II SA/Lu 1178/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca) Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Protokolant Referent stażysta Kinga Górka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] września 2017 r., znak: [...] L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania M. B. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity w Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej " k.p.a."), w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2, oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity w Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 dalej "P.b.") - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], nakazującej M. B. rozbiórkę samowolnie wzniesionego parterowego budynku letniskowego o konstrukcji drewnianej z dachem dwuspadowym pokrytym blachodachówką o wymiarach w obrysie zewnętrznym 6,0 m x 6,0 m, usytuowanego na działce o nr ewid. [...] w m. [...], gm. L.. W uzasadnieniu wyjaśniono, że podczas oględzin w dniach [...] października 2015 r. oraz [...] stycznia 2016 r. ustalono, że na ogrodzonej działce o nr ewid. [...] położonej w m. [...], gm. L., znajduje się parterowy budynek letniskowy konstrukcji drewnianej, z dwuspadową więźbą dachową pokrytą blachodachówką, o obrysie zewnętrznym 6,0 m x 6,0 m. Budynek jest w dobrym stanie technicznym, nie posiada uzbrojenia medialnego. Został usytuowany w odległości około 16,40 m od ogrodzenia działki w strefie linii brzegowej jeziora P., z kolei odległość ogrodzenia od krawędzi lustra wody jeziora wynosi około 9,60 m, a odległość przedmiotowego budynku letniskowego od linii brzegowej jeziora wynosi około 26 m. K. B. – reprezentujący M. B. nie przedłożył dokumentów potwierdzających legalność budowy i oświadczył, że budynek został zrealizowany w 1995 r. Mając powyższe na uwadze, organ I instancji, stwierdził, że sporny budynek powstał w warunkach samowoli budowlanej i decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nakazał jego rozbiórkę. Decyzja ta została następnie uchylona przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., a sprawa została przekazana organowi I instancji w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Ponownie rozpatrując sprawę, organ I instancji przeprowadził oględziny w dniach: [...] sierpnia 2017 r., [...] września 2016 r., [...] października 2016 r. oraz [...] stycznia 2017 r., podczas których stwierdzono, że stan faktyczny nie uległ zmianie od przeprowadzonych poprzednio oględzin w dniach [...] października 2015 r. oraz [...] stycznia 2016 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. organ wystąpił do Starostwa Powiatowego w Ł. i G. L. o udzielenie informacji, czy w zasobach archiwalnych tych organów znajduje się ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę spornego budynku, a w odpowiedzi Wójt G. L. w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. wyjaśnił, że w zasobach archiwalnych Urzędu Gminy nie ma takiej decyzji. Natomiast inwestorka - M. B. przedstawiła wraz pismem z dnia [...] lipca 2016 r. kopie notarialnie potwierdzonych oświadczeń dwóch świadków na temat faktu zabudowy spornej działki budynkiem drewnianym już w latach 90-tych XX wieku. Mając na uwadze rozbieżności w tych oświadczeniach, organ zwrócił się do G. L. oraz ponownie do Starostwa Powiatowego w Ł. o informację, czy organy te udzieliły pozwolenia na budowę jakiegokolwiek obiektu budowlanego na działce nr [...] w latach dziewięćdziesiątych XX wieku. Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Wójt G. L. udzielił odpowiedzi, iż w zasobach archiwalnych urzędu nie znajduje się ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę jakiegokolwiek obiektu na tej działce, również Starostwo Powiatowe w Ł. ponownie wyjaśniło, że w okresie do [...] grudnia 1999 r. Starosta Ł. nie wydawał pozwoleń na budowę zarówno dla M. B., jak i poprzedniego właściciela działki C. S.. Również w dokumentacji przekazanej Starostwu Powiatowemu w Ł. przez Urząd Rejonowy w L., obejmującej lata 1995 - 1998 nie znaleziono pozwoleń na budowę wydanych dla obecnego, jak poprzedniego właściciela działki. Organ I instancji zwrócił się ponadto do Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. o udostępnienie fotograficznych zdjęć lotniczych spornej działki wykonanych w 1995 r. (ówczesny nr działki [...]). Na podstawie udostępnionych zdjęć organ I instancji stwierdził, że w tym czasie na spornej działce nie istniała żadna zabudowa. W świetle powyższego organ uznał, że przedmiotowy budynek został zrealizowany bez pozwolenia na budowę. Rozważając możliwość legalizacji tej budowy organ stwierdził, że nie jest ona możliwa, gdyż inwestycja narusza warunki zarówno aktualnie obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Jeziora P., uchwalonego Uchwałą nr [...] Rady G. L. z dnia [...] czerwca 1996 r., jak i poprzednio obowiązującego Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Jeziora P., uchwalonego Uchwałą nr [...] Gminnej Rady N. w L. z dnia [...] grudnia 1985 r W świetle planu miejscowego z [...] czerwca 1996 r., sporna działka położona jest w terenie oznaczonym symbolem 75 Utp - w podstrefie przywodnej ogólnodostępnej AL - przeznaczonym na ogólnodostępną strefę brzegową jeziora, tereny plaż piaszczysto-trawiastych z utrzymaniem w perspektywie istniejącego przeznaczenia terenu. Zgodnie zaś z § 8 ust. 2 pkt 3 i 4 tego planu "zakazuje się lokalizacji zabudowy letniskowej, usługowej i innych obiektów kubaturowych oraz ogrodzenia terenu", a w myśl § 8 ust. 2 pkt 3 - likwidacji podlega zabudowa letniskowa i ogrodzenia działek rekreacyjnych oraz sezonowych obiektów usługowych handlu i gastronomii zrealizowanych w ww. strefie niezgodnie z obowiązującym planem bez pozwolenia na budowę. Ponadto działka położona jest na terenie Parku Krajobrazowego "[...]", a z § 5 rozporządzenia nr [...] Wojewody L. z dnia [...] marca 2005 r. w sprawie Parku Krajobrazowego "[...]" wynika, że w Parku m.in. zakazuje się budowy nowych obiektów budowlanych w pasie 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. W związku z powyższym, organ I instancji wskazaną na wstępie decyzją wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 p.b. nakazał M. B. rozbiórkę spornego budynku letniskowego. W odwołaniu inwestorka podnosiła, że organ błędnie ustalił datę budowy przedmiotowego budynku. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił odwołania. Organ w pierwszej kolejności stwierdził, że budynek wymagał pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b., gdyż jego powierzchnia przekracza 35 m (wynosi 36 m, tj. 6 x 6 m), a w świetle art. 29 ust. 1 pkt 2a p.b. tylko budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, nie wymaga pozwolenia, lecz wyłącznie zgłoszenia. W związku z tym organ I instancji zasadnie prowadził postępowanie na podstawie art. 48 p.b., a nie art. 49 b p.b., który dotyczy obiektów wybudowanych bez wymaganego zgłoszenia, którego zresztą inwestorka również nie dokonała. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji co do tego, że inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Jeziora P. z dnia [...] czerwca 1996 r., gdyż w świetle tego planu nie jest dopuszczalna na działce objętej sporną inwestycją lokalizacja budynków letniskowych. W związku z powyższym kwestia ustalenia odległości przedmiotowego budynku letniskowego od linii brzegu, na co wskazywała inwestorka w toku postępowania, nie ma znaczenia. Zdaniem organu odwoławczego, niezasadne są również zarzuty dotyczące nieustalenia prawidłowej daty budowy przedmiotowego obiektu, gdyż organ I instancji podjął wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zwracając się do odpowiednich organów architektoniczno-budowlanych, a także do Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. o nadesłanie zdjęć lotniczych działki. Z nadesłanych zdjęć wynika, że do [...] sierpnia 1997 r. na spornej działce nie istniała żadna zabudowa, w szczególności przedmiotowy budynek letniskowy. Oznacza to, że przedmiotowy budynek został wybudowany po [...] sierpnia 1997 r., a więc pod rządami obecnie obowiązującego Prawa budowlanego z 1994 r. Organ potwierdził również ustalenia organu I instancji, że w świetle zgromadzonych dowodów sporny budynek został wybudowany samowolnie, gdyż nie ma żadnej dokumentacji o legalności budowy, która powinna być przechowywana w rejestrach lub zasobach archiwalnych właściwych organów administracji architektoniczno-budowlanej zgodnie z art. 63 ust. 1 p.b. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji słusznie odmówił wiarygodności oświadczeniom złożonym przez świadków J. R. oraz L. J. S., gdyż oświadczenia te są identyczne. Ponadto organ wyjaśnił, że w sprawie ogrodzenia spornej działki prowadzone było odrębne postępowanie, które zakończyło się decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nakazującą M. B. jego rozbiórkę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. B. domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji, zarzucając ich wydanie z naruszeniem: 1) przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77, oraz art. 80 poprzez brak ustalenia, gdzie przebiegała linia brzegu/granica lustra wody w latach 1985, 1995 i 1997 oraz kiedy budynek został wybudowany; zarzucała także wadliwe przyjęcie, że zgodnie z wykonanym w dniu [...] sierpnia 1997 r. zdjęciem lotniczym na działce [...] nie było żadnej zabudowy oraz podniosła, że organ nie uwzględnił przedstawionej przez nią ortofotomapy wg stanu na 1997 r., z której wynika, że na działce [...] znajduje się zabudowa usytuowana w odległości 59,56 m od aktualnego wówczas lustra wody, co oznaczałoby że budynek został wybudowany zgodnie z planem miejscowym; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 49b p.b. poprzez nakazanie rozbiórki budynku, pomimo możliwości zalegalizowania budowy. Skarżąca podnosiła, że w świetle oświadczeń świadków sporny budynek powstał w 1995 r., a zatem należało badać jego zgodność z poprzednio obowiązującym planem miejscowym z 1985 r., który przewidywał zachowanie wokół jeziora ogólnodostępnego pasa przybrzeżnego o szerokości minimum 50 m od aktualnej granicy lustra wody i wykluczał tym pasie realizację obiektów niezwiązanych bezpośrednio ze sportami wodnymi oraz wznoszenie jakichkolwiek ogrodzeń. Obowiązkiem organu było więc ustalenie, gdzie znajdowała się linia brzegowa/lustro wody w 1985 r. (data ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego), 1995 r. (data posadowienia budynku) i 1997 r. (data wykonania zdjęcia lotniczego). Pozwoliłoby to wykazać, że w 1995 r. budynek znajdował się w zgodnej z obowiązującymi wówczas przepisami dotyczącymi odległości od lustra wody. Z ortofotomapy przedmiotowej nieruchomości wg stanu na 1997 rok, przedstawionej przez skarżącą, wynika bowiem, że na działce [...] znajduje się zabudowa i przebiega ona w odległości 59,56 m od aktualnego wówczas lustra wody, co oznaczałoby że budynek został wybudowany zgodnie z miejscowymi przepisami dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca zarzuciła ponadto, że organ nie podjął wszelkich możliwych czynności w celu ustalenia czy budynek został zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę, a oparł się jedynie na informacji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., która dotyczy okresu od dnia 1 stycznia do dnia [...] grudnia 1999 r., natomiast nie odnosi się do okresu wcześniejszego, obejmującego 1995 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zarówno przepisy aktualnie obowiązującego Prawa budowlanego z 7 lipca 1994 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332), jak i Prawa budowlanego z 24 października 1974 r. (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) wymagały na budowę budynku letniskowego o wymiarach 6 m x 6 m - pozwolenia wydanego przez właściwy organ. Przepis art. 28 ust. 1 stanowił, że roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Również przepis art. 28 ust. 1 aktualnie obowiązującego Prawa budowlanego przewiduje, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które określają, w jakich przypadkach wykonywanie robót budowlanych możliwe jest na podstawie zgłoszenia. Do robót takich nie zalicza się – jak słusznie stwierdził organ odwoławczy - budowa budynku letniskowego o pow.36 m2, gdyż takiego budynku – z racji jego wymiarów - nie można zakwalifikować jako obiekt, o którym mowa w art. 29 ust. 1 2a p.b. tj. "wolno stojący parterowy budynek rekreacji indywidualnej, rozumiany jako budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2", na którego budowę wymagane jest jedynie zgłoszenie. W związku z powyższym bezspornie budowa przedmiotowego budynku wymagała pozwolenia na budowę, którego skarżąca nie przedstawiła. Wprawdzie w orzecznictwie przyjmuje się, że nieprzedłożenie przez inwestora pozwolenia na budowę nie świadczy samo przez się o wykonaniu obiektu budowlanego w warunkach samowoli budowlanej, to jednak okoliczność ta może być stwierdzona na podstawie wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego (zob. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2016 r., II OSK 1886/14), co – wbrew zarzutom skargi – miało miejsce w niniejszej sprawie. Przede wszystkim należy wskazać, że na gruncie poprzednio obowiązujących ustaw – Prawo budowlane ( z 1974 r. czy z 1961 r.), nie było obowiązku posiadania dokumentacji budowlanej. Obowiązek taki nakłada natomiast Prawo budowlane z 1994 r. w art. 63 ust. 1, zgodnie z którym właściciel lub zarządca obiektu budowlanego ma obowiązek przechowywania przez okres istnienia obiektu dokumentów, o których mowa w art. 60 (tj. dokumentacji budowy i dokumentacji powykonawczej oraz innych dokumentów i decyzji dotyczących obiektu) oraz opracowań projektowych i dokumentów technicznych robót budowlanych wykonywanych w obiekcie w toku jego użytkowania. Wprawdzie data realizacji przedmiotowego budynku jest w niniejszej sprawie sporna, to jednak strony nie kwestionują, że budynek został wybudowany już na gruncie aktualnie obowiązującego Prawa budowlanego, tj. po [...] stycznia 1995 r. (spór dotyczy tego, czy był to rok 1995, czy też lata późniejsze). W świetle zatem wyżej przytoczonego art. 63 ust. 1 p.b. inwestor był zobowiązany do przechowywania dokumentacji prawnej i technicznej dotyczącej budowy tego obiektu, a w konsekwencji to inwestora obciąża obowiązek wykazania w niniejszym postępowaniu, że posiadał pozwolenie na budowę. Niezależnie od tego stwierdzić należy, że organ podjął wszelkie czynności zmierzające do ustalenia czy pozwolenie zostało wydane. Organ dwukrotnie zwracał się w tej kwestii do organu architektoniczno – budowlanego tj. do Starosty [...], a ponadto do G. L., a z udzielonych informacji wynika, że żaden z tych organów nie posiada żadnej dokumentacji potwierdzającej jakąkolwiek budowę na spornej działce (pismo Wójta G. L. z dnia [...] kwietnia 2017 r., pismo Starostwa Powiatowego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2017 r.). W związku z brakiem pozwolenia na budowę organ nadzoru budowlanego zasadnie zatem wszczął postępowanie legalizacyjne na podstawie art. 48 p.b. przepis ten stanowi, że "1. Organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. 3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. 4. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. 5. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. Badając czy sporna inwestycja spełnia warunki przewidziane w powyższym przepisie, organ prawidłowo ustalił, że budynek został zrealizowany już w okresie obwiązywania Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Jeziora P., uchwalonego Uchwałą nr [...] Rady G. L. z dnia [...] czerwca 1996 r., w którym sporna działka położona jest w terenie oznaczonym symbolem 75 Utp - w podstrefie przywodnej ogólnodostępnej AL - przeznaczonym na ogólnodostępną strefę brzegową jeziora, tereny plaż piaszczysto-trawiastych z utrzymaniem w perspektywie istniejącego przeznaczenia terenu. Zgodnie zaś z § 8 ust. 2 pkt 3 i 4 tego planu "zakazuje się lokalizacji zabudowy letniskowej, usługowej i innych obiektów kubaturowych oraz ogrodzenia terenu", a w myśl § 8 ust. 2 pkt 3 - likwidacji podlega zabudowa letniskowa i ogrodzenia działek rekreacyjnych oraz sezonowych obiektów usługowych handlu i gastronomii zrealizowanych w ww. strefie niezgodnie z obowiązującym planem bez pozwolenia na budowę. Wbrew zarzutom skargi, zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na przyjęcie, że budynek został zrealizowany wcześniej tj. w okresie obowiązywania poprzedniego Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Jeziora P., uchwalonego Uchwałą nr [...] Gminnej Rady N. w L. z dnia [...] grudnia 1985 r. Miałoby to – zdaniem skarżącej – znaczenie, gdyż poprzedni plan miejscowy pozwalał na zabudowę poza pasem brzegowym o szerokości 50 m licząc od aktualnego lustra wody, natomiast sporny budynek - w świetle przedstawionej przez skarżącą ortofotomapy - znajdował się poza tym pasem w odległości 59,56 m od tego lustra. Ustalenia organu dotyczące daty budowy spornego budynku zostały dokonane na podstawie wszechstronnie i wyczerpująco przeprowadzonego postępowania dowodowego. W szczególności organ zwrócił się do Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. o udostępnienie fotograficznych zdjęć lotniczych spornej działki (o ówczesnym nr [...]). Wbrew zarzutom, z przekazanego fotogrametrycznego zdjęcia lotniczego (k.163, 164 akt admin.) wynika jednoznacznie, że w dacie jego wykonania na działce tej nie było spornego budynku letniskowego. Wprawdzie na zdjęciu widoczny jest jakiś obiekt, ale z porównania tego zdjęcia z aktualnym zdjęciem wynika wyraźnie, że obiekt ten znajduje się w innym miejscu, niż sporny budynek letniskowy, niezależnie od tego, że jest on znacznie mniejszy. Zarzut skargi, że organ nieprawidłowo ocenił ten dowód, nie jest więc trafny. Niezależnie od tego wskazać należy, że wprawdzie poprzednio obowiązujący plan miejscowy (z 1985 r.) pozwalał na zabudowę poza pasem przybrzeżnym o szerokości 50 m od aktualnej granicy lustra wody (pkt 4 Podstawowych elementów planu, k. 54 akt admin.), to jednocześnie w pkt 5 Ustaleń ogólnych dotyczących całego obszaru objętego planem (k.52 akt admin.) przewidywał, że "obiekty letniskowe osób fizycznych zrealizowane bez pozwoleń na budowę (a jak wyżej wskazano, takim jest sporny budynek), a położone poza normatywnym pasem przybrzeżnym o szerokości min. 50 m od granicy lustra wody adaptuje się na okres czasowy do lat 10-ciu (...) po uzyskaniu zgody Naczelnika Gminy na ich użytkowanie". W świetle powyższego, samowolna zabudowa poza pasem przybrzeżnym została usankcjonowana wyłącznie na maksymalnie 10 lat, licząc od wejście w życie tego planu, tj. do 2005 r. Oznacza to, że poprzedni plan nie dopuszczał istnienia takiej zabudowy po upływie tego okresu. Konsekwentny w tej kwestii jest aktualnie obowiązujący Miejscowy Planu Zagospodarowania Przestrzennego Jeziora P., uchwalony uchwałą nr [...] Rady G. L. z dnia [...] czerwca 1996 r., który w § 8 ust. 2 pkt 3 i 4 przewiduje nie tylko zakaz lokalizacji zabudowy letniskowej (...), ale wprost nakazuje likwidację zabudowy letniskowej (...) zrealizowanej w "Strefie Zainwestowania A" – "Podstrefie przywodnej ogólnodostępnej AI" (w której położona jest sporna działka nr [...]) "niezgodnie z obowiązującym planem bez pozwoleń na budowę", a do takiej zabudowy należy przedmiotowy budynek letniskowy. W związku z powyższym – wbrew zarzutom skargi - nie było potrzeby ustalania odległości budynku od lustra wody, tj. szerokości pasa przybrzeżnego. W świetle przytoczonych przepisów okoliczność ta ewentualnie mogłaby mieć znaczenie, gdyby sporny budynek został zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę i to już w okresie obowiązywania poprzedniego planu miejscowego, a więc przed 1996 r. Jak natomiast wyżej wskazano, ze zdjęcia lotniczego jednoznacznie wynika, że w sierpniu 1997 r. nie było jeszcze spornego budynku letniskowego – był na niej jakiś obiekt, ale z jego rozmiarów i położenia wynika, że to nie był sporny budynek. Podkreślić należy, że zdjęcie lotnicze (ortofotomapa) było wystarczającym dowodem do ustalenia zabudowy działki nr [...]. Ortofotomapa cyfrowa, czyli zdjęcie powierzchni ziemi wykonane z samolotu lub satelity i przetworzone do postaci metrycznej, jest opracowaniem geodezyjnym wykonywanym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ortofotomapy cyfrowe pozyskiwane są w trybie art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Po wykonaniu podlegają przekazaniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (zasobu centralnego) i są gromadzone w Centralnym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, stanowiącym własność Skarbu Państwa. Należy podkreślić, że ortofotomapy cyfrowe wykonane są w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych "1992", tj. państwowym systemem odniesień przestrzennych i stanowią najbardziej optymalne ogólnie dostępne źródło dokonywania pomiarów powierzchni oraz interpretacji w zakresie zagospodarowania gruntami i ich użytkowania, tj. stanowią podstawowy dokument do wykonywania pomiarów i kompleksowej oceny powierzchni kwalifikowanej w ramach działki (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29 grudnia 2016r., III SA/Wr 990/16). Dodatkowo organ zasadnie (wbrew zarzutom skargi) odmówił wiarygodności oświadczeniom świadków. Oświadczenia te choć pochodzą od dwóch różnych osób, mają identyczną treść, nie zawierają szczegółowych, charakterystycznych i różnych informacji, co świadczyłoby o tym, że są spontaniczne i niekontrolowane, co przemawiałoby za ich prawdziwością. W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarga nie zawiera uzasadnionych argumentów, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz.1369 ze zm.) podlega oddaleniu.