IV SA/Wa 3180/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska Sędziowie: Sędzia WSA Anna Sękowska Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Burmistrza [...] na postanowienie Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie nieuzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] października 2017 r., nr [...], wydanym na skutek zażalenia Burmistrza [...] na postanowienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...]z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w mieście [...] wraz z uzasadnieniem oraz prognozą oddziaływania na środowisko, Szef Sztabu Generalnego [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy: Na etapie zgłaszania wniosków do sporządzanego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w mieście [...] (zwanego dalej "[...]"), Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] ("Szefem WSzW w [...]"), poinformował, że: 1. działka o numerze ewidencyjnym [...] (obręb geodezyjny [...]) w [...], znajduje się w pasie ograniczeń budownictwa wysokościowego i przemysłowego, ustanowionym decyzją lokalizacyjną Komisji Planowania przy Radzie Ministrów nr [...]z dnia [...] maja 1976 r. dla obiektu technicznego w rejonie miejscowości [...]; 2. zgodnie z postanowieniami pkt 2 lit. b ww. decyzji lokalizacyjnej, w pasie ograniczeń budownictwa wysokościowego i przemysłowego (obszar wymagający ograniczeń w inwestowaniu), nie zezwala się na budowę obiektów przekraczających wysokość zaznaczoną na mapie, stanowiącą załącznik do tej decyzji; 3. teren działki nr [...] zlokalizowany jest w odległości ok. 1.550 m od obiektu radiolokacyjnego, rzędna terenu przedmiotowej działki wynosi maksymalnie 16 m n.p.m.; 4. zgodnie z Protokołem Prac Komisji zatwierdzonym w dniu [...] września 2016 r. przez Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w sprawie ustanowienia strefy ochronnej terenu zamkniętego, od obiektu technicznego, zlokalizowanego w kompleksie wojskowym nr [...] [...], korygującym wielkość strefy z ww. decyzji lokalizacyjnej, dopuszczalna wysokość zabudowy dla omawianej działki nie może przekroczyć 63 m n.p.m., na podstawie powyższego protokołu został sporządzony wniosek nr [...] z dnia [...] września 2016 r., zatwierdzony przez WSzW w [...], który przesłano do Urzędu Miejskiego w [...]w celu wprowadzenia ww. strefy ochronnej do dokumentów planistycznych Miasta [...]. Szef WSzW w [...]złożył wnioski o wprowadzenie do projektu przedmiotowego MPZP ograniczeń budownictwa wysokościowego i przemysłowego występujących w strefie ochronnej kompleksu wojskowego nr [...] [...], jak również ograniczeń w zakresie budowy linii napowietrznych, przekaźników telefonii komórkowych oraz emiterów energii elektrycznej. Dnia 14 lipca 2017 r., Burmistrz Miasta [...], na podstawie art. 17 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.; zwanej dalej "upzp"), zwrócił się do Szefa WSzW w [...]o uzgodnienie projektu przedmiotowego MPZP. Szef WSzW w [...]zwrócił się o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie do Dyrektora Biura Infrastruktury Specjalnej, zgodnie z decyzją nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2015 r. w sprawie [...] (Dz. Urz. [...] poz. [...]). W piśmie z dnia [...] sierpnia 2017 r. Dyrektor Biura Infrastruktury Specjalnej, przedstawiając stanowisko resortu obrony narodowej, zaopiniował negatywnie projekt przedmiotowego MPZP, gdyż w jego § 12 dotyczącym sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów, należy wprowadzić zapisy: 1) o obowiązującej decyzji lokalizacyjnej Komisji Planowania przy Radzie Ministrów nr [...]z dnia [...] maja 1976 r. w sprawie ustalenia strefy ochronnej dla obiektu technicznego w rejonie miejscowości [...] oraz dotyczące ograniczeń budownictwa wysokościowego i przemysłowego występujących w strefie ochronnej kompleksu wojskowego nr [...][...]; 2) dotyczące ograniczeń w zakresie budowy linii napowietrznych, przekaźników telefonii komórkowej i emiterów energii elektrycznej. Powyższe stanowisko Dyrektora Biura Infrastruktury Specjalnej oraz wskazane wyżej wnioski Szefa WSzW w [...] stanowiły podstawę postanowienia Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z dnia [...]sierpnia 2017 r., nr [...], uznającego za nieuzgodniony projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w mieście [...]. Burmistrz Miasta [...] wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Szefa WSzW w [...], zaskarżając je w całości i wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uznanie za uzgodniony projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w mieście [...], względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zażalenie zarzuciło zaskarżonemu postanowieniu, między innymi: 1) błędne uznanie, iż uzgodnienie planu może być warunkowane uwzględnieniem zapisów decyzji lokalizacyjnej Komisji Planowania przy Radzie Ministrów nr [...]z dnia [...]maja 1976 r.; 2) niezasadne przyjęcie, że decyzja lokalizacyjna Komisji Planowania przy Radzie Ministrów nr [...]z dnia [...]maja 1976 r. rodzi jakiekolwiek skutki prawne, w tym w szczególności mogące wywołać konieczność ingerencji w obowiązujące akty planistyczne. Szef Sztabu Generalnego [...] nie zgodził się ze skarżącym, że stanowisko wyrażone przez Szefa WSzW w [...]w postanowieniu z dnia [...]sierpnia 2017 r., nr [...], jest całkowicie nieuzasadnione i nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Organ ten podniósł, że w procesie przyjęcia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w mieście [...], organy wojskowe i Burmistrz Miasta [...]obowiązane są przestrzegać postanowień decyzji lokalizacyjnej Komisji Planowania przy Radzie Ministrów nr [...]z dnia [...]maja 1976 r. w sprawie ustalenia strefy ochronnej dla obiektu technicznego w rejonie miejscowości [...] Przesądza to art. 15 ust. 1 upzp stanowiąc, że "wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem". Takie przepisy odrębne zawierają przywołane decyzje lokalizacyjne Komisji Planowania przy Radzie Ministrów, które nadal obowiązują. Orzecznictwo sądowo-administracyjne dotyczące obowiązywania i wywoływania skutków prawnych przez decyzje lokalizacyjne Komisji Planowania przy Radzie Ministrów, wydane w oparciu o uchwałę Rady Ministrów z dnia [...] maja 1971 r., nr [...], w sprawie lokalizacji inwestycji ([...] Nr [...], poz. [...]), nie jest jednolite. W jednym z orzeczeń sąd stwierdził, że decyzja taka nie została wymieniona w treści art. 87 ust. 1 Konstytucji wśród źródeł powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej, brak jest również podstaw do uznania jej za akt ograniczający prawo własności w rozumieniu art. 64 ust. 3 Konstytucji. W innym zaś inaczej stwierdził, że decyzja lokalizacyjna może być źródłem ograniczeń prawa własności, o których mowa w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, albowiem decyzja ustalająca tereny zamknięte i ich strefy ochronne oraz ograniczenia w nich obowiązujące ma swoje umocowanie w źródłach powszechnie obowiązującego prawa, tj. we wskazanych wyżej regulacjach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, jeżeli nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Także w analogicznej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 569/17 oddalił skargę Wójta Gminy [...]na postanowienie Szefa Sztabu Generalnego [...] z dnia [...]sierpnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W świetle powyższego, zdaniem organu, nie jest miarodajny argument skarżącego, iż brak jest podstaw do uznania, że decyzja lokalizacyjna Komisji Planowania przy Radzie Ministrów nr [...]z dnia [...]maja 1976 r. rodzi jakiekolwiek skutki prawne, w tym w szczególności mogące wywołać konieczność ingerencji w obowiązujące akty planistyczne Nie jest również miarodajny argument, iż Minister Infrastruktury i Budownictwa, postanowieniem z dnia [...]kwietna 2017 r., nr [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia w trybie art. 161 § 1 kpa decyzji lokalizacyjnej nr [...]Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia [...]maja 1976 r., wskazując w uzasadnieniu, iż decyzja ta nie nosi znamion decyzji administracyjnej, w rozumieniu art. 104 w związku z art. 1 pkt 1 kpa. Powyższe postanowienie nie uznaje bowiem przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej za decyzję administracyjną. Uwzględniając powyższe okoliczności Szef Sztabu Generalnego [...] postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...]. W skardze na postanowienie Szefa Sztabu Generalnego [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Burmistrz [...]zaskarżył je w całości, zarzucając mu w szczególności: - naruszenie art. 87 Konstytucji RP przez uznanie, że skarżącego wiążą zapisy decyzji lokalizacyjnej Komisji Planowania przy Radzie Ministrów nr [...]z dnia [...]maja 1976r., ustanawiającej ograniczenia w zagospodarowaniu i wykorzystaniu terenów wokół kompleksu wojskowego nr [...][...]dla obiektu technicznego w kompleksie wojskowym [...], która to nie posiada mocy powszechnie obowiązującej; - naruszenie art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez uznanie że ww. decyzja lokalizacyjna może być źródłem ograniczeń prawa własności nieruchomości; - naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że zakres aktualnych potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa konieczny do uwzględnienia w planie miejscowym wyznaczony jest ustaleniami decyzji lokalizacyjnej Komisji Planowania przy Radzie Ministrów nr [...]z dnia [...]maja 1976 r. dla obiektu technicznego w kompleksie wojskowym nr [...][...]; - naruszenie art. 6 ust.2 pkt 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, że wniosek skarżącego powinien być oceniany także w zakresie decyzji lokalizacyjnej Komisji Planowania przy Radzie Ministrów nr [...] z dnia [...] maja 1976r., ustanawiających ograniczenia w zagospodarowaniu i wykorzystaniu terenów wokół kompleksów wojskowych dla obiektu technicznego w kompleksie wojskowym nr [...][...]; - naruszenie art. 6 kpa przez złamanie zasad legalizmu przez uznanie mocy wiążącej decyzji lokalizacyjnej bez wskazania normy prawa materialnego. - art. 107 § 3, art. 124 § 2 w związku z art. 126 kpa poprzez brak w zaskarżonym postanowieniu uzasadnienia prawnego i faktycznego uzasadniającego zasadnie i logicznie fakt uznania mocy obowiązującej ww. decyzji lokalizacyjnej i mogących rzutować na akty planistyczne. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i o zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Szef Sztabu Generalnego [...], reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł oddalenie w całości skargi z powodu braku podstaw materialno-prawnych do jej uwzględnienia, o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu administracji publicznej kosztów procesowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "ppsa"), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 ppsa, rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 119 pkt 3 ppsa, sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do kwestii skutków decyzji lokalizacyjnej Komisji Planowania przy Radzie Ministrów nr [...] z dnia [...] maja 1976r., ustanawiających ograniczenia w zagospodarowaniu i wykorzystaniu terenów wokół kompleksów wojskowych dla obiektu technicznego w kompleksie wojskowym nr [...] [...]. Co do zasady słusznie skarżący stwierdza, że potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa muszą wynikać z aktualnie obowiązujących przepisów prawa oraz uwarunkowań i opracowań, które znajdują poparcie w dokumentacji o aktualnej formie prawnej, w której potrzeby zostały zdefiniowane, jednak w okolicznościach niniejszej sprawy stanowisko skarżącego opiera się na mylnym rozumieniu relacji potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa do przepisów normujących uwzględnianie tych potrzeb w procesie opracowywania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący oczekuje, że potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 8 upzp muszą bezpośrednio wynikać z przepisu prawa powszechnie obowiązującego. W przypadku obronności i bezpieczeństwa państwa jest to niemożliwe. Przepisy takie musiałyby wyraźnie definiować ograniczenia w stosunku do każdego obiektu zamkniętego, które to ograniczenia są zmienne w czasie, co jest kwestią oczywistą, np. na potrzeby poszczególnych przedsięwzięć następuje dyslokacja jednostek wojskowych, obejmująca m.in. zmianę terenów zamkniętych oraz zmiana samego charakteru konkretnych terenów zamkniętych (co wymusza zmianę stref ochronnych i wynikających z nich ograniczeń). Nie można oczekiwać, że prawodawca w sposób powszechnie obowiązujący ustali merytoryczne aspekty funkcjonowania obiektów wojskowych (stref ochronnych), dla wszystkich jednostek wojskowych występujących w Siłach Zbrojnych RP. Jest to niemożliwe, dlatego też w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wpisano procedurę uzgadniania projektu miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego z właściwymi organami, których zadaniem jest wskazać konkretne wymogi dotyczące danego projektu planu, wynikające z charakteru obiektu wojskowego i jego umiejscowienia. Uzgodnienie przez właściwy organ wojskowy ma zagwarantować, że plan taki będzie zawierał aktualne uwarunkowania w przedmiotowej kwestii. Proces generowania wymogów wynikających z potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa jest procesem ciągłym. Każdorazowo organy wojskowe zobowiązane są przeprowadzać analizę (z wykorzystaniem stanowisk innych organów wojskowych zaangażowanych w przedmiotowe kwestie), a nie automatycznie zgłaszać zastrzeżenia do projektu planu w oparciu o sztywne ustalenia wynikające literalnie z aktów prawa powszechnie obowiązującego. Z tych też względów możliwe jest, a często nawet konieczne - bieżące ustalanie stanu faktycznego w kontekście obronności i bezpieczeństwa państwa i odejście przez uprawniony organ wojskowy od ustaleń sztywno ujętych w decyzji lokalizacyjnej, np. w zakresie terenów, które zostały zbyte przez resort obrony narodowej. Działanie to jest potwierdzeniem realizacji swoich ustawowych uprawnień przez właściwe organy wojskowe oraz dowodem na brak automatyzmu działania. Nie jest bowiem tak, że potrzeby w zakresie obronności i bezpieczeństwa państwa są stałe i nie ulegają zmianie. Organy uzgadniające projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zobowiązane są przed dokonaniem uzgodnienia zaktualizować stan wiedzy w przedmiotowym zakresie i przedstawić aktualne wymogi, będące odwzorowaniem potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa. Zgodnie z art. 15 ust. 1 upzp, projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego musi być wykonany zgodnie z odrębnymi przepisami. Uszło uwadze skarżącego, że decyzja lokalizacyjna nie jest jedynym przepisem, jaki musi być w przedmiotowym procesie uwzględniony. W istocie decyzja ta jest elementem wykonawczym przepisów prawa powszechnie obowiązującego, tj. w szczególności art. 1 ust. 2 pkt 8 upzp. Decyzja lokalizacyjna może być źródłem ograniczeń prawa własności, o których mowa w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, albowiem decyzja lokalizacyjna, ustalająca tereny zamknięte i ich strefy ochronne oraz ograniczenia w nich obowiązujące, ma swoje umocowanie w źródłach powszechnie obowiązującego prawa, tj. w powołanej wyżej ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w ustawie prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm.). Z kolei decyzja lokalizacyjna Komisji Planowania przy Radzie Ministrów nr [...] z dnia [...] maja 1976 r. nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, zaś zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 8 upzp, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa (które są determinowane m.in. decyzją lokalizacyjną). Przepisem umożliwiającym tworzenie stref ochronnych jest m.in. art. 4 ust. 3 upzp, zgodnie z którym w odniesieniu do terenów zamkniętych, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się granice tych terenów oraz granice ich stref ochronnych. W strefach ochronnych ustala się ograniczenia w zagospodarowaniu i korzystaniu z terenów, w tym zakaz zabudowy. To właśnie ten przepis jest podstawą prawną do usankcjonowania strefy ochronnej w sposób powszechnie obowiązujący jako akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 upzp), który z kolei z mocy art. 1 ust. 2 pkt 8 upzp zobowiązany jest uwzględniać m.in. potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa. Właśnie w oparciu o te przepisy, skarżący zobowiązany był uzgodnić (a nie jedynie otrzymać opinię) projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m.in. z Szefem Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego (art. 17 pkt 6 lit. b upzp), który zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1430 ze zm.) jest właściwy w przedmiotowych sprawach jako terenowy organ wykonawczy Ministra Obrony Narodowej w sprawach operacyjno-obronnych i rządowej administracji niezespolonej, wykonując w tym zakresie m.in. zadania związane z udziałem w planowaniu przestrzennego zagospodarowania ze względu na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa (art. 14 ust. 3 pkt 8 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz § 4 pkt 12 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie wojewódzkich sztabów wojskowych i wojskowych komend uzupełnień, Dz. U. poz. 626). Jest zatem oczywiste, że w procesie opracowywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla organu tworzącego wiążące jest uzgodnienie (lub jego brak) w zakresie potrzeb obronności, dokonywane przez szefów wojewódzkich sztabów wojskowych. Potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa muszą być uwzględnione w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, na co wyraźnie wskazuje art. 15 ust. 3 pkt 7 upzp. Natomiast sposób realizacji przedmiotowego wymogu musi być przedstawiony w uzasadnieniu (art. 15 ust. 1 pkt 1 upzp). Z tych właśnie względów istnieje obowiązek uzgodnienia projektu takiego planu z właściwym organem wojskowym, który ostatecznie artykułuje wymogi wynikające z potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa. W kontekście roli i znaczenia właściwego organu wojskowego istotny jest zapis art. 17 pkt 9 upzp, z którego wynika, że organ konstruujący plan zobowiązany jest wprowadzić w nim zmiany wynikające z dokonanych uzgodnień. Uwzględniając fakt, że w danej sprawie chodzi o potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa, to obowiązkowe dokonanie zmian wynikających z uzgodnienia dokonywanego przez właściwe organy wojskowe jest oczywiste w kontekście art. 5 Konstytucji RP, stanowiącego, że Rzeczpospolita Polska strzeże niepodległości i nienaruszalności swojego terytorium, zapewnia wolności i prawa człowieka i obywatela oraz bezpieczeństwo obywateli, strzeże dziedzictwa narodowego oraz zapewnia ochronę środowiska, kierując się zasadą zrównoważonego rozwoju. Zwrócić należy uwagę, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 upzp). W tym też planie mają zostać inkorporowane potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa, czemu służą przepisy art. 1 ust. 2 pkt 8 oraz art. 17 pkt 6 lit. b tiret czwarte i pkt 9 upzp. Zgodnie z art. 14 ust. 8 upzp to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, zaś decyzja lokalizacyjna nie musi nim być, a jej postanowienia mają zostać uwzględnione w planie. Zdaniem Sądu, powoływana w sprawie decyzja lokalizacyjna nie może być pominięta w procesie uzgadniania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tylko z tego względu, że nie została wymieniona w konstytucyjnym katalogu źródeł prawa. Nie chodzi też o to, że decyzja ta musiałaby posiadać status aktu prawa powszechnie obowiązującego, aby wywołać skutek prawny w postaci definiowania potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa na potrzeby konstruowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. To skutki wywoływane tą decyzją lokalizacyjną mają wpływ na ostateczny kształt potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa i muszą być uwzględniane w stanowisku właściwego organu wojskowego, a następnie muszą być uwzględnione w planie. Tym samym, plan taki, jako akt prawa miejscowego (a więc akt prawa obowiązującego na terenie, który objęty jest jego zakresem) ustanawia skuteczne prawnie ograniczenia będące odwzorowaniem potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa (kształtowane również m.in. przez decyzję lokalizacyjną). Z tych też względów decyzja lokalizacyjna ma moc prawną obowiązywania w takim aspekcie jej wykorzystania. Inna interpretacja oznaczałaby, że praktycznie wszystkie jednostki [...] musiałyby przestać funkcjonować w lokalizacjach dla nich przeznaczonych. Z przyczyn oczywistych zupełnie zbędny jest wywód dotyczący kwalifikowania decyzji lokalizacyjnej jako aktu administracyjnego wydawanego w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc jako decyzji administracyjnej. Tak samo bez jakiegokolwiek znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy pozostaje pismo Wojewody [...]Nr [...]z dnia 13.04.2017 r., z którego skarżący wywodzi błędny wniosek, że decyzja lokalizacyjna jest programem o jakim mowa w art. 48 upzp. Jest też oczywiste, że strefa ochronna kompleksu wojskowego nr [...] nie jest inwestycją celu publicznego. Należy też zauważyć, że brak wprowadzenia do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zmian wynikających z dokonanych uzgodnień (na podstawie art. 17 pkt 9 upzp), niweczyłby skutek jaki prawodawca miał zamiar osiągnąć wprowadzeniem regulacji z art. 1 ust. 2 pkt 8 upzp. Wskutek wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych orzeczeń doszłoby do sytuacji, w której taki plan zostanie uchwalony bez uwzględnienia potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa. Sformułowanie użyte we wstępie do art. 1 ust. 2 upzp ("uwzględnia się") nie pozostawia wątpliwości co do tego, że organ sporządzający projekt planu zobowiązany jest uwzględnić stanowisko organu właściwego w sprawie zdefiniowania potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa, a nie jedynie "rozważyć" ewentualność wprowadzenia do jego projektu wniosków z niego wynikających. Potwierdza to literalne brzmienie art. 17 pkt 9 upzp, zawierające sformułowanie "wprowadza zmiany", które jest dla organu wiążące. Organ sporządzający plan nie prowadzi tutaj żadnego postępowania w kontekście stanowiska resortu obrony narodowej, tylko ma obowiązek je uwzględnić. Sformułowania użyte w ustawie nie zezwalają jedynie na analizowanie lub rozpatrywanie bez obowiązku uwzględnienia. Konstrukcja art. 17 pkt 9 upzp jest dość oczywista jeżeli spojrzy się na cele przyświecające właśnie skarżącemu w relacji do wymogów ujętych w art. 1 ust. 2 upzp. Wskazując na naruszenie przez organy administracji publicznej art. 6 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 6 ust. 1 upzp skarżący podnosi, że nie może należycie rozporządzać przedmiotowym gruntem wskutek ograniczeń wynikających z potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa. Tym samym usiłuje pominąć wymogi obronności i bezpieczeństwa państwa, czego beneficjentem jest całe Państwo i wszyscy jego obywatele. Z tych chociażby względów stanowisko skarżącego nie zasługiwało na uwzględnienie. Jest to oczywiste jeżeli uwzględni się fakt, że potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa stoją wyżej w hierarchii potrzeb ogółu obywateli, niż potrzeby gminy. Przepis art. 1 ust. 2 w związku z art. 17 ust. 9 upzp nakazuje właśnie uwzględnić okoliczności ważne dla całego Państwa, a nie jedynie określonej grupy obywateli zamieszkujących daną jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego. Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że zarzut naruszenia art. 6 kpa jest całkowicie niezasadny. Wydając zaskarżone postanowienie organ działał na podstawie powyższych przepisów prawa powszechnie obowiązującego, co nie może budzić wątpliwości. Chybione są zarzuty naruszenia art. 107 § 3, art. 124 § 2 w związku z art. 126 kpa. Zaskarżone postanowienie spełnia wymogi formalnymi wynikające z tych przepisów. Organ II instancji, nie dostrzegając zasadności uchylenia bądź zmiany postanowienia organu I instancji, zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia treści adekwatne do zarzutów zażalenia skarżącego z dnia [...] sierpnia 2017 r., w szczególności zobowiązany był wyartykułować swoją decyzję co do niezasadności zażalenia oraz odnieść się do zażalenia, a więc uzasadnić swoje stanowisko w relacji do jego zarzutów, które sprowadzały się do zakwestionowania mocy obowiązywania decyzji lokalizacyjnej. Podsumowując, Sąd uznał skargę za niezasadną, jako opartą jedynie na próbie zakwestionowania mocy wiążącej decyzji lokalizacyjnej, tym bardziej, że organ I instancji należycie ocenił (prowadząc stosowne pisemne konsultacje) konieczność zgłoszenia do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymogów wynikających z realnych potrzeb obronności i bezpieczeństwa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ppsa, skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł w sentencji. Z uwagi na treść art. 199 i nast. ppsa, nie mógł zostać uwzględniony wniosek organu o zasądzenie kosztów postępowania.