I SA/Ol 813/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. S. od zarządzenia Starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie z dnia 17 stycznia 2018r. sygn. akt I SA/Ol 813/17 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania podatkowego postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Zaskarżonym zarządzeniem Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie z dnia 17 stycznia 2018r. pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego R. S. o przyznanie prawa pomocy. Powodem wydania zarządzenia było niewypełnienie rubryk formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, pomimo wezwania referendarza sądowego z dnia 15 grudnia 2017r. skierowanego do doradcy podatkowego R.J., pełnomocnika skarżącego. W sprzeciwie od powyższego zarządzenia skarżący, reprezentowany przez wskazanego wyżej pełnomocnika, zarzucił naruszenie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezzasadnym pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy mimo, że skarżący nie został prawidłowo wezwany do wypełnienia formularza PPF, jak też naruszenie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezzasadnej odmowie przyznania stronie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Referendarz sądowy zasadnie wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku, w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, poprzez wypełnienie złożonego formularza wniosku, stosownie do pouczenia zawartego na stronie 4 formularza. Do wezwania dołączono kserokopię formularza PPF. Uzupełnienie wniosku polegało na wypełnieniu wszystkich rubryk formularza. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania zgodnie z art. 257 p.p.s.a.. Zgodnie z tym przepisem wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Sąd stwierdza, że wezwanie referendarza z dnia 15 grudnia 2017r. zostało prawidłowo skierowane do pełnomocnika strony, będącego doradcą podatkowym, zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem (karta nr 5 akt sądowych). Powyższe potwierdził skarżący poprzez wypełnienie w rubryce 2.2. złożonego formularza PPF (adres do korespondencji), danych osobowych i adresowych pełnomocnika (k. 12 akt sądowych). Sąd wyjaśnia, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jest rozpatrywany przede wszystkim na podstawie udostępnionych przez stronę skarżącą informacji i przez nią udokumentowanych. Dlatego ubiegający się o przyznanie prawa pomocy winien rzetelnie przedstawić swoją sytuację już we wniosku i wypełnić formularz w taki sposób, aby nie było wątpliwości co do sytuacji majątkowej i życiowej wnioskodawcy. Każdą niezacieniowaną rubrykę formularza należy wypełnić albo przekreślić, a po wpisaniu wolne miejsce przekreślić w sposób uniemożliwiający dopisywanie, zgodnie z powołanym w zarządzeniu referendarza pouczeniem zawartego m.in. w pkt 4 na stronie 4 formularza. Natomiast skarżący zignorował omawiane pouczenie i nie uzupełnił braku formalnego na wezwanie referendarza. Uniemożliwił merytoryczne rozpoznanie wniosku, gdyż pozostawił puste pozycje od nr 5 do 11. Brakuje uzasadnienia wniosku (poz. 5), oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach (poz. 6 - 7), o stanie majątkowym osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, jak też dodatkowych danych o stanie majątkowym, dochodach, zobowiązaniach i stałych wydatkach (poz. 8 - 11). Są to kluczowe informacje bez których nie ma możliwości zbadania sytuacji majątkowej i życiowej wnioskodawcy oraz pozostających z nim domowników. Na tle powyższego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut sprzeciwu dotyczący naruszenia przez referendarza art. 257 p.p.s.a.. Natomiast podnoszenie zarzutu naruszenia art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie jest trafne, gdyż referendarz nie odmówił zwolnienia od kosztów sądowych, nie badał sytuacji majątkowej i życiowej wnioskodawcy, ale pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 260 § 1, 2 i 3 p.p.s.a., orzeczono jak sentencji postanowienia.