III SA/Lu 578/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Sędziowie: Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Protokolant: Referent stażysta Marcin Ścibor, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi L. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację na czas nieokreślony zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] września 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymało w mocy własną decyzję z [...] lipca 2017 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z [...] marca 2017 r., znak: [...], dotyczącej zezwolenia na lokalizację na czas nieokreślony zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: Po rozpatrzeniu wniosku J. Z., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta L. Zastępca Dyrektora Zarządu Dróg i Mostów w L. ds. Przygotowania Inwestycji decyzją z [...] marca 2017 r., znak: [...], zezwolił na lokalizację na czas nieokreślony zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr 830 - ul. N. na teren działki nr 186/4 (obręb 8, ark. mapy: 1) położonej w miejscowości S., gmina K., przeznaczonego dla obsługi komunikacyjnej projektowanego budynku mieszkalno-usługowo-handlowego, zgodnie z przedłożoną mapą sytuacyjno-wysokościową ze wskazaną lokalizacją zjazdu, stanowiącą załącznik do niniejszej decyzji, przy zachowaniu określonych w decyzji warunków. Inwestor został zobowiązany do dokonania, przed rozpoczęciem robót budowlanych, czynności wymaganych przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, uzyskania zezwolenia na budowę przed rozpoczęciem robót budowlanych. Inwestor został również pouczony o konieczności wystąpienia do zarządcy drogi w celu uzyskania decyzji na zajęcie pasa drogowego oraz został poinformowany wygaśnięciu tejże decyzji, o ile w ciągu 3 lat od jej wydania zjazd nie zostanie wybudowany. Wnioskiem z [...] kwietnia 2017 r. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w C. (dalej "spółka" lub "skarżąca") wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] marca 2017 r. zezwalającej na lokalizację na czas nieokreślony zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr 830 - ul. N. na teren działki nr 186/4. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że jest właścicielem nieruchomości stanowiącej m.in. działkę gruntu nr 100/6, na której zlokalizowany jest zjazd publiczny z ul. N., służący obsłudze komunikacyjnej nieruchomości zabudowanej pawilonem handlowym oraz stanowiący połączenie z drogą wojewódzką drogi dojazdowej prowadzącej do nieruchomości położonych w oddaleniu od ul. N. Inwestycje te zostały zrealizowane w 2014 r. na podstawie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia i są one użytkowane na podstawie prawomocnego pozwolenia na użytkowanie z [...] października 2014 r. Skarżąca podniosła, że decyzja, o stwierdzenie nieważności której wnosi, zezwala na lokalizację nowego zjazdu publicznego tuż obok istniejącego już zjazdu z drogi wojewódzkiej, podczas gdy zjazd na działkę nr 186/4 powinien być przeprowadzony przez istniejący już zjazd na działkę nr 100/6. W ocenie skarżącej decyzja ta rażąco narusza przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych", a mianowicie § 9 ust. 1 pkt 4, § 78 ust. 1 pkt 3 i § 113 ust. 7 pkt 2 i 3. Skarżąca wskazała, że zjazd nie jest zgodny z powołanymi przepisami warunków technicznych, gdyż jest usytuowany w bezpośrednim sąsiedztwie zjazdu istniejącego, dostępność komunikacyjna działki nr 186/4 może być zapewniona przez zjazd istniejący i drogę dojazdową już istniejącą m.in. na tej działce, nie ma dodatkowego pasa ruchu dla pojazdów skręcających z drogi wojewódzkiej o natężeniu ruchu przekraczającym 400 P/h, zjazd jest usytuowany w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności nie zapewnia odpowiedniej widoczności, ponieważ pojazdy równocześnie wyjeżdżające na drogę z dwóch przyległych do siebie zjazdów będą zasłaniać kierującym widoczność drogi wojewódzkiej, a ponadto jest usytuowany na odcinku dodatkowego pasa ruchu przy istniejącym zjeździe na działkę nr 100/6. Zdaniem skarżącej, decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności, była niewykonalna w dniu jej wydania w sposób trwały w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", ponieważ nie spełniała wymogów określonych w warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. pismem z [...] czerwca 2017 r. zawiadomiło o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] marca 2017 r. zezwalającej na lokalizację zjazdu z drogi publicznej, a następnie decyzją z [...] lipca 2017 r. umorzyło postępowanie wszczęte w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że skarżąca spółka nie była stroną postępowania zakończonego decyzją z [...] marca 2017 r. W konsekwencji skarżąca nie posiada legitymacji prawnej do skutecznego złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. W wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca zarzuciła naruszenie art. 157 § 2 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów przez uznanie, że skarżąca nie jest stroną uprawnioną do inicjowania i udziału w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o zezwoleniu na lokalizację zjazdu, kiedy nieruchomość sąsiednia, na której zlokalizowany jest sąsiedni zjazd z drogi publicznej, należąca do wnioskodawcy, znajduje się w obszarze oddziaływania zjazdu planowanego przez J. Z., a spółka została pominięta jako strona w postępowaniu o zezwolenie na lokalizację zjazdu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z [...] września 2017 r. utrzymało w mocy decyzję z [...] lipca 2017 r. W uzasadnieniu decyzji organ powołał przepis art. 29 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, stwierdzając, że z przepisu tego nie wynika interes prawny dla innych podmiotów niż właściciel lub użytkownik gruntu przyległego do drogi, do którego ma zostać wykonany zjazd. Postępowanie to dotyczy nie dostępu do drogi publicznej, lecz wykonania zjazdu z drogi do wskazanych zabudowań. Zatem rozstrzygnięciu podlegają kwestie związane ze sposobem korzystania z drogi istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu. Organ stwierdził, że skoro objęty decyzją z [...] marca 2017 r. zjazd nie będzie równocześnie zjazdem do działki skarżącej, to rozstrzygnięcie organu administracji nie dotyczy jej praw bądź obowiązków - zarówno w toku zwykłego postępowania, jak i na etapie postępowań nadzwyczajnych. Tym samym prawidłowo strona nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jak i nie była legitymowana do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności pierwotnej decyzji. Co za tym idzie, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności podlegało umorzeniu z uwagi na brak wniosku uprawnionego podmiotu. Odnosząc się do podstawy stwierdzenia nieważności decyzji, organ II instancji stwierdził brak wymienionych w art. 157 § 1 k.p.a. przesłanek. Organ podkreślił, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i niedający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Natomiast o niewykonalności decyzji przesądzają takie okoliczności uniemożliwiające jej wykonanie, które pojawiły się przed wydaniem decyzji oraz są nieusuwalne przez cały czas, zaś istnienie przeszkód uniemożliwiających wykonanie decyzji powinno być udowodnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca spółka zarzuciła: - naruszenie art. 157 § 2 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, przez uznanie że skarżąca nie jest stroną uprawnioną do inicjowania i udziału w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o zezwoleniu na lokalizację zjazdu, kiedy nieruchomość sąsiednia, na której zlokalizowany jest istniejący zjazd z drogi publicznej, należąca do wnioskodawcy, znajduje się w obszarze oddziaływania zjazdu planowanego przez J. Z., a skarżąca została pominięta, jako strona w postępowaniu o zezwolenie na lokalizację zjazdu; - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 5 k.p.a., poprzez niezastosowanie tych przepisów i błędne przyjęcie braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z urzędu, kiedy rażąco narusza ona przepisy § 9 ust. 1 pkt 4, § 78 ust. 1 pkt 3 i § 113 ust. 7 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, a nadto pominięcie, że wobec braku możliwości spełnienia tych warunków decyzja była i jest trwale niewykonalna w dniu jej wydania. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że bezprawnie nie została zawiadomiona i nie brała udziału w postępowaniu o zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi publicznej. W ocenie skarżącej, powyższa okoliczność nie powoduje, że nie może być ona stroną w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może zostać wszczęte na żądanie strony. Jest nią każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku mają dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności. Skarżąca podniosła, że na podstawie wcześniejszych umów dzierżawy starała się o uzyskanie decyzji na lokalizację zjazdu w tym samym miejscu, które jest objęte decyzją wydaną na rzecz J. Z. Lokalizacji takiej odmówiono, ponieważ zjazd był usytuowany skośnie do drogi wojewódzkiej i zbyt blisko wzniesienia i łuku drogi. W ocenie skarżącej obecna lokalizacja jest ewidentnie sprzeczna warunkami technicznymi oraz zagraża bezpieczeństwu ruchu klientów sklepu "[...]" usytuowanego na nieruchomości spółki. Skarżąca podniosła, że wbrew § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych planowany zjazd zamiast ograniczać liczbę i częstotliwość zjazdów z drogi klasy G (droga wojewódzka) mnoży liczbę i częstotliwość zjazdów z tej drogi. Zjazd nie przewiduje dodatkowego pasa ruchu dla pojazdów skręcających z drogi wojewódzkiej, wymaganego przez § 8 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zjazd objęty decyzją lokalizacyjną zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, ponieważ nie zapewnia wymaganej widoczności wjazdu na drogę, gdy dwa równolegle ustawione pojazdy będą zasłaniać widoczność kierującym na drogę wojewódzką. Zjazd jest sytuowany na końcu dodatkowego pasa ruchu wybudowanego dla zjazdu na działkę nr 100/6, a dalszego pasa dodatkowego nie przewiduje. Jest to sprzeczne z § 113 ust. 7 pkt 2 i pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu drogi publicznej na nieruchomości stanowiącej własność uczestniczki postępowania. Zgodnie z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie: "k.p.a."), stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przesłanką uzyskania przez dany podmiot statusu strony postępowania administracyjnego jest to, czy legitymuje się interesem prawnym lub obowiązkiem, ze względu na który "żąda czynności organu" lub którego "dotyczy postępowanie". W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że cechami interesu prawnego będzie to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Interes prawny powinien być rozumiany jako zobiektywizowana, czyli realnie istniejąca potrzeba prawnej ochrony; jest to interes o charakterze osobistym przez to, że jest własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany, jest on aktualnie istniejący, a zaspokojenie tego interesu prawnego może nastąpić przez wydanie decyzji administracyjnej. Czyli inaczej mówiąc, interes prawny, określony w art. 28 k.p.a. jako znamionujący stronę postępowania, musi występować w sprawie, w której właściwy jest organ administracji i w której to sprawie organ ten władny jest wydać decyzję administracyjną konkretyzującą prawo nabyte lub obowiązek. Interes prawny w rozumieniu art. 28 to interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. Interes prawny musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę. Związek normatywny między interesem prawnym lub obowiązkiem danego podmiotu a postępowaniem administracyjnym wyraża się w tym, że postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku tego podmiotu. Postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku konkretnego podmiotu w tym sensie, że w wyniku takiego postępowania wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach lub obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach jednego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki innego podmiotu. W pierwszym wypadku postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku danego podmiotu w sposób bezpośredni w tym znaczeniu, że decyzja administracyjna rozstrzyga o jego prawach i obowiązkach, w drugim - postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku innego podmiotu w sposób pośredni, bowiem decyzja nie rozstrzyga wprost o jego prawach i obowiązkach, lecz jedynie oddziaływa na jego prawa i obowiązki wskutek powiązania sytuacji prawnej adresata decyzji z tym podmiotem. Źródłem interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a., może być także prawo cywilne, w szczególności prawo rzeczowe. Istotne jest, aby pomiędzy sytuacją prawną danego podmiotu a przedmiotem postępowania istniał związek polegający na tym, że akt stosowania obowiązującej normy prawa materialnego może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. W myśl art. 29 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2222 z późn. zm.), budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1738/12, w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 29 ustawy o drogach publicznych interes prawny, w rozumieniu art. 28 k.p.a., przysługuje co do zasady jedynie właścicielom i użytkownikom nieruchomości przyległych do drogi, do której ma być wykonany lub jest przebudowywany zjazd. Stanowisko to jest już utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych. Podkreśla się, że z przepisu art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, jak też z żadnego innego przepisu nie wynika, by przymiot strony w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych służył innym - poza właścicielem lub użytkownikiem gruntów przyległych do drogi publicznej - podmiotom. Postępowanie w tym zakresie ma charakter zamknięty, ograniczony do kwestii związanych z korzystaniem z dróg publicznych. Decydującym warunkiem w ocenie zasadności żądania wyrażenia zgody jest kwestia związana za sposobem korzystania z drogi, a więc bezpieczeństwo, przepustowość, bezkolizyjność zjazdu. Ten czynnik ma istotny wpływ na ocenę postępowania w sprawie wyrażenia zgody na budowę zjazdu, a w konsekwencji w postępowaniu tym nie ma miejsca dla innych podmiotów, w tym właścicieli sąsiednich nieruchomości. Podmioty te mają zagwarantowane prawo udziału w innych postępowaniach, w toku procesu inwestycyjnego tj., w postępowaniu w sprawie wydania decyzji pozwolenia na budowę. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu wyżej podanym dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Rozważenia wymaga zatem, czy skarżąca wykazała swój interes prawny w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie lokalizacji zjazdu z drogi publicznej. Sąd podziela stanowisko organu, że skarżąca nie ma interesu prawnego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji zezwalającej osobie trzeciej - właścicielowi nieruchomości niebędącej własnością skarżącej, na lokalizację zjazdu z drogi publicznej Jak była o tym mowa wyżej, postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego danej osoby, jeżeli decyzja wydawana w postępowaniu rozstrzyga o prawach lub obowiązkach takiej osoby - opartych na przepisie prawa materialnego - bądź też o prawach lub obowiązkach innego podmiotu, co jednak wpływa na prawa lub obowiązki tej osoby. W rozpoznawanej sprawie nie sposób przyjąć, że decyzja w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej uczestniczce na lokalizację zjazdu do jej nieruchomości wpływa w jakikolwiek sposób na prawa lub obowiązki skarżącej. Właścicielką nieruchomości oznaczonej jako działka nr 186/4, na teren której prowadzić ma zjazd z drogi publicznej, jest uczestniczka postępowania, która była stroną postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu i do niej też skierowana była decyzja Prezydenta Miasta L. z [...] marca 2017 r. Skarżąca spółka nie jest właścicielką nieruchomości, z której miałby być wykonany zjazd. Nie przysługuje jej również do tej nieruchomości żadne inne prawo rzeczowe lub obligacyjne. Nieruchomość, stanowiąca własność skarżącej, oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr 100/6, nie graniczy z nieruchomością na teren której miałby być wykonany zjazd, aczkolwiek położona jest w bliskim sąsiedztwie (obie nieruchomości oddziela wąska nieruchomość podmiotu trzeciego). Zezwolenie na zjazd z drogi publicznej na nieruchomość uczestniczki nie pozbawia skarżącej możliwości korzystania ze zjazdu, który zlokalizowany jest na działce nr 100/6 stanowiącej własność skarżącej. Zjazd z drogi publicznej objęty decyzją z [...] marca 2017 r. dotyczy tylko i wyłącznie nieruchomości uczestniczki oznaczonej numerem 186/4. Zezwolenie na lokalizację zjazdu nie pozbawia również skarżącej możliwości korzystania z jej własnej nieruchomości i nie ma wpływu na sposób jej zagospodarowania. Podnoszone przez skarżącą okoliczności dotyczące ograniczenia - w jej ocenie - widoczności dla kierowców korzystających ze zjazdu należącego do skarżącej stanowić mogą co najwyżej o interesie faktycznym, a nie prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. O tym, czy określony podmiot ma interes prawny, nie może decydować jedynie sama wola podmiotu zainteresowanego prowadzeniem danego postępowania. Interes prawny nie jest tożsamy z interesem faktycznym. Interes faktyczny oznacza, że określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz to "zainteresowanie" nie znajduje oparcia w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Podkreślić ponadto należy, że decyzja w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej nie uprawnia do wykonania zjazdu. Inwestor przed rozpoczęciem prac budowlanych obowiązany jest uzyskać pozwolenie na budowę w trybie przepisów ustawy - Prawo budowlane, w którym to postępowaniu badane są kwestie oddziaływania zjazdu na nieruchomości sąsiednie. Ustalenie, że wnoszący podanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie ma interesu prawnego we wszczęciu takiego postepowania, nie stoi na przeszkodzie rozważeniu przez organ we własnym zakresie, czy w sprawie nie zachodzą okoliczności przemawiające za podjęciem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności z urzędu. Jednak w przypadku wszczęcia postępowania z urzędu, stronami tego postępowania są osoby, które wykazały interes prawny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności w rozumieniu art. 28 k.p.a. Skarżąca nie ma interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu z drogi publicznej na nieruchomość uczestniczki, co wykazano wyżej. Nie mogłaby więc także być stroną postępowania wszczętego z urzędu. Niezależnie od powyższego podzielić należy stanowisko organu, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Stanowisko to zostało szczegółowo uzasadnione. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.).