II SA/Bk 830/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. J. na Rozkaz Personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego 1. uchyla zaskarżony Rozkaz Personalny oraz poprzedzający jego wydanie Rozkaz Personalny Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. na rzecz skarżącego J. J. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym z dnia [...] września 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], zwalniający podkomisarza J. J. – zastępcę naczelnika Wydziału, Kryminalnego w Ł., z dniem [...] sierpnia 2017 r., z zajmowanego stanowiska i przenoszacy go z dniem [...] sierpnia 2017 r., do własnej dyspozycji – bez zmiany uposażenia. Rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. wydany został przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Komendant Miejski Policji w Ł. rozkazem personalnym z dnia [...]. kwietnia 2017 r., nr [...], zwolnił podkomisarza J. J., z dniem [...] kwietnia 2017 r., z zajmowanego stanowiska zastępcy naczelnika Wydziału Kryminalnego i z dniem [...] kwietnia 2017 r. przeniósł go do własnej dyspozycji. W wyniku odwołania strony, Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Komendant Miejski Policji w Ł. rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], ponownie zwolnił podkomisarza J. J. ze stanowiska zastępcy naczelnika Wydziału Kryminalnego z dniem [...] sierpnia 2017 r. i z dniem [...] sierpnia 2017 r. przeniósł go do własnej dyspozycji. Decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w związku z przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym przeprowadzonym w Wydziale Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w B., potwierdził się zarzut wynajmowania przez funkcjonariusza mieszkania stanowiącego jego odrębną własność, mężczyźnie znanemu w środowisku przestępczym. W związku z tym, swoim postępowaniem podkomisarz J. J. naruszył § 23 Zasad etyki zawodowej policjanta, stanowiących załącznik do Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r. nr 1, poz. 3), który nakłada na każdego policjanta obowiązek dbania o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmowania działań służących budowaniu zaufania do niej. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji, jako motywy podjętego rozstrzygnięcia, wskazał utratę zaufania do swojego podwładnego oraz niesprostanie przez niego powierzonym mu obowiązkom. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. J. Po rozpoznaniu odwołania, Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym z dnia [...] września 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania, a także przywołał i przeanalizował przepisy mające zastosowanie w sprawie. W jego ocenie materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 32 ust. 1 oraz art. 37a pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, przy czym treść przepisu art. 37a pkt 1 ustawy wskazuje, iż decyzja o przeniesieniu policjanta zwolnionego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, ma charakter uznaniowy. Dalej organ wyjaśnił, że nie ulega wątpliwości, iż ustawa o Policji nakłada na każdego funkcjonariusza obowiązek rzetelnego wywiązywania się z obowiązków służbowych. Wbrew zarzutom strony, organ w zaskarżonej decyzji wykazał i ocenił okoliczności i przyczyny, które wpłynęły na wydanie decyzji o jego zwolnieniu ze stanowiska zastępcy naczelnika Wydziału Kryminalnego. Nie można zatem uznać za przekroczenie granic uznania administracyjnego stwierdzenia, że organ stracił zaufanie do swojego podwładnego. Także organ II instancji nie jest władny do oceny działań Komendanta Miejskiego Policji w Ł., który dobiera podwładnych pod względem skutecznego wykonywania powierzonych zadań. Posiada on bowiem autonomiczne prawo w zakresie doboru kadr, bez wykazywania braku stosownych kwalifikacji, zasług, osiągnięć, czy dokonywania ocen. W takiej sytuacji również interes służby (interes społeczny) polegający na obowiązku zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostek Policji przeważać będzie nad indywidualnym interesem policjanta. W ocenie organu odwoławczego Komendant Miejski Policji w Ł. uznał, że funkcjonariusz nie jest w stanie nadal kierować podległym mu wydziałem, a dalsza jego praca jako zastępcy naczelnika wydziału oraz celowość pozostawienia na tym stanowisku kierowniczym, wzbudziła wątpliwości organu I instancji. Warunkiem sprawnego funkcjonowania jest nie tylko fachowość i doświadczenie osoby pełniącej funkcję kierowniczą, ale również pełne zaufanie organu mianującego. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Komendant Miejski Policji w Ł. utracił zaufanie do swojego podwładnego i uznał, że nie sprostał on powierzonym mu obowiązkom. Policja jest formacją zaufania społecznego, a sprawne funkcjonowanie Wydziału Kryminalnego, nad którym nadzór sprawował skarżący, ma bezpośredni wpływa na utrzymanie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Komendant Miejski Policji w Ł., jako przełożony wszystkich funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w Ł., ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz do decydowania o obsadzie stanowisk służbowych w podległej jednostce. W granicach swoich uprawnień mógł więc zwolnić, a następnie przenieść do swojej dyspozycji, odwołującego się nawet wbrew jego woli. Z uwagi na zakres obowiązków na stanowisku zastępcy naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w Ł. współpraca pomiędzy nim a Komendantem Miejskim Policji w Ł. wymaga nie tylko odpowiednich kwalifikacji i nienagannego przebiegu służby, lecz zaangażowania w wykonywanie zadań w sposób zgodny z oczekiwaniami Komendanta. Zdaniem organu odwoławczego stwierdzić należy, iż organ I instancji w sposób wnikliwy i wszechstronny, zgodnie z przepisami prawa procesowego oraz w zakresie prawa materialnego, rozpatrzył sporną kwestię, a jej rozstrzygnięcie uzasadnił dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Ł. wydany w rozpoznawanej sprawie stanowi element realizacji zadań nałożonych na Policję przez ustawę, tj. zapewnienie ochrony, bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Realizacja tych celów następuje zaś także poprzez kształtowanie struktur Policji oraz sytuacji kadrowej w sposób najbardziej, według założeń kierownictwa jednostki, odpowiadający potrzebom do realizacji zadań i obowiązków ustawowych. Skargę na powyższy rozkaz personalny, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniósł J. J., w której zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a. w zw. z art. 37 a ustawy o Policji poprzez jego przedwczesne zastosowanie w sytuacji przeprowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji, z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności: art. 7, art. 77 § 1, art. 75 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, 2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wszechstronny i rzetelny, całego materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym pominięcie w materiale dowodowym dokumentu w postaci zakresu obowiązków realizowanych przez skarżącego na stanowisku zastępcy naczelnika Wydziału Kryminalnego, pominięcie faktu wyjaśnienia przez organ w ramach postępowania prowadzonego przez jednostkę kontroli, w wyniku złożonego anonimu z dnia [...] grudnia 2016 r., kwestii związanych z pełnym dysponowaniem przez siostrę skarżącego mieszkaniem należącym do skarżącego położonym w Ł. przy ul. [...]- w tym zawarcia przez nią, bez wiedzy skarżącego, umowy najmu, niezwłocznego rozwiązania przez skarżącego za pośrednictwem siostry przedmiotowej umowy po powzięciu informacji, że najemcą jest osoba pozostająca w zainteresowaniu Policji, uzgodnienia z Komendantem KMP w Ł., że w przedmiotowym lokalu przed jego opuszczeniem przez osobę poszukiwaną zostaną przeprowadzone czynności procesowe celem ujęcia przestępcy przez Policję, jak również faktu, że okoliczności te, co wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, zostały wyjaśnione przed dniem mianowania skarżącego na stanowisko zastępcy naczelnika Wydziału Kryminalnego KMP w Ł. i tym samym niewykazanie przez organ, jakie to rzeczywiście okoliczności spowodowały, że Komendant Miejski Policji w Ł. utracił zaufanie do skarżącego i uznał, że nie sprostał on swoim obowiązkom, co w konsekwencji spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy skutkujące wadliwą subsumcją przepisów, co mogło mieć bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie podjęte w sprawie, 3. art. 108 § 1 k.p.a. poprzez zastosowanie przez organ w rozpatrywanej sprawie rygoru natychmiastowej wykonalności wobec niewykazania choćby jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych we wskazanym przepisie, 4. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego rozkazu, mimo jego obszerności, w sposób ogólnikowy i lakoniczny, nie odpowiadający kryteriom wskazanego przepisu, w szczególności bez wskazania i omówienia, jakie konkretne przyczyny spowodowały konieczność odwołania skarżącego z zajmowanego stanowiska zastępcy naczelnika Wydziału Kryminalnego KMP w Ł. i przeniesienia go do dyspozycji oraz jakie okoliczności sprawiły, że Komendant Miejski Policji w Ł. utracił do skarżącego zaufanie niezbędne do zajmowania przez niego stanowiska kierowniczego oraz uznanie, że skarżący nie sprostał powierzonym mu obowiązkom w sytuacji, kiedy po powierzeniu obowiązków zastępcy naczelnika Wydziału Kryminalnego, tj. w dniu [...] grudnia 2016 r., skarżący był przez tegoż Komendanta nagradzany za osiągnięcia w służbie, a co więcej, mianowany z dniem [...] marca 2017 r. na stanowisko zastępcy naczelnika Wydziału Kryminalnego KMP w Ł. z uwagi na prawidłowe wywiązywanie się z powierzonych obowiązków służbowych i inicjatywę w służbie, 5. art. 37 a pkt 1 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie i odwołanie skarżącego ze stanowiska zastępcy naczelnika Wydziału Kryminalnego KMP w Ł. i przeniesienie do dyspozycji w sytuacji, kiedy organ w zaskarżonej decyzji nie wskazał żadnych obiektywnych i rzeczywistych powodów podjęcia takiego rozstrzygnięcia. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o: - uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] września 2017 r. i rozkazu personalnego go poprzedzającego, tj. rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w Ł. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., w całości, - o dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., dowodów z dokumentów w postaci: 1. pełnomocnictwa notarialnego nr Rep. [...] z dnia [...] marca 2013 r. udzielonego przez skarżącego B. J. - siostrze do nabycia na jego rzecz lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w Ł. oraz administrowania tym lokalem w pełnym zakresie, w tym między innymi zawierania umów najmu przedmiotowego lokalu, 2. umów najmu wskazanego w pkt 1 lokalu z dnia [...] kwietnia 2013 r., z dnia [...] sierpnia 2014 r., z dnia [...] października 2015 r., 3. zeznań podatkowych PIT-28 za lata 2013, 2014, 2015, 2016 - na okoliczność, że skarżący nie administrował przedmiotowym lokalem, nie zawierał umów najmu tego lokalu, nie rozliczał najmu podatkowo i w związku z tym, że nie posiadał on szczegółowej wiedzy na temat osób będących jego najemcami, a które to czynności i informacje pozostawały w obszarze działań siostry skarżącego na podstawie udzielonego jej w 2013 r. pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] września 2017 r., nr [...], który utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], dotyczący zwolnienia podkomisarza J. J. – zastępcę naczelnika Wydziału Kryminalnego w Ł., z dniem [...] sierpnia 2017 r., z zajmowanego stanowiska i przeniesienia go z dniem [...] sierpnia 2017 r., do własnej dyspozycji – bez zmiany uposażenia. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), a w szczególności art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 37a pkt 1. Z art. 32 ust. 1 ustawy wynika, że do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Ust. 2 wskazanego przepisu stanowi natomiast, że od decyzji, o których mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego. Z kolei zgodnie z art. 37a pkt 1 ustawy policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Zdaniem Sądu, zaskarżony rozkaz personalny, a także poprzedzający go rozkaz personalny organu I instancji, podlegają uchyleniu, gdyż zasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego, które to naruszenia w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazane przepisy oraz art. 8 k.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest bowiem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy dopuściły się takiego naruszenia. Analizując ustalony przez nie w obu rozkazach stan faktyczny zauważyć można, że jest on niepełny i nie odzwierciedla przebiegu zdarzeń, które legły u podstaw wydanych rozkazów. W uzasadnieniach obu decyzji jest mowa o ciągu zdarzeń zaczynającym się od anonimu z dnia [...] grudnia 2016 r. i od razu przeskoku do rozkazu personalnego z dnia [...] kwietnia 2017 r. dotyczącego zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska. Tymczasem organy nie analizują w ogóle jakie było podłoże owego anonimu – awans skarżącego rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], ani co się wydarzyło pomiędzy wpłynięciem anonimu a wydaniem rozkazu o zwolnieniu skarżącego z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...]. Natomiast jak podniósł skarżący zarówno w odwołaniu oraz w skardze, po wpłynięciu anonimu zostały wszczęte czynności wyjaśniające, w trakcie których skarżący podjął współdziałanie z Komendantem KMP w Ł. w celu ujęcia osoby wynajmującej u niego mieszkanie, co zakończyło się sukcesem w dniu [...] lutego 2017 r. Według skarżącego powyższe jego działania dały podstawę do awansowania go przez Komendanta Miejskiego Policji w Ł. rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], na stanowisko zastępcy naczelnika w Wydziale Kryminalnym KMP w Ł. I to z tego stanowiska został odwołany skarżący rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] Jak z powyższego zatem widać, organy nie tylko pominęły w swoich decyzjach powyższe kwestie, czym całkowicie zmieniły obraz przebiegu zdarzeń, ale też nie chciały się do niej odnieść nawet pomimo zarzutów w tym względzie stawianych przez skarżącego w odwołaniu oraz w skardze. W ocenie Sądu ma rację skarżący twierdząc, że skoro został on awansowany na przedmiotowe stanowisko już po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym dotyczącym epizodu związanego z wynajmowaniem lokalu osobie poszukiwanej przez Policję, to przynajmniej zasługuje on na wyjaśnienie przyczyn, które zmieniły następnie tak radykalnie ocenę przez organy całego zdarzenia i doprowadziły w efekcie do zwolnienia go z zajmowanego stanowiska. Niezależnie od tego, czy awansowanie skarżącego w dniu [...] marca 2017 r. było pochodną uznania jego zasług i kompetencji, czy też było pomyłką albo miało inny jawny lub ukryty cel, organy nie mogą udawać, że zdarzenie takie nie miało miejsca. Organ odwoławczy był wręcz zobowiązany odnieść się do tej kwestii, skoro została ona podniesiona w odwołaniu w formie zarzutu. Nie czyniąc tego naruszył art. 15 k.p.a. i art. 11 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy, zdaniem Sądu, muszą pamiętać, że pomimo iż w ich wyłącznej gestii pozostaje ocena dalszej przydatności danego funkcjonariusza do służby na określonym stanowisku i z tych względów, jeżeli zdaniem przełożonego interes służby wymaga zwolnienia policjanta z konkretnego stanowiska w celu zapewnienia realizacji zadań przypisanych do tego stanowiska i organ może skorzystać z uprawnienia o jakim mowa w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 1952/15), to jednak wskazane przez organ przyczyny zwolnienia muszą mieć przymiot obiektywnie istniejących i muszą być prawidłowo przez organ uzasadnione. I chociaż decyzja o zwolnieniu ma charakter uznaniowy, to nie może przybierać postaci dowolności, a w szczególności jak w sprawie niniejszej, odrywać się od rzeczywistego stanu faktycznego. W kontekście powyższego zauważyć należy, że nie było potrzeby rozpoznawania zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego a także dopuszczania przez Sąd, na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a., dowodów zgłoszonych przez skarżącego w skardze. Stwierdzone powyżej naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia, czyni zdaniem Sądu, przedwczesną ocenę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego, w tym także przez pryzmat nowych dowodów. Sprawa wymaga bowiem rozpoznania od początku i w pełnym zakresie. Ze względu natomiast na kontrolne funkcje sądu administracyjnego, nie może on dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu załatwieniu sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym aktem. Inaczej mówiąc, sąd nie może w tym zakresie wyręczać organu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 150/11). Sąd I instancji kontroluje bowiem tylko sposób stosowania prawa materialnego przez organy, które wykonują administrację. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy wezmą pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku, a przy wydawaniu rozstrzygnięcia zobowiązane będą uwzględnić dokonaną wykładnię omawianych przepisów. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804). Na zasądzone koszty składają się koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.