I SAB/Wa 403/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym [...] solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem wpisu od skargi. [...] pismem z [...] maja 2017 r. wnieśli, za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w sprawie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], ozn. jako [...] dz. [...]. W uzasadnieniu skargi wskazali, że postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość toczy się już od 1998 r. na podstawie wniosku złożonego przez T.S. Z uwagi na to, że wskazana nieruchomość stanowiła współwłasność kilku rodzin, poszczególni spadkobiercy byłych właścicieli, w różnych terminach i na różnym etapie przystępowali do prowadzonego postępowania, podejmując we własnym imieniu czynności procesowe mające na celu zmotywowanie organu do zakończenia sprawy i wydania decyzji merytorycznej. Również skarżący wnioskiem z [...] października 2016 r., uzupełnionym w dniu [...] lutego 2017 r., przystąpili do toczącego się postępowania i wnieśli o ustalenie na ich rzecz odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Z uwagi na brak rozstrzygnięcia, w dniu 16 marca 2017 r. wystąpili z zażaleniem na niezałatwienie przez organ sprawy w terminie. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. [...] złożyli w niniejszej sprawie skargę na bezczynność organu w zakresie nierozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], ozn. jako [...] dz. [...]. Wskazać jednak należy, że skarga dotycząca bezczynności tego samego organu w przedmiocie rozpoznania sprawy odszkodowania za przedmiotową nieruchomość była już przedmiotem rozpoznania przez Sąd, który prawomocnym wyrokiem z 3 lipca 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 262/15 zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o odszkodowanie w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd zaznaczył, że pierwotny wniosek o odszkodowanie wpłynął do organu kilkanaście lat temu i nie został rozpoznany. Również skarżący w uzasadnieniu skargi wskazali, że postępowanie o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość toczy się od 1998 r., natomiast kolejni następcy prawni byłych właścicieli gruntu w różnych terminach i na różnym etapie przystępowali do prowadzonego postępowania, podejmując we własnym imieniu czynności procesowe mające na celu zmotywowanie organu do zakończenia sprawy i wydania decyzji merytorycznej. Tak uczynili również skarżący przystępując do toczącego się postępowania pismem z [...] października 2016 r., uzupełnionym w dniu [...] lutego 2017 r. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Skoro zatem wyrokiem z 3 lipca 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 262/15 Sąd wyznaczył już organowi termin do rozpoznania sprawy odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, w niniejszej sprawie Sąd kolejnego terminu na rozpoznanie tej sprawy wyznaczyć nie może. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.