I OZ 59/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.S. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 2165/17 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi A.S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie. Zarządzeniem z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 2165/17 Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), dalej p.p.s.a., oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), dalej rozporządzenie, wezwał skarżącego A.S. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł od skargi na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego - w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. W zażaleniu, skarżący zaskarżył powyższe zarządzenie w całości, wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił naruszenie art. 57 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i rozdzielenie sprawy na cztery skargi. Podniósł, że "z dokumentów wynika, iż jest to publiczno – prywatny interes nie odwrotnie jak to przedstawił kasator, wymaganiem jest by w interesie publicznym przestrzeganie prawa stanowionego prawomocnym wyrokiem WSA z 2009 r. czy Postanowieniem KKU w tej sprawie wydanymi (ustalenia stron) stało się faktem". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2 powołanego artykułu). A zatem przepis art. 230 § 1 p.p.s.a. ustanawia ogólną zasadę, że skarga podlega opłacie. Szczegółowe zasady pobierania wpisu w sprawach sądowoadministracyjnych określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 października 2017 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Ministra SWiA z dnia 23 stycznia 2017 r., w którym odmówiono wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Katowickiego z dnia 10 lipca 1995 r. stwierdzającej nabycie przez Gminę Sosnowiec z mocy prawa nieodpłatnie własności nieruchomości. Przepis § 2 ust. 5 ww. rozporządzenia stanowi, że wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł. Dlatego też, prawidłowo Przewodniczący Wydziału I WSA w Warszawie ustalił wpis od wniesionej przez skarżącego skargi na kwotę 200 zł. Wprawdzie należy zauważyć, że w zaskarżonym zarządzeniu podano błędną podstawę prawną, ponieważ wpis w sprawie powinien być ustalony na podstawie § 2 ust. 6 powołanego rozporządzenia, a nie na podstawie § 2 ust. 5 jak wskazano w zaskarżonym zarządzeniu, jednakże ze względu na prawidłowe określenie wysokości tego wpisu w zaskarżonym zarządzeniu, zażalenie należało oddalić. Nadmienić należy, że w piśmie przewodnim dołączonym do odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi zawarto pouczenie w pkt 5, że na wniosek strony może być przyznane prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, (...). Pouczono, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu wg ustalonego wzoru, a formularze te dostępne są w wojewódzkich sądach administracyjnych, w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, urzędach gmin oraz stronie internetowej http://www.nsa.gov.pl/. Skarżący został pouczony o prawie do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, jednakże z tego prawa nie skorzystał. Odnosząc się do zarzutu rozdzielenia sprawy na cztery skargi, zauważyć należy, iż stosownie do art. 57 § 3 p.p.s.a., jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Zarządzeniem z dnia 13 grudnia 2017 r. Przewodnicząca Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie ww. przepisu, rozdzieliła skargę A.S. na cztery skargi, albowiem w jednej skardze skarżący zaskarżył cztery akty administracyjne (postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji). Wobec powyższego, nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że błędnie rozdzielono wniesioną skargę na cztery skargi, co skutkowało wezwaniem do uiszczenia wpisu od czterech skarg, zarejestrowanych pod czterem różnymi sygnaturami. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.