ukształtowania nią czyjejś sytuacji prawnej, a nie samo tylko jej doręczenie. Z wadliwością decyzji przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. mamy zatem do czynienia jedynie wówczas, gdy nastąpiło określenie praw lub obowiązków podmiotu innego niż strona postępowania (por. M. Jaśkowska [w:] A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 7. wydanie, Warszawa 2018, str. 1084 i nast.) Ze względu na orzeczone w punkcie II decyzji Wójta Gminy [...]z dnia [...] grudnia 2013 r. umorzenie postepowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], nieruchomości te nie zostały objęte merytorycznymi rozstrzygnięciami zawartymi w pkt I i III przedmiotowej decyzji. Tym samym orzeczenia zawarte w punktach I i III spornej decyzji w żaden sposób nie rozstrzygają o prawach lub obowiązkach właścicieli ww. nieruchomości i nie sposób uznać, by zostały do tych podmiotów skierowane w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Skoro zaś umorzenie postępowania w odniesieniu do ww. działek nie zostało przez organ orzeczone w drodze odrębnej decyzji, konieczne było doręczenie decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. nie tylko tym stronom postepowania, do których praw lub obowiązków odnosi się punkt I i II decyzji, lecz również stronom, których interesu prawnego dotyczy wyłącznie orzeczenie formalne zawarte w punkcie II. W tym stanie rzeczy uznać należy, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej w sprawie decyzji, co czyni podniesione w skargach kasacyjnych zarzuty bezzasadnymi. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.