II OZ 800/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1682/17 w przedmiocie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. R. na decyzję nr [...] Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] października 2017 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku postanawia: oddalić zażalenie. J. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z [...] października 2017 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieliczce z [...] października 2017 r., w zakresie w jakim nakazano skarżącemu, jako współwłaścicielowi budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. K. [...] w Wieliczce, usytuowanego na działce nr [...] obr. [...], usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego ww. budynku poprzez wykonanie określonych robót budowlanych. Zmiana decyzji organu I instancji dotyczyła jedynie terminu wykonania robót, organ II instancji ustalił nowy termin do 31 października 2018 r. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący (reprezentowany przez adwokata), uzasadniając wniosek wskazał, że zachodzi "niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody majątkowej, tudzież spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku podjęcia próby wykonania zaskarżonej decyzji przez stronę, w sytuacji odmiennych planów inwestycyjnych przyrzeczonego nabywcy nieruchomości". Postanowieniem z 2 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1682/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd uznał, że skarżący nie powołał żadnych okoliczności z których wynikałoby, że wykonanie decyzji powodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Lakoniczne powołanie się na zaistnienie przesłanek opisanych w cytowanym przepisie w razie "odmiennych planów inwestycyjnych przyrzeczonego nabywcy nieruchomości" (w 2016 r. została zawarta umowa przedwstępna sprzedaży nieruchomości) nie może być uznane za wystarczające tym bardziej, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290). U jej podstaw legło zatem ustalenie, że przedmiotowy obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na sprawy, a polegające na naruszeniu – przez bezzasadną odmowę zastosowania – art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że domagał się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w realiach bezspornie istniejącego w sprawie stanu faktycznego, który szczegółowo wskazał w pierwszej części uzasadnienia skargi. W tej sytuacji, podniesienie przez skarżącego, że utrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności "zagraża mu wyrządzeniem znacznej szkody majątkowej tudzież spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku prób podjęcia decyzji przez stronę w sytuacji odmiennych planów inwestycyjnych przyrzeczonego nabywcy nieruchomości" w sposób naturalny odsyła do argumentacji skarżącego zawartej w całości uzasadnienia, a odnoszącej się do istniejącego stanu faktycznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Trafne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że we wniosku skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Rozważając przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zawarte w art. 61 § 3 P.p.s.a., należy po pierwsze zauważyć, że wykonanie nakazanych robót nie wiąże się z likwidacją obiektu lecz z jego zabezpieczeniem. Nie można zatem mówić o trudnych do odwrócenia skutkach. Po drugie, przesłanka wyrządzenia znacznej szkody może być oceniona w odniesieniu do wysokości wydatków związanych z wykonaniem decyzji, w powiązaniu z sytuacją adresata zaskarżonego nakazu. Okoliczności odnoszące się do tej sytuacji nie zostały w zażaleniu skonkretyzowane. Nawet zatem uwzględniając możliwość reformatoryjnego orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny, należy stwierdzić, że skarżący również w zażaleniu nie wykazał zaistnienia przesłanki wyrządzenia znacznej szkody w sposób wymagany przepisem art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy także mieć na uwadze, że zaskarżona decyzja została wydana w związku z ustaleniem bardzo złego stanu technicznego budynku, grożącego katastrofą. W tych okolicznościach również twierdzenia skarżącego, że wykonanie decyzji może narazić go na szkodę związaną z poniesieniem kosztów wykonania nakazanych robót, nie może stanowić podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej w obliczu możliwości spowodowania zagrożenia życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia. Z tych przyczyn decyzji organu pierwszej instancji, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, na podstawie art. 108 K.p.a. nadano przecież rygor natychmiastowej wykonalności. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku nie leżałoby zatem w interesie publicznym, któremu w niniejszej sprawie należy przyznać pierwszeństwo przed interesem skarżącego w zakresie oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie.