II SA/Sz 1260/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 lutego 2018 r. sprawy ze skargi I. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za usunięcie i przechowywanie pojazdu oddala skargę. 1. Wnioskiem z dnia 15 marca 2013 r. I. C. (dalej przywoływana jako "Skarżąca") wystąpiła o przyznanie wynagrodzenia za usunięcie i przechowywanie na parkingu przy ul. [...] w S. przyczepy gastronomicznej (bez tablic rejestracyjnych). Wskazała, że pojazd został usunięty z drogi przez wspólników spółki cywilnej [...] na podstawie dyspozycji Komendy Miejskiej Policji w S. z dnia [...] r. i pozostawał na tym parkingu do dnia odbioru przez organ. 2. Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia [...] r. odmówił przyznania Skarżącej wynagrodzenia za usunięcie i przechowywanie ww. pojazdu. 3. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło ww. postanowienie Prezydenta Miasta S. i orzekło o zwrocie wniosku uznając, że sprawa ma charakter cywilny. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 799/15, po rozpoznaniu sprawy ze skargi I. C., uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. w przedmiocie zwrotu wniosku wskazując, że wniosek Skarżącej z dnia 15 marca 2013 r. o przyznanie wynagrodzenia za usunięcie i przechowywanie pojazdu winien być rozpoznany w trybie administracyjnym, bowiem organem właściwym do jego rozpoznania jest starosta, wykonujący zadania publiczne o charakterze administracyjnoprawnym. 5. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. o odmowie przyznania wynagrodzenia za usunięcie i przechowywanie pojazdu i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji celem zapewnienia udziału w tym postępowaniu wszystkim stronom. 6. Po przeprowadzeniu postępowania, Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 130a ust. 10f ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.-dalej "p.r.d.") oraz art. 7, art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.- dalej "u.p.e.a.") w zw. z § 3 pkt 1 lit. a i § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237 - dalej "rozporządzenie"), odmówił I. C. oraz D. S., wspólnikom spółki cywilnej [...] przyznania wynagrodzenia za usunięcie i przechowywanie pojazdu – przyczepy gastronomicznej (bez tablic rejestracyjnych) usuniętej w dniu 11 maja 2003 r. na podstawie art. 129 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ ustalił, że wnioskiem z dnia 15 marca 2013 r. Skarżąca zwróciła się o przyznanie wynagrodzenia za usunięcie i przechowywanie przyczepy gastronomicznej za okres od dnia 11 maja 2003 r. do dnia 16 stycznia 2013 r. Przedmiotowy pojazd został usunięty z drogi przez wspólników spółki cywilnej, na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu z dnia [...] r. wystawionej przez funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w S. w związku z pozostawieniem go w miejscu gdzie jest to zabronione i utrudnianiem ruchu pojazdów. Z kolei postanowieniem z dnia 12 listopada 2012 r., sygn. akt III Ns 214/12 Sąd Rejonowy Szczecin Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie orzekł o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Gminy Miasto S., zaś Prezydent Miasta S., jako organ egzekucyjny przeprowadził procedurę likwidacji pojazdu, w wyniku której odebrany z parkingu pojazd został przekazany do stacji demontażu. Zdaniem Organu, złożenie wniosku o przyznanie wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu w dniu 15 marca 2013 r., po orzeczeniu jego przepadku na rzecz Gminy Miasto S., uzasadnia rozpatrzenie wniosku w trybie przepisu art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z § 3 pkt 1 lit. a w zw. z § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, przy potraktowaniu żądanych kosztów jako kosztów wynagrodzenia za dozór pojazdu. Jednakże brak jest podstaw do przyznania żądanego wynagrodzenia z uwagi na fakt, że w dniu usunięcia pojazdu wnioskodawcę nie wiązała z Komendą Miejską Policji umowa o współdziałaniu w zakresie usuwania, przemieszczania oraz parkowania pojazdów, jak i nie był on wyznaczony przez Prezydenta Miasta S. do usuwania pojazdów i prowadzenia parkingu strzeżonego. Z kserokopii umów przesłanych przez Komendę Miejską Policji wynika wprost, że zarówno umowa o współdziałaniu w zakresie usuwania i przemieszczania pojazdów jak i umowa o współdziałaniu w zakresie parkowania pojazdu (zawarte w dniu 23 marca 2003 r. na okres 3 lat), w dacie usunięcia przyczepy nie wiązały już wspólników spółki cywilnej. Nie ulega również wątpliwości, iż wnioskodawczyni nie była też podmiotem wyznaczonym przez Prezydenta Miasta S. do usuwania pojazdów i prowadzenia parkingu strzeżonego dla tych pojazdów. W dacie usunięcia przedmiotowej przyczepy trwało postępowania konkursowe mające na celu wyznaczenie podmiotu do usuwania pojazdów z dróg i prowadzenia parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych. W wyniku przeprowadzonego konkursu Prezydent Miasta S. zarządzeniem nr [...] z dnia [...] r. wyznaczył do usuwania pojazdów [...] natomiast do prowadzenia parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych Przedsiębiorstwo [...]". Natomiast wspólnicy spółki [...] nie przystąpili nawet do konkursu. Ofertę na usuwanie pojazdów z dróg oraz na prowadzenie parkingu strzeżonego na parkingu przy ul. [...] złożyli [...] i [...], co sugeruje, że parking znajdował się w dyspozycji innego podmiotu niż [...] W świetle poczynionych ustaleń Organ I instancji uznał, że nie wiąże wnioskodawczyni z organem stosunek administracyjnoprawny warunkujący przyznanie wynagrodzenia za usunięcie i przechowywanie przedmiotowego pojazdu. Dodatkowo, Organ I instancji powołał się na ustalenie, iż teren przy ul. [...] w S. o powierzchni 3757.86m2 dzierżawił od dnia [...] r. do dnia [...] r. B. S., który przedłużył umowę dzierżawy na okres kolejnych 3 lat (od [...] r. do [...] r.). W dniu 30 listopada 2006 r. B. S. wydał wskazany teren stowarzyszeniu [...], reprezentowanemu przez I. C.. W ocenie Organu I instancji, nie ulega wątpliwości, że ani wnioskodawczyni ani D. S. nie dysponowali tytułem prawnym do terenu przy ul. [...] w S., nie byli podmiotem wyznaczonym do prowadzenia parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych z dróg, a zatem nie posiadają statusu dozorcy uprawniającego do żądania wynagrodzenia za dozór pojazdów usuniętych z dróg publicznych, a jeśli przechowywali te pojazdy to na własne ryzyko gospodarcze. 7. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając Organowi I instancji naruszenie przepisu § 3 rozporządzenia w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, iż skoro pomiędzy skarżącą a Skarbem Państwa nie doszło do nawiązania stosunku administracyjnego, to wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu jest nienależne, podczas gdy jedynym kryterium wyznaczającym odpowiednie stosowanie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do przechowywania ruchomości jest fakt przejścia ich własności na rzecz Powiatu. Wyjaśniła, że objęty zaskarżonym postępowaniem pojazd przechowywany był na podstawie umowy cywilnoprawnej, jednakże po przejściu własności na rzecz Powiatu, jedyną drogą dochodzenia odszkodowania stała się droga administracyjna, w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przy przyjęciu, iż przechowawcy przysługuje prawo do wynagrodzenia, analogiczne jak dozorcy, do którego to założenia upoważnia odesłanie rozporządzenia do rozciągnięcia przepisów ustawy na inne ruchomości przechowywane w ramach innych stosunków prawnych. 8. Po rozpatrzeniu zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej zwanej "k.p.a."), art. 102 § 2 u.p.e.a., § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ po przytoczeniu treści art. 102 § 2 u.p.e.a. wskazał, że ustawą z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym przepisem art. 1 pkt 86 wprowadzono z dniem 1 stycznia 2002 r. do tejże ustawy przepis art. 130a, który w zakresie koniecznego usuwania pojazdów z dróg i ich umieszczania na parkingu do czasu uiszczenia opłaty przez właściciela zastąpił obowiązujący dotychczas art. 129 p.r.d. Znowelizowane regulacje wprowadziły obowiązek wyznaczenia przez starostę zarówno jednostki usuwającej pojazdy, jak też parkingu strzeżonego (art. 130a ust. 6, wedle którego usunięty pojazd umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie). W stanie prawnym obowiązującym przed wspomnianą nowelizacją obowiązywał przepis art. 129, który w punkcie 10 uprawniał Policjanta do usuwania lub przemieszczania pojazdu, odsyłając w ustępie 5 do uregulowania w drodze rozporządzenia szczegółowego trybu oraz jednostek i warunków ich współdziałania w zakresie zapewnienia sprawności ruchu, w szczególności przez nadzór nad parkowaniem pojazdów i usuwaniem na koszt właściciela pojazdów. W wykonaniu wskazanej delegacji ustawowej, rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 stycznia 2000 r. w sprawie usuwania pojazdów i blokowania ich kół, obowiązującym w okresie od dnia 12 lutego 2000 r. do dnia 11 września 2002 r., w § 10 uregulowany został tryb wskazania parkingu strzeżonego prowadzonego przez przedsiębiorcę wykonującego usługi w zakresie usuwania lub przemieszczania pojazdów lub parkowania ich na parkingach strzeżonych, wedle którego: "Komendant powiatowy Policji zawiera umowy z przedsiębiorcami, którzy, na podległym mu terenie, będą wykonywać czynności usuwania lub przemieszczania pojazdów lub parkowania ich na parkingach strzeżonych na podstawie dyspozycji Policji, straży gminnej (miejskiej), Straży Granicznej, podmiotów zarządzających drogami oraz jednostek prowadzących akcje ratownicze, w zakresie określonym w niniejszym rozporządzeniu" (ust. 1). Wzór umowy o współdziałaniu w zakresie usuwania, przemieszczania lub parkowania pojazdów określony został w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Organ ustalił, że umowami z dnia 23 marca 2000 r. zawartymi pomiędzy Komendantem Miejskim Policji w S. a D. S. na okres trzech lat, skonkretyzowane zostały warunki współdziałania w zakresie usuwania i przemieszczania pojazdów oraz w zakresie parkowania na parkingach strzeżonych pojazdów usuniętych w przypadkach określonych w art. 129 ust. 5 p.r.d. Wskazane umowy pod rygorem nieważności wymagały zmiany w formie pisemnej. Umowa o parkowanie pojazdów nie wskazywała jednakże miejsca położenia parkingu strzeżonego, a jedynie przedsiębiorcę prowadzącego parking. Dane dotyczące położenia parkingu ujawnione zostały wyłącznie na pieczęci odbitej w miejscu złożenia podpisów stron umowy. Na podstawie dyspozycji nr [...] usunięcia lub przemieszczenia pojazdu wydanej przez funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w S. z dnia [...] r. przyczepa campingowa (bez tablic rejestracyjnych) została usunięta przez S. i umieszczona na parkingu przy ul. [...]. Powyższe dowodzi, iż w chwili usunięcia przyczepy i jej umieszczenia na parkingu strzeżonym, nie obowiązywała już umowa z dnia [...] r. w zakresie współdziałania w usuwaniu i parkowaniu pojazdów. Umowa ta nie została pisemnie aneksowana co do okresu obowiązywania. Umieszczenie zatem przedmiotowego pojazdu na parkingu przy ul. [...], nie znajdowało podstaw formalnych do uznania jako dokonanego w ramach stosunku administracyjnoprawnego i pociągało za sobą ryzyko dla przedsiębiorcy w wyegzekwowaniu należnych świadczeń z tytułu parkowania pojazdu. Zdaniem Organu, takiej podstawy nie sposób doszukać się nadto w wymaganym omówioną wyżej nowelizacją ustawy wyznaczeniu parkingu strzeżonego przez starostę. Zarządzeniem nr [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta S. wyznaczył w § 2 Przedsiębiorstwo [...]" przy ul. [...] w S. do prowadzenia parkingu strzeżonego dla usuniętych pojazdów z drogi, w okresie 2 lat. Wbrew twierdzeniu Skarżącej, wskazanie parkingu strzeżonego wedle przytoczonych regulacji jest warunkiem koniecznym żądania przyznania uprawnienia z art. 102 § 2 u.p.e.a., albowiem tylko wówczas nawiązany zostaje stosunek administracyjnoprawny pomiędzy podmiotem prowadzącym parking strzeżony a starostą uprawniający do domagania się spełnienia świadczenia za przechowywanie pojazdu w trybie administracyjnoprawnym. Powyższe zatem przesadza o braku upoważnienia dla D. S., jak też I. C., wspólników spółki cywilnej [...] do domagania się spełnienia świadczenia wynikającego z art. 102 § 2 u.p.e.a. z tytułu przechowywania pojazdu - przyczepy (bez tablic rejestracyjnych). Dodatkowo Organ wyjaśnił, że w dacie usunięcia pojazdu z drogi, tj. w dniu [...] r., I. C. i D. S. związani byli umową spółki prawa cywilnego zawartą w dniu [...] r. na czas nieograniczony. Z kolei według danych z wpisu w rejestrze REGON Głównego Urzędu Statystycznego datą zakończenia działalności Spółki jest dzień [...] r. Jednakże uwzględniając fakt, iż w dniu usunięcia pojazdu i umieszczenia tegoż na parkingu przy ul. [...] w S., I. C., jako wspólnik spółki cywilnej nie była już wskazana do prowadzenia parkingu strzeżonego na podstawie umowy z Komendantem Miejskim Policji w S., ponieważ umowa ta wygasła z dniem [...] r., Kolegium uznało, że nie może domagać się przyznania wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu w trybie art. 102 § 2 u.p.e.a. 9. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższe rozstrzygnięcie Kolegium Skarżąca zarzuciła : 1) naruszenie prawa materialnego, w szczególności: - art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z § 3 pkt 1 lit. a oraz § 6 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię, niezastosowanie oraz nieuzasadnione uznanie, iż w niniejszej sprawie nie doszło do nawiązania stosunku administracyjnoprawnego i w związku z tym Skarżącej nie przysługuje wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu - przyczepy gastronomicznej (bez tablic rejestracyjnych), usuniętej w dniu 11 maja 2003 r., - art. 2 Konstytucji poprzez nieprzyznanie wynagrodzenia z tytułu przechowywania przedmiotowego pojazdu, mimo usunięcia go z drogi i przechowywania na polecenie Komendy Miejskiej Policji w S., a następnie odebrania go przez Prezydenta Miasta S. w związku z orzeczeniem jego przepadku na rzecz Gminy Miasto S., 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: - art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Organu I instancji, mimo istnienia przesłanek do uchylenia tego postanowienia, - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie przez organ administracji w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń, w szczególności przyjęcie, iż: - dla powierzenia przechowywania pojazdu konieczne jest zawarcie umowy pomiędzy organem przekazującym, a przyjmującym pojazd i w konsekwencji uznanie, iż Skarżącej nie przysługiwał status przechowawcy, do którego stosuje się przepisy o dozorze, - Skarżąca utraciła status przechowawcy z chwilą likwidacji [...] W związku z powyższymi zarzutami, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego je postanowienia Organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia na Jej rzecz kosztów procesu. 10. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. 11. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej przywoływana jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując według powyższych kryteriów kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że akt ten odpowiada prawu. Przedmiotem skargi w sprawie uczyniono postanowienie Samorządowego Kolegium w S. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. o odmowie przyznania na wniosek Skarżącej wynagrodzenia za usunięcia i przechowywanie pojazdu – przyczepy gastronomicznej (bez tablic rejestracyjnych), usuniętej w dniu 11 maja 2003 r. 12. Na wstępie przypomnienia wymaga, że wyrokiem z dnia 17 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 799/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, iż wniosek Skarżącej z dnia 15 marca 2013 r. o przyznanie wynagrodzenia za usunięcie i przechowywanie ww. pojazdu winien być rozpoznany w trybie administracyjnym, bowiem organem właściwym do jego rozpoznania jest starosta, wykonujący zadanie publiczne o charakterze administracyjnoprawnym. Sąd wskazuje, że w sprawie zgodnie ze wskazaniami wyroku z dnia 17 grudnia 2015 r., podanie Skarżącej rozpoznano w trybie administracyjnym dokonując oceny zasadności zgłoszonego w nim żądania. Zdaniem Sądu, ocena ta doprowadziła Organy obu instancji do prawidłowego wniosku, że brak jest podstaw do uwzględnienia żądania w postaci przyznania wynagrodzenia za usunięcie i przechowywanie pojazdu przyczepy gastronomicznej (bez tablic rejestracyjnych) usuniętej w dniu 11 maja 2003 r. Przy czym powyższe stanowisko jest konsekwencją prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego jak i właściwie zinterpretowanych oraz zastosowanych przepisów prawa materialnego. 13. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zgodnie z którym organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Niewątpliwie stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie usuniętego z drogi pojazdu jest typowym stosunkiem administracyjnym powstałym na skutek władczych działań organów administracji. Jednakże, aby zaistniały podstawy do przyznania wynagrodzenia za usunięcie i przechowywanie pojazdu muszą zaistnieć podstawy do przyjęcia, że stosunek administracyjny został faktycznie pomiędzy przedsiębiorcą prowadzącym parking a organem administracji publicznej nawiązany. 14. W sprawie bezsporne jest, że przyczepa gastronomiczna będąca przedmiotem wniosku Skarżącej została usunięta z drogi w dniu 11 maja 2003 r. przez spółkę cywilną, której wspólnikiem była Skarżąca, na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu wystawionej przez funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w S. i umieszczona na parkingu przy ul. [...] w S.. Jako przyczynę usunięcia pojazdu wskazano na pozostawienie przyczepy na pasie ruchu i utrudnianie przejazdu innym pojazdom. Nie budzi także wątpliwości, że postanowieniem z dnia 12 listopada 2012 r. Sąd Rejonowy orzekł przepadek ww. przyczepy na rzecz Gminy Miasto S., w związku z czym organ odebrał pojazd z parkingu. Natomiast kwestią sporną jest to, czy usunięcie pojazdu i umieszczenie go na parkingu nastąpiło w ramach stosunku administracyjnego. Z treści art.130 a ust. 1 pkt 1 oraz ust. 5 i 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, według brzmienia tego przepisu obowiązującego w dacie usunięcia pojazdu na parking, wynika, że pojazd jest usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Usunięty pojazd umieszcza się na parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Opłaty ustala rada powiatu. W ustępie 11 wskazanego przepisu ustawodawca zamieścił delegację dla Ministra Spraw Wewnętrznych do określenia m.in. trybu oraz warunków współdziałania z Policją i innymi podmiotami uprawnionymi do podejmowania decyzji o usunięciu pojazdu, jednostek usuwających pojazdy lub prowadzących parkingi strzeżone. W wydanym zgodnie z tą delegacją rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 134, poz. 1133 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu 11 maja 2003 r., podmiotami współdziałającymi z Policją i innymi podmiotami uprawnionymi do podejmowania decyzji o usunięciu pojazdu są m.in. wyznaczone przez starostę jednostki usuwające pojazdy lub prowadzące parkingi strzeżone (§ 2 ust.1 pkt 6 ). Pojazd umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym (§ 3 pkt 2). Usunięcie pojazdu z drogi przez podmiot, o którym mowa w § 2 ust.1 pkt 1-5 oraz ust.2 pkt 1 lub 2 polegało na wydaniu dyspozycji wyznaczonej przez starostę jednostce (§ 4 ust.1). Trzeba mieć również na uwadze, że z dniem 1 stycznia 2002 r. na podstawie art. 5 w zw. z art. 1 pkt 86 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2001 r. Nr 129, poz. 1444) starosta został podmiotem uprawnionym do wyznaczania jednostek usuwających pojazdy z drogi oraz prowadzących parkingi, na których umieszcza się te pojazdy. Utracił także moc z dniem 11 września 2002 r. § 10 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 14 stycznia 2000 r. (Dz.U. Nr 5, poz. 64) stanowiący o zawieraniu umów przez komendanta powiatowego Policji z przedsiębiorcami, którzy na podległym mu terenie będą wykonywać czynności usuwania i parkowania pojazdów (§ 11 powołanego wyżej rozporządzenia MSWiA z 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów). 15. Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń Organów, na gruncie rozpoznawanej sprawy umowy z dnia [...] r. między [...] a Komendantem Miejskim Policji w S. o współdziałaniu w zakresie usuwania i przemieszczania pojazdów oraz współdziałaniu w zakresie parkowania były zawarte na okres trzech lat i w dacie 11 maja 2003 r. już wygasły. A skoro, co sama przyznała Skarżąca, nie była również podmiotem wyznaczonym przez Prezydenta Miasta S. do usuwania pojazdów z drogi oraz prowadzenia parkingu dla tych pojazdów, to przyjąć należy, że po okresie zakończenia umowy brak było podstawy prawnej do podejmowania przez spółkę jakichkolwiek działań polegających na usuwaniu z drogi i przechowywaniu na jej parkingu strzeżonym pojazdów usuwanych w trybie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. W tej sytuacji zgodzić należy się ze stanowiskiem Organów, że skoro Skarżąca nie była podmiotem wyznaczonym przez starostę do realizacji zadań związanych z usuwaniem pojazdów i prowadzeniem parkingu dla pojazdów usuniętych, to nie doszło do nawiązania stosunku administracyjnoprawnego, a zatem Skarżącej nie przysługuje status dozorcy, o którym mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a. Wskazane powyżej uwagi w kontekście przytoczonych unormowań prawnych prowadzą do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie, do nawiązania stosunku administracyjnoprawnego w dniu usunięcia pojazdu, mogło dojść tylko między podmiotami wyraźnie wskazanymi w obowiązujących wówczas przepisach, tj. między starostą, a prawidłowo wyznaczonym przez starostę podmiotem (jednostką usuwającą pojazdy lub prowadzącą parkingi strzeżone). Natomiast podniesiona w skardze okoliczność wydania dyspozycji usunięcia pojazdu przez Policję nie może być źródłem powstania takiego rodzaju stosunku, który uprawniałby Skarżącą do żądania przyznania wynagrodzenia za dozór w trybie administracyjnym. Również fakt odebrania przez Prezydenta Miasta S. pojazdu w związku z orzeczeniem jego przepadku na rzecz Gminy Miasta S. pozostaje bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. W konsekwencji zatem nieprzyznanie wynagrodzenia z tytułu przechowywania przedmiotowego pojazdu w realiach niniejszej sprawy nie stanowi o naruszeniu art. 2 Konstytucji ani art. 102 § 2 u.p.e.a. 16. Sąd nie dopatrzył się także zarzucanego skargą naruszenia przepisów postępowania, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie opiera się na prawidłowo zebranym i ocenionym materiale dowodowym oraz prawidłowych ustaleniach faktycznych. Wbrew twierdzeniom skargi, Organy nie powiązały utraty przez Skarżącą statusu przechowawcy z likwidacją Spółki, lecz wprost z wygaśnięciem umów zawartych w dniu [...] r. pomiędzy [...] Komendantem Miejskim Policji w S. o współdziałaniu w zakresie usuwania i przemieszczania pojazdów oraz współdziałaniu w zakresie parkowania. Sama kwestia likwidacji spółki co prawda była przedmiotem rozważań Organów, tym nie mniej Kolegium słusznie uznało, że dla zasadności żądania Skarżącej istotne znaczenie miał kontekst prawny istniejący w dniu umieszczenia pojazdu na parkingu. 17. W tym stanie rzeczy, wobec nieuzasadnionych podstaw skargi przy jednoczesnym braku okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.