I OSK 1920/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 647/17 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 13 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 647/17 oddalił skargę Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej. W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Wnioskiem z dnia 07 marca 2017 r. Stowarzyszenie [...] zwróciło się do Marszałka Województwa [...] o udostępnienie: 1. informacji o zawartych umowach w okresie od dnia 01 września 2016 r. do 07 marca 2017 r. poprzez podanie strony każdej umowy, daty zawarcia umowy, przedmiotu każdej umowy, kwoty na jaką została zawarta każda umowa, 2. linku do strony Biuletynu Informacji Publicznej, na której opublikowana jest dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających od roku 2005 r. 3. listy imion i nazwisk pracowników, którzy w 2016 r. otrzymali nagrodę/nagrody oraz wysokość tej nagrody/tych nagród w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników samorządowych oraz informacji o tym, jakie osiągnięcia w pracy zawodowej stanowiły podstawę przyznania tej nagrody/tych nagród – w odniesieniu do każdego pracownika, 4. kalendarza spotkań Marszałka za okres od 01 września 2016 r. do 07 marca 2017 r. albo podania każdego spotkania z tego kalendarza poprzez podanie daty, godziny, z kim było spotkanie; 5. informacji o delegacjach (wyjazdach służbowych) pracowników w okresie od 01 września 2016 r. do 07 marca 2017 r. poprzez podanie imienia, nazwiska pracownika oraz celu delegacji (wyjazdów służbowych) i miejsca wyjazdu; 6. protokołów/notatek z narad kierownictwa urzędu za okres od dnia 01 września 2016 r. do 07 marca 2017 r. Stowarzyszenie wniosło o przekazanie ww. informacji na adres e-mail, z którego został skierowany wniosek o udostępnienie informacji. Pismem z dnia 27 kwietnia 2017 r. Marszałek Województwa [...] udzielił wnioskodawcy informacji na pięć z zadanych pytań. Z kolei decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...], wydaną na podstawie art. 104 K.p.a. oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764, dalej jako u.d.i.p.), odmówił Stowarzyszeniu [...] udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej podania listy imion i nazwisk pracowników, którzy w 2016 r. otrzymali nagrodę/nagrody oraz wysokości tej nagrody/tych nagród w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników samorządowych oraz informacji o tym, jakie osiągnięcia w pracy zawodowej stanowiły podstawę przyznania tej nagrody/tych nagród – w odniesieniu do każdego pracownika. W uzasadnieniu decyzji Marszałek wskazał, że żądana w tym zakresie informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, w związku z czym konieczne było wykazanie przez wnioskodawcę kwalifikowanej formy interesu publicznego, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. szczególną istotność informacji dla interesu publicznego. W ocenie organu niezbędne w tym przypadku jest wykazanie, że żądane informacje nie dotyczą wyłącznie interesu wnioskodawcy, ale że działa on w interesie publicznym, a sprawa, w której informacji się domaga, ma szczególne znaczenie dla funkcjonowania odpowiedniego rodzaju organów. Organ dodał także, że wpływ na ocenę istnienia interesu publicznego uzasadniającego udzielenie wnioskodawcy żądanych informacji, mają charakter oraz pozycja wnioskodawcy, a zwłaszcza realne możliwości przyszłego wykorzystania przez niego uzyskanych danych. Organ wskazał ponadto, że w związku z powyższym, w dniu 21 marca 2017 r. zobowiązał wnioskodawcę do wskazania szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udzielenie informacji publicznej w przedmiotowym zakresie w terminie 7 dni. Wnioskodawca jednakże w żaden sposób nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udzielenie tej informacji publicznej. Powyższe skutkowało odmową udzielenia wnioskodawcy informacji publicznej w omawianym zakresie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia [...], decyzją z dnia [...] maja 2017 r. [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił argumentację Marszałka co do tego, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną, bowiem jej wytworzenie wymaga na tyle dużego nakładu środków i zaangażowania pracowników, iż wpłynie to negatywnie na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że Marszałek nie dysponuje gotową informacją odpowiadającą żądaniu Stowarzyszenia oraz, że wyselekcjonowanie tych danych wiązałoby się z koniecznością analizy dokumentów zawartych w aktach osobowych pracowników i porównania z innymi dokumentami źródłowymi, tj. listami nagród i zestawieniami z list płac. Przyznał przy tym zasadność twierdzeniu zawartemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że czas konieczny na dokonanie analizy około 620 akt osobowych wynosi 45 dni roboczych oraz wskazał na czasochłonność sporządzenia żądanego przez wnioskodawcę zestawienia, podkreślając, że czynność ta wymaga wysiłku intelektualnego, nakładu środków i wysokiego zaangażowania pracowników organu I instancji, które uniemożliwiłoby wykonywanie przez nich ich obowiązków służbowych. Organ II instancji podkreślił także, że ciężar wykazania przesłanki szczególnej istotności żądanych informacji dla interesu publicznego spoczywał na wnioskodawcy, który pomimo wezwania nie podjął próby jego wykazania. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosło Stowarzyszenie [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) uznał, że skarga nie jest zasadna. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podniósł, że Stowarzyszenie zwróciło się do Marszałka z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej zawierającym sześć pytań. Marszałek udzielił odpowiedzi na pięć z nich, jednocześnie odmawiając udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej podania listy imion i nazwisk pracowników, którzy w 2016 r. otrzymali nagrodę/nagrody oraz wysokości tej nagrody/tych nagród w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników samorządowych oraz informacji o tym, jakie osiągnięcia w pracy zawodowej stanowiły podstawę przyznania tej nagrody/tych nagród – w odniesieniu do każdego pracownika (decyzja z dnia [...] kwietnia 2017 r.). Kwestię sporną pomiędzy stronami stanowi zatem okoliczność, czy żądana informacja dotyczy informacji prostej – jak twierdzi skarżący, czy też ma ona cechy informacji przetworzonej - jak to przyjęły organy obu instancji. Sąd I instancji wskazał, że za informację przetworzoną uznaje się w orzecznictwie sądów administracyjnych taką, która wymaga zgromadzenia czy wręcz wytworzenia określonych dokumentów, podjęcia działań angażujących pracowników znacznie ponad ich służbowe, codzienne zadania, celem wytworzenia informacji/zbioru informacji, według kryteriów wskazanych przez wnioskodawcę - co prawda na podstawie informacji już posiadanych, ale wymagających selekcji przy użyciu dodatkowych sił i środków. Zabieg ten wymaga dokonania stosownych działań, takich jak analizy, obliczenia, zestawienia, podsumowania, które połączone są z zaangażowaniem intelektualnym, z uwagi na fakt, że organ nie dysponuje "gotową" informacją w chwili otrzymania wniosku. Informacją przetworzoną jest więc informacja przygotowana specjalnie dla wnioskodawcy. Taka sytuacja występuje rozpoznawanej sprawie, ponieważ informacja o nagrodach wypłaconych pracownikom samorządowym poszerzona o dane dotyczące ich osiągnięć zawodowych stanowiących podstawę przyznania tych nagród, stanowi informację przetworzoną. Czym innym jest bowiem wskazanie wysokości wydatków poniesionych w określonym przedziale czasowym na ściśle określony cel, a czym innym wyselekcjonowanie z posiadanych danych informacji zbiorczej zawierającej imienne zestawienie pracowników samorządowych, którzy w danym okresie otrzymali nagrody oraz ich osiągnięć stanowiących podstawę do przyznania tych nagród. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że sporządzenie takiego zestawienia wymaga podjęcia dodatkowych działań, dokonania analizy akt osobowych 1076 pracowników, porównania ich z dokumentami źródłowymi (listami nagród i zestawieniami z list płac), a przy tym zaangażowania dodatkowych sił osobowych oraz wytworzenia wnioskowanych danych wedle określonych kryteriów. Organy obu instancji trafnie zatem uznały, że ze względu na obszerność materiału źródłowego oraz konieczność podjęcia nieproporcjonalnych działań przekraczających proste czynności materialno-techniczne, a także wymagających ponadstandardowego nakładu pracy organu zobowiązanego do udzielenia tych informacji, żądana informacja jest informacją przetworzoną. Sąd I instancji podniósł, że Stowarzyszenie nie ma racji negując potrzebę wytworzenia żądanej informacji oraz wskazując, że byłaby ona zasadna wówczas, gdyby dochodziło do wytworzenia nowej informacji, różniącej się przy tym swoją treścią od informacji pozostającej w dyspozycji organu. Jak również, że żadna z wymienionych przez organ czynności nie jest czynnością twórczą, lecz mającą jedynie charakter wtórny i techniczny. Zauważyć bowiem należy, że informacja wytworzona w sposób wymagający podjęcia znacznych działań organizacyjnych, angażujący środki osobowe i zakłócający normalny tok działania adresata wniosku oraz utrudniający wykonywanie przypisanych mu zadań, nawet jeżeli składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, jest uznawana za informację przetworzoną. Wbrew twierdzeniom skarżącego, potrzebę przetworzenia informacji nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać na wydobyciu poszczególnych informacji z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych może być traktowana jako informacja przetworzona - skoro powstały w wyniku określonych działań zbiór danych nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wykazanie "szczególnej istotności dla interesu publicznego" oznacza, że wnioskodawca jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Chodzi w tym względzie o takie przypadki, że udzielenie wnioskowanej informacji może mieć np. realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w określonej dziedzinie życia społecznego, czy też wpływać na poprawę, usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności. Ciężar oceny tego, czy wnioskodawca w sposób właściwy wykazał we wniosku istnienie interesu publicznego, spoczywa na podmiocie zobowiązanym, który powinien dokonać oceny zarówno wniosku, jak i zakresu, w jakim wnioskodawca chce uzyskać informację publiczną. Zdaniem WSA w Białymstoku w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji zasadnie wywiódł, że pomimo stosownego wezwania, wnioskodawca nie podjął nawet próby wykazania zaistnienia ww. przesłanki, pozbawiając się tym samym możliwości uargumentowania złożonego wniosku, a w szczególności wykazania realnych możliwości wykorzystania żądanych danych w tym w kontekście charakteru i celu prowadzonej przez wnioskodawcę działalności. Skoro zatem wnioskodawca nie przedstawił żadnej argumentacji uzasadniającej udzielenie mu stosownych informacji, w kontekście szczególnej ich istotności dla interesu publicznego, a także sama treść złożonego wniosku nie przesądza o tym, aby za przygotowaniem tej informacji, przemawiał nie tylko szczególnie istotny, ale wręcz jakikolwiek interes publiczny, to zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. zaistniała podstawa do odmowy udzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie. Skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożyło Stowarzyszenie [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku, ewentualnie o uchylenie orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie w całości decyzji oraz nakazanie organowi udostępnienie skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepis ten stanowi normatywną podstawę konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, poprzez błędną wykładnię polegającą na błędnym odczytaniu wzajemnej relacji pomiędzy prawem do informacji, a jego ograniczeniami, a w konsekwencji błędne zastosowanie przepisów u.d.i.p. polegające na uznaniu, iż odmowa udostępnienia informacji publicznej stronie była uprawniona; 2. naruszenie prawa materialnego, a to art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepis ten normuje instytucję informacji przetworzonej, poprzez nieprawidłową wykładnię polegającą na uznaniu, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona; 3. naruszenie prawa materialnego, a to art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., w zakresie w jakim prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne zastosowanie, polegające na jego niezastosowaniu i zaniechaniu oceny występowania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego w niniejszej sprawie; 4. naruszenie prawa materialnego, a to art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu za prawidłową odmowę udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na jej rzekomy charakter jako informacji przetworzonej; 5. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a., art. 8 § 1 K.p.a. i art. 11 K.p.a., poprzez wadliwą kontrolę działalności administracji publicznej polegającą na oddaleniu skargi skarżącego, pomimo, iż była ona oparta na usprawiedliwionych podstawach, przy równoczesnym braku stosownego uzasadnienia, w szczególności w odniesieniu do szczególnej istotności informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zdaniem skarżącego kasacyjnie prawo do informacji obejmuje również uprawnienie do żądania informacji nieistniejącej na dzień wnioskowania, która może zostać sporządzona poprzez zredagowanie czy też analizę. Zatem chodzi tu o takie informacje, które mogą powstać z informacji istniejących, będących w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Mając na uwadze taką konstrukcję informacji publicznej przetworzonej można zauważyć, iż ustawodawca projektując ten przepis wskazywał, iż prawo do informacji obejmuje również tę wiedzę, która nie przybrała postaci przetworzonej. Projektodawca uznał za wartość dodatkową rozszerzenie prawa do informacji publicznej poprzez dodanie uprawnienia do żądania informacji publicznej przetworzonej. Odwiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego aczkolwiek nie określają formy naruszeń. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a., art. 8 § 1 K.p.a. i art. 11 K.p.a. jest niezasadny. Przypomnieć należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji do zarzucania błędnego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2014 r., II GSK 1096/13). Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Biorąc zatem pod uwagę wskazane wyżej przyczyny – podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie mógł zostać uwzględniony. Analiza treści tego zarzutu prowadzi bowiem do wniosku, że w jego ramach skarżący kasacyjnie próbuje w istocie zakwestionować prawidłowość dokonanej przez Sąd oceny prawnej co do stwierdzonego przez Sąd I instancji stanu prawnego i faktycznego sprawy. Skarżący kasacyjnie w istocie polemizuje zatem w ten sposób z oceną prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co w ramach tego zarzutu jest niedopuszczalne. Fakt, że skarżący nie zgadza się z dokonaną przez WSA w Białymstoku oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom przewidzianym w art. 141 § 4 P.p.s.a., gdyż zawiera wszystkie konieczne elementy treści – wymienione w tym przepisie, a zawarty w nim wywód prawny pozwala na jednoznaczne ustalenie i ocenę w toku kontroli instancyjnej tego, co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wskazał podstawę prawną wyroku oraz dokładnie wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia, przedstawił stan sprawy, istotę zarzutów skargi i dokonał oceny zaskarżonej decyzji oraz podniesionych w skardze zarzutów uznając, że tej sprawie Stowarzyszenie żądało danych stanowiących informację przetworzoną. WSA w Białymstoku wyjaśnił w sposób wyczerpujący, dlaczego w rozpoznawanej sprawie uznał, że nie doszło do naruszenia prawa przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji dlaczego skarga została uwzględniona. Dlatego też Sąd I instancji na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę, stosując tym samym jeden z środków przewidzianych w ustawie proceduralnej. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne jak i niekorzystne dla skarżącego, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy ani art. 3 § 1 i P.p.s.a. Tym bardziej Sąd I instancji oddalając skargę nie naruszył z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a., art. 8 § 1 K.p.a. i art. 11 K.p.a., ponieważ zasadnie uznał, że przeprowadzone przez organ postępowanie było zgodne ze standardami procedury administracyjnej. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowiącym materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, - prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wskazać należy, że zgodnie z językową definicją "przetworzenie" oznacza przekształcenie czegoś twórczo i przeobrażenie (Uniwersalny Słownik języka Polskiego red. S. Dubisz, tom P-Ś, Warszawa 2008, s. 751). W potocznym rozumieniu przetworzenie oznacza zatem stworzenie czegoś nowego z już istniejących elementów. Za językowym znaczeniem "przetworzenia" podąża orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym przyjmuje się, że co prawda "informacja publiczna przetworzona" nie posiada na gruncie obowiązującego prawa swojej definicji legalnej, to można wskazać, że charakter taki mogą mieć dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Oznacza to zatem podjęcie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji działania o charakterze intelektualnym w odniesieniu do zbioru informacji, który jest w jego posiadaniu i nadania skutkom tego działania cech nowej informacji. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona (zob. np. wyroki NSA z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14 oraz z dnia 23 stycznia 2019 r., sygn. akt 431/17). Natomiast Trybunał Konstytucyjny obradujący w składzie, którego konstytucyjność nie budzi wątpliwości, w wyroku z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt SK 27/14 podniósł, że "proces powstawania tej informacji skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji na podstawie posiadanych dokumentów obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego". (OTK-A 2019/5) W istocie zatem przetworzenie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. polega na stworzeniu nowej informacji z już istniejących. Powstaje zatem zupełnie nowa jakość co dotyczy również zebrania wielu informacji prostych, ponieważ nakład pracy przy ich zebraniu powoduje, że wykracza to poza zwykłą działalność podmiotu zobowiązanego, co z kolei powoduje, że stworzony zostaje nowy zbiór charakteryzujący się w istocie nowymi cechami nie istniejącymi w chwili złożenia wniosku. Wbrew zarzutom skargi nie można zatem przyjąć, że z informacją przetworzoną mamy do czynienia tylko wtedy, gdy nowe dane są tworzone niejako "od zera" bez wykorzystania informacji znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taka sytuacja zachodzi w analizowanej sprawie. Sąd I instancji słusznie zauważył, że we wniosku z dnia 7 marca 2017 r. Stowarzyszenie w istocie zażądało dostępu do informacji przetworzonej. Z niepodważonych w skardze kasacyjnej ustaleń wynika bowiem że Marszalek nie posiada wytworzonej informacji będącej odpowiedzią na wniosek strony. Organ bowiem nie posiada prostych informacji dotyczących przesłanek przyznania poszczególnym pracownikom nagród pieniężnych we wskazanym we wniosku okresie. Odpowiedź na wniosek wymagałaby zatem analizy akt 1076 pracowników i zestawienia ich z takimi dokumentami jak listy nagród i listy płac. Zatem jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, powyższe świadczy o tym, że nie posiadając informacji będącej przedmiotem wniosku, organ byłby zobligowany do jej wytworzenia. Byłaby to więc informacja jakościowo nowa i nieistniejąca w chwili składania wniosku, a więc nosząca już znamiona informacji przetworzonej. Ponadto, wytworzenie przedmiotowej informacji wiązałoby się z pracochłonnymi działaniami organu. Skarżący w żaden sposób zarówno w pismach kierowanych do organów (mimo wezwań), jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie wykazał, że jego wniosek jest szczególnie istotny dla interesu publicznego. Bierności skarżącego kasacyjnie będącego podmiotem zaangażowanym w sprawy związane z prawidłowym stosowanie u.d.i.p. nie może i nie powinna obciążać podmiotu zobowiązanego. Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.