II SA/Kr 1633/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Paweł Darmoń Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 25 października 2017 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia umorzyć postępowanie sądowe. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 14 kwietnia 2017 r. nr [...] ustalił na wniosek K. H. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego "budowa zespołu domów jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z garażami w bryłach budynków na działce nr [...] obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...], przy ul. [...] w K.". Od powyższej decyzji odwołanie złożyli M. B., Wspólnota Mieszkaniowa [...] w K. domagając się jej uchylenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 25 października 2017 r. nr [...] działając na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie § 3 – 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.: 1/ umorzyło postępowanie odwoławcze w związku z odwołaniem M. B.; 2/ po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej warunków zagospodarowania przestrzennego wynikających z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska – załącznik nr 1 pkt II.2 lit. A, punktor pierwszy "pod względem ochrony zieleni" i w tym zakresie orzekło merytorycznie. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła wspólnota Mieszkaniowa [...] w K. domagając się jej uchylenia w części tj. w zakresie punktu 2 i 3 względnie w przypadku stwierdzenia wyłączenie naruszenia prawa materialnego – zobowiązanie organu II instancji do wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację użytą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że w myśl art. 546 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne decyzje wydane na podstawie art. 50 i art. 59 ustawy zmienianej w art. 497, dotyczące nieruchomości lub jej części znajdujących się na obszarze, o którym mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2, lub w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego po stronie odpowietrznej, wygasają z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, z wyjątkiem decyzji dotyczących rozbudowy, przebudowy, odbudowy istniejących obiektów liniowych. Dniem wejścia w życie powyższej ustawy był 1 stycznia 2018 r. Zgodnie z ust. 4 cytowanego przepisu do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji wydanych na podstawie art. 50 i art. 59 ustawy zmienianej w art. 497 przepisów art. 162 K.p.a. nie stosuje się. W niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, co również nie było sporne między stronami postepowania, że decyzja o wydanie warunków zabudowy dotyczy nieruchomości, której część znajduje się w pasie ochronnym wału przeciwpowodziowego. Zatem zostały spełnione wymagania do zastosowania cytowanego art. 546 ust. 1 Prawa wodnego, gdyż decyzja o warunkach zabudowy odnosi się do nieruchomości (lub jej części) znajdującej się w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego po stronie odpowietrznej. W przytoczonym przepisie mowa jest o decyzjach dotyczących ustalenia lokalizacji celu publicznego oraz o decyzjach o warunkach zabudowy, wydawanych na podstawie art. 50 i art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przedmiotowej sprawie decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego została wydana na podstawie przywołanych przepisów. Z powyższego wynika, że w niniejszej sprawy zostały spełnione przesłanki do zastosowania art. 546 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. prawo wodne. Zgodnie z jego dyspozycją takie decyzje wygasają z dniem wejścia w życie ustawy czyli z dniem 1 stycznia 2018 r. Podkreślić należy, że decyzje te wygasają z mocy samego prawa, tym bardziej, że w tym przypadku nie ma zastosowania art. 162 K.p.a. Wygaśnięcie decyzji z mocy prawa oznacza, że decyzja zostaje – wskutek samego ziszczenia się określonego stanu - o którym mowa w art. 546 Prawa wodnego– wyeliminowana z obrotu prawnego. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy została wygaszona z mocy samego prawa. Podkreślić przy tym należy, że przy tak jednoznacznie brzmiącej treści przepisu Sąd nie ma możliwości orzekać w sprawie merytorycznie. Jedynym przypadkiem, w którym Sąd byłby uprawniony do wypowiedzenia się merytorycznie o wskazanej decyzji, byłaby sytuacja gdyby badając decyzję doszedł do wniosku, że należy stwierdzić jej nieważność. Taki przypadek w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie miał miejsca, gdyż Sąd nie stwierdzić takich wad decyzji, które skutkowałyby koniecznością stwierdzenia jej nieważności. W tym miejscu zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 161 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania " z innych przyczyn" - w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. będziemy mieć bowiem do czynienia, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, kiedy zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego, czyli tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie wystąpi okoliczność, w której decyzji wygasa z mocy samego prawa ze skutkiem ex nunc. Oznacza to, że w postępowaniu przed Sądem I instancji zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania z powodu określonego w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Wskazać też należy, że zgodnie z dyspozycją art. 546 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne w ciągu 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy wójt, burmistrz lub prezydent miasta opracowuje wykaz decyzji, o których mowa w ust. 1. Wykaz, o którym mowa w ust. 5, jest przekazywany właściwym miejscowo organom administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego oraz podlega ogłoszeniu na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej właściwej gminy (art. 546 ust 6). Zdaniem Sądu sporządzenie tego wykazu nie jest prowadzone jako sprawa w postępowaniu administracyjnym, nie zachodziła więc podstawa zawieszenia postępowania sądowego do czasu sporządzenia takiej listy na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania, gdyż z obrotu prawnego z mocy samego prawa została wyeliminowana decyzja, która była przedmiotem postępowania. Zwrot normatywny: "stało się bezprzedmiotowe" użyty w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oznacza, że chodzi o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi. Innymi słowy postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. W powołanym przepisie chodzi o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie. Wygaśnięcie decyzji ze skutkiem ex nunc przewidziane w art. 546 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne wywołało właśnie taki skutek. Mając na uwadze zaprezentowane stanowisko Wojewódzki Sąd administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.