III SA/Wa 1829/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Radosław Teresiak, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi I. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 5 stycznia 2017 r. nr 1462-IPPP1.4512.831.2016.1.BS w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz I. S.A. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] października 2016 r. [...] S.A. z/s w [...] (dalej: Strona, Skarżąca) złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. W uzasadnieniu wniosku Strona przedstawiła stan faktyczny, z którego wynikało, że podpisuje z abonentami umowy, na podstawie których świadczy usługi telewizyjne polegające na udostępnianiu drogą satelitarną programów telewizyjnych wchodzących w skład wybranego pakietu. Odbiór usługi wymaga odpowiedniego sprzętu, w skład którego wchodzą: dekoder, pilot do dekodera i antena satelitarna. Przy czym z treści zawartych umów wynika, że w okresie na jaki zawarta jest umowa z abonentem, wszystkie te urządzenia mogą służyć wyłącznie do odbioru sygnału telewizyjnego Skarżącej i do żadnych innych celów. Strona dodała, że udostępnia cały niezbędny sprzęt swoim abonentom, chyba że abonent zrezygnuje z tej możliwości (co zdarza się sporadycznie i może być spowodowane przykładowo tym, że wcześniej osoba ta korzystała już z usług Skarżącej i posiada starą antenę). Anteny sprzedawane przez Stronę są specjalnie zaprojektowane i produkowane wyłącznie na jej potrzeby. Anteny wykonane są zgodnie z wytycznymi, dzięki czemu Strona gwarantuje ich wysoką jakość oraz funkcjonalność. Antena wykonana jest z blachy o wyższej sztywności niż standardowe anteny, wyposażona w osłony przeciwdeszczowe na złącza elektryczne, etc. Ponadto, producent wykonał kalibrację czaszy anteny zgodnie z wytycznymi co do oczekiwanych parametrów technicznych. Dużą funkcjonalność anten uzyskano poprzez zaprojektowanie wielu detali ułatwiających montaż (skala na uchwycie, jednolite śruby), a także pakowanie i transport zbiorczy. Najważniejsza jednak kwestia to wybór konwertera, czyli części anteny służącej do przetwarzania sygnału odbieranego przez antenę i jego przesyłu do dekodera. Wybór konwertera poprzedzony był wieloma testami porównawczymi, tak aby sprzęt był jak najlepiej dostosowany do technicznego odbioru sygnału nadawanego przez Skarżącą. Antena jest również skonfigurowana z dekoderem, co oznacza, że w dekoderze ustawione są jej parametry. W konsekwencji powyższego, w przypadku stosowania anteny oferowanej przez Stronę, konfiguracja jest automatyczna, co oznacza, że podłączenie anteny do dekodera powoduje automatyczne ustawienie wszystkich programów, bez konieczności manualnego ich ustawiania i konfigurowania (dostrajania) anteny i dekodera. Strona udostępnia swoim abonentom anteny na dwa sposoby: - w momencie zawarcia umowy o świadczenie usług abonamentowych. Już zawierając umowę abonamentową nowy abonent wskazuje, czy rezygnuje ze sprzętu, (ponieważ go już posiada np. z poprzedniej umowy), czy też chce korzystać z usług przy wykorzystaniu sprzętu udostępnianego w momencie podpisania umowy. Jeżeli abonent zamierza korzystać ze sprzętu Skarżącej, w momencie podpisywania umowy abonamentowej zawierana jest automatycznie również umowa na sprzedaż anteny. Umowa ta określa odrębną od abonamentu cenę za sprzedaż anteny. W momencie zawarcia umowy abonent staje się właścicielem anteny. Ujęcie sprzedaży anteny w odrębnym dokumencie podyktowane jest wyłącznie względami praktycznymi, a mianowicie umowa ta zawiera postanowienia dotyczące gwarancji na antenę, zasad jej używania, etc. Ujęcie tych zapisów w odrębnym dokumencie pozwala na większą czytelność dokumentów przedstawianych abonentowi do podpisu; - w trakcie trwającej umowy abonamentowej. Taka sytuacja ma miejsce, gdy Skarżąca proponuje wieloletnim abonentom wymianę anteny na nowszy model, który pozwoli korzystać z usług w lepszej jakości, czy też w przypadku, gdy poprzednia antena została już wyeksploatowana i zaszła konieczność jej wymiany na nowszą lub lepszą (aby nadal możliwe było prawidłowe świadczenie usług telewizyjnych przy zachowaniu odpowiedniej jakości sygnału telewizyjnego). Innym przykładem sprzedaży anten w trakcie trwania umowy abonamentowej są okresowo organizowane promocje, w ramach których Strona umożliwia zakup wybranym abonentom anten (przykładowo pod warunkiem przedłużenia umowy o świadczenie usług telewizyjnych). W takim przypadku zawierana jest odrębna umowa na analogicznych zasadach jak w przypadku zawarcia umowy z nowym abonentem, Często Skarżąca sprzedaje anteny po cenie nabycia lub też poniżej ceny nabycia, gdyż jej celem nie jest sprzedaż anten, lecz sprzedaż usług telewizyjnych, do świadczenia których konieczne jest posiadanie odpowiedniego sprzętu, w tym również anteny. W związku z powyższym opisem Skarżąca zapytała: 1. Czy udostępnienie nowej i w pełni funkcjonalnej anteny w drodze jej sprzedaży nowemu abonentowi w momencie zawierania z nim umowy jest elementem kompleksowej usługi telewizyjnej, opodatkowane według zasad i stawki właściwej dla usługi telewizyjnej, czyli według stawki 8%? 2. Czy udostępnienie nowej i w pełni funkcjonalnej anteny w drodze jej sprzedaży obecnym abonentom w trakcie trwania umowy abonamentowej (przykładowo w związku z koniecznością wymiany anteny na sprzęt o lepszych parametrach, wyeksploatowaniem starej anteny, czy okresowo organizowanymi promocjami dla stałych klientów) jest elementem kompleksowej usługi telewizyjnej, opodatkowanej według zasad i stawki właściwej dla usługi telewizyjnej, czyli według stawki 8%? Przedstawiając własny pogląd na wskazane powyżej pytania Skarżąca udzieliła odpowiedzi twierdzących. W dniu [...]stycznia 2017 r. Minister Rozwoju i Finansów, działając poprzez upoważnionego Dyrektora Izby Skarbowej w [...] (dalej: MRiF, Organ), wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu MRiF wskazał, że antena satelitarna, w przeciwieństwie do dekodera dostarczanego przez usługodawcę, może być również nabywana od innych podmiotów. Z kolei okoliczność, że Strona dokonuje sprzedaży anten satelitarnych nie tylko w momencie zawierania umów z abonentami, ale także w trakcie ich trwania, oferując ich sprzedaż zupełnie oddzielnie od usług telewizyjnych świadczy o tym, że wyodrębnienie dostawy anteny satelitarnej, nie nabiera charakteru sztucznego, wobec czego nie spełniona została podstawowa przesłanka uznania danej czynności za część usługi kompleksowej. Niezaprzeczalnie antena satelitarna jest urządzeniem funkcjonalnie powiązanym ze świadczeniem usług telewizyjnych tą właśnie drogą, i jest niezbędna do odbioru sygnału od nadawcy, ale nie stanowi czynności nierozerwalnej z tą usługą w ujęciu ekonomicznym. Z pewnością propozycja sprzedaży anteny satelitarnej swoim abonentom wzbogaca ofertę dostawcy usług telewizji satelitarnej, niemniej jednak nie jest ona nierozerwalnie powiązana z tą usługą. Nabywca równie dobrze może nabyć antenę od innego, zewnętrznego podmiotu. Ponadto zdaniem Organu, o braku sztuczności oderwania dostawy anteny satelitarnej od usług telewizji dobitnie świadczy również okoliczność, że przy zawieraniu umowy abonamentowej klient sam podejmuje decyzję, czy chce korzystać ze sprzętu oferowanego przez Stronę, czy z niego rezygnuje. Umowa nie obliguje świadczeniobiorcy do zakupu anteny satelitarnej. Dopiero w sytuacji, gdy abonent zamierza korzystać ze sprzętu Strony, w momencie podpisywania umowy abonamentowej zawierana jest automatycznie również umowa na sprzedaż anteny. Wewnętrznie sprzeczne byłoby zatem uznanie, że z jednej strony wydzielenie poszczególnych czynności dla celów podatkowych staje się niemożliwe lub przybiera sztuczny charakter, natomiast nic nie stoi na przeszkodzie dokonaniu takiego podziału dla celów handlowych i pozwala potraktować dostawę anteny według uznania, uzależniając ją od decyzji nabywającego usługi telewizyjne. MRiF dodał, że oceniając podejmowane zagadnienie z perspektywy funkcjonalności urządzeń służących do odbioru sygnału, i korzystania z usług nadawcy telewizji satelitarnej, należy wymienić m.in. antenę satelitarną, dekoder, telewizor. Analizując cechy wymienionych urządzeń pod kątem powiązania z usługą główną wyłącznie dekoder posiada takie cechy, które wyróżniają go od pozostałych. Dekoder jest urządzeniem dedykowanym wyłącznie do odbioru usług skonkretyzowanego nadawcy telewizyjnego, natomiast antena satelitarna, która jest przedmiotem wniosku, podobnie jak telewizor mogą posłużyć do odbioru sygnału innego nadawcy. Innymi słowy, w przeciwieństwie do dekodera, zakres wykorzystania, funkcjonalności anteny zdecydowanie wykracza poza korzystanie z usług danego nadawcy. W tym właśnie najjaśniej uwidacznia się brak ścisłego powiązania dostawy anteny satelitarnej ze świadczeniem opisywanych usług. MRiF podkreślił, że zasada neutralności podatkowej sprzeciwia się temu aby podmioty gospodarcze, które dokonują takich samych czynności, były traktowane odmiennie w zakresie poboru podatku. Stąd potraktowanie dostawy anteny satelitarnej za element usługi kompleksowej i zastosowanie wobec niej obniżonej stawki podatku wysokości 8%, godziłoby we wspomnianą zasadę neutralności oraz zasadę konkurencyjności. Taka sytuacja sprawiłaby, że nadawcy usług telewizji satelitarnej, którzy w ramach swojej działalności oferowaliby sprzedaż anten satelitarnych stosując obniżoną stawkę podatku, znaleźliby się z w uprzywilejowanej sytuacji względem tych podmiotów, którzy zajmowaliby się wyłącznie sprzedażą urządzeń do odbioru sygnału satelitarnego. Po bezskutecznym wezwaniu Organu do usunięcia naruszenia prawa Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie wydanej interpretacji indywidualnej. Skarżąca zarzuciła Organowi naruszenie: 1) art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7, art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 2 w zw. z poz. nr 169 załącznika nr 3 i w zw. z art. 146a pkt 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm., dalej "Uptu"), poprzez uznanie, że anteny sprzedawane abonentom przy podpisywaniu przez nich umów lub też w trakcie trwania umowy abonamentowej nie są elementem kompleksowej usługi telewizyjnej, a w konsekwencji do całości świadczenia złożonego z usługi telewizyjnej i anteny służącej do odbioru sygnału telewizyjnego nie ma zastosowania preferencyjna stawka podatku od towarów i usług w sytuacji, gdy sprzedaż anten abonentom jest elementem kompleksowej usługi telewizyjnej i powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT na takich samych zasadach jak usługi telewizyjne; 2) art. 7 ust. 1 Uptu, poprzez uznanie, że ma on zastosowanie w sprawie będącej przedmiotem interpretacji i na jego podstawie sprzedaż anten abonentom należy uznać za odrębną od usługi telewizyjnej, podczas gdy sprzedaż anten w opisanym stanie faktycznym nie stanowi dostawy towarów, gdyż jest elementem usługi telewizyjnej. W odpowiedzi na skargę Szef Krajowej Administracji Skarbowej, który zastąpił w niniejszym postępowaniu MRiF, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 718), zwanej dalej "Ppsa", stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c Ppsa). W ocenie Sądu, taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, co skutkowało uznaniem, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest interpretacja indywidualna, w której Organ, wbrew stanowisku Strony, uznał dostawę anteny satelitarnej oraz usługę telewizyjną dostarczaną drogą satelitarną za dwa odrębne świadczenia (dostawę towarów i świadczenie usług). Skarżąca twierdziła natomiast, że wykonuje tylko jedno świadczenie kompleksowe (usługę telewizyjną), której jednym z elementów jest dostawa anteny, niebędąca sama w sobie, w znaczeniu ekonomicznym, odrębnym świadczeniem. Wskazana powyżej rozbieżność stanowisk stron postępowania przekłada się bezpośrednio na konsekwencje podatkowe spornych świadczeń, gdyż usługa telewizyjna (a w konsekwencji wszystkiej jej elementy składowe), stosownie do art. 41 ust. 2 w zw. z poz. nr 169 załącznika nr 3 i w zw. z art. 146a pkt 2 Uptu, korzysta z preferencyjnej stawki 8%. Dostawa anteny, potraktowana jako odrębne świadczenie, podlega natomiast opodatkowaniu wg. zasad ogólnych stawką 23%, stosownie do art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 Uptu. Sąd zauważa, że pojęcie świadczeń kompleksowych nie zostało zdefiniowane w Uptu. Funkcjonuje jednak w praktyce wskutek uznania, że niektóre dostawy towarów lub świadczenia usług (w rozumieniu art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 Uptu) nie mogą być traktowane jako odrębne świadczenia. Stanowią bowiem wyłącznie elementy dodatkowe, uboczne, pomocnicze, dla zasadniczej dostawy lub usługi. Rozpatrywanie ich odrębnie nie miałoby zatem większego sensu, zarówno w ujęciu praktycznym, ekonomicznym jak i podatkowym. Szczególną rolę w kształtowaniu się pojęcia świadczeń kompleksowych odegrało orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej TSUE), wskazujące na gruncie konkretnych przypadków pewne kryteria, które mogą być pomocne przy identyfikowaniu tego typu świadczeń. Okazuje się bowiem, że niekiedy ustalenie, czy konkretne świadczenie ma charakter samodzielny, czy też stanowi część świadczenia kompleksowego, może okazać się problematyczne. Wówczas, zdaniem Sądu, należałoby nadać prymat zastosowaniu stawki właściwej dla poszczególnych towarów lub usług, traktując kompleksowość świadczeń jako swoisty wyłom od tej reguły. Każdą transakcję należy bowiem, co do zasady, uznawać za odrębną i niezależną. Z drugiej jednak strony funkcjonalność systemu podatku od wartości dodanej sprzeciwia się temu, aby transakcja złożona z jednego świadczenia w aspekcie gospodarczym była sztucznie rozdzielana (por. wyroki TSUE z 10 listopada 2016 r., C-432/15, Bastova; z 4 października 2017 r., C-273/16, Federal Express Europe Inc.). Jedno świadczenie kompleksowe występuje zatem wówczas, gdy co najmniej dwie czynności dokonane przez podatnika na rzecz klienta są ze sobą tak ścisłe związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (por. wyroki TSUE z 16 lipca 2015 r., C-584/13 Mapfre; z 13 marca 2014 r., C-464/12, ATP PensionService A/S; z 27 września 2012 r., C-392/11, Field Fisher Waterhause). Z orzecznictwa TSUE wynika ponadto, że w przypadku gdy transakcja składa się z szeregu elementów i czynności, należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest dokonywana, w celu określenia, czy do celów podatku od wartości dodanej transakcja prowadzi do co najmniej dwóch odrębnych świadczeń lub jednego świadczenia (por. wyrok TSUE z 18 stycznia 2018 r., C-463/16, Stadion Amsterdam CV). Jedno świadczenie kompleksowe występuje w szczególności, jeżeli jeden lub kilka elementów należy uznać za świadczenie główne, natomiast pozostałe elementy należy postrzegać jako świadczenia dodatkowe, traktowane z punktu widzenia podatkowego tak jak świadczenie główne (wyrok TSUE z 16 kwietnia 2015 r., C-42/14, Wojskowa Agencja Mieszkaniowa). Świadczenie należy uważać za dodatkowe w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie stanowi ono celu samo w sobie, lecz służy skorzystaniu w jak najlepszy sposób ze świadczenia głównego usługodawcy (wyrok TSUE z 10 marca 2011 r., C-497/09, C-499/09, C-501/09, C-502/09, Bog i in.). Przy czym nie ma w tym wypadku znaczenia, że możliwe jest zidentyfikowanie cen odpowiadających każdemu z odrębnych elementów składających się na jedno świadczenie. Okoliczność, że taka identyfikacja jest możliwa lub że strony umawiają się co do tych cen, nie może uzasadniać odstąpienia od zasady nierozdzielania świadczeń stanowiących jedną całość w oparciu o kryteria przedstawione powyżej (por. wyrok TSUE z 18 stycznia 2018 r., C-463/16, Stadion Amsterdam CV). Jeśli chodzi natomiast o kwestię stawek podatkowych, to TSUE wskazywał, że opodatkowanie świadczeń dodatkowych winno być powiązane z opodatkowaniem świadczenia głównego. Innymi słowy świadczenia dodatkowe muszą dzielić status podatkowy świadczenia głównego (por. wyroki TSUE; z 8 grudnia 2016 r., C-208/15, Stock ’94; z 19 lipca 2012 r., C-44/11, Deutshe Bank AG). TSUE stwierdził zarazem, że objęcie świadczeń dodatkowych stawką właściwą dla świadczenia głównego wymaga aby ich wartość była wliczona do podstawy opodatkowania (por. wyrok TSUE z 4 października 2017 r., C-273/16, Federal Express Europe Inc). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że dostawa anten satelitarnych stanowi element kompleksowej usługi telewizyjnej, dostarczanej przez Skarżącą jej abonentom. Zdaniem Sądu, zakup anteny nie stanowi dla klientów celu samego w sobie. Cały otrzymany od Skarżącej sprzęt (dekoder, pilot, antena) są z punktu widzenia konsumenta wyłącznie narzędziami do odbioru zasadniczego świadczenia (odbioru kanałów telewizji cyfrowej). Nie zmienia tego w szczególności fakt, że klient może nabyć antenę od innego podmiotu, lub wykorzystać sprzęt, który posiada. W niniejszej sprawie rozpatrywane są bowiem wyłącznie te przypadki, gdy odbiorca usługi telewizyjnej decyduje się na zakup anteny od Skarżącej, oraz to jak wówczas postrzega ten zakup w kontekście jego relacji z zakupem jednego z pakietów telewizji cyfrowej. Nawiązując do przedstawionych wcześniej wypowiedzi TSUE Sąd zauważa, że nie jest istotne wyodrębnienie ceny samej anteny. W przypadku np. usług hotelarskich wyodrębniona jest zazwyczaj cena śniadania (klient może się żywić we własnym zakresie), w przypadku usługi serwisowej usługodawca może natomiast wyodrębnić np. dostarczenie samochodu zastępczego (klient ma drugi samochód). Nie mniej jednak, jeśli usługobiorca decyduje się na te dodatkowe opcje, to tylko w celu lepszego skorzystania z usługi zasadniczej. Wyodrębnienie ceny nie zaprzecza zatem kompleksowemu charakterowi danego świadczenia, a wyłącznie stwarza dodatkowe możliwości i jeszcze lepsze warunki nabycia usługi zasadniczej, uzależnione od konkretnej sytuacji oraz osobistych preferencji danego klienta. Sąd nie podziela ponadto stanowiska Organu odnośnie naruszenia zasad konkurencji na rynku. Wszakże oferta Skarżącej jest nieporównywalna do oferty dostawców samych anten, którzy nie wymagają od nabywcy zakupu innego świadczenia, w praktyce oznaczającego konieczność podpisania umowy na minimum rok oraz uiszczania stałej opłaty abonamentowej. Trudno zatem porównywać sytuację, w której cena anteny stanowi całkowity koszt transakcyjny z zakupem od Skarżącej, gdzie niekiedy cena miesięcznego abonamentu za dostarczaną usługę telewizyjną przewyższa koszt oferowanej anteny. W ocenie Sądu przeciętny klient jest zatem zainteresowany zakupem pakietu telewizyjnego oraz sprzętu, który umożliwi mu odbiór programów. Sprzęt powinien być łatwy w obsłudze i instalacji, bez konieczności dodatkowego poszukiwania na rynku jego poszczególnych komponentów. W opisanym przypadku mamy zatem do czynienia z nabywcą, który nie posiada własnej anteny i nie jest zainteresowany jej kupnem na własną rękę. Mimo zaś ujęcia ceny anteny satelitarnej pod odrębną pozycją oraz podpisania odrębnej umowy, ów klient nabywa usługę telewizyjną, zawierającą określony pakiet świadczeń dodatkowych, w którym mieści się dostawa sprzętu (w tym anteny), instalacja, możliwość korzystania z biura obsługi abonentów, pomoc w razie awarii itd. Świadczenia te, w przeciwieństwie do eksponowanego przez organ nabycia telewizora, jeśliby rozpatrywać je odrębnie, nie maja w praktyce większego znaczenia. Z punktu widzenia klienta nabycie usługi telewizyjnej, choć składa się z szeregu elementów i czynności, prowadzi de facto do otrzymania jednego świadczenia – dostarczenia mu konkretnego pakietu kanałów telewizji cyfrowej. Zdaniem Sądu, w przypadku Skarżącej, uznanie dostawy anteny za odrębne świadczenie miałoby zatem całkowicie sztuczny charakter. Dostawa ta, wraz z usługą telewizyjną, do której antena jest dedykowana, tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, niezależnie czy antena jest dostarczana w chwili podpisywania umowy z abonentem, czy dopiero później, w trakcie jej trwania. Zdaniem Sądu, oba stawiane zarzuty okazały się zatem zasadne. Przy wydawaniu nowej interpretacji organ interpretacyjny uwzględni zatem przedstawione powyżej stanowisko, z którego wynika, że dostawa anteny przez Skarżącą stanowi element kompleksowej usługi telewizyjnej, a jako świadczenie dodatkowe dzielić będzie los usługi zasadniczej, w szczególności w zakresie objęcia preferencyjną stawką 8%. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa, uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 i 4 Ppsa oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011 r., Nr 31, poz. 153). Na kwotę [...] zł złożył się wpis ([...] zł), wynagrodzenie pełnomocnika ([...] zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa ([...] zł).