II GZ 38/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Po 775/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 8 listopada 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odmówił R. M. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Sąd I instancji wskazał, że we wniesionej skardze, R. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania wymienionej decyzji nakładającej na niego karę w kwocie 12.000 zł, argumentując, że wykonanie decyzji mogłoby spowodować utratę płynności finansowej i negatywne skutki dla rodziny skarżącego. Kwota nałożone kary stanowi znaczną część dochodów strony osiągniętych w poprzednich latach, a wskutek egzekucji może zostać pozbawiony środków do życia, gdzie jego córka wymaga stałej opieki matki. Sąd I instancji przywołując na treść art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718, dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że skarżący nie wykazała przesłanek dla udzielenia mu ochrony tymczasowej przed wykonaniem zaskarżonej decyzji. Wskazał, że we wniosku strona powołała się tylko ogólnie na konieczność wstrzymania wykonania decyzji z powodu możliwości utraty środków finansowych na życie. Przedłożyła dokumenty - zeznania o wysokości dochodu (straty) w roku podatkowym 2013, 2014 i 2015. Sąd wskazał również, że powołując się na niski stan oszczędności na rachunkach bankowych, skarżący nie przedłożył dokumentacji w tym zakresie. Nie przedłożył też jakichkolwiek dokumentów czy informacji w zakresie posiadanego majątku ruchomego czy nieruchomego oraz ponoszonych stale wydatków na rodzinę. W konkluzji, Sąd I instancji uznał, że brak było wobec tego dostatecznych danych i dokumentów aby twierdzić, że dobrowolne wykonanie zaskarżonej decyzji może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. R. M. zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w P.; wstrzymanie przez WSA wykonania zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Ocenę wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P., jakiej dokonał Sad I instancji, mając na uwadze powyższe rozważania i wynikające z nich obowiązki ciążące na wnioskodawcy, uznać należy za trafną. Podniesiona we wniosku argumentacja skarżącego, powielona w motywach zażalenia, sprowadzała się bowiem wyłącznie do wskazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji, którą na stronę nałożono karę pieniężną w kwocie 12.000 zł, może rodzić ryzyko wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody przejawiającej się utratą płynności finansowej, które w konsekwencji prowadzić może do dalej idących negatywnych skutków dla rodziny skarżącego. Podkreślenia wymaga, na co również słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, iż skarżący wskazał, że jego rachunki bankowe wykazują nieznaczne ilości środków finansowych zaś kwota nałożonej kary stanowi znaczną część dochodu skarżącego osiągniętego w ostatnich latach. Na poparcie swojej argumentacji strona przedłożyła wyłącznie zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za lata 2013 – 2015. W takim stanie sprawy, w świetle podniesionej przez stronę "nieznacznej ilości środków finansowych" na kontach przy braku jakiegokolwiek dokumentu czy dokumentów załączonych do wniosku lub najpóźniej do zażalenia, obrazujących stan finansowych rachunków bankowych strony czy wskazywanego negatywnego wpływu wykonania decyzji na rodzinę "pozbawienia środków do życia", bez wskazania na wysokość środków finansowych jakimi strona dysponuje i jakiej wysokości obciążenia ponosi w związki z bieżącym utrzymaniem siebie i rodziny, Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że brak było podstaw do przeanalizowania rzeczywistych skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Zauważyć przy tym należy, że wymienione braki wniosku nie zostały usunięte lub skorygowane choćby częściowo w zażaleniu, wobec czego nie zasługiwało ono na uwzględnienie. Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.