IV SAB/Wa 332/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania oddala skargę. W dniu 24 października 2017 roku (data prezentaty) do tut. Sądu została wniesiona przez J. K., reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, skarga na bezczynność Prezydenta W. w prowadzonym postępowaniu polegającą na nieuprawnionym pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. W oparciu o powyższe wniosła o: - zobowiązanie organu I instancji do dalszego prowadzenia postępowania zainicjowanego wnioskiem o ustalenie i wypłatę odszkodowania w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną i wydanie w tym przedmiocie decyzji administracyjnej; - orzeczenie, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa w zw. z art. 149 p.p.s.a.), - wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; - zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania, wedle norm przepisanych. Skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazała, że Prezydent W. za pośrednictwem Dyrektora Biura Mienia Miasta i Skarbu Państwa Urzędu Miasta W. prowadził postępowanie w sprawie z wniosku I. K. w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania w trybie art. 73 ustawy z dnia 13.10.1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, za udział 20/24 części w nieruchomości zajętej pod drogi publiczne, stanowiącej działkę ew. nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 374 mkw pod ul. [...], działkę ew. nr [....] z obrębu [...] o powierzchni 198 mkw i nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 316 mkw pod ul. [...] oraz działkę ew. nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 124 mkw pod ul. [...], stosownie do wniosku z dnia 16 grudnia 2005 r. Pismem z dnia 26 maja 2011 r. organ wezwał Z. Z. -pełnomocnika I. K. - do dołączenia udzielonego mu pełnomocnictwa, potwierdzającego umocowanie do działania w Jej imieniu w niniejszym postępowaniu pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przy piśmie z dnia 14 czerwca 2011 r. pełnomocnik I. K. złożył do akt sprawy pełnomocnictwo do występowania w Jej imieniu w postępowaniu o dział spadku działki położonej w W., po zmarłym ojcu A. K. i zmarłej siostrze B. K. oraz zbycia udziału w ww spadku i regulacji finansowych związanych z jego działem i zbyciem. Kolejnym pismem z dnia 13 października 2015 r. organ I instancji wezwał Z. Z. do dołączenia do akt sprawy właściwego pełnomocnictwa do reprezentowania I. K. w postępowaniu w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za przedmiotowy grunt zajęty pod drogi publiczne pod rygorem nieuznania go za pełnomocnika. Wobec bezskutecznego upływu terminu i nieuzupełnianie powyższego organ pismem z dnia 3 listopada 2016 roku powiadomił Z. Z. o pozostawieniu przedmiotowego wniosku, sprecyzowanego wnioskiem z dnia 19 grudnia 2005 r., bez rozpoznania. I. K. zmarła w M. w dniu 6 października 2015 r. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. Sąd Rejonowy w P. stwierdził, iż spadek po Ww na podstawie ustawy nabyła w całości siostra J. K. Skarżąca podniosła, iż organ miał wiedzę o śmierci wnioskodawczyni i bezzasadnie, pomimo tego faktu, nie zawiesił postępowania na czas gromadzenia stosownych dokumentów, lecz błędnie pozostawił ww wniosek bez rozpoznania. Wobec powyższego, celem zobowiązania organu do podjęcia stosownych czynności, powołując się na treść uchwały NSA z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, wystąpiła do Sądu z niniejszą skargą na bezczynność organu. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. uznał wniesioną skargę za niezasadną. Wskazał, że Z. Z. pełnomocnictwem z dnia 28 lutego 2000r. został umocowany jedynie w zakresie reprezentowania I. K. w postępowaniu o dział spadku działki położonej w W. po zmarłych ojcu i siostrze, zatem w/w pełnomocnictwo nie jest wystarczające do prowadzenia w imieniu I. K. przedmiotowego postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za ww grunt. Jednocześnie pomimo wezwania do uzupełnienia powyższego braku formalnego w zakreślonym przez organ terminie, Ww powyższego nie uczynił. Zatem, zgodnie z dyspozycją art. 64 par. 2 k.p.a. ww wniosek Z. Z. z dnia 15 grudnia 2005r., sprecyzowany pismem z dnia 19 grudnia 2005r. należało pozostawić bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w punktach 1 - 4a. Zgodnie z treścią powołanej przez Skarżącą Uchwały NSA : "na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Zatem okoliczność pozostawienia bez rozpoznana przez organ administracyjny wniosku strony, podlega w istocie rozpoznaniu przez sąd administracyjny w powyższym trybie. Jednakże, w okolicznościach niniejszej sprawy skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem organ nie dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania. Trzeba bowiem wskazać, iż pełnomocnik Wnioskodawczyni I. K. był wzywany przez organ do uzupełnienia braku formalnego poprzez złożenie stosownego umocowania do złożenia w Jej imieniu przedmiotowego wniosku o odszkodowanie czego nie uczynił. Dołączone natomiast do wniosku pełnomocnictwo słusznie organ uznał za niewystarczające, gdyż jego zakres nie obejmował umocowania do złożenia wniosku i reprezentowania I. K. w przedmiotowym postępowaniu odszkodowawczym. Czynność prawna, w tym także złożenie przedmiotowego wniosku inicjujące postępowanie odszkodowawcze w ww trybie, może być dokonana przez przedstawiciela, który dysponuje stosownym umocowaniem. Czynność ta wywołuje wówczas bezpośredni skutek w sferze prawnej mocodawcy. Pełnomocnictwo jako instytucję prawa cywilnego, w szczególności jego ustanowienie i zakres, należy oceniać w ramach przepisów tego prawa. Pełnomocnictwo w postępowaniu administracyjnym musi być wyraźnie udzielone konkretnej osobie, jak również nie można domniemywać udzielenia i zakresu pełnomocnictwa. Zakres pełnomocnictwa może zatem obejmować umocowanie do prowadzenia wszelkich spraw w imieniu strony w postępowaniu administracyjnym lub do prowadzenia poszczególnych spraw albo też ich części albo tylko do niektórych czynności procesowych (art. 88 Kodeksu postępowania cywilnego). Zatem pełnomocnictwo oznacza czynność prawną, w wyniku której mocodawca upoważnia inną osobę do działania w jego imieniu w określonym zakresie. W sprawie niniejszej zaś Z. Z. umocowany był przez I. K. jedynie do reprezentowania Jej w postępowaniu o dział spadku i ewentualną sprzedaż przypadającego Jej udziału, nie został natomiast upoważniony do złożenia w Jej imieniu wniosku o ustalenie odszkodowania za grunt przejęty w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną i wydanie w tym przedmiocie decyzji administracyjnej. Wobec powyższego, przedmiotowy wniosek nie wywołuje żadnych skutków prawnych, gdyż nie mógł on zostać skutecznie w imieniu I. K., bez stosownego pełnomocnictwa, przez Z. Z. złożony. Wobec powyższego brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Sprawa ta została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła bezczynności w postępowaniu organu. Zgodnie zaś z art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W obliczu powołanych okoliczności, w ocenie Sądu, skarga jako niezasadna, podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.