II SA/Wa 1279/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Janusz Walawski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 lutego 2018 r. sprawy ze skargi D. M. na postanowienie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Centralna Komisja Lekarska podległa Ministrowi Spraw Wewnętrznych postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257), w związku z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1822 ze zm.), stwierdziła uchybienie terminu do wniesienia przez D.M. odwołania. Podała, że postanowienie zostało wydane w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 140/17. W uzasadnieniu postanowienia Centralna Komisja wskazała, że w dniu [...] listopada 2016 r. do CKL[...] wpłynęło odwołanie D.M. od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Organ podniósł, że orzeczenie to zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 25 czerwca 2016 r. i zawiera prawidłowe pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych. Jednocześnie wyjaśnił, że zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich, odwołanie wnosi się na piśmie do Centralnej Komisji Lekarskiej za pośrednictwem Rejonowej Komisji Lekarskiej, która wydała orzeczenie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej. Zdaniem organu nie budzi wątpliwości, że w niniejszej sprawie odwołanie zostało wniesione przez stronę po upływie terminu. Organ wskazał, że stosownie do treści art. 43 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich, odwołanie wniesione po terminie określonym w ust. 1 nie podlega rozpatrzeniu. Jednak w przypadku, gdy naruszenie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło z przyczyn niezależnych od osoby badanej albo osoby zainteresowanej, o której mowa w art. 41 ust. 3, Centralna Komisja Lekarska, na uzasadniony wniosek tej osoby, rozpatruje odwołanie mimo upływu terminu do jego wniesienia. Centralna Komisja stwierdziła, że D.M., jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia odwołania podał, iż treść orzeczenia odczytał w ten sposób, że jest niezdolny do służby, polegającej na wykonywaniu zadań określonych w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o Służbie Celnej. Natomiast nie zdawał sobie sprawy, że kwalifikacja zdrowotna schorzeń, określonych w orzeczeniu Komisji I instancji z dnia [...] czerwca 2016 r., dotyczy również funkcjonariuszy wykonujących zadania opisane w art. 2 ust. 1 pkt 4 i 6 ww. ustawy. W ocenie organu, powyższa argumentacja, dotycząca niewłaściwej interpretacji treści orzeczenia, nie może uzasadniać rozpatrzenia odwołania mimo upływu terminu do jego wniesienia. Bowiem, gdyby nawet D.M. dopiero we wrześniu 2016 r., podczas rozmowy z Dyrektorem Izby Celnej w [...], dowiedział się (jak wskazał w odwołaniu), że przedmiotowe orzeczenie dotyczy również pełnienia służby na stanowisku ówcześnie przez niego zajmowanym, to brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia zwłoki w złożeniu odwołania i wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania dopiero w dniu 21 października 2016 r., to jest po ponad trzech tygodniach od czasu uzyskanej wiedzy o kwalifikacji zdolności do służby. W związku z powyższym, organ uznał, że brak jest podstaw do rozpatrzenia złożonego odwołania. D.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie Centralnej Komisji Lekarskiej. Skarżący stwierdził, że uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od niego. Wystąpił o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ administracyjny, zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, poprzez błędną jego wykładnię, która miała wpływ na wynik sprawy, polegającą na uznaniu, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przyczyny niezależne od osoby badanej, powodujące niemożność wniesienia odwołania we właściwym terminie, podczas gdy nie wniósł on odwołania we właściwym terminie, ponieważ rozstrzygnięcie zawarte w orzeczeniu Komisji I instancji z dnia [...] czerwca 2016 r. było niejednoznaczne, powodujące potrzebę jego interpretacji również w przypadku organu administracyjnego, jakim jest Dyrektor Izby Celnej, a ponadto "pisma wyjaśniające" do przedmiotowego orzeczenia, podpisane jedynie przez Przewodniczącego Komisji Rejonowej, choć stanowiły de facto interpretację orzeczenia, nie były mu doręczane i nie mogą zastępować weryfikacji orzeczenia w administracyjnym toku instancji na podstawie obowiązujących przepisów prawa; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego: - art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez dokonanie negatywnej interpretacji dotyczącej braku uwzględnienia jego wniosku o rozpatrzenie odwołania pomimo upływu terminu do jego wniesienia, podczas gdy organ administracji nie powinien negatywnie dla strony interpretować wieloznacznych okoliczności sprawy, w sytuacji, gdy do powstania takiej wieloznaczności przyczynił się inny organ administracji publicznej, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce, poprzez wydanie przez Komisję I instancji orzeczenia o niejednoznacznej treści, powodującej konieczność jego interpretacji; - art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niedokładne wyjaśnienie w toku postępowania stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, w tym również przedstawionej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 140/17 argumentacji, którą organ odwoławczy winien wziąć pod rozwagę przy rozpoznaniu ponownie przedmiotowej sprawy, co doprowadziło do uznania, iż brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o rozpatrzenie odwołania pomimo upływu terminu przewidzianego przepisami prawa, - art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez dowolną i wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, brak kompleksowej i dogłębnej analizy całego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w tym jego pisma z dnia 19 września 2016 r. skierowanego do Dyrektora Izby Celnej w [...] oraz pisma Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] października 2016 r. znak sprawy [...], nadto oparcie wydanego rozstrzygnięcia na wybranych ustaleniach, wskutek czego organ ograniczył się jedynie do wskazania, iż bezsprzecznie upłynął czternastodniowy termin do wniesienia odwołania, bowiem uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną, a on wykazał się nieznajomością prawa i niewłaściwą interpretacją treści orzeczenia, co nie może być uznane za okoliczność usprawiedliwiającą przekroczenie terminu, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że skarga jest bezzasadna i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W myśl art. 119 pkt 3 i art. 120 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2017 r., w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., odpowiada prawu. Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi art. 134 k.p.a. w związku z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822 ze zm.). Zgodnie z tymi przepisami w zakresie nieuregulowanym w ustawie o komisjach lekarskich stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, a w związku z tym, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Jednocześnie należy wskazać, że przepisy ustawy o komisjach lekarskich odrębnie regulują kwestie dotyczące odwołań od orzeczeń rejonowych komisji lekarskich. Stosownie do art. 42 ust. 1 i 3 ww. ustawy, od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej osobie badanej lub podmiotowi kierującemu tę osobę do rejonowej komisji lekarskiej w celu wydania orzeczenia przysługuje odwołanie. Przedmiotem odwołania może być orzeczenie w całości lub w części. Odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 43 ww. ustawy, odwołanie wnosi się na piśmie do Centralnej Komisji Lekarskiej za pośrednictwem rejonowej komisji lekarskiej, która wydała orzeczenie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej (ust. 1). Odwołanie wniesione po terminie określonym w ust. 1 nie podlega rozpatrzeniu. W przypadku gdy naruszenie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło z przyczyn niezależnych od osoby badanej albo osoby zainteresowanej, o której mowa w art. 41 ust. 3, Centralna Komisja Lekarska, na uzasadniony wniosek tej osoby, rozpatruje odwołanie mimo upływu terminu do jego wniesienia (ust. 2). A contrario, w przypadku uznania przez Centralną Komisję Lekarską, że pomimo złożenia uzasadnionego wniosku, o którym mowa w art. 43 ust. 2 ustawy, brak jest podstaw do przyjęcia, że naruszenie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło z przyczyn niezależnych od osoby badanej, odwołanie nie podlega rozpatrzeniu. W niniejszej sprawie Centralna Komisja Lekarska MSW, związana była zaleceniami Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 140/17, które - zdaniem Sądu - wykonała. Zaskarżonym postanowieniem stwierdziła uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej MSW w [...], dokonała oceny przedstawionych przez skarżącego argumentów, wskazując, że przekroczenie terminu nie nastąpiło z przyczyn niezależnych od strony i uzasadniła swoje stanowisko. Należy zgodzić się z organem, iż D.M. prawidłowo został pouczony o terminie i sposobie wniesienia odwołania od orzeczenia Komisji lekarskiej I instancji, organ kierujący w skierowaniu na badania wskazał wprost, że skarżący wykonuje zadania określone w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o Służbie Celnej, a nadto najpóźniej w terminie 14 dni od rozmowy z Dyrektorem Izby Celnej, który wyjaśnił, że wydane orzeczenie czyni funkcjonariusza niezdolnym do służby, powinien złożyć odwołanie, a również w tej sytuacji przekroczył termin 14 dni, czego w żaden sposób nie uzasadnił. W związku z tym zarzuty podniesione w skardze należy uznać za bezzasadne. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.