III SA/Gd 961/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2018 r. spraw ze skarg "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą we W. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 13 września 2017 r. nr [...], z dnia 13 września 2017 r. nr [...] z dnia 14 września 2017 r. nr [...] z dnia 14 września 2017 r. nr [...] z dnia 14 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego oddala skargi. Zaskarżonymi decyzjami z dnia 13 i 14 września 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy pięć decyzji Naczelnika Urzędu Celnego wydanych 23 grudnia 2014 r. i 16 stycznia 2015 r. w sprawie ustalenia kraju pochodzenia towaru i stawki ostatecznego cła antydumpingowego oraz określenia niezaksięgowanej kwoty cła antydumpingowego podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu i odstąpienia od poboru odsetek. W sprawach zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Naczelnik Urzędu Celnego decyzjami z dnia 23 grudnia 2014 r. (nr [...],[...]) i 16 stycznia 2015 r. (nr [...], [...], [...]- wydanymi wobec "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą we W. - ustalił kraj pochodzenia towaru, objętego zgłoszeniami celnymi z dnia 16 stycznia 2012 r. (nr [...], [...]), z dnia 2 marca 2012 r. (nr [...]), z dnia 5 marca 2012 r. (nr [...]), z dnia 27 kwietnia 2012 r. (nr [...]), jako Chiny, kod dodatkowy B999, stawkę ostatecznego cła antydumpingowego typu A30 w wysokości 62,9% oraz określił niezaksięgowaną kwotę cła antydumpingowego w łącznej wysokości 1.651.104,- zł i odstąpił od poboru odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne; Jako podstawę prawną ww. decyzji podano art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej powoływanej jako: "o.p."), art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.), art. 20 ust. 3 pkt c/ i pkt g/, art. 22, art. 24, art. 25, art. 29 ust. 1 i ust. 3, art. 32 ust. 1 pkt e/, art. 78, art. 220 ust. 1, art. 221 ust. 1, art. 222 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - (Dz. U. WE L 302, 1992 r., polskie wydanie specjalne-02.T.04.str.307), art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady UE nr 791/201 1 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. WE L nr 204 poz. 1 z 2011 r.). W uzasadnieniach organ wskazał, że w styczniu, marcu i kwietniu 2012 r. agencja celna działając jako przedstawiciel bezpośredni w imieniu firmy "A" S.A. (zwanej dalej: "Spółką", "skarżącą"), zgłosiła celem dopuszczenia do obrotu towar - siatkę podtynkową z włókna szklanego, zaklasyfikowaną do kodu 7019 59 00 19, sprowadzoną z Tajwanu wg faktur importowych wystawionych przez "B" Co. Ltd.: z dnia 19 grudnia 2011 r. nr [...], na kwotę 91.590,- USD; z dnia 16 grudnia 2011 r. nr [...], na kwotę 122.120,- USD; z dnia 6 lutego 2012 r. nr [...], na kwotę 183.180,- USD; z dnia 6 lutego 2012 r. nr [...], na kwotę 183.180,- USD; z dnia 27 marca 2012 r. nr [...], na kwotę 186.405,- USD. Zgłoszenia celne do wnioskowanej procedury zostały przyjęte i zarejestrowane pod numerami: [...], [...], [...], [...], [...], kraj pochodzenia przesyłek – Tajwan, przyjęto na podstawie przedłożonych świadectw pochodzenia ([...], [...], [...], [...], [...]), zaś kwotę długu celnego wyliczono w oparciu o zastosowaną stawkę celną erga omnes w wysokości 7 %. Z raportu Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) nr [...] wynika stwierdzony proceder, polegający na wprowadzeniu towarów pochodzących z Chin do wolnej strefy, przeładunku ich do innych kontenerów i wystawieniu nowych dokumentów w celu ukrycia faktycznego pochodzenia towarów, co powodowało obejście obowiązku zapłaty należnego cła antydumpingowego. Zadeklarowano tajwańskie pochodzenie towarów, które faktycznie pochodziły z Chin. Funkcjonariusze OLAF zestawili przesyłki numerycznie, podając opis towaru, ilość opakowań i masę brutto oraz numery kontenerów. Dane w raporcie zostały dopasowane do konkretnej przesyłki i udokumentowane w taki sposób, aby można było prześledzić historię przemieszczania towaru z Chin do krajów Unii Europejskiej. Służby kontrolne OLAF zidentyfikowały numerycznie przesyłki na podstawie zapisów z ewidencji przekazanych przez tajwańskie służby celne. Ponadto zgodnie z zapisami raportu towary, które były przedmiotem przeładunku nie podlegały jakiejkolwiek obróbce lub czynnościom wytwórczym na Tajwanie, dlatego też zachowały niepreferencyjne chińskie pochodzenie. W związku z tym należało określić kraj pochodzenia towarów oraz cła antydumpingowe. Spółka złożyła odwołania od decyzji organu I instancji wraz z wnioskami o stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na to, że adresatem decyzji uczyniono podmiot działający pod firmą: "A" Spółka Akcyjna, któremu nadano nr NIP [...], podczas gdy z odpisu z KRS-u wynika, że Spółka działa pod firmą: "A" Spółka Akcyjna i posiada nr NIP [...]. Wniesiono również o uchylenie decyzji w zakresie określonym w punktach 1 i 2 i umorzenie postępowania oraz o dopuszczenie dowodów wskazanych w odwołaniu. Rozstrzygnięciom zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 121 § 1 o.p., art. 122 w zw. z art. 187 § 1 o.p., a także naruszenie art. 191 o.p., art. 181 o.p., art. 194 o.p. w zw. z art. 73 ustawy - Prawo celne. Ponadto rażące naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez oparcie decyzji wyłącznie na ustaleniach dokonanych w ramach dochodzenia Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF); art. 10 ust. 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej w zw. z art. 2 Konstytucji RP. W odwołaniach zawarto także wnioski o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z przesłuchania wskazanych świadków oraz z dokumentów. Po rozpoznaniu odwołań Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzjami z dnia 13 września 2017 r. i 14 września 2017 r. (nr: [...], [...], [...], [...], [...]) utrzymał w mocy ww. decyzje Naczelnika Urzędu Celnego. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniach, że spór dotyczy kraju pochodzenia towaru - siatki podtynkowej z włókna szklanego, przywiezionego z Tajwanu. Importer dysponował zwykłymi świadectwami pochodzenia wskazującymi na niepreferencyjne tajwańskie pochodzenie, jednak na skutek przeprowadzonego przez OLAF dochodzenia ustalono, że towar ma niepreferencyjne pochodzenie chińskie. Z materiału zebranego przez OLAF wynika, że przy udziale tajwańskich urzędników m.in. Biura Handlu Zagranicznego oraz Wydziału Śledczego Służby Celnej, towary stanowiące przedmiot postępowań zostały przywiezione z Chińskiej Republiki Ludowej do Tajwanu, a następnie po przeładunku wysłane m.in. do Polski z pominięciem jakiegokolwiek przetwarzania czy procesu produkcyjnego w Tajwanie. Tym samym zachowały swoje niepreferencyjne chińskie pochodzenie. Przeładunek miał na celu ukrycie faktycznego pochodzenia towaru i uniknięcie zapłaty cła antydumpingowego. Wszystkie importowane partie towaru zostały wprowadzone do stref wolnych lub składów celnych, a następnie wyprowadzone do UE. Zidentyfikowanie importu z ChRL było możliwe z uwagi na fakt, że numer wwozowej deklaracji celnej widniał na kolejnej deklaracji eksportowej. Potwierdzeniem powyższego były informacje zawarte w załączniku nr 2 do Raportu końcowego nr [...] uzyskanym od tajwańskiej administracji celnej, który przedstawia szczegóły przeładunku tkanin siatkowych na Tajwanie, tj. dokumentuje wprowadzenie chińskich towarów (deklaracja importowa) i ich wyprowadzenie (deklaracja eksportowa) oraz w załączniku nr 3 utworzonym przez OLAF, wskazującym bezpośredni związek (powiązanie) towarów przeładowanych w Tajwanie z towarami zgłoszonymi do odprawy w krajach UE. Rzetelność danych przekazanych przez tajwańskie służby celne w formie arkusza kalkulacyjnego została potwierdzona w załączniku do pisma OLAF z dnia 8 października 2015 r. nr [...]. Organ wskazał na powoływany w piśmie fakt, że większość zmodernizowanych służb celnych przetwarza dane dotyczące przywozu i wywozu w formie elektronicznej, co dotyczy też przyjmowania zgłoszeń celnych oraz wskazano na to, że ewidencje elektroniczne mogą być niejednokrotnie jedynym dostępnym dowodem, przekazywanym we wzajemnej pomocy w sprawach celnych - w dowolnej formie. W tej sytuacji uznać należy za nieuzasadniony wniosek Spółki dotyczący włączenia do akt spraw materiałów źródłowych będących podstawą wpisów do tabel przedłożonych przez OLAF, jak również wniosek zawarty w odwołaniach dotyczący przeprowadzenia dowodu z deklaracji importowej i eksportowej. Organ podkreślił, że materiały dowodowe uzyskane od OLAF dostarczają kompletnych informacji na temat dochodzenia, tj. sposobu i źródeł uzyskiwania danych, jak również zasad współpracy pomiędzy organami. Nie ulega również wątpliwości, że organ odwoławczy w toku prowadzonych postępowań uzyskał dodatkowy materiał dowodowy pozwalający na zweryfikowanie informacji zawartych w raporcie. Organ wskazał, że analiza przepływu towarów z wykorzystaniem danych zawartych w rejestrach nadzorowanych przez tajwańską Służbę Celną pozwalała stwierdzić, że niżej wymienionymi deklaracjami został objęty towar przywieziony z Chińskiej Republiki Ludowej, dla którego w deklaracjach jako kraj pochodzenia zadeklarowano Chiny (CN). I tak: 1) deklaracją nr [...] z dnia 2 grudnia 2011 r. został objęty towar przywieziony w 3 kontenerach (nr: [...], [...], [...]); następnie zgodnie z deklaracją nr [...] z dnia 6 grudnia 2011 r. ten sam towar, na co wskazuje m.in. ilość towaru, po przeładowaniu do 3 innych kontenerów tj. [...], [...], [...] został wywieziony z Tajwanu (załącznik nr 2). Zgłoszenia celnego towaru przywiezionego w tych kontenerach do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie SAD [...] (załącznik 3 i załącznik 3a) dokonała "A" S.A.; 2) deklaracją nr [...] z dnia 2 grudnia 2011 r. został objęty towar przywieziony w 5 kontenerach (nr: [...], [...], [...], [...], [...]); następnie zgodnie z deklaracją nr [...] z dnia 6 grudnia 2011 r. ten sam towar, na co wskazuje m.in. ilość towaru, po przeładowaniu do 5 innych kontenerów tj. [...], [...], [...], [...], [...] został wywieziony z Tajwanu (załącznik nr 2). Zgłoszenia celnego towaru przywiezionego w tych kontenerach do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie SAD [...] – 1 kontener i [...] – 4 kontenery (załącznik 3 i załącznik 3a) dokonała "A" S.A. 3) deklaracją nr [...] z dnia 9 stycznia 2012 r. został objęty towar przywieziony w 6 kontenerach (nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...]); następnie zgodnie z deklaracją nr [...] z dnia 13 stycznia 2012 r. ten sam towar, na co wskazuje m.in. ilość towaru, po przeładowaniu do 6 innych kontenerów tj. [...], [...], [...], [...], [...], [...] został wywieziony z Tajwanu (załącznik nr 2). Zgłoszenia celnego towaru przywiezionego w tych kontenerach do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie SAD [...] (załącznik 3 i załącznik 3a) dokonała "A" S.A. 4) deklaracją nr [...] z dnia 17 stycznia 2012 r. został objęty towar przywieziony w 6 kontenerach (nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...]); następnie zgodnie z deklaracją nr [...] z dnia 19 stycznia 2012 r. ten sam towar, na co wskazuje m.in. ilość towaru, po przeładowaniu do 6 innych kontenerów tj. [...], [...], [...], [...], [...], [...] został wywieziony z Tajwanu (załącznik nr 2). Zgłoszenia celnego towaru przywiezionego w tych kontenerach do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie SAD [...] (załącznik 3 i załącznik 3a) dokonała "A" S.A. 5) deklaracją nr [...] z dnia 15 marca 2012 r. został objęty towar przywieziony w 6 kontenerach (nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...]); następnie zgodnie z deklaracją nr BC 01U940D201 z dnia 19 marca 2012 r. ten sam towar, na co wskazuje m.in. ilość towaru, po przeładowaniu do 6 innych kontenerów tj. [...], [...], [...], [...], [...], [...] został wywieziony z Tajwanu (załącznik nr 2). Zgłoszenia celnego towaru przywiezionego w tych kontenerach do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie SAD [...] (załącznik 3 i załącznik 3a) dokonała "A" S.A. Organ wyjaśnił, że raport końcowy nr [...] nie został sporządzony jedynie na podstawie danych otrzymanych od zagranicznych organów. Podstawą do działań podjętych przez tajwańskie służby były informacje przekazane przez OLAF, w tym m.in. opis sprawy, sformułowanie zarzutów oraz wykaz podejrzanych kontenerów. Materiał dowodowy uzyskany m.in. od Wydziału Śledczego Tajwańskiej Służby Celnej oraz informacje własne zebrane przez funkcjonariuszy OLAF podczas misji odbytej w Tajwanie w dniach od 5 do 8 marca 2013 r., w trakcie której doszło do dwóch spotkań z tajwańską służbą celną oraz do spotkania w Biurze Handlu Zagranicznego, stanowiły podstawę dla OLAF-u do dokonania analizy i zestawienia (scalania) danych dotyczących spornych towarów wysłanych z Chin, znajdujących się w tajwańskich rejestrach, z danymi otrzymanymi od Państw Członkowskich dotyczących importu tego typu towarów do Unii Europejskiej z Tajwanu. Materiały te pozwoliły na zidentyfikowanie m.in. przesyłek objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym, stanowiącym przedmiot niniejszych postępowań, jako wcześniej importowanych do Tajwanu z ChRL, a następnie wysłanych do Polski z pominięciem jakiegokolwiek procesu przetwarzania. Dopasowania OLAF dokonał przy użyciu numerów kontenerów, w których towar został wywieziony z Tajwanu, a następnie zgłoszony do odprawy w Polsce. Organ wyjaśnił, że raport OLAF na gruncie przepisów – zarówno obowiązujących w dacie prowadzenia dochodzenia, jak i sporządzania tego raportu, tj. rozporządzenia Nr 1073/1999 z dnia 25 maja 1999 r. (Dz. U. UE. L. 1999.136.1), jak i obecnie od dnia 1 października 2013 r., tj. rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz. U. UE. L 2013.248.1) - stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych. Żaden z przepisów nie nakłada obowiązku przedkładania (załączania) dowodów na poparcie faktów, które zostały ustalone w trakcie trwania dochodzenia i które zostały opisane w raporcie, jak również nie określa sposobu ani formy uzyskania tych dowodów. Raport ten ma charakter dokumentu urzędowego i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jego treść nie podlega swobodnej ocenie przez organ prowadzący postępowanie dowodowe i kwestionowanie wiarygodności oraz prawdziwości tych danych z tego względu, że OLAF nie miał dostępu do deklaracji i do rejestru należało uznać za nieuzasadnione. Dane pochodzą od organu uprawnionego do obsługi dokumentów importowych i eksportowych, wobec czego są to dane urzędowe, których rzetelność i prawdziwość została potwierdzona w toku postępowania odwoławczego. Organ stwierdził, że nie można zgodzić się z opinią prezentowaną przez Spółkę, że informacje zawarte w raporcie są jedynie gołosłownymi i ogólnikowymi twierdzeniami. Taka argumentacja mogłaby zostać uznana za zasadną jedynie w sytuacji przedstawienia dowodów, które mogłyby te ustalenia podważyć, tymczasem strona poza polemiką z ustaleniami wynikającymi z raportu OLAF nie przedstawiła dostatecznych dowodów, które mogłyby te ustalenia podważyć. Organ wskazał, że nie ulega wątpliwości, iż w arkuszach przekazanych przez organy tajwańskie znajdują się wszelkie niezbędne informacje dotyczące przepływu towarów potwierdzone złożonymi deklaracjami celnymi, których numery i daty oraz dane w nich zawarte dotyczące towaru (również w zakresie pochodzenia towaru), kody identyfikacyjne kontenerów stosowanych do transportu przy imporcie z Chin do Tajwanu, jak i eksporcie z Tajwanu. Niezaprzeczalny jest również fakt, że towary opisane w tych rejestrach zostały przez stronę zgłoszone do odprawy w Polsce. Załącznik nr 3 utworzony przez OLAF (oraz 3a do 3f w podziale na Państwa Członkowskie, gdzie załącznik 3a dotyczy Polski) wskazuje bezpośredni związek pomiędzy przeładunkiem tkanin siatkowych z włókien szklanych w Tajwanie i przywozem do UE. Za niezasadny uznano zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, poprzez oparcie decyzji wyłącznie na ustaleniach dokonanych w ramach dochodzenia OLAF. Organ wyjaśnił, że treść rozporządzenia nr 1073/1999 nie przewiduje możliwości uczestnictwa innych podmiotów w toku prowadzonych działań kontrolnych niż pracowników Urzędu. Z tego względu nie jest możliwy udział w prowadzonych działaniach osób trzecich. Odnosząc się do wniosków dowodowych złożonych w odwołaniach uznano, że nie przyczynią się one do wyjaśnienia kwestii faktycznego pochodzenia towarów, dlatego nie było podstaw do ich przeprowadzenia. Ustalono, że sporne towary nie zostały wyprodukowane w Tajwanie przez firmę "B" Co. Ltd. Potwierdzeniem są dane zawarte w rejestrach prowadzonych przez tajwańskie służby celne przedstawione w Załączniku nr 2 do Raportu, w których jako sprzedawcy towaru widnieją "C" CO. LTD. i "D" CO. LTD. Organ zwrócił uwagę na to, że zarówno w Raporcie, jak i w piśmie OLAF z dnia 8 października 2015 r. wskazano na nieprawidłowy proceder wystawiania świadectw pochodzenia i na fakt ich unieważnienia przez BOFT. Organ wskazał, że wbrew stanowisku Spółki w stosunku do wskazanych zgłoszeń celnych nie występują żadne rozbieżności w ustaleniach przekazanych przez OLAF. Natomiast wystąpienie ewentualnych "błędów" w innych sprawach tj. dotyczących odrębnych zgłoszeń celnych nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Każda sprawa stanowi bowiem wynik odrębnie przeprowadzonego postępowania, w którym ocenie podlegają poszczególne dowody na podstawie których organ podejmuje ostateczną decyzję w sprawie. Tym samym faktura VAT nr [...] z dnia 20 stycznia 2012 r. wystawiona przez "E" LTD. na rzecz [...] CO. LTD., a więc dokument który nie dotyczy bezpośrednio towarów importowanych przez spółkę "A" S.A. nie może zostać uznany za dowód potwierdzający występowanie nieprawdziwych twierdzeń w raporcie OLAF w zakresie przemieszczania się spornych towarów. Ponadto organ wyjaśnił, że w innych sprawach dotyczących innych zgłoszeń celnych toczą się odrębne postępowania odwoławcze i wszelkie zarzuty dotyczące przedmiotowych zgłoszeń zostaną ocenione w toku poszczególnych postępowań. Ponadto w niektórych sprawach Naczelnik Urzędu Celnego odstąpił od zmiany zgłoszeń celnych i w tych sprawach nie toczy się obecnie żadne postępowanie przed organem II instancji wobec czego brak jest podstaw do formułowania jakichkolwiek zarzutów. W dniu wejścia w życie rozporządzenia Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. obowiązywał Załącznik I wprowadzony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. (Dz. U. WE L 284 z 29.10.2010 r.), który uwzględniał kody TARIC z ww. rozporządzenia Rady tj. 7019 51 00 10 i 7019 59 00 10. Z kolei Załącznik I wprowadzony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r., obowiązujący w dniu składania przedmiotowych zgłoszeń celnych na towary: tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych o wielkości oczek powyżej 1,8 mm na długość i szerokości oraz o wadze powyżej 35g/m2, z wyłączeniem tarcz z włókna szklanego, wyszczególnia następujące kody TARIC: 7019 59 00 11 - przywożone z Malezji; 7019 59 00 19 - pozostałe. Powyższe zmiany w kodach TARIC (obowiązujące od 11 listopada 2011 r.) związane były z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1135/2011 z dnia 9 listopada 2011 r. wszczynającym dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 791/2011 w odniesieniu do przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, poprzez przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, i poddające ten przywóz rejestracji. W zmienionych kodach TARIC (kod 7019 59 00 10 został zastąpiony kodami: 7019 59 00 11 i 7019 59 00 19) opis towaru pozostał ten sam i dotyczy tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokości oraz o wadze powyżej 35g/m2, z wyłączeniem tarcz z włókna szklanego. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że towary o kodzie CN 7019 59 00 19 (do którego został towar zaklasyfikowany w zgłoszeniach celnych) podlega rozporządzeniu wykonawczemu Rady UE nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. WE L. nr 204 poz. 1 z 2011 r.). Wskazano, że nie zaistniały przesłanki do odstąpienia przez organ celny od retrospektywnego księgowania należności celnych wynikających z długu celnego. W art. 220 ust. 2 lit. b/ WKC chodzi o samodzielny błąd organów celnych, a zatem nie taki, który powstał wskutek wprowadzenia w błąd przez zobowiązanego. W sprawach, jak wynika z Raportu OLAF, świadectwa pochodzenia zostały sfałszowane. Natomiast o błędzie organów celnych można mówić jedynie w sytuacji, gdy to na skutek błędnego działania tych organów dochodzi do niewłaściwego wykazania należnej kwoty opłat celnych. Tak więc nieprawidłowe zaksięgowanie należności celnych w sprawach wynikało z przedstawienia przez zgłaszającego świadectw pochodzenia towaru wskazujących na tajwańskie pochodzenie towaru, które zostały podważone w wyniku postępowania przeprowadzonego przez OLAF. Błędy te nie wynikały zatem z aktywnego działania organu celnego, a błędy powstałe poza sferą działania organów obciążają importera. To zgłaszający powinien podjąć działania zmierzające do zabezpieczenia się przed wszelkimi negatywnymi konsekwencjami posłużenia się nieprawidłowymi (potwierdzającymi nieprawdę) dokumentami. Organ odwoławczy dodał, że odmówił uwzględnienia wniosków dowodowych uznając, że w żaden sposób nie przyczynią się one do wyjaśnienia kwestii pochodzenia towarów. W szczególności wydruki ze stron internetowych różnych firm nie mogą mieć wpływu na stanowisko w kwestii ustalenia pochodzenia importowanych przez Spółkę towarów. Również z uwagi na fakt, że żadna z tych firm nie występuje w raporcie OLAF w odniesieniu do niniejszych postępowań. Organ odwoławczy stwierdził w tej sytuacji, że decyzje organu I instancji są prawidłowe. "A" Spółka Akcyjna z siedzibą we W. zaskarżyła opisane wyżej decyzje organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o ich uchylenie w całości oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w punktach 1 i 2. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła: I. Rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 121 § 1 o.p. (zasady działania organów celnych w sposób budzący zaufanie do organów), art. 122 w zw. z art. 187 § 1 o.p. (zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, zasady rozkładu ciężaru dowodu w postępowaniu podatkowym), art. 191 o.p. (zasady swobodnej, a nie dowolnej oceny dowodów), art. 188 w zw. z art. 194 § 1 i 3, jak również art. 192 o.p. w zw. z art. 73 ustawy - Prawo celne (oraz w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 o.p.) poprzez: 1) oparcie będącego podstawą decyzji stanu faktycznego wyłącznie na: - treści raportu OLAF nr [...] z dnia 6 listopada 2013 r. i uznanie, że ww. raport OLAF stanowi dowód chińskiego pochodzenia towarów, przy czym jedynym wystarczającym w ocenie organów celnych "dowodem" ma być de facto sporządzona przez służby tajwańskie na zlecenie i wg wytycznych funkcjonariuszy OLAF tabela stanowiąca załącznik nr 2 (z danymi dotyczącymi masy towaru, numerów kontenerów oraz oznaczenia towaru); - oraz na uzupełniającym raport OLAF piśmie z dnia z dnia 8 października 2015 r. nr [...], które organ II instancji włączył do materiału dowodowego podejmując zawieszone postępowanie; - i tym samym nie uwzględnienie przy wydawaniu decyzji oceny WSA w Gdańsku wyrażonej w wyroku z dnia 30 grudnia 2014 r. (sygn. akt III SA/Gd 778/14) oraz NSA w wyroku z dnia 29 marca 2017 r. (sygn. akt I GSK 623/15) w analogicznych sprawach prowadzonych przeciwko Spółce, w których WSA oraz NSA wyraźnie stwierdziły, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczający na wydanie decyzji przeciwko spółce nakładającej cło, przy czym od treści wyroku NSA jako rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego organ II instancji uzależnił wydanie decyzji i zawiesił przez to postępowanie, podczas gdy: - raport OLAF, a w szczególności załącznik nr 2 oraz nr 3 zawierające liczne błędy, twierdzenia nieprawdziwe i nie weryfikowalne, nie zawiera natomiast w ogóle dowodów wskazujących, że numer deklaracji wwozowej widnieje na deklaracji eksportowej (wg wiedzy spółki z całą pewnością jest to nieprawda), a tym samym pozbawiony jest całkowicie wartości dowodowej; - pismo OLAF z dnia 8 października 2015 r. jest jedynie ogólnikowym pismem, będącym jedynie własnym stanowiskiem OLAF w sprawie i rozwinięciem raportu, natomiast nie zawiera żadnych nowych dowodów w sprawie, które mogłyby się okazać przydatne dla wyjaśnienia sprawy, - co stanowi dowolną, a nie swobodna ocenę szczątkowego (niekompletnego) i błędnego materiału dowodowego; W szczególności: a/ do raportu OLAF nie zostały załączone żadne dowody (dokumenty, na które powołują się organy celne), na podstawie których można by prześledzić wskazaną drogę towarów (kontenerów), w szczególności nie zostały załączone deklaracje importowe (wwozowe) i eksportowe siatki podtynkowej, w oparciu o które zostały rzekomo sporządzone załączniki nr 2 i 3 do raportu, a które stanowią wg organów o chińskim pochodzeniu siatki importowanej przez Spółkę. W konsekwencji z takimi deklaracjami celnymi, z których wynikałoby "powiązanie" kontenerów, nie miała możliwości zapoznać się nie tylko skarżąca, ale również organy celne, a nawet sama misja OLAF, która bazowała wyłącznie na tabeli sporządzonej - nie wiadomo na jakiej podstawie - przez służby tajwańskie; b/ sam raport OLAF nie stanowi natomiast rzetelnego dowodu i jest jedynie niepopartą dowodami opinią przedstawicieli OLAF, a przedmiotowe pismo OLAF zawiera jedynie - jak wskazali sami przedstawiciele OLAF - stanowisko (komentarz) OLAF w sprawie, powtarzające treści prezentowane już w raporcie OLAF, a tym samym nie stanowi dowodu pozwalającego na weryfikację i ocenę, czy informacje zawarte w raporcie OLAF (arkuszach kalkulacyjnych) odpowiadają stanowi faktycznemu; c/ wg organów celnych sporządzony przez władze tajwańskie arkusz kalkulacyjny (załącznik nr 2 do raportu OLAF) stanowi wyciąg z elektronicznych baz danych, podczas gdy - jak wynika wprost z raportu OLAF - arkusz też został sporządzony przez władze tajwańskie manualnie i stanowi "pisemną prezentację" wybiórczych danych zestawionych według schematu i kolejności, zgodnych z wytycznymi funkcjonariuszy OLAF co do sposobu przedstawienia danych przekazanych na spotkaniu w dniu 7 marca 2013 r. nie może więc posłużyć za rzetelny dowód w sprawie; d/ załącznik nr 3 oraz 2 do raportu OLAF nie mogą być dowodem na chińskie pochodzenie towarów importowanych przez spółkę, z uwagi na m.in.: i. liczne błędy, np. brak zgodności co do wagi siatki w kontenerach (rzekomo wwiezionej do Tajwanu z Chin i następnie - po przeładowaniu - importowanej przez spółkę do UE), błędy co do wskazania eksportera siatki z Tajwanu (załącznik nr 2 do raportu OLAF wskazuje, że eksporterem siatki objętej przedmiotowymi zgłoszeniami były nieznany spółce podmioty trzecie nie zaś - jak wskazano w decyzjach organów celnych – "B" Co. Ltd., od którego Spółka rzeczywiście zakupiła towar), które nie zostały wyjaśnione przez organy celne; okoliczności świadczące potencjalnie na korzyść skarżącej (ww. różnice w wadze, które sugerują, że niemożliwe było przyporządkowanie kontenerów) zostały "zamazane" w oryginale załącznika nr 2 do raportu OLAF; fakty uznawane przez OLAF (a następnie organ celny) jako dowód chińskiego pochodzenia siatki, tj. porównanie liczby opakowań i masy towaru nie stanowi dowodu, że siatka podtynkowa rzekomo importowana na Tajwan z Chin jest tą samą siatką, którą spółka zakupiła i importowała z Tajwanu: każda rolka siatki ma zbliżoną wagę, zaś w jednym kontenerze mieści się taka sama liczba opakowań (plus/minus kilka rolek pakowanych "luzem"), dlatego - co wynika z załącznika nr 2 i nr 3, a co rzekomo jest "dowodem" w sprawie - waga netto każdego kontenera wynosi ok. 15.715 kg; innymi słowy z faktu, że kontener, który wpłynął na Tajwan z Chin miał wagę taką, jak kontener importowany przez spółkę nie wynika, że była to ta sama siatka; kontenery, które rzekomo zostały importowane z Chin zostały rozładowane i brak dowodu na to, że kontenery zawierające siatkę importowane z Tajwanu zawierają tę samą siatkę, który została rzekomo importowana z Chin na Tajwan i tam rozładowana (waga kontenerów z siatką - wpływających lub wypływających - będzie natomiast zawsze taka sama lub bardzo zbliżona); w szczególności, do materiału dowodowego sprawy nie zostały załączone deklaracje wwozowe (na Tajwan) i eksportowe (z Tajwanu do EU), które rzekomo umożliwiają takie przyporządkowanie kontenerów, organy I oraz II instancji (które nie widziały ww. deklaracji) nie wyjaśniły, na jakiej podstawie stwierdziły, że takie przyporządkowanie było możliwe. e) w dodatku pismo OLAF, o które organ rozszerzył materiał dowodowy: jest jedynie rozwinięciem pierwotnego raportu nie popartym żadnymi dowodami i stanowi tylko własne twierdzenia przedstawicieli OLAF, przyznaje, że istniały ograniczenia w dostępie przedstawicieli OLAF do dokumentów celnych na Tajwanie, w tym wynikające z obciążenia władz tajwańskich oraz braku odpowiednich regulacji prawnych, wobec czego przedstawiciele OLAF nie zapoznali się z dokumentacją celną stanowiącą podstawę "powiązań" kontenerów zaprezentowanych w arkuszu kalkulacyjnym, przyznaje w jednej części pisma, że przygotowane przez władze tajwańskie zestawienia obarczone są błędami, a w kolejnej zaprzecza sam sobie potwierdzając, że zestawienia te są rzetelne i dokładne, zestawienia przesłane przez władze tajwańskie załączone do ww. pisma OLAF z dnia 8 października 2015 r. zawierają dane sprzeczne z danymi przesłanymi uprzednio przez tajwańskie służby celne i wskazanymi w załączniku nr 2 do raportu OLAF, w tym inne numery wwozowych deklaracji celnych oraz inne dane co do pochodzenia importowanego przez Spółkę towaru; 2) uznanie, że skoro raport OLAF ma charakter dokumentu urzędowego, podczas gdy zgodnie z orzecznictwem NSA raporty OLAF są jedynie zaleceniami lub opiniami pozbawionymi wiążących skutków prawnych, a bezkrytyczne przyjmowanie treści dokumentu urzędowego, bez gruntownego jego zbadania, świadczy - zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych - o naruszeniu przez organ zasady prawdy materialnej, zaś organ powziąwszy wątpliwość co do treści dokumentu urzędowego obowiązany jest przeprowadzić dowód przeciwko treści takiego dokumentu; 3) nieuzyskanie dokumentacji celnej z portu [...] (deklaracji celnych wwozowych i wywozowych) stanowiącej podstawę przyporządkowania kontenerów dokonanego w raporcie OLAF, - art. 11 ust. 3 i 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EUROATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. obliguje OLAF do przekazania krajowym organom wszystkich dokumentów związanych z raportem OLAF i prowadzonym przez OLAF dochodzeniem, za które uznać należy przede wszystkim dokumentację celną (deklaracje wwozowe czy wywozowe) stanowiącą podstawę dokonanego przyporządkowania kontenerów; - arkusze kalkulacyjne (załącznik nr 2) zawierają szereg błędów i danych nieprawdziwych, w tym w wielu miejscach są sprzeczne z zestawieniami władz tajwańskich z dnia 17 grudnia 2013 r., wobec czego niemożliwe jest potwierdzenie ich zgodności z rzeczywistym stanem faktycznym bez odniesienia się do dokumentacji źródłowej; 4) niepodjęcie przez organy jakiejkolwiek czynności w celu ustalenia rzeczywistego pochodzenia towaru i wydanie wobec skarżącej decyzji w sytuacji braku jakiegokolwiek dowodu wskazującego w sposób bezpośredni na chińskie pochodzenie towaru importowanego przez Spółkę, przy istnieniu dowodów wskazujących, że towar został w istocie wyprodukowany na Tajwanie; 5) odmowę przeprowadzenia wnioskowanych przez Spółkę dowodów, szczególnie z przesłuchania świadków i dokumentów w postaci raportów kontroli z produkcji siatki na Tajwanie na okoliczność m.in. wyprodukowania w zakładzie produkcyjnym eksportera, tj. "B" Co. Ltd. z siedzibą na Tajwanie siatki podtynkowej oraz nierzetelności raportu OLAF, czego konsekwencją jest pozbawienie spółki możliwości przeprowadzenia dowodów podważających wskazane w raporcie OLAF twierdzenie o chińskim pochodzeniu towaru, pomimo że to na organie ciąży obowiązek dowodzenia ww. okoliczności także na korzyść strony, czego organy nie czyniły i wbrew ww. przepisom postępowania w sposób nieuprawniony przerzuciły ciężar dowodowy w sprawie na skarżącą; 6) naruszenie zasady, zgodnie z którą postępowanie celne powinno być przez organy celne prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów celnych. II. naruszenie przepisu unijnego prawa materialnego, konkretnie art. 11 ust. 1 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EUROATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji przeciwko Spółce bez próby uzyskania całej dokumentacji związanej z raportem OLAF, podczas gdy: zgodnie z art. 11 ust. 3 ww. rozporządzenia właściwym organom państwa członkowskiego powinny być przekazywane wszelkie dokumenty związane z prowadzonym dochodzeniem zewnętrznym, także dokumenty i dowody pozyskane przez OLAF po formalnym sporządzeniu raportu końcowego, w szczególności jeśli te dokumenty zawierają informacje sprzeczne z informacjami pozyskanymi uprzednio przez OLAF i stanowiącymi podstawę sporządzonego raportu końcowego, a tym samym wpływają na sformułowane przez OLAF wnioski; do pisma BHZ z dnia 17 grudnia 2013 r. załączone zostały zestawienia władz tajwańskich zawierające co do części importowanych przez Spółkę towarów dane zaprzeczające (tak co do pochodzenia, jak i numerów deklaracji wwozowych) danym zawartym w załączniku nr 2 do raportu OLAF, a zatem dokumenty te miały istotne znaczenia dla dokonanych ustaleń faktycznych co do pochodzenia towaru oraz rozstrzygnięcia sprawy, a mimo to zostały przekazane przez OLAF polskim organom celnym dopiero po upływie blisko 2 lat po dniu ich pozyskania, co potwierdza nierzetelność działania OLAF i wybiórcze dopuszczanie strony ale także polskich organów i sądów do właściwej, źródłowej dokumentacji sprawy. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Organ dodał, że rozbieżności wskazywane w skardze nie dotyczą towarów stanowiących przedmiot niniejszych postępowań, wobec czego nie mogą mieć wpływu na ocenę rozstrzygnięć wydanych w sprawach. Na rozprawie w dniu 1 lutego 2018 r. Sąd postanowił o połączeniu do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw o sygnaturach akt III SA/Gd 961/17, III SA/Gd 962/17, III SA/Gd 967/17, III SA/Gd 968/17 oraz III SA/Gd 969/17 i prowadzeniu ich pod wspólną sygnaturą akt III SA/Gd 961/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej wskazane kryterium sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie były decyzje organów celnych ustalające, że krajem pochodzenia importowanego przez skarżącą spółkę towaru nie jest Tajwan, a Chiny oraz - na skutek tego ustalenia – nakładające na spółkę cło antydumpingowe. Bezsporne było, że przedmiotem importu była siatka podtynkowa z włókna szklanego, dla której w zgłoszeniu celnym wskazano kod TARIC 7019 59 00 10, zaś stawka celna erga omnes wynosiła 7 %. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1880 ze zm. – dalej jako: "p.c.") postępowanie w sprawie prowadzone było w oparciu o stosowane odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. - dalej jako: "o.p."), z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Podstawą prawną do dokonania przez organ celny kontroli zgłoszenia celnego jest art. 78 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE. L. 92.302.1 ze zm. - zwanego dalej "WKC"), zgodnie z którym po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia. Zgodnie natomiast z art. 78 ust. 3 WKC, jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Kluczowym zarzutem, podnoszonym w skardze, jest zarzut błędnego ustalenia przez organy celne stanu faktycznego sprawy oraz jego oceny. Skarżąca zarzuca bowiem, że obciążając ją obowiązkiem zapłaty cła organy celne nie poczyniły należytych ustaleń, gdyż oparły się wyłącznie na raporcie OLAF, bez pozyskania i analizy dokumentów źródłowych od organów tajwańskich, w oparciu o które raport ten został sporządzony, a także to, iż dokonały rozstrzygnięcia pomimo istniejących w jego treści niejasności i nieścisłości. W ocenie sądu analiza akt sprawy wykazała, że wbrew zarzutom skarżącej postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, przy zachowaniu zasady prawdy obiektywnej (art.122, art. 187 § 1 o.p.) i zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 o.p.). Zaznaczenia wymaga, że dochodzenie OLAF prowadzone było w celu ujawnienia procederu omijania wprowadzonych wobec Chin środków antydumpingowych nałożonych na tkaniny siatkowe z włókna szklanego, polegającego na wysyłaniu do odbiorców w Unii Europejskiej towarów pochodzących z Chin, nieprawidłowo zgłaszanych jako posiadające tajwańskie pochodzenie. Przekazany organom celnym przez OLAF materiał dowodowy, tj. raport końcowy z dochodzenia OLAF nr [...] z dnia 15 lipca 2013 r. wraz z załącznikami - stanowił podstawę do wszczęcia z urzędu przez Naczelnika Urzędu Celnego postępowań w sprawie kontroli zgłoszeń celnych w zakresie pochodzenia towarów oraz określenia właściwej stawki celnej, a także określenia ostatecznego cła antydumpingowego. W toku postępowania, na skutek zwrócenia się organu odwoławczego o nadesłanie materiałów źródłowych organ uzyskał od OLAF wyjaśnienia dotyczące sposobu dokonywania ustaleń istotnych w sprawie, tj. dokument OLAF nr [...] z dnia 8 października 2015 r. wraz z załącznikiem nr [...] oraz pismem władz tajwańskich z dnia 17 grudnia 2013 r. OLAF wyjaśnił, że większość zmodernizowanych służb celnych przetwarza drogą elektroniczną dane dotyczące przywozu i wywozu, w tym zgłoszenia składane w formie elektronicznej, a ewidencja taka może być jedynym dostępnym dowodem. We wzajemnej pomocy w sprawach celnych informacje mogą być przekazywane w formie skomputeryzowanej. W związku z tym, że w przypadku niepreferencyjnego pochodzenia towarów nie istnieje żadna procedura współpracy administracyjnej, na władzach tajwańskich nie spoczywał obowiązek udzielania wsparcia OLAF w ustalaniu niepreferencyjnego pochodzenia towarów. Mając to na uwadze wyrażono zgodę na przedstawienie przez władze tajwańskie wyciągów ze stosownych elektronicznych baz danych. Elektroniczny system przechowywania dokumentacji obsługiwany jest przez przedsiębiorstwo, której współwłaścicielem jest Ministerstwo Finansów, a które zostało upoważnione do przetwarzania danych dotyczących przywozu i wywozu. Na wniosek OLAF o udzielenie wsparcia, departament ds. dochodzenia tajwańskich organów celnych pobrał z elektronicznego systemu przechowywania dokumentacji informacje dotyczące przedmiotowych transakcji związanych z przedmiotowym towarem - siatką z włókna szklanego. Podkreślić należy, że punktem wyjścia dla zidentyfikowania tajwańskich zgłoszeń wywozowych był wykaz kontenerów, przekazany przez OLAF na podstawie informacji uzyskanych od państw członkowskich UE. Numery zgłoszeń celnych i kody identyfikacyjne kontenerów są unikatowe. Międzynarodowy kod identyfikacyjny kontenerów podlega procesowi normalizacji i tylko on może być podstawą oznaczenia identyfikacyjnego kontenerów we wszystkich międzynarodowych dokumentach transportowych i zgłoszeniach celnych. W oparciu o datę i numer zgłoszenia celnego informacje zawarte w zgłoszeniu celnym mogą być pobrane w każdym czasie. W niniejszej sprawie wszystkie zgłoszenia wywozowe zostały wydane przez wolne strefy lub składy celne, a w takim przypadku towary pozostają pod dozorem celnym, bowiem nie podlegają cłom przywozowym ani podatkom. Gdyby w przedmiotowej sprawie procedurą celną objęto wywóz ładunku krajowego, departament ds. dochodzenia tajwańskich organów celnych nie byłby w stanie powiązać zgłoszenia przywozowego z elektronicznym systemem do przechowywania dokumentacji. Zgłoszenie wywozowe można jednak powiązać ze zgłoszeniem przywozowym, bowiem rejestracja pierwotnego numeru zgłoszenia przywozowego oraz pozycji w zgłoszeniu wywozowym następuje wówczas, gdy towary zostaną ponownie wywiezione ze składów celnych, centrów logistycznych i stref wolnego handlu. Jest to procedura stosowana powszechnie w wielu państwach. Dane dotyczące przesyłek związanych z firmą "A" zawarte zostały w pisemnym raporcie sporządzonym przez departament ds. dochodzenia tajwańskiej służby celnej, stanowiącym część załącznika nr 2 do raportu końcowego. Zawiera on szczegółowe dane dotyczące przeładowania kontenerów z siatką z włókna szklanego. Z chwilą przywozu towarów z Chin i ich wwozu do krajów UE departament ds. dochodzenia tajwańskiej służby celnej zgłosił stosowne informacje - m.in. numery kontenerów, daty i numery zgłoszeń celnych. OLAF opracował tabelę - załącznik nr 3 do raportu końcowego, z której wynika bezpośredni związek między przeładunkiem przedmiotowego towaru a jego przywozem do UE. Uzyskany przez organ dowód - pismo OLAF, wskazuje na to, że w pewnych sytuacjach faktycznych OLAF bazuje na informacjach uzyskanych od organów celnych państw trzecich, tak jak było w sprawie niniejszej. Nie oznacza to jednak, że uzyskane od tych państw dane są danymi całkowicie przypadkowymi i dowolnymi. W niniejszej sprawie były to dane wynikające z prowadzonej w sposób nowoczesny dokumentacji - elektronicznych baz danych. Z uwagi na ich charakter i możliwy sposób ich przekazywania nie ma znaczenia, czy z danymi tymi funkcjonariusze OLAF zapoznali się w miejscu prowadzenia baz danych (czyli na Tajwanie), czy w miejscu, do którego zostały przesłane w związku z wnioskiem funkcjonariuszy OLAF. Uzyskane dane, jak wyżej wskazano, nie są danymi dowolnymi, a danymi przekazanymi na skutek konkretnych informacji i zapytań, przedstawionych przez OLAF władzom tajwańskim. Nie bez znaczenia dla uznania rzetelności informacji udzielonych OLAF przez służby tajwańskie jest fakt, że numery zgłoszeń celnych oraz kody identyfikacyjne kontenerów są unikatowe, że kod kontenera ujmowany jest w zgłoszeniu celnym oraz że powiązania zgłoszenia wywozowego ze zgłoszeniem przywozowym dokonać można jedynie w przypadku ponownego wywozu towarów ze składów celnych, centrów logistycznych i stref wolnego handlu. Unikatowość numerów zgłoszeń celnych i kodów kontenerów eliminuje możliwość popełnienia błędu w identyfikacji zgłoszenia celnego poprzez numer kontenera. Z kolei uzależnienie rejestracji pierwotnego numeru zgłoszenia przywozowego oraz pozycji w zgłoszeniu przywozowym od ponownego wywozu towarów ze składów celnych czy stref wolnego handlu, pozwalające na powiązanie zgłoszenia wywozowego z przywozowym jedynie w przypadku wywozu towaru – ładunku nie będącego ładunkiem krajowym (tajwańskim), eliminuje możliwość błędu powiązania towaru przywiezionego na Tajwan z towarem z tego kraju wywiezionym po jego przeładowaniu. Mając to na uwadze, z uzyskanego przez organ odwoławczy dowodu wynika, że dane przedstawione przez organy tajwańskie są rzetelne, a co za tym idzie, za rzetelny uznać należy też raport OLAF oparty m.in. na tych danych. Nie chodzi przy tym o uznanie niewadliwości danych przekazanych przez tajwańskie organy celne ze względu na dotychczasowe pozytywne doświadczenie OLAF ze współpracy z tymi organami, lecz o uznanie ich niewadliwości z tego względu, że udostępnienie ich OLAF wynikało z powiązania konkretnych danych dostarczonych tym organom przez OLAF z danymi, którymi organy te dysponowały i nie mogły się nimi w sposób dowolny i wybiórczy posłużyć. Poza tym, takie działanie nie miałoby jakiegokolwiek uzasadnienia z punktu widzenia interesu Tajwanu. Powszechnie bowiem wiadomym jest, że w interesie żadnego z państw nie jest dążenie do stwarzanie sytuacji zmniejszającej eksport towarów z tego państwa; przeciwnie, w interesie państwa leży, aby kontrahenci podmiotów z danego państwa utrzymywali stosunki handlowe z innymi, zagranicznymi podmiotami. Tym samym, skoro organy tajwańskie – w oparciu o przedłożoną dokumentację - wskazały, że określony towar nie pochodził z ich państwa, to należało uznać takie wyjaśnienia wraz z przedstawionym materiałem źródłowym za wiarygodne, gdyż w odwrotnej sytuacji organy tajwańskie działałyby wbrew interesom swojego państwa, co należy uznać za mało prawdopodobne, a wręcz nieprawdopodobne działanie tych organów. W konsekwencji sporządzony przez OLAF na podstawie weryfikacji m.in. danych przekazanych przez organy tajwańskie raport nr [...] z dnia 15 lipca 2013 r. (wraz z załącznikami i wyjaśnieniami) stanowić musiał wiarygodne i wystarczające dla organów celnych źródło wiedzy dotyczącej i obrazującej mechanizm procederu omijania wprowadzonych wobec Chin środków antydumpingowych nałożonych na tkaniny siatkowe z włókna szklanego, polegającego na wysyłaniu do odbiorców w Unii Europejskiej towarów pochodzących z Chin, nieprawidłowo zgłaszanych jako posiadające tajwańskie pochodzenie. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że raport OLAF stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym i że posiada taką samą wartość dowodową, jak podobne dokumenty sporządzane w postępowaniach prowadzonych przed organami krajowymi. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że zmiana przepisów prawa wspólnotowego w zakresie regulującym prawne znaczenie raportu OLAF nie miała żadnego wpływu na ocenę raportu OLAF, jednakże właściwą podstawą dla takiej oceny powinno być Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) Nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U.UE.L.2013.248.1), będące aktem prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a zwłaszcza art. 11 tego aktu. Rozporządzenie nr 883/2013 stanowi w art. 11 ust. 1, że po zakończeniu dochodzenia przez Urząd, sporządza się raport. W myśl art. 11 ust. 2 tego rozporządzenia raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych. Z kolei zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, bez uszczerbku dla art. 10 i art. 11 niniejszego rozporządzenia i przepisów rozporządzenia (Euratom, WE) nr 2185/96 Urząd może przekazać właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich informacje uzyskane w toku dochodzeń zewnętrznych w odpowiednim czasie, aby umożliwić im podjęcie odpowiednich działań zgodnie z ich prawem krajowym. Obowiązujące przepisy – wbrew stanowisku skarżącej - nie nakładają obowiązku przedkładania (załączania) dokumentów źródłowych na poparcie faktów, które zostały ustalone w trakcie trwania dochodzenia, jak również nie określają sposobu ani formy uzyskania dowodów potwierdzających fakty ustalone w trakcie dochodzenia. W tym miejscu, w związku z zarzutami zawartymi w skardze, należy także wyjaśnić, iż zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 raport, jak również wszystkie stosowne dokumenty z nim związane, m.in. arkusz kalkulacyjny otrzymany od Wydziału Śledczego Służby Celnej z Tajwanu oraz protokoły ze spotkań, w których urzędnicy OLAF brali udział zostały przekazane polskiej administracji celnej w formie załączników. Dlatego też polskie organy celne nie miały podstaw do kwestionowania wyników przedłożonego przez OLAF raportu wraz z załącznikami, dotyczącymi tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, uzupełnionego dołączonymi do pisma OLAF z dnia 8 października 2015 r. wyjaśnieniami dotyczącymi sposobu dokonywania ustaleń istotnych w sprawie (dokument [...]) wraz z kopią pisma Biura Handlu Zagranicznego Ministerstwa Spraw Gospodarczych Tajwanu z dnia 17 grudnia 2013 r. dotyczącego świadectw niepreferencyjnego pochodzenia, i słusznie przyjęły, że wskazany materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Treść raportu powstała w oparciu o wszystkie zebrane przez OLAF informacje uzyskane zarówno w trakcie działań własnych podejmowanych podczas odbywania misji w Tajwanie, jak i otrzymane od odpowiednich władz tajwańskich, które zostały opisane w poszczególnych załącznikach do Raportu końcowego. Załącznik nr 2 do raportu końcowego nr [...] przedstawia szczegóły przeładunku tkanin siatkowych w Tajwanie tj. dokumentuje wprowadzenie chińskich towarów (deklaracja importowa) i ich wyprowadzenie (deklaracja eksportowa) poprzez wskazanie numerów deklaracji celnych oraz podanie danych dotyczących m.in. sprzedawcy, importera i eksportera, wagi towaru oraz kraju pochodzenia zawartej w deklaracji importowej. Natomiast załącznik nr 3 wskazuje bezpośrednie powiązanie towarów przeładowanych w Tajwanie z towarami zgłoszonymi do odprawy w krajach UE. Przedmiotowe dane w sposób bezpośredni potwierdzają chińskie pochodzenie towarów stanowiących przedmiot niniejszego postępowania. W oparciu o tak zebrany materiał dowodowy można było prześledzić mechanizm przywozu towarów z Chin do portu w Tajwanie, gdzie zostały przeładowane, a następnie wysłane do Unii Europejskiej. W decyzjach organy wskazały szczegółowo numery kontenerów, w których przywieziono chińską siatkę z włókna szklanego oraz numer przypisanej im deklaracji importowej, numery kontenerów, do których towar przeładowano i numer deklaracji eksportowej, w której kontenery te zostały ujęte. Wskazano, że w Tajwanie doszło do przeładunku chińskiej siatki pod dozorem celnym z pominięciem jakiegokolwiek procesu przetwarzania, a zatem zachował on chińskie niepreferencyjne pochodzenie. Dane jakimi dysponowały organy pozwalały na prześledzenie drogi konkretnego towaru z Chin do miejsca przeznaczenia w Unii Europejskiej. Towary, które zostały sprowadzone statkiem z Chin do Tajwanu, a następnie opuściły port w Tajwanie były w rzeczywistości tymi samymi towarami, a ich przeładunek w porcie w Tajwanie miał na celu ukrycie ich faktycznego chińskiego pochodzenia i uniknięcie zapłaty cła antydumpingowego. Podkreślenia wymaga - o czym powyżej była już mowa - że powiązania zgłoszenia przywozowego ze zgłoszeniem wywozowym można było dokonać tylko i wyłącznie w przypadku ponownego wywozu towarów ze składów celnych i stref wolnego handlu. W takim przypadku towary nie były dopuszczone do obrotu na tajwańskim obszarze celnym, pozostawały zaś pod dozorem celnym i nie podlegały cłom przywozowym ani podatkom. Wynika z powyższego, że gdyby w eksporcie z Tajwanu procedurą celną objęto wywóz towarów wyprodukowanych w tym kraju, powiązanie z tym wywozem zgłoszenia przywozowego byłoby niemożliwe. W przypadku przedmiotowych zgłoszeń - w oparciu o dane z elektronicznego systemu ds. przechowywania dokumentacji - dokonano powiązania między towarami przypisanymi do deklaracji importowej i eksportowej, co wskazuje na to, że towar objęty przedmiotowymi zgłoszeniami nie mógł mieć tajwańskiego pochodzenia. Takie stanowisko znajduje także potwierdzenie w informacjach przekazanych przez Biuro Handlu Zagranicznego z Tajwanu (BOFT), z których wynika, że dołączone do zgłoszeń świadectwa pochodzenia były niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż dotyczyły wyrobów, które zostały importowane z Chin kontynentalnych albo co do których nie można udowodnić, że zostały wyprodukowane na Tajwanie. Stwierdzono, że numery świadectw były prawdziwe, ale dotyczyły innych wyrobów eksportowanych przez innych eksporterów do innych krajów albo numery nie figurowały w bazie danych Biura. Odnosząc się do stanowiska skarżącej w kwestii niezgodności w zestawieniach władz tajwańskich w ilości (masie) towaru, należy zauważyć, że w przypadku przedmiotowych zgłoszeń niezgodność taka nie istnieje, gdyż jak wynika z akt sprawy masa (waga) towaru, którego dotyczą: deklaracja importowa i deklaracja eksportowa jest taka sama: - zgłoszenie nr SAD [...] - deklaracja importowa nr [...] i deklaracja eksportowa nr [...] wynosi odpowiednio 47.154 kg, - zgłoszenie nr SAD [...] i [...] - deklaracja importowa nr nr [...] i deklaracja eksportowa nr [...] wynosi odpowiednio 80.518 kg, - zgłoszenie nr SAD [...] - deklaracja importowa nr nr [...] i deklaracja eksportowa nr [...] wynosi odpowiednio 94.308 kg, - zgłoszenie nr SAD [...] - deklaracja importowa nr [...] i deklaracja eksportowa nr [...] wynosi odpowiednio 94.260 kg, - zgłoszenie nr SAD [...] - deklaracja importowa nr [...] i deklaracja eksportowa nr [...] wynosi odpowiednio 94.308 kg. Towar ten został objęty przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi. Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę, że waga towarów nie stanowi wartości, od której uzależniona jest wysokość należności celnych (czego skarżąca nie kwestionowała), a zatem jakiekolwiek rozbieżności (niejasności) w tym zakresie nie mogły mieć jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy w kontekście prawidłowości samego wyliczenia wysokości należnego cła. Ponadto – jak wyjaśniono w zaskarżonej decyzji - odmienna waga siatki wynikająca z załącznika nr 3 w żaden sposób nie podważa prawidłowości dokonanych ustaleń w kwestii pochodzenia importowanych towarów, ponieważ dane odnośnie wagi towarów podane w załączniku nr 2 pochodzą od tajwańskich władz celnych i zostały pobrane z elektronicznej bazy danych (rejestrów), która zawiera informacje podane przez zgłaszającego. Natomiast waga towarów wskazana w załączniku nr 3 sporządzonym przez OLAF poza informacjami powielonymi z tajwańskich rejestrów zawiera dane dotyczące masy towaru wynikające ze zgłoszeń celnych dokonanych w krajach UE, w tym Polsce i co istotne, są to także informacje które pochodzą od zgłaszającego. Z tego też powodu jakiekolwiek niezgodności w ilości (masie) towaru wynikające z danych deklaratoryjnych lub z niewiarygodnych dokumentów, w ocenie Sądu, nie dają podstawy do podważenia ustaleń dokonanych w raporcie przekazanym przez OLAF. Jeżeli chodzi o przedstawioną w skardze tabelę ilustrującą rozbieżności pomiędzy raportem OLAF a zestawieniem załączonym do pisma OLAF z dnia 8 października 2015 r., należy zauważyć, że wskazywane przez skarżącą rozbieżności dotyczyły jedynie dwóch zgłoszeń celnych będących przedmiotem niniejszej sprawy. Zatem podniesione w tym zakresie zarzuty nie znajdują potwierdzenia, gdyż zarówno w raporcie OLAF (załącznikach), jak też w treści ww. pisma OLAF, informacje w zakresie numerów deklaracji wwozowych, jak też kraju pochodzenia towaru (Chin a nie Hong Kong-u), są zbieżne. Mając powyższe na uwadze Sąd nie podzielił tym samym stanowiska strony skarżącej, która zarzucała rażące naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 § 1 o.p. oraz art. 191 o.p. oraz art. 188 w zw. z art. 194 § 1 i 3, jak również art. 192 o.p. W oparciu o przepisy prawa zebrano i w sposób wyczerpujący rozpatrzono cały materiał dowodowy, dopuszczając - jako dowód - wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, czyniąc w ten sposób zadość regulacjom art. 187 § 1 o.p. oraz na podstawie całego zebranego materiału dowodowego oceniono, czy dana okoliczność została udowodniona, zachowując zasadę swobodnej oceny dowodów zgodnie z art. 191 o.p. W ocenie Sądu organy nie dopuściły się naruszenia też art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 73 p.c. oraz w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zwłaszcza organ II instancji wyczerpująco ustosunkował się do wyartykułowanych w odwołaniu przez stronę zarzutów i obszernie uzasadnił swoje stanowisko, a fakt, że doszedł do odmiennych niż strona skarżąca wniosków, nie może sam przez się stanowić podstawy do stwierdzenia, że postępowanie było prowadzone w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych. Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy przepisów prawa procesowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, w tym wskazywanych przez skarżącą w skardze. Sąd w rozpoznawanych sprawach nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego. Zwrócić należy uwagę, że identyczny stan faktyczny jak w rozpoznawanych sprawach – bowiem dotyczący importu z Tajwanu siatki podtynkowej pochodzenia chińskiego i nałożenia z tego powodu na importera (skarżącą spółkę – "A" SA we W.) cła antydumpingowego na podstawie rozporządzenia Nr 791/2011, był przedmiotem kontroli i oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 marca 2017 r. (sygn. akt I GSK 623/15), w którym Sąd ten wypowiedział się, co do prawidłowości zastosowanych przez organy celne – tak jak w niniejszych sprawach – przepisów prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze - w ocenie Sądu - organy celne słusznie uznały, że przedmiotowy towar pochodzi z Chin i zastosowały w tej sytuacji prawidłową stawkę celną erga omnes, jak również stawkę ostatecznego cła antydumpingowego, a także prawidłowo wyliczyły kwoty należności wynikające z długu celnego (wyliczenia nie były zresztą kwestionowane przez skarżącą). W odniesieniu do kwestii odstąpienia od nałożenia cła antydumpingowego wskazać należy na przepis art. 220 ust. 2 lit. b/ WKC, który stanowi, że z wyjątkiem przypadków określonych w art. 217 ust. 1 akapit drugi i trzeci zaksięgowania retrospektywnego nie dokonuje się, gdy kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Jeżeli preferencyjny status towaru potwierdzony został w ramach systemu współpracy administracyjnej z udziałem organów państwa trzeciego, wydanie przez te organy świadectwa, o ile stwierdzono jego nieprawidłowość, stanowi błąd, którego w racjonalny sposób nie można było wykryć w rozumieniu pierwszego akapitu. Jednakże wydanie nieprawidłowego świadectwa nie stanowi błędu, jeżeli świadectwo zostało wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera, z wyjątkiem przypadku, gdy w szczególności jest oczywiste, że organy wydające świadectwo wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji. Osoba odpowiedzialna za uiszczenie należności może powołać się na dobrą wiarę, jeżeli może udowodnić, że w okresie przedmiotowych operacji handlowych zachowała należytą staranność, aby upewnić się czy spełnione zostały wszystkie warunki korzystania z preferencji. Jednakże osoba odpowiedzialna za uiszczenie należności nie może powoływać się na dobrą wiarę, jeżeli Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich opinię wyrażającą uzasadnione wątpliwości w odniesieniu do prawidłowego stosowania uzgodnień preferencyjnych przez kraj korzystający. Mając na uwadze treść przywołanego przepisu i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że w zaskarżonej decyzji organ prawidłowo przyjął, że nie było podstaw do nie dokonywania retrospektywnego zaksięgowania należności oraz że nie można mówić o błędzie organów celnych. Należy zwrócić uwagę, że w niniejszych sprawach weryfikacja certyfikatów pochodzenia była dokonywana w oparciu o dokumenty załączone do wniosku składanego o wydanie świadectwa pochodzenia. Tak więc to wnioskodawca dostarczał organowi dowody, które miały potwierdzić pochodzenie towaru i na podstawie których wystawiane było świadectwo. W sprawach objętych dochodzeniem tajwańscy eksporterzy w celu uzyskania świadectw pochodzenia przedstawiali stan faktyczny niezgodny z rzeczywistością dla ominięcia płacenia ceł antydumpingowych. O błędzie organów celnych można natomiast mówić jedynie w sytuacji, gdy na skutek błędnego działania tych organów doszło do niewłaściwego wykazania należności celnych, a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca, skoro tajwańskie organy wydając świadectwa pochodzenia same były wprowadzane w błąd. Mając na uwadze powyższe Sąd, nie znajdując podstaw uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.