IV SA/Wa 2612/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec (spr.) Sędziowie: WSA Anna Falkiewicz – Kluj WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. C. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (zwanego dalej GDOŚ lub Organem II. instancji) z [...] sierpnia 2017 r. nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (zwanego dalej RDOŚ lub Organem I. instancji) z [...] maja 2017 r. nr [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków rekreacji indywidualnej na terenie działki nr [...], w obrębie N., gmina P. Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco. Wójt Gminy [...] pismem z 14 kwietnia 2017 r. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Organ I. instancji, działając na podstawie art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.), stosowanie do art. 106 § 5 i art. 124 k.p.a. oraz art. 25, art. 33 i art. 43 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2016 r., poz. 2134 ze zm.), zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków (Dz.U. nr 25, poz. 133 ze zm.), a także rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. w sprawie zespołu przyrodniczo – krajobrazowego "[...]" (Dz. Urz. Woj. [...]. nr [...], poz. [...]), postanowieniem z [...] maja 2017 r. nr [...] odmówił uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków rekreacji indywidualnej na działce nr [...], obręb N., gmina P.. W uzasadnieniu wskazał, że planowana inwestycja położona jest na terenie zespołu przyrodniczo – krajobrazowego "Z." oraz w granicach obszaru Natura 2000 "[...]". W ocenie Organu I. instancji, dopuszczenie zabudowy na przedmiotowej działce naruszałoby obowiązujący na terenie zespołu przyrodniczo – krajobrazowego "Z." zakaz zmiany sposobu użytkowania ziemi (§ 3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z [...] sierpnia 2007 r.). Umiejscowienie przedmiotowej działki, podobnie jak i prace związane z budową planowanych obiektów, doprowadzą do przekształcenia obszaru objętego ochroną, a w konsekwencji negatywnie wpłyną na walory krajobrazowe zespołu przyrodniczo – krajobrazowego "Z.". Wskutek realizacji zabudowy, sposób użytkowania przedmiotowej działki ulegnie zmianie – grunty rolne zostaną zabudowane. Ponadto analizowana nieruchomość położona byłaby w pierwszej linii zabudowy od jeziora Z. i tym samym stanowiłaby najbardziej wysunięty w stronę jego brzegu zabudowany fragment terenu. RDOŚ stwierdził, że warunki zabudowy określone przedłożonym projekcie decyzji nie gwarantują zgodności z przepisami ochrony przyrody obowiązującymi na tym terenie. W związku ze stwierdzeniem, że planowane przedsięwzięcie koliduje z przepisami rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z [...] sierpnia 2007 r. w sprawie zespołu przyrodniczo – krajobrazowego "Z", odstąpiono od analizowania jego wpływu na obszar Natura 2000. Zażalenie na to postanowienie złożyła inwestor – E.C., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu GDOŚ potwierdził, że planowane na działce nr [...] przedsięwzięcie położone byłoby w pierwszej linii zabudowy od jeziora Z. i stanowiłoby najbardziej wysunięty w stronę jego linii brzegowej zabudowany fragment terenu. W następstwie realizacji wnioskowanej inwestycji znaczna część działki zostałaby przekształcona na potrzeby budowy, a z przekształceniem tym wiązałaby się zmiana sposobu użytkowania ziemi. Jak wskazał Organ II. instancji, realizacja planowanej inwestycji stanowić będzie ingerencję w wierzchnią warstwę gleby na terenie działki objętej inwestycją. Zniszczenie gleby stanowi zaś najdalej idącą formę jej uszkodzenia, gdyż realizacja inwestycji spowoduje brak możliwości przywrócenia stanu poprzedniego. Organ II. instancji - po analizie akt sprawy pod kątem zgodności projektu decyzji o warunkach zabudowy z § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 9 sierpnia 2017 r. - stwierdził, że planowana inwestycja będzie naruszała zakazy określone w punktach 3 i 7 omawianego przepisu, a zakres ograniczenia wynika z celu, dla którego utworzono zespół przyrodniczo – krajobrazowy "Z.". Ponadto GDOŚ wskazał, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 45 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, wyłączające stosowanie omawianych zakazów. Skargę na to postanowienie Generalnego Dyrektor Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E.C., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: – tj. art. 136 w zw. z art. 144 i w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie czy planowana inwestycja stanowi uzupełnienie istniejącej zabudowy, brak przeprowadzenia kontroli w terenie, wybiórcze opieranie się jedynie na zdjęciach lotniczych dostępnych pod adresem www.geoserwis. gdos.gov.pl bez wskazania choćby daty wykonania ortofotomapy, oraz bez umieszczenia tych ustaleń w aktach sprawy, uniemożliwiając zapoznanie się całością materiału dowodowego stanowiącego podstawę wydania zaskarżonego postanowienia; – tj. art. 8 k.p.a. poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej na skutek wydania odmiennych postanowień przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych, a mianowicie uzgodnień warunków zabudowy dla inwestycji na działkach przyległych oraz położonych w tej samej miejscowości; – tj. art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności i wskazanie przez Organ II. instancji nowej podstawy do odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, tj. § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z [...] sierpnia 2007 r. w sprawie zespołu przyrodniczo – krajobrazowego "Z."; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: – § 3 ust. 1 pkt 3 i 7 rozporządzenia – poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zakazy obowiązujące mocą wskazanego przepisu, wyłączają możliwość zabudowy działki stanowiącej grunt niezabudowywany, znajdujący się na obszarze zespołu przyrodniczo – krajobrazowego, podczas gdy ta forma ochrony nie wprowadza, mocą przepisów ustawowych, zakazu budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych; – traktowanie w sposób rozszerzający zakazów wprowadzonych rozporządzeniem Wojewody w stosunku do obszaru chronionego, a opartych na art. 45 ustawy o ochronie przyrody, odnosząc ochronę obszaru i wynikające z niej zakazy do konkretnego miejsca inwestycji budowalnej, znajdującej się na terenie zespołu, a nie do całości chronionego obszaru; 3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przejęciu, że: – planowana inwestycja spowoduje zmianę sposobu użytkowania ziemi w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 3 i 7 rozporządzenia i negatywnie wpłynie na krajobraz naturalny czy kulturowy zespołu przyrodniczo – krajobrazowego, podczas gdy planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z celami, dla których został utworzony zespół przyrodniczo – krajobrazowy. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie mogła zostać uwzględniona. Na wstępie dalszych rozważań należy wskazać, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 – zwanej dalej p.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiot skargi mieścił się w dyspozycji tego przepisu, dlatego tryb ten mógł znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie. Z tego względu na podstawie art. 120 p.p.s.a. rozpoznana została w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Należy też nadmienić, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przechodząc do kontroli zaskarżonego postanowienia należy wskazać, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym decyzje o warunkach zabudowy – w odniesieniu do innych niż park narodowy obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody – wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. W rozpoznawanej sprawie wskazane przepisy znajdowały zastosowanie, bowiem działka nr [...], na której planowana jest ta inwestycja położona jest w granicach zespołu przyrodniczo – krajobrazowego "Z." oraz w granicach obszaru Natura 2000 " [...]". Trafnie przyjęły Organy obu instancji, że w przypadku pokrywania się obszarów Natura 2000 z innymi formami ochrony przyrody, organy ochrony przyrody przy uzgadnianiu inwestycji zlokalizowanych w tym obszarze, winny w pierwszej kolejności zbadać, czy realizacja przedsięwzięcia nie naruszy zakazów, zawartych w aktach prawa miejscowego, wyznaczających inne niż Natura 2000 obszary ochrony przyrody. Istota sporu w niniejszej sprawie zasadniczo sprowadza się do oceny, czy Organy obu instancji prawidłowo zastosowały przepisy rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. w sprawie zespołu przyrodniczo – krajobrazowego "Z" (Dz. Urz. Woj. [...]. nr [...], poz. [...]), które będąc aktem zawierającym przepisy prawa powszechnie obowiązującego o charakterze miejscowym, ustanawia zasady postępowania na obszarze objętym ochroną, a w konsekwencji czy zasadnie odmówiły uzgodnienia dla realizacji zamierzonej inwestycji na tym terenie. Zarzuty skargi, że przedmiotowe rozporządzenie z [...] sierpnia 2007 r. nie wprowadza zakazu zabudowy na obszarze zespołu przyrodniczo – krajobrazowego "Z.", co do zasady należy uznać za trafne. Trzeba mieć jednak na względzie, że zespół przyrodniczo – krajobrazowy jest obszarem znacznie zróżnicowanym pod względem podlegających ochronie walorów krajobrazowych (przyrodniczych). Z tego względu mogą na nim wystąpić tereny (działki ewidencyjne), które nie będą mogły zostać zabudowane w sposób zamierzony przez inwestorów. Dziać się tak będzie właśnie z uwagi na wprowadzone na tym terenie zakazy, z których część znajdzie zastosowanie do danej działki. Zakazy i ochrona z nich wynikająca jakkolwiek odnoszą się do całości tego obszaru, to jednak poszczególne spośród nich mogą znajdować zastosowanie tylko do niewielkiej części tego terenu. Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie. Fakt ten nie świadczy jednak o tym, że zakazy te zostały potraktowane w sposób rozszerzający, jak zarzucono w skardze. Ponadto wskazać należy, że planowane zamierzenie inwestycyjne powinno wkomponować się w już istniejącą zabudowę. Na gruncie rozpoznawanej sprawy warunek ten nie mógłby zostać spełniony. Planowane przedsięwzięcie inwestycyjne miałoby bowiem zostać zlokalizowane w pierwszej linii zabudowy od linii brzegowej jeziora Z., na dotychczas niezabudowanych gruntach, skalsyfikowanych jako grunty rolne i pastwiska (potwierdza to projekt decyzji o warunkach zabudowy wraz z jego załącznikami graficznymi). Niewątpliwie więc stanowiłaby najbardziej wysunięty w stronę linii brzegowej jeziora fragment zabudowy terenu. W efekcie, zamierzona inwestycja zostałaby zrealizowana poza wyznaczonymi liniami istniejącej zabudowy (w projekcie decyzji o warunkach zabudowy nie wrysowano nieprzekraczalnej linii zabudowy). Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut skargi, jakoby Organy obu instancji dokonały błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i nie uwzględniły wyjątku z § 3 ust. 3 rozporządzenia z 9 sierpnia 2007 r., stanowiącego, że "zakaz zmiany sposobu użytkowania ziemi nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy wsi w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej". Nadmienić należy, że organy administracji publicznej, zgodnie z zasadą legalizmu (art. 6 k.p.a.), zobowiązane są do działania na podstawie i w granicach przepisów obowiązującego prawa. Z tego względu Organy orzekające w niniejszej sprawie nie mogły zastosować wyjątku ustanowionego w przepisie, który nie istnieje, bowiem prawodawca regulacji takiej nie wprowadził. Nawet pobieżna analiza rozporządzenia z [...] sierpnia 2007 r. wskazuje, że redakcja tego aktu prawnego nie zawiera powoływanego przez Skarżącą § 3 ust. 3, ani innego przepisu, który odpowiadałby jego sugerowanej przez Stronę treści. W konsekwencji Sąd uznał za niecelowe dokonywanie oceny dopuszczalności uzupełnienia istniejącej zabudowy przez zrealizowanie planowanej inwestycji. Jednocześnie Sąd orzekający w niniejszej sprawie, podzielił stanowisko Organów obu instancji, że tak daleko wysunięta w kierunku jeziora zabudowa miałaby wpływ na ochronę wartości, które ma chronić zakaz sformułowany w rozporządzeniu z [...] sierpnia 2007 r. Tak umiejscowienie przedmiotowej działki, jak i przeprowadzenie prac związanych z budową planowanych obiektów, doprowadziłyby do nieodwracalnego i znaczącego przekształcenia obszaru objętego ochroną, a w konsekwencji, negatywnie wpłynęłoby na walory krajobrazowe zespoły przyrodniczo – krajobrazowego "Z.", czyli na szczególny cel ochrony tego obszary (por. § 2 rozporządzenia z [...] sierpnia 2007 r.). W następstwie realizacji wnioskowanej inwestycji znaczna cześć działki nr [...] zostałaby przekształcona na potrzeby budowy trzech budynków rekreacji indywidualnej. Z przekształceniem tym, polegającym na wykonaniu robót budowlanych, wiązałoby się powstanie obiektów budowalnych na terenie obecnie ich pozbawionym. Prowadziłoby to więc do niewątpliwej zmiany sposobu użytkowania ziemi. W świetle § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z [...] sierpnia 2007 r. za niedopuszczalną należy uznać budowę budynków rekreacji indywidualnej na działce nr [...], ponieważ realizacja każdego rodzaju zabudowy na gruncie rolnym powoduje zmianę sposobu użytkowania ziemi. Zakaz ten dotyczy bowiem wyłącznie realizacji przedsięwzięć na takich terenach, które dotąd były wykorzystywane do innych celów niż zabudowa i nie zostały w stosownym trybie przeznaczone pod zabudowę. Podkreślenia wymaga, że Organy obu instancji prawidłowo w tym zakresie przytoczyły regulacje prawne, jak i poczyniły ustalenia faktyczne. Sąd argumentację Organów uznaje w tym zakresie za własną, co czyni zbędnym jej powtarzanie. Przechodząc do oceny zarzutów proceduralnych skargi, za nieuzasadnione należy uznać zarzuty odnoszące do niedostatecznego wyjaśnienia stanu rozpoznawanej sprawy. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, Organy obu instancji oprały swoje rozstrzygnięcie na projekcie decyzji o warunkach zabudowy wraz z załącznikiem graficznym, posiłkując się jedynie ortofotomapami dostępnymi na stronie Geoportal (www.geoportal.gov.pl). Wprawdzie zawarte w aktach wydruki zdjęć satelitarnych nie są opatrzone datą, jednakże nie stanowi to podstawy, by odmówić im wiarygodności, gdy chodzi o zawarte w nich informacje dotyczące stanu zabudowy działki nr [...], jak i terenów przyległych oraz sąsiednich. Zarzut skargi, że na stronie Geoportal zamieszczone są nieaktualne ortofotomapy - należało uznać za gołosłowny. Skarżąca nie wykazała bowiem na czym ta niezgodność miałaby polegać i nie przedstawiła dowodów, które by to potwierdzały. Wskazać należy, że zarzut naruszenia przepisów postępowania, upatrywany w braku możliwości zweryfikowania materiału dowodowego przez Skarżącą, mógłby być skutecznie podnoszony, o ile zostałby powiązany z uprawdopodobnieniem, że okoliczności nim dowodzone nie zostały właściwie wyjaśnione. Tymczasem, nawet na etapie skargi, Skarżąca nie przedłożyła opracowań i dokumentacji, która wskazywałaby na nieprawidłowość ustaleń poczyniony przez Organy obu instancji w tej sprawie lub na nieaktualności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Bez znaczenie dla wydanego rozstrzygnięcia pozostaje także zarzut, jakoby – wobec analogicznych uwarunkowań formalnych – uzgodniono projekty decyzji, co do zabudowy nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie działki nr [...]. Podkreślenia wymaga, że postępowanie dotyczące projektów decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji realizowanych na działkach sąsiednich, stanowią odrębne sprawy administracyjne. Sąd, nie mając uprawnień do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, nie mógłby zająć stanowiska, czy uzgodnienia dokonane w powoływanych przez Skarżącą sprawach, istotnie były dokonane wobec identycznych uwarunkowań faktycznych. Przedmiotem oceny sądu administracyjnego jest bowiem legalność działania Organów w rozpatrywanej sprawie, a nie generalna kontrola ich funkcjonowania w zakresie wykonywania przez nie powierzonych zadań, w tym polegających na uzgadnianiu projektów decyzji o warunkach zabudowy. Nie można też wykluczyć, że owe uzgodnienia naruszały obowiązujące prawo, a konstytucyjnie gwarantowana równość jest równością wobec prawa, a nie wobec jego naruszeń. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie, wobec przywołanych uwarunkowań faktycznych i prawnych, istniała podstawa do odmowy uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Nadto zdaniem Sądu za dopuszczalne należy uznać korygowanie wad prawnych decyzji (w tym przypadku rozszerzenie podstawy prawnej), bez jednoczesnego jej uchylenia, w sytuacji, gdy Organ II. instancji uznaje za trafne rozstrzygnięcie Organu I. instancji. W niniejszej sprawie GDOŚ nie powziął bowiem wątpliwości, co do kwalifikacji prawnej przedmiotu badanej sprawy administracyjnej, a tym samym nie zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji Organu I. instancji i skierowania jej do ponownego rozpatrzenia. Jednocześnie wskazać jednak należy, że odrębnym zagadnieniem jest prawidłowość dokonanego w niniejszej sprawie rozszerzenia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, przywołanie przez Organ II. instancji § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 9 sierpnia 2007 r. - w kontekście rozpatrywanej sprawy - było bezzasadne. Organ II. instancji błędnie przyjął bowiem, że budowa trzech budynków rekreacji indywidualnej, mogłaby zostać objęta pojęciem "uszkodzenia" czy wręcz "zniszczenia" gleby, w myśl przepisów cyt. rozporządzenia. Gospodarczo uzasadnione i racjonalne wykorzystywanie powierzchni ziemi, której gleba jest elementem, nie mogłoby bowiem być tym mianem określone. Błędne przyjęcie przez GDOŚ, jakoby ewentualna realizacja zabudowy rekreacyjnej prowadziła także do zniszczenia gleby, nie ma znaczenia dla zasadności oceny, że uzgodnienie nie było dopuszczalne, wobec spełnienia dyspozycji innego zakazu. W tym kontekście Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela zarzutu skargi, jakoby, przywołując dodatkowy zakaz na etapie postępowania odwoławczego, naruszono zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wychodząc naprzeciw prawu strony do dwukrotnego rozpoznania sprawy, stanowi podstawę nie tylko skontrolowania decyzji Organu I. instancji, ale również ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Z uwagi na uprzednio poczynione rozważania, za niezasadne należy uznać także zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 8, art. 15, art. 136 w zw. z art. 144 i w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Argumentacja zawarta w skardze stanowi bowiem jedynie próbę polemiki z ustaleniami Organów oraz podważenia niekorzystnego dla Skarżącej rozstrzygnięcia, co nie znajdowało jednakże, jak wskazano, uzasadnienia w działaniach podjętych w tej sprawie przez Organy obu instancji. Jednocześnie, w toku postępowania administracyjnego, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które zobligowany byłby uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.