IV SA/Gl 957/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Adam Nita, Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Śląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w N. z dnia [...] r. nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Śląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Częstochowie na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...]; Dyrektor Śląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Częstochowie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. - zwana dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania T. K., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w N. z [...] r. nr [...]; [...] w sprawie przyznania na 2016 r.: 1. jednolitej płatności obszarowej w wysokości [...]zł; 2. płatności za zazielenienie w wysokości [...]zł; 3. płatności redystrybucyjnej w wysokości [...] zł. Decyzje zapadły w następującym stanie sprawy: Wnioskiem z [...] r., złożonym wraz z załącznikami, T. K. wystąpił do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w N. (dalej zwany kierownikiem ARMiR) o przyznanie na rok 2016 jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności dodatkowej. Do płatności zadeklarował grunty położone w Z., oznaczone jako działki nr: "A", "B", "C", "D", "E", "F", "G", "H", "I", "J", "K", "L", "M", "N". W piśmie z [...] r. T. K. oświadczył, że działki nr "A", "B", "C", "D", "F", "G", "H" – nie są jego własnością, "są w toku postępowania spadkowego przez zasiedzenie". Dodał, że od gruntów tych opłaca podatek ustalany przez właściwy organ gminy w nakazie płatniczym. W toku postępowania zainicjowanego opisanym wyżej wnioskiem organ wezwał stronę do przedłożenia dowodów potwierdzających tytuł prawny do gruntów oznaczonych numerami: "A", "B", "C", "D", "F", "G", "H". Organ wskazał przy tym, że na podstawie posiadanych danych grunty te, zadeklarowane przez wnioskodawcę do płatności, znajdują się w rejestrze Zasobów Własności Rolnej Skarbu Państwa i nie została zawarta na nie umowa dzierżawy z wnioskodawcą. W odpowiedzi na to wezwanie T. K. wyjaśnił, że wszystkie w/w grunty uprawia jak właściciel i opłaca należne podatki. Dodał, że w księgach wieczystych ujawniony jest jako współwłaściciel gruntów, a sprawa o ich zasiedzenie ponad przysługujący udział jest w toku przed Sądem Rejonowym w T.. Na potwierdzenie powyższego przedłożył Nakaz płatniczy z [...] r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r., w którym Wójt Gminy Z. obciążył tym zobowiązaniem T. K. jako współwłaściciela nieruchomości, solidarnie z innymi (nie podano numerów działek objętych Nakazem płatniczym), odpis z Księgi wieczystej nr [...] w której ujęto m.in. działki nr "C", "D", "H", "B", "F", "G", "A" i ujawniono jako właściciela w [...] częściach T. K. we wspólności ustawowej z M. K. oraz innych właścicieli, w tym Skarb Państwa w [...] częściach. Decyzją z [...] r. Kierownik ARMiR w N. przyznał wnioskodawcy na 2016 r. jednolitą płatność obszarową, płatność za zazielenienie oraz płatność redystrybucyjną. W uzasadnieniu organ wskazał, że do powyższych płatności strona zgłosiła grunty rolne o powierzchni [...] ha, jednak do działek nr "C", "D", "H", "B", "F", "G", "A" płatność ta jest niezależna, gdyż powyższe działki na [...] r. nie były objęte umową z Agencją Nieruchomości Rolnych. Do płatności obszarowej organ przyjął więc grunty o powierzchni [...] ha, przyznając płatność w kwotach wskazanych na wstępie. W odwołaniu od powyższej decyzji T. K. wniósł o jej zmianę i przyznanie dopłat z uwzględnieniem powierzchni działek o numerach "H", "F", "G", "A", "B", "C", "D". Podniósł, że spełnia warunki przyznania dofinansowania do tych działek, gdyż pozostaje ich współwłaścicielem. Nabył te nieruchomości przez zasiedzenie ponad przysługujący udział w prawie ich własności. Sprawa o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie toczy się przed Sądem Rejonowym w T. pod sygn. akt [...] , a nabycie to nastąpiło z mocy prawa. Dyrektor Śląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Częstochowie (dalej zwany: Dyrektor ARMiR) nie uwzględnił argumentów odwołania i decyzją z [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że T. K., jako współposiadacz spornych gruntów wraz m.in. ze Skarbem Państwa (Zasobami Własności Rolnej Skarbu Państwa), został wezwany przez organ I instancji do dostarczenia zgody wszystkich współposiadaczy na przyznanie płatności. Nie dostarczył jednak ani tytułu prawnego do tych działek, ani zgody pozostałych współposiadaczy na przyznanie płatności do zakwestionowanej powierzchni [...] ha, przez co prawidłowo płatności do tej powierzchni odmówiono, słusznie przyznając płatności do [...] ha. W odniesieniu do działek nr "A", "C", "D", "O", "G", "H", "B" organ II instancji wyjaśnił także, że wchodzą one w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, a z wykazu danych przekazanych przez Agencję Nieruchomości Rolnych nie wynika, że strona posiada do tych gruntów tytuł prawny według stanu na 31 maja 2016r. Organ powołał w tym zakresie art. 18 ust. 4 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a także art. 18 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, zgodnie z którym w przypadku, gdy działka rolna jest przedmiotem współposiadania w dniu 31 maja danego roku, płatności bezpośrednie przysługują temu współposiadaczowi, na którego pozostali współposiadacze wyrazili zgodę na piśmie. Zgoda ta nie jest wymagana, jeżeli miałaby pochodzić od współposiadacza będącego małżonkiem wnioskodawcy. T. K. nie dostarczył jednak zgody pozostałych współwłaścicieli spornych działek. Odnosząc się do argumentów odwołania organ wyjaśnił, że złożenie przez stronę do właściwego sądu wniosku o zasiedzenie spornych działek nie stanowi dowodu potwierdzającego nabycie prawa ich własności, gdyż stwierdzenie nabycia własności przez zasiedzenie następuje na podstawie orzeczenia sądowego, którym wnioskodawca nie dysponuje. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. K. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Decyzjom zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania: - art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie uprawnienia do dofinansowania działek nr: "H"", "F", "G", "A", "B", "C", "D" w związku z ich zasiedzeniem; - art. 77 k.p.a. poprzez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, w szczególności pobieżną ocenę kwestii zasiedzenia w/w działek; - art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę całokształtu materiału dowodowego, jego błędną ocenę i uznanie, iż skarżący nie posiada tytułu prawnego do w/w działek przez co nie przysługuje mu do nich dofinansowani; 2. naruszenie art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez odmowę przyznania dofinansowania do spornych działek. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARMiR podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie 31 stycznia 2018 r. T. K. oświadczył, że od gruntów, do których odmówiono płatności za 2016 rok, we wcześniejszych latach dopłaty uzyskiwał. Dodał, że opłaca od tych gruntów podatek rolny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.), Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. To z kolei oznacza, że w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona, Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje poprzez uchylenie decyzji lub postanowienia w całości albo w części w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona w rozpoznawanej sprawie, według powyższych kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie odpowiada ono wymogom prawa, gdyż narusza prawo materialne w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, a nadto wydana zostało z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - co skutkuje koniecznością jej uchylenia. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zaskarżoną decyzją Dyrektor ARMiR utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARMiR w N. z [...] r. w sprawie przyznania na 2016 r. 1) jednolitej płatności obszarowej w wysokości [...] zł; 2) płatności za zazielenienie w wysokości [...]zł; 3) płatności redystrybucyjnej w wysokości [...] zł – do gruntów o powierzchni [...] ha. Jednocześnie odmówił skarżącemu przyznania tychże płatności do gruntów o powierzchni [...] ha (w odniesieniu do działek nr "A", "C", "D", "O", "G", "H", "B") z dwóch powodów: 1) braku (niewykazania) do nich tytułu prawnego oraz 2) niezłożenia zgody współposiadaczy/ współwłaścicieli tych nieruchomości na przyznanie skarżącemu płatności do zakwestionowanej powierzchni – i to zasadność tej odmowy stanowi istotę sporu w sprawie. Zgodnie z art. 18 ust. 1 - 4 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1551 ze m. – dalej zwana: ustawa o płatnościach), w przypadku gdy działki rolne (...), do których rolnik ubiega się o przyznanie płatności, stanowią przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, płatności bezpośrednie przysługują posiadaczowi zależnemu. W przypadku gdy 1) działka rolna jest przedmiotem współposiadania w dniu 31 maja danego roku (...) - płatności bezpośrednie przysługują temu współposiadaczowi, na którego pozostali współposiadacze wyrazili zgodę. Zgoda ta nie jest wymagana, jeżeli miałaby pochodzić od współposiadacza będącego małżonkiem wnioskodawcy. Zgodę, o której mowa wyżej, dołącza się do wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich. Płatność bezpośrednia do działki rolnej wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa przysługuje rolnikowi, który, na dzień 31 maja danego roku, ma do tej działki tytuł prawny. Z powyższych regulacji wynika, po pierwsze, prymat posiadania zależnego nad samoistnym, gdy działka rolna przewidziana do płatności stanowi jednocześnie przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego. Po drugie, gdy działka rolna jest przedmiotem współposiadania w dniu 31 maja danego roku, płatności bezpośrednie przysługują temu współposiadaczowi, na którego pozostali współposiadacze wyrazili zgodę, a zgoda ta powinna zostać dołączona do wniosku o przyznanie płatności. Po trzecie, jeżeli działka rolna wchodzi w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, płatność przysługuje rolnikowi, który na dzień 31 maja danego roku ma do tej działki tytuł prawny. Artykuł 18 ustawy o płatnościach dla przyznania płatności wymaga więc spełnienia warunku posiadania gruntów rolnych w dniu 31 maja danego roku, a w przypadku współposiadania – zgody innych współposiadaczy na uzyskanie płatności przez jednego z nich. Ponadto, jeżeli działka rolna wchodzi w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, warunkiem przyznania płatności jest wykazanie przez rolnika na dzień 31 maja danego roku tytułu prawnego do gruntów objętych wnioskiem. Pojęcie posiadania nie zostało zdefiniowane w ustawie o płatnościach, a zatem celowe będzie odwołanie się do znaczenia, jakie nadało mu prawo cywilne. Zgodnie z art. 336 ustawy Kodeks cywilny (dalej zwany k.c.), posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). W świetle treści art. 336 k.c., dla przyjęcia posiadania rzeczy przez posiadacza wystarczające jest ustalenie faktycznego władztwa nad rzeczą, rozumianego jako sama możność władania, a więc także korzystania z rzeczy (corpus) z zamiarem władania (animus) dla siebie jak właściciel (posiadacz samoistny), bądź wolą władania w zakresie odpowiadającym prawu podmiotowemu innemu niż własność (posiadacz zależny). O posiadaniu i jego postaci decyduje wyłącznie sposób władania rzeczą. Jeżeli odpowiada on treści prawa własności (art. 140 k.c.), to spełnia cechy samoistnego posiadania. W pozostałych przypadkach jest to posiadanie zależne. Pojęcia tytułu prawnego w języku prawnym nie zdefiniowano. Przyjąć można, że określenie to inkorporuje wszelkie źródła przysługujących uprawnień i praw, w tym do nieruchomości, których można skutecznie dochodzić na drodze prawnej (np. własność, najem, dzierżawa lub inne). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że skarżący we wniosku o płatności wykazał działki gruntu na których prowadzi uprawy rolne, w tym m.in. działki nr "A", "C", "D", "O", "G", "H", "B". Wskazał, że jest ich posiadaczem. Dodał, że od gruntów tych opłacał i opłaca stosowne podatki lokalne na podstawie decyzji administracyjnej właściwego organu. Przedłożył także odpis z Księgi wieczystej nr [...] w której ujęto m.in. w/w działki i ujawniono jako właściciela w [...] częściach T. K. we wspólności ustawowej z M. K. oraz innych właścicieli, w tym Skarb Państwa w [...] częściach. Organy obu instancji w wydanych decyzjach stwierdziły, że grunty te figurują w Zasobach Własności Rolnej Skarbu Państwa, a skarżący nie zawarł co do tych gruntów umowy dzierżawy. Nie ma więc do nich tytułu prawnego (s. 5 decyzji Dyrektora ARMiR). W dalszej części decyzji, powołując przepisy art. 195 i art. 196 k.c., organ II instancji dokonał ich wykładni wywodząc, że w przypadku "gdy rolnik posiada udział we własności gruntów, do których wnioskuje o przyznanie płatności, płatność zostanie mu przyznana nie do wielkości udziału, a do całej deklarowanej powierzchni gruntu. W takiej sytuacji powinien uzyskać zgodę pozostałych współwłaścicieli, którzy są jednocześnie współposiadaczami samoistnymi nieruchomości, na ubieganie się o płatności bezpośrednie do tej nieruchomości". Takie zapatrywanie organ wywiódł z treści art. 18 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach dodając, że "T. K. do dnia wydania decyzji nie dostarczył zgody pozostałych współwłaścicieli przedmiotowych działek". Powyższe stanowisko i argumentacja organu wskazują, że traktuje on zamiennie własność i posiadanie, wywodząc z art. 18 ustawy o płatnościach treści, których przepis ten nie zawiera. Tymczasem ustawa o płatnościach w art. 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 uprawnia do ubiegania się o płatności do działki rolnej, która jest przedmiotem posiadania/ współposiadania w dniu 31 maja danego roku. Płatności bezpośrednie przysługują temu współposiadaczowi, na którego pozostali współposiadacze wyrazili zgodę. W tej sytuacji wymaganie przez organ zgody od współwłaścicieli jest nieuprawnione. Własność (art. 140 k.c.) i posiadanie (art. 336 k.c.) to – co do zasady - odmienne stany prawne, przy czym art. 18 ustawy o płatnościach odwołuje się wyłącznie do posiadania. W toku postępowania organ nie wykazał, że kwestionowane działki były we współposiadaniu skarżącego wraz z innymi osobami. Oznacza to, że przyjęte w spornej decyzji kryterium odmowy przyznania skarżącemu płatności z powodu braku zgody innych współwłaścicieli jest kryterium pozaustawowym i takie działanie narusza art. 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach w zw. z art. 6 i art. 7 k.p.a. Prowadząc ponownie postępowanie organ powinien ustalić kwestię ewentualnych współposiadaczy zakwestionowanych gruntów. Dopiero gdyby sporne grunty faktycznie były przedmiotem współposiadania, zgody innych współposiadaczy, o których mowa w art. 18 ustawy o płatnościach, byłyby konieczne dla uzyskania dopłat. Z kolei przechodząc do kwestii prawa własności do spornych działek przysługującego Skarbowi Państwa oraz skarżącemu, wskazać trzeba, że na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach, płatność bezpośrednia do działki rolnej wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa przysługuje rolnikowi, który, na dzień 31 maja danego roku, ma do tej działki tytuł prawny. Tytułem prawnym jest m.in. prawo własności. Przysługiwanie tego prawa skarżącemu w stosunku do spornych gruntów wynika z odpisu z Księgi wieczystej nr [...]. Organ nie przeprowadził jednak postępowania w kierunku zbadania wpływu tej okoliczności na możliwość przyznania płatności. Wprawdzie organ II instancji przywołał w zaskarżonej decyzji przepisy art. 195 i art. 196 k.c. o współwłasności, jednakże ich analizę ograniczył do kwestii zgody innych współwłaścicieli/ współposiadaczy na przyznanie płatności jednemu z nich. Dowodzi to, że postępowanie administracyjne nie zostało przeprowadzone w pełnym zakresie. Nie zostały bowiem zebrane a także w pełni ocenione wszystkie dowody w sprawie, nie dokonano przy tym ich właściwej subsumpcji pod mające w sprawie zastosowanie regulacje prawne. W sprawie nie można nie zauważyć i tego, że organ II instancji z jednej strony wskazuje, że skarżący nie wykazał tytułu prawnego do spornych gruntów (s. 5 decyzji), a z drugiej, że pozostaje we współwłasności do tychże gruntów ze Skarbem Państwa (s. 6), a zatem że tytuł taki mu przysługuje. Świadczy to o niekonsekwencji organu, a przede wszystkim potwierdza nienależyte ustalenie przyjętego za podstawę decyzji stanu faktycznego. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ powinien jednoznacznie ustalić i wskazać jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Tylko bowiem w pełni ustalony stan faktyczny pozwala na zastosowanie przepisów prawa materialnego. Badane w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało z naruszeniem przepisów art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., które nakazują w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy z poszanowaniem zasady praworządności, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony, a następnie poddać go swobodnej ocenie. Uchybienia te czyni wydaną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wadliwymi w stopniu skutkującym ich uchyleniem. Rozpatrując ponownie wniosek strony organ winien uwagi powyższe uwzględnić. Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Odnosząc się do argumentów skargi o trwającym postępowaniu w sprawie zasiedzenia nieruchomości, co – zdaniem skarżącego – potwierdza jego tytuł prawny do spornych gruntów, wyjaśnić trzeba, że orzeczenie sądowe w sprawie zasiedzenia ma charakter deklaratoryjny i tylko potwierdza nabycie własności. Jednakże prawomocne orzeczenie w tej kwestii jest niezbędne do zmiany wpisu w księgach wieczystych, w których ujawniony zostanie właściciel (na podstawie zasiedzenia). Orzeczenia takiego, ani stosownego wypisu z ksiąg wieczystych, skarżący nie zaoferował. W tej sytuacji sama okoliczność pozostawania w toku postępowania o zasiedzenie nie potwierdza – wbrew argumentom skargi - tytułu prawnego do nieruchomości, który przysługiwałby skarżącemu. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. W myśl tych przepisów w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu (...) zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi.