VII SA/Wa 911/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2018 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego K. O. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2017r, Nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Starosty [...] z dnia [...].10.2016 r. Nr [...] odmawiającej uchylenia po wznowieniu postępowania własnej decyzji nr [...] z dnia [...].05.2016 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę miasteczka rowerowego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] [...] w miejscowości [...], ul. [...], gm. [...], zmienionej własną decyzją Nr [...] z dnia [...].07.2016 r., - utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...].10.2016 r. Nr [...]. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem z dnia 29.08.2016r [...] zwrócił się do Starosty [...] o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty [...] Nr [...] z dnia [...].05.2016 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Gminie [...] pozwolenia na budowę miasteczka rowerowego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] [...] w miejscowości [...], ul. [...], gm. [...], zmienioną własną decyzją Nr [...] z dnia [...].07.2016 r., powołując się na przesłankę z art. 145 §1 pkt. 4 Kpa - jako strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Następnie [...] zmodyfikował ww. wniosek wskazując na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 Kpa - dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe oraz przesłankę z art. 145 §1 pkt 5 Kpa - wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Postanowieniem z dnia [...].09.2016 r. Nr [...] Starosta [...] wznowił postępowanie administracyjne w powyższej sprawie. Następnie decyzją z dnia [...].10.2016 r, Nr [...] Starosta [...] działając na podstawie art. 151 § 1 pkt. 1 w związku z art. 145 § 1 pkt. 1,4 i 5 k.p.a. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...].05.2016 r. Od powyższej decyzji [...] wniósł odwołanie. Wojewoda [...] w toku przeprowadzonego postępowania odwoławczego omówił nadzwyczajny charakter postępowania o wznowienie wyjaśniając, że istota w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy skarżący [...], posiadał przymiot strony w postępowaniu dotyczącym decyzji o pozwoleniu na budowę miasteczka rowerowego na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], ul. [...], gm. [...]. Skarżący twierdzi, że jest właścicielem działki nr ewid. [...] i działki nr ewid. [...], położonej w obrębie [...], gm. [...], graniczących bezpośrednio z nieruchomością inwestora działką nr ewid [...]. Jednakże zdaniem organu odwoławczego obszar oddziaływania inwestycji ogranicza się wyłącznie do działki inwestycyjnej. Taki obszar oddziaływania został bowiem określony przez projektanta w opisie technicznym do projektu budowlanego jak i w decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższego wynika zatem, że skarżący w niniejszej sprawie nie posiada interesu prawnego, a jedynie interes faktyczny. Przepis art.28 ust.2 ustawy Prawo budowlane stanowi, że stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Po przeanalizowaniu akt sprawy, organ odwoławczy nie dopatrzył się także przesłanki art. 145 § 1 pkt. 1 Kpa - dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Wskazał, że sfałszowanie dowodu musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu, a skarżący nie przedstawił takiego orzeczenia. Zdaniem organu odwoławczego nie zaistniała też przesłanka z art. 145 § 1 pkt. 5 Kpa - nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Skarżący jako okoliczność nieznaną organowi wskazał na podniesienie terenu działki inwestycyjnej, co powoduje spływ wód opadowych na teren nieruchomości. Wojewoda [...] ustalił, że projekt zagospodarowania terenu planowanego zamierzenia budowlanego został wykonany na mapie sytuacyjno-wysokościowej do celów projektowych przyjętej do zasobu geodezyjnego w dniu [...].02.2016 r., z którego wynika, na jakich rzędnych została zaprojektowana inwestycja. Projektant w piśmie z dnia 16.09.2016 r. poinformował, że "projekt nie obejmował wykonania prac polegających na podniesieniu terenu. Projektowane ścieżki rowerowe i pozostałe nawierzchnie utwardzone były projektowane jako wyniesione nieznacznie nad istniejący teren". Ponadto projektant w pkt. 8 Odwodnienie - opisu technicznego do projektu architektoniczno- budowlanego branży drogowej zapisał: "Odwodnienie projektuje się poprzez spadki podłużne i poprzeczne z odprowadzeniem wód na tereny biologicznie czynne w obrębie działki, na której zlokalizowano inwestycją ". Wojewoda [...] mając na uwadze, że skarżący nie jest stroną przedmiotowego postępowania, dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, nie okazały się fałszywe oraz nie wyszły na jaw nowe okoliczności i nowe dowody w sprawie, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję - utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...].10.2016 r. Nr [...]. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł [...]. Skarżący zarzucił przedmiotowej decyzji naruszenie przepisów postępowania: - art. 10 § 1 kpa poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w niniejszym postępowaniu i niezapoznaniu go - przed wydaniem decyzji - z materiałem dowodowym sprawy, - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez błędne rozpatrzenie materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes obywateli, - art. 8 k.p.a., poprzez nie przyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż wniosek o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dla inwestycji "[...]" był podyktowany przede wszystkim faktem niedopuszczenia skarżącego do udziału w tym postępowaniu w charakterze strony oraz brakiem uwzględnienia w trakcie przygotowania i realizacji inwestycji przez Gminę [...] postulatów skarżącego dotyczących zabezpieczenia sąsiadującej z inwestycją nieruchomości skarżącego przed zalewaniem, a ogrodzenia posadowionego na granicy działek przed korozją i zniszczeniem. Zdaniem skarżącego organ nie poczynił wystarczających ustaleń w zakresie wyjaśnienia, czy obszar oddziaływania inwestycji nie wykracza poza granice działki ewidencyjnej nr [...] należącej do Gminy [...]. Organ oparł się jedynie na oświadczeniu projektanta, które zważywszy na działanie w interesie inwestora nie może stanowić jedynego dowodu dla ustalenia tej okoliczności. W ocenie skarżącego obszar oddziaływania inwestycji nie ogranicza sie jedynie do działki inwestycyjnej. Projektowana inwestycja jest sprzeczna z § 26 ust.2 pkt 1. Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, który uzależnia lokalizację usług na terenie MN3U od warunku w którym " uciążliwość obiektów usługowych nie przekroczy granic działki budowlanej".[...] to inwestycja przeznaczona dla dużej ilości dzieci na wolnym powietrzu generująca hałas porównywalny z boiskiem dużej szkoły podstawowej. Zlokalizowanie tego typu inwestycji narusza interes prawny skarżącego w zakresie zagospodarowania jego nieruchomości .Ograniczenia te wynikają z kilkakrotnie wyższych odległości jakie należy zachować przy lokalizowaniu budynków i miejsc odpadów stałych niż w przypadku sąsiedztwa o mieszkaniowym przeznaczeniu. Zgodnie bowiem z § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odległość placów zabaw dla dzieci, od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m co jest o 6 m dalej niż w przypadku odległości od granicy terenu budowlanego pod budownictwo jednorodzinne § 12 ust. 5 pkt.2. Wydłużona strefa sąsiedztwa ma na celu ochronę min. przed hałasem. Zdaniem skarżącego publiczna inwestycja " [...]" została zaprojektowana na rzędnych przewyższających o 30-50 cm poziom sąsiednich działek należących min. do skarżącego i mimo utwardzenia 1/3 działki drogami nie przewidziała odwodnienia tego terenu przez zamontowanie odpowiednich urządzeń w tym np. studzienek chłonnych, co powoduje już grawitacyjny spływ wód opadowych na tereny sąsiednie. Dowodem na to jest porównanie rzędnych na mapach i ewidentny spadek wysokości w kierunku granic działek skarżącego [...] i [...], a nie do środka działki inwestora co jest sprzeczne z §29. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zgodnie z którym zabronione jest dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Inwestor i działający w jego interesie projektant nie przewidział w projekcie i nie wydzielił wjazdu na teren miasteczka rowerowego oraz miejsc parkingowych, zapewniających możliwość zatrzymania się tam większej ilości samochodów, co jest również sprzeczne z § 26 ust2 pkt.3 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Efektem tego jest częste zablokowanie wjazdu na posesję skarżącego i parkowanie bezpośrednio na wjeździe przez użytkowników [...]. Jest to kwestia o tyle istotna, że na terenie miasteczka w założeniu mają sie odbywać liczne szkolenia/kursy dla dzieci na kartę rowerową. Skarżący dodatkowo zarzucił projektantowi, iż nie uwzględnił emisji hałasu generowanego przez dziesiątki dzieci i młodzieży na nieruchomość skarżącego. Projektant nie przewidział ogrodzenia terenu ekranami akustycznymi co w takich sytuacjach powinno być standardem. Projektant mimo świadomości, że projektuje obiekty na terenie wyższym o ponad 30 cm niż działka skarżącego nie przewidział w projekcie na granicy z działką skarżącego muru oporowego dla zaprojektowanej ścieżki rowerowej i dosunął ziemię prawie do poziomu wierzchniego fundamentu ogrodzenia działki skarżącego. Inwestor odmówił też wykonania muru oporowego i w rezultacie ziemia ze strony działki inwestora napiera na wiszące w powietrzu przęsła fundamentu ogrodzenia skarżącego niszcząc je swoim ciężarem i gromadzoną wilgocią. Kolejnym elementem związanym z inwestycją, a oddziaływującym bezpośrednio na sąsiadującą z inwestycją działkę skarżącego są latarnie, których posadowienie wymagało przycięcia koron drzew posadzonych na nieruchomości skarżącego. Projektant nie uwzględnił także przy projektowaniu ogrodzenia obiektu przenoszenia siłą wiatru odpadów konsumpcyjnych porzuconych na terenie miasteczka rowerowego przez istniejące ażurowe ogrodzenie będące własnością skarżącego. Inwestor nie zlecił wykonania własnego pełnego ogrodzenia. Korzysta z dotychczasowego ogrodzenia skarżącego mimo, że z uwagi na jego metalowe ostre krawędzie zagraża ono zdrowiu i bezpieczeństwu dzieci poruszających się droga rowerową w odległości niespełna metra od ogrodzenia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej zaprezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż decyzja prawo narusza dlatego skarga podlegała uwzględnieniu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017r, Nr [...], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...].10.2016 r. o odmowie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji o pozwoleniu na budowę miasteczka rowerowego. Podstawę materialno prawną decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...].10.2016 r. stanowił art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt. 1,4 i 5 k.p.a. W ocenie Sądu organy obu instancji po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia wadliwie ustaliły, że postępowanie w którym zapadła decyzja ostateczna nie jest dotknięte wadliwością wymienioną w art. 145 § 1 pkt. 1 kpa wskazywaną przez skarżącego. Przede wszystkim należy stwierdzić, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w przepisie art. 145 § 1 k.p.a.Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe zakończone decyzją ostateczną było dotknięte jedną z wadliwości wyliczonych w art. 145 § 1 kpa lub czy występuje przesłanka z art. 145 a § 1 kpa oraz w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. W takim postępowaniu rozstrzyganie ponowne o istocie sprawy może nastąpić dopiero wówczas, gdy w jego toku stwierdzone zostanie istnienie podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej, określonych w art. 145 § 1 kpa. Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją odmówiono uchylenia decyzji dotychczasowej wobec nie stwierdzenia podstaw do jej uchylenia wskazywanych przez skarżącego. W tym stanie rzeczy kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji dokonywana przez Sąd polega na zbadaniu prawidłowości ustalenia o braku podstaw wskazanych przez skarżącego określonych w art. 145 § 1 pkt. 1,4 i 5 kpa. Z materiału dowodowego wynika, że skarżący jest właścicielem działki nr ewid [...] i działki nr ewid. [...], położonej w obrębie [...], gm. [...], graniczących bezpośrednio z nieruchomością inwestora działką nr ewid. [...]. Skarżący zarówno we wniosku o wznowienie postępowania jak i w odwołaniu swój interes prawny uzasadniający przymiot strony w sprawie pozwolenia na budowę wywodził z faktu bezpośredniego sąsiedztwa nieruchomości będących jego własnością i graniczących z działką inwestycyjną wskazując na budowę miasteczka rowerowego wzdłuż granicy nieruchomości. Tymczasem organy administracyjne orzekając w postępowaniu wznowieniowym nie wyjaśniły kwestii oddziaływania zaprojektowanego miasteczka rowerowego na teren sąsiedniej nieruchomości skarżącego. Ustalenia organu z których wynika, że obszar oddziaływania inwestycji nie wykracza poza granice działki ewidencyjnej nr [...] zostały oparte jedynie na oświadczeniu projektanta oraz zapisie zawartym w decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast skarżący zarzuca, iż [...] to inwestycja przeznaczona dla dużej ilości dzieci na wolnym powietrzu generująca hałas porównywalny z boiskiem dużej szkoły podstawowej i zlokalizowanie tego typu inwestycji narusza interes prawny skarżącego w zakresie zagospodarowania jego nieruchomości. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 stycznia 1999r, sygn. akt. IV SA 2264/96 " osoba fizyczna dotknięta hałasem i wibracjami ma interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. w żądaniu podjęcia przez organ decyzji zmierzającej do ochrony jej interesów". Niewątpliwie skarżący ma interes prawny w sprawie administracyjnej dotyczącej budowy lub użytkowania obiektu budowlanego na działce sąsiadującej z jego nieruchomością. Nie może budzić wątpliwości, iż interes prawny w sprawie budowy lub użytkowania obiektów budowlanych ma właściciel nieruchomości sąsiedniej. Treść własności określa art. 140 k.c. stanowiący, iż w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Jest oczywiste, że właściciel nieruchomości sąsiedniej ma interes prawny wynikający z art. 140 k.c. do uczestniczenia jako strona w postępowaniach administracyjnych, w wyniku których może zapaść decyzja tak kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela sąsiedniej nieruchomości ( por. wyrok NSA z 8 marca 2005r, sygn. akt. OSK 682/04 Zdaniem Sądu właściciele sąsiednich nieruchomości uzyskają przymiot stron postępowania ilekroć kwestia wpływu inwestycji na ich nieruchomości musi być przez organ rozważana. W tym przypadku, właściciele sąsiednich nieruchomości mogą w toku postępowania podnosić zarzuty w zakresie wpływu inwestycji na nieruchomość i kwestionować prawidłowość ocen organu w tym zakresie. Pozbawienie takich osób możliwości udziału w postępowaniu prowadzi do sytuacji, w której badanie wpływu inwestycji na nieruchomość sąsiednią odbywa się bez udziału właściciela nieruchomości sąsiedniej, zarówno dokonane ustalenia faktyczne jak i ocena prawna organu w tym zakresie mogą być błędne, a właściciel takiej nieruchomości, pozbawiony statusu strony, nie mógłby kwestionować stanowiska organu w tym zakresie i bronić swych interesów. Zatem samo zachowanie wymaganych odległości, czy też warunków technicznych obiektu nie oznacza, że osoby mające tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego obiektu, nie posiadają interesu prawnego i nie mogą być stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2011 r., II OSK 644/10, LEX nr 852306). Jeżeli kwestia spełnienia przewidzianych przepisami odległości od granicy nieruchomości wymaga w postępowaniu o pozwolenie na budowę szczegółowego badania, właścicielowi sąsiedniej nieruchomości należy zapewnić przymiot strony postępowania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 1053/09, przy ocenie czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługuje. W wyroku z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1481/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro postępowania administracyjne mają w szczególności zapewnić ochronę interesów prawnych stron, wątpliwości na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść domagającej się uznania jej za stronę postępowania. Organy trafnie wskazały, iż kwestię bycia stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę reguluje przepis art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepis ten nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m.in. szczegółowe wymagania dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Szczegółowe określenie, który z podmiotów, poza inwestorem, posiada legitymację do występowania jako strona w danym postępowaniu, możliwe jest na podstawie ustaleń faktycznych danej sprawy i przepisów prawa mogących mieć w sprawie zastosowanie. W niniejszej sprawie organ administracji publicznej pominął kwestie oceny wpływu projektowanej inwestycji na teren sąsiedniej nieruchomości skarżącego. Z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] Nr [...] z dnia [...].05.2016r wynika, że w odległości 1 metra od granicy działki nr [...] stanowiącej własność skarżącego zaprojektowana została nawierzchnia bitumiczna ścieżki rowerowej nieznacznie wyniesiona ponad istniejący teren, która posiada spadek daszkowy. Jak wynika z uzasadnienia decyzji Starosty [...] z dnia [...].10.2016 r. Nr [...] " takie zagospodarowanie działki nie powinno wywołać nadmiernego spływu wód opadowych, mogącego powodować różnego rodzaju szkody w obrębie sąsiednich posesji". W okolicznościach rozpoznawanej sprawy mając na uwadze wynikający z projektu zagospodarowania terenu sposób zaprojektowania ścieżki rowerowej istniały przesłanki do uznania skarżącego za stronę postępowania o pozwolenie na budowę. Organy administracji orzekając w toku wznowionego postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę naruszyły unormowanie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego. Rozpoznając sprawę ponownie, organ zobowiązany będzie uznać, iż skarżący posiada status strony postępowania. W toku postępowania wznowieniowego organ winien zatem ocenić prawidłowość wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Na tym etapie organ winien rozważyć podniesione przez skarżącego zarzuty dotyczące sprzeczności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz wszelkie inne zarzuty dotyczące wadliwości wydanego pozwolenia na budowę. Mając na względzie powyższe okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) orzeczono o uchyleniu wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w. ustawy.