I SA/Gd 1358/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Sekretarz sądowy Dorota Kotlarek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 22 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2013 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w na rzecz strony skarżącej kwotę 765 (siedemset sześćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 22 kwietnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium lub SKO), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 8 stycznia 2015 r. w sprawie ustalenia J.G. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 rok w kwocie 4124 zł. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przedstawiając stan faktyczny wskazało, że w dniu 17 grudnia 2007 r. J.G. złożył w organie informację podatkową dotyczącą podatku od nieruchomości położonej w miejscowości S.. W informacji wskazał jako przedmiot opodatkowania grunty pozostałe o powierzchni 500 m2 oraz w rubryce "informacja o przedmiotowych i podmiotach zwolnionych" podał rampę zadaszoną o powierzchni 42 m2. W dniach 13-18 stycznia 2012 r. pracownicy organu I instancji przeprowadzili kontrolę, w wyniku której ustalono, że w informacji podatkowej złożonej w 2007 roku podatnik nie wskazał do opodatkowania powierzchni budynku innego niemieszkalnego o powierzchni wynoszącej 596,86 m2. Z protokołu kontroli wynika, że podatnik zrezygnował z wejścia do budynku ze względu na jego zły stan techniczny. J.G. nie zgodził się z ustaleniami zawartymi w protokole z kontroli oświadczając, iż budynek służy mu wyłącznie do działalności leśnej tj. przechowywania między innymi sadzonek, nawozów, narzędzi związanych z gospodarką leśną. Podniósł jednocześnie, że budynek ten jako gospodarczy związany z gospodarką leśną jest zwolniony od podatku od nieruchomości. W dniu 24 kwietnia 2012 r. przeprowadzono oględziny ww. budynku. Z protokołu z oględzin wynika, iż podczas przeprowadzania czynności kontrolnych w dniu 13 stycznia 2012 r. obiekt stał pusty, tymczasem w dniu oględzin znajdowały się tam worki z nawozami, zwoje siatki ogrodowej, ścięte drewno, kartoniki z sadzonkami, przy czym kartoniki z sadzonkami zajmowały około 2 m2 , pozostałe rzeczy około 80-90 m2, reszta pomieszczeń była pusta. Ponadto stwierdzono, że budynek jest w złym stanie technicznym, na budynku wisi tablica informująca o przeznaczeniu budynku do rozbiórki. Przedmiotowy budynek został ujęty w ewidencji gruntów i budynków dopiero w dniu 5 grudnia 2010 r. w związku z przeprowadzoną modernizacją budynków w obrębie S. i zakładaniem ewidencji budynków. Oceniając wskazany stan faktyczny Kolegium podzieliło ocenę organu I instancji, iż przedmiotowy budynek nie korzysta ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 849), zwanej dalej u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części służące działalności leśnej lub rybackiej. W art. 1a ust. 1 pkt 7 u.p.o.l. zawarto definicję działalności leśnej, którą stanowi działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym. Kolegium wskazało, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, że strona faktycznie prowadzi działalność leśną. Podatnik nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających tę okoliczność. W aktach sprawy znajdują się jedynie pisma wskazujące na to, iż zarówno on jak i pozostali współwłaściciele nieruchomości stanowiącej działkę Nr [...] położoną w miejscowości S., zostali zobligowani przez Starostę [...] do ponownego wprowadzenia roślinności leśnej na gruncie uprzednio wylesionym (dokumentacja sprzed kilku lat). Zarówno te dokumenty jak i faktury na zakup roślinności i wykonanie usługi sadzenia nie stanowią dowodów na poparcie twierdzeń co do prowadzenia w sposób ciągły działalności leśnej. Zdaniem Kolegium okoliczność taka winna być wykazana za pomocą dowodów z dokumentów świadczących o tym, że na bieżąco strona wykonuje działalność leśną, dokonuje stosownych zakupów, czy osiąga określone przychody z tytułu prowadzenia tej działalności. Podatnik miał możliwość przedstawienia dowodów na poparcie swoich twierdzeń, jednakże z niej nie skorzystał. Nie odpowiedział organowi w przepisanym terminie 7 dni na wezwanie do przedłożenia dokumentacji potwierdzającej prowadzenie działalności leśnej w sposób ciągły, które odebrał w dniu 5 grudnia 2014 r. Wypowiedział się dopiero w piśmie z dnia 22 grudnia 2014 r. jedynie podtrzymując, że prowadzi działalność leśną jednocześnie wnosząc o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony oraz zeznań świadka I.L. W ocenie Kolegium zawnioskowane dowody nie miały w sprawie istotnego znaczenia, gdyż skoro strona nie posiada innych dowodów z dokumentów na potwierdzenie prowadzenia działalności leśnej, zatem jej zeznania jak i zeznania świadka będącego współwłaścicielem działki jedynie potwierdzałyby to co udało się organowi I instancji ustalić w toku postępowania w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Uzasadnione było zatem niedopuszczenie ich przez organ I instancji, albowiem okoliczność jaką miałyby zdaniem strony wykazać zeznania świadka i jej własne winna być udowodniona za pomocą dowodów z dokumentów, zaś zeznania nie wniosłyby niczego nowego do sprawy jedynie przedłużając postępowanie. Ponadto SKO miało na uwadze, iż wiążące są dla organów podatkowych informacje dotyczące klasyfikacji nieruchomości wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wedle tych danych działka Nr [...] w miejscowości S. stanowi użytek skalsyfikowany jako tereny mieszkaniowe o powierzchni 0,0500 ha, zaś funkcja budynku położonego na tej działce została określona jako "pozostałe budynki niemieszkalne". W niniejszej sprawie strona nie wykazała, że wykonuje czynności wchodzące w zakres działalności leśnej wymienione w art. 1a ust 1 pkt 7 u.p.o.l. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję J.G. wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie. Wskazał, że prowadzenie działalności leśnej jest związane z jej specyfiką. Las rośnie kilkadziesiąt lat i zanim pojawią się przychody trzeba go najpierw zalesić i przez te lata pielęgnować, co też skarżący regularnie czyni. Skarżący zarzucił też organowi bezpodstawną odmowę przeprowadzenia wnioskowanych dowodów oraz oparcie się na protokole kontroli z 2012r., który strona zaskarżyła. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, jakkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy budynek znajdujący się na działce nr [...] położnej w miejscowości S., którego współwłaścicielem jest skarżący, powinien zostać objęty zwolnieniem od podatku od nieruchomości, przewidzianym w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. Zgodnie z przywołaną regulacją prawną zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części służące działalności leśnej lub rybackiej. Działalnością leśną, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 7 u.p.o.l., jest działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym. Sąd podziela stanowisko organów, że fakt wykonania przez skarżącego i pozostałych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości nałożonego na nich aktem administracyjnym obowiązku odnowienia powierzchni zalesionej – i to na zupełnie innej działce znajdującej się w innej miejscowości niż będąca przedmiotem niniejszego postępowania - nie stanowi wykonywania działalności leśnej w rozumieniu powyższego przepisu. Niemniej jednak w toku postępowania nie zostało w sposób wystarczający wyjaśnione, czy skarżący nie prowadzi działalności leśnej w innej formie. Nie ma racji organ twierdząc, że wykazanie tej okoliczności może nastąpić wyłącznie za pomocą dowodu z dokumentów. W świetle art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm.) dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z punktu widzenia tego przepisu dowodem takim mogą być zatem również zeznania strony i świadków. Odmowa przeprowadzenia zawnioskowanych przez skarżącego dowodów z zeznań jego samego oraz świadka z powołaniem się na obowiązek przedstawienia dowodów z dokumentów stanowiła naruszenie wskazanego przepisu. Słusznie też podnosi skarżący, że organ może odmówić przeprowadzenia wnioskowanych dowodów tylko wtedy, gdy okoliczności przedmiotem których ma być dowód są stwierdzone wystarczająco innym dowodem (art. 188 Ordynacji podatkowej). Taka sytuacja jednak w tej sprawie nie wystąpiła. Przedmiotem zgłoszonego przez skarżącego dowodu jest prowadzenie przez niego działalności leśnej, a okoliczność ta nie została wszak stwierdzona wystarczająco innym dowodem, z czego zresztą organ czyni stronie zarzut. Obowiązkiem organu jest zgromadzenie pełnego materiału dowodowego i dopiero na tej podstawie możliwe jest poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych. Odmowa przeprowadzenia zawnioskowanych przez stronę dowodów stanowiła naruszenie art. 122, art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy i spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni powyższe uwagi co do treści art. 180 Ordynacji podatkowej i przeprowadzi zawnioskowane przez skarżącego dowody. Dopiero na podstawie pełnego materiału dowodowego zgromadzonego z zachowaniem ustawowych reguł procesowych możliwe będzie dokonanie oceny zasadniczej dla rozstrzygnięcia niniejszego sporu okoliczności, czy skarżący prowadzi działalność leśną i czy sporny budynek wykonywaniu tej działalności służy. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011r., Nr 31, poz. 153).