II SA/Sz 55/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie opisaną w sentencji decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce A pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] nr [...] na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym S., gmina B. W skardze A. W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wywodząc, że jej realizacja może spowodować nieodwracalne szkody w odniesieniu do zdrowia i życia ludzkiego. Powyższe według skarżącego jest uzasadnione brakiem określenia maksymalnych pochyleń, uwzględnienia zjawiska odbić oraz przeprowadzenia kwalifikacji dla pojedynczego elementu przedsięwzięcia. Na poparcie swego wniosku skarżący przywołał uzasadnienie postanowienia WSA w Łodzi sygn. akt II SA/Łd 593/17 z dnia 28 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a." sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego jest zatem możliwe, jeżeli w danej sprawie wystąpi chociaż jedna z dwóch przedstawionych wyżej przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Analizując ten przepis, należy zarazem uznać, że wyrażenie "znaczna szkoda" odnosi się do przypadku, gdy uszczerbek doznany przez stronę nie może być naprawiony przez późniejszy zwrot świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też brak jest możliwości przywrócenia stanu poprzedniego. Wymóg ten jest więc spełniony w m.in. w przypadku, gdy istnieje ryzyko utraty przedmiotu świadczenia, który wskutek swoich właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem lub wartość jego odpowiednika nie miałaby znaczenia dla wnoszącego skargę, bądź też gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu. Z kolei zwrot "trudne do odwrócenia skutki" należy interpretować jako następstwa prawne lub faktyczne, które raz powstałe, wywołują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a przywrócenie stanu poprzedniego może nastąpić dopiero po dłuższym okresie czasu lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Trzeba przy tym zaznaczyć, że wystąpienie opisanych przesłanek powinno być uprawdopodobnione przez wnioskodawcę. Sąd nie może bowiem samodzielnie poszukiwać okoliczności przemawiających za udzieleniem ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zdaniem Sądu przyjąć, że skarżący nie wykazał, by którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. w rzeczywistości wystąpiła. A. W. powołuje się bowiem przede wszystkim na wadliwość zaskarżonej decyzji Wojewody Z., kwestionując parametry planowanej inwestycji. Odnosząc się do powyższego zaznaczyć trzeba, że prawidłowość decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej będzie przedmiotem oceny Sądu na kolejnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego i aktualnie przedwczesnym byłoby rozstrzyganie w tym zakresie. W toku merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd będzie obowiązany zbadać zgodność projektu budowlanego z przepisami prawa, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi i przepisami określającymi dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku oraz innymi wymaganiami ochrony środowiska, w tym oddziaływania na życie i zdrowie ludzi. Również pozostałe argumenty podnoszone przez skarżącego także nie wskazują na spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Wskazywane ogólnikowo nieodwracalne szkody w odniesieniu do życia i zdrowia ludzkiego, nie świadczą o potencjalnym niebezpieczeństwie wystąpienia jakiegokolwiek niebezpieczeństwa z art. 61 P.p.s.a. A. W. nie wskazał także skali zagrożenia oraz powiązania ryzyka z jego własną sferą prawną. Ponadto zauważyć należy, że kontynuowanie prac budowlanych, zanim Sąd rozstrzygnie wszelkie sprawy dotyczące decyzji o pozwoleniu na budowę, odbywa się na wyłączne ryzyko inwestora, a niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie może spowodować konieczność poniesienia ewentualnych kosztów związanych z rozbiórką wznoszonych obiektów budowlanych (zob. postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II OZ 1368/08). Z powyższych względów Sąd stwierdził, że nie była możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może rzeczywiście prowadzić do wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i dlatego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak na wstępie.