II SA/Rz 1337/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2018 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych -skargę oddala- Przedmiotem skargi E.K. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od zamiaru wykonania robót budowlanych. Na podstawie akt administracyjnych sprawy Sąd ustalił, ze wnioskiem z dnia 24 kwietnia 2016 r. E.K., na podstawie art. 30 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej "P.b.") zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na "zamurowaniu 10 (dziesięciu) okien w zewnętrznych ścianach wolno stojącego budynku I - piętrowego, zgodnie z rys. 1 i rys. 2, załączonymi do wniosku", usytuowanego na działce nr 755 obręb M., określając termin ich rozpoczęcia na dzień 16 maja 2017 r. Do zgłoszenia dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 24 kwietnia 2017 r. W wyniku rozpoznania wniosku Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], wniósł sprzeciw do zgłoszenia wykonania wskazanych robót budowlanych wskazując, że wymieniony zakres robót nie mieści się w definicji remontu ani nie kwalifikuje się jako prace o charakterze konserwacyjnym. Roboty te należy uznać za przebudowę obiektu w zakresie ścian zewnętrznych (przegród zewnętrznych) podlegającą obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę. E.K. nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem w odwołaniu podniósł, iż zgłoszenie dotyczyło zamurowania 10 z 45 okien, które ze względu na zużycie techniczne nie mogą podlegać dalszej eksploatacji. Po dokonaniu oceny przydatności okien ze względów funkcjonalnych i użytkowych, część okien została wymieniona na nowe, natomiast te, które były zbędne zostały zlikwidowane a otwory okienne zamurowane. Zamurowanie zbędnych okien nie zmniejsza i nie zwiększa, a także nie osłabia ścian (przegród) zewnętrznych. Nie wpływa negatywnie na wygląd zewnętrzny budynku, natomiast stwarza korzystne warunki do poprawy warunków dotyczących zużycia energii w celu jego eksploatacji. W ocenie wnoszącego odwołanie zakres zgłoszonych robót nie wymaga pozwolenia na budowę. Odwołujący spełniając wymóg art. 30 ust. 5 P.b., zgłoszenia robót dokonał przed wskazanym terminem ich rozpoczęcia, tzn. w dniu 16 maja 2017 r. Po upływie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, wobec braku otrzymania sprzeciwu przystąpił do wymienionych w nim robót budowlanych. Decyzję z dnia [...] maja 2017 r. otrzymał w dniu 25 maja 2017 r. po otrzymaniu drugiego awiza, przy czym o pierwszym nie powziął wiadomości pomimo codziennej kontroli i sprawdzania skrzynki pocztowej. Działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 30 ust. 6 pkt 1, art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i 3 P.b.. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2017 r. Podzielając stanowisko organu I instancji Wojewoda [...] podkreślił, że sprawa wymagała przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego odnośnie formalnej funkcji spornego obiektu mającej zasadnicze znaczenie z uwagi na ustalenie i przyjęcie właściwej kwalifikacji zgłoszonych robót. Wobec powyższego organ odwoławczy w oparciu o art. 136 k.p.a. wystąpił do Starosty [...] o uzupełnienie materiału dowodowego. Przy piśmie z dnia 1 września 2017 r., organ pierwszej instancji przesłał do organu odwoławczego: wypis z rejestru gruntów, wypis z kartoteki budynków, wyrys z mapy ewidencyjnej, kopię z mapy zasadniczej, kopię zaświadczenia Wójta Gminy [...] z [...] lutego 2016 r. (dostarczoną przez E.K.) dotyczące zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego niemieszkalnego po byłym banku na mieszkalny, usytuowanego na działce nr 755 położonej w M., wypis z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. (opublikowaną w Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] poz. [...] z 1 lipca 1998 r.), wydany przez wyżej wymieniony organ samorządowy. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż zgłoszone roboty budowlane obejmują budynek użytkowy, o funkcji usługowej po byłym banku (treść Księgi Wieczystej Nr [...] oraz wypis z Kartoteki Budynków - KB.7, wydany przez Starostę [...] w dniu [...] sierpnia 2017 r., znak: [...]). Fakt ten znajduje odzwierciedlenie i potwierdzenie w kolejnym piśmie organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2017 r., w którym stwierdza on, iż w wyniku rozpoznania zgłoszenia przez wyżej wymienionego, wniesiony został sprzeciw w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania budynku po byłym banku na budynek mieszkalny, usytuowanego na działce nr ewidencyjny 755 położonej w M., decyzją z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], utrzymaną w mocy decyzją ostateczną Wojewody [....] [...] czerwca 20126 r., znak: [...], pozostającą w obrocie prawnym. Uwzględnić należało, że art. 29 P.b. określa listę wyjątków, zarówno w zakresie budowy określonych obiektów (ust. 1), jak i w zakresie wykonywania określonych robót budowlanych (ust. 2), które nie wymagają zgodnie z decyzją ustawodawcy uzyskania pozwolenia na budowę. Ponieważ wymieniony przepis określa wyjątki od ogólnej zasady prawa budowlanego, wynikającej z art. 28 P.b., polegającej na obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jeszcze przed rozpoczęciem prac budowlanych, nie może w żadnym przypadku być interpretowany rozszerzająco. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1b P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie przegród zewnętrznych oraz elementów konstrukcyjnych budynków mieszkalnych jednorodzinnych, o ile nie prowadzi ona do zwiększenia dotychczasowego obszaru oddziaływania tych budynków. Natomiast w myśl art. 29 ust. 2 pkt 1 aa P.b. pozwolenia ; na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie budynków innych, niż budynki, o których mowa w ust. 1, z wyłączeniem ich przegród zewnętrznych oraz elementów konstrukcyjnych, a także z wyłączeniem budynków, których projekty budowlane wymagają uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej. Zasadnym pozostaje przyjęcie, iż zgłoszenie wnioskowanych robót budowlanych polegających na zamurowaniu otworów okiennych nie dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zatem nie podlega regulacjom określonym art. 29 ust. 2 pkt 1 b P.b. Za słuszną wypada przyjąć kwalifikację zgłoszonych robót jako przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a P.b. istniejącego obiektu o funkcji niemieszkalnej. Zgodnie z tym przepisem, przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, zgodnie z którym zarówno wykonanie otworu okiennego w ścianie budynku jak i likwidacja poprzez zamurowanie takiego otworu kwalifikowane są jako przebudowa obiektu budowlanego, albowiem następstwem tych robót jest zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego (wielkości fizyczne, np. przepuszczalność, ogniotrwałość etc.). W świetle powyższego organ odwoławczy potwierdził poprawność dokonanych ustaleń, pomimo zauważonych uchybień formalnych co do merytorycznej zawartości uzasadnienia, które zostały uzupełnione i sprostowane na etapie postępowania odwoławczego. Starosta [...] posiadając umocowanie prawne w art. 30 ust. 6 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 1aa P.b. zobligowany był do wniesienia sprzeciwu mimo, że w sposób nieuprawniony przywołał w kwestionowanym rozstrzygnięciu art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b., który w okolicznościach sprawy nie miał on zastosowania. W ocenie organu odwoławczego wskazanie tego przepisu nie może mieć negatywnego wpływu na podjęte rozstrzygnięcia w toku instancji. W podniesionej w odwołaniu kwestii naruszenia przez organ pierwszej instancji terminu do wniesienia skutecznego sprzeciwu odnośnie zgłoszenia objętego wnioskiem z dnia 24 kwietnia 2016 r., Starosta [...] wbrew twierdzeniu skarżącego nie uchybił regulacji ark 30 ust. 5 P.b., ponieważ decyzja o sprzeciwie została wniesiona w terminie dwudziestu jeden dni, zgodnie z regulacjami art. 30 ust. 6a tej ustawy i bez znaczenia jest fakt, iż skarżący decyzję tą otrzymał już po terminie wskazanym w zgłoszeniu. Termin 21-dniowy, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 w związku z art. 30 ust. 6a P.b. jest przez organ wnoszący sprzeciw zachowany, o ile w terminie 21 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu, sprzeciw wyrażony w formie decyzji, został nadany w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż zgłoszenie E.K. wpłynęło do Starostwa Powiatowego w [...] 25 kwietnia 2017 r. co potwierdza stosowna adnotacja wpływu (pieczęć z datownikiem). Decyzja z dnia [...] maja 2017 r., wnosząca sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania określonych zgłoszeniem robót budowlanych została nadana w placówce pocztowej 8 w P. 11 maja 2017 r. Istotnym więc dla inwestora pozostaje, że do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł skutecznego sprzeciwu w terminie określonym art. 30 ust. 5 P.b. (dwudziestu jeden dni od dnia doręczenia zgłoszenia), przy uwzględnieniu i zachowaniu wyżej wymienionych zasad doręczania korespondencji. Pominięcie tego świadczy o przedwczesnym podjęciu zgłoszonych robót budowlanych, w stosunku do których wniesiono sprzeciw. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie E.K. zaskarżył przywołaną na wstępie decyzję w całości zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7 k.p.a. polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do rzetelnego załatwienia sprawy, przez co błędnie ustalono, że budynek stanowiący własność skarżącego spełnia funkcję niemieszkalną, 2) art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niezebraniu i nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, co doprowadziło do nieprawidłowych ustaleń w zakresie funkcji, jaką spełnia budynek należący do skarżącego, 3) art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie wadliwej oceny materiału dowodowego, polegającego na przyjęciu przez organ, że budynek stanowiący własność skarżącego spełnia funkcję niemieszkalną, 4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która nie odpowiada prawu, podczas gdy organ odwoławczy, w związku z naruszeniem przez organ I instancji przepisów postępowania i niewyjaśnienia zakresu sprawy, mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, powinien zastosować art. 138 § 2 k.p.a. i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 5) art. 29 ust. 2 pkt 1 b P.b. poprzez jego niezastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Mając na uwadze postawione zarzuty wniósł o uchylenie w całości decyzji obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi administracji publicznej oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przypisanych, a także o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci pisma skarżącego do Urzędu Pocztowego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. i pisma Poczty Polskiej S.A. do skarżącego z dnia [...] czerwca 2017 r. W ocenie skarżącego Wojewoda [...] przyjął w sposób nieuzasadniony, że budynek stanowiący własność skarżącego spełnia funkcję niemieszkalną. Z treści wpisów w dziale I-O KW [...] wynika bowiem, że nieruchomość oznaczona, jako działka nr 755, stanowi grunty rolne zabudowane. Wpis, że działka ta zabudowana jest budynkiem bankowym, został natomiast wykreślony. Zważywszy na tę okoliczność koniecznym było przeprowadzenie dodatkowego i wnikliwego postępowania dowodowego w tym zakresie, czego Wojewoda [...] nie uczynił. Roboty budowlane polegające na zamurowaniu 10 okien w zewnętrznych ścianach wolnostojącego budynku skarżący wykonał w dniu [...] maja 2017 r. Decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2017 r. skarżący otrzymał w dniu 25 maja 2017 r. dopiero po otrzymaniu drugiego awiza. Pierwszego awiza skarżący nie otrzymał, na dowód czego przedkłada ona stosowną korespondencję z Pocztą Polską S.A. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację podaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie została oddalona, bowiem okazała się nieuzasadniona. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; zwana dalej w skrócie "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przedmiotem swej skargi strona uczyniła decyzję Wojewody o utrzymaniu w mocy decyzji starosty wyrażającej sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania przez robót budowlanych, polegających na zamurowaniu okien w zewnętrznych ścianach budynku o funkcji usługowej na działce nr 755 w miejscowości M. Należy wyjaśnić, iż wynikający z przepisów P.b. obowiązek zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych stanowi mniej sformalizowaną względem pozwolenia na budowę formę reglamentacji wolności budowlanej. Jednocześnie tą instytucję prawa budowlanego należy postrzegać jako wyjątek od zasady obligującej inwestora do uzyskania pozwolenia na budowę. Inwestor może skorzystać z prawa dokonania zgłoszenia wyłącznie względem określonych w obowiązujących przepisach rodzajów robót budowlanych. Jeżeli więc zamiary inwestora nie mieszczą się w ramach robót objętych obowiązkiem zgłoszenia, to należało będzie stosować się do art. 28 ust. 1 P.b., który uzależnia legalność wykonanych robót budowlanych od posiadania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej reguły wyrażają przepisy art. 29 – 31 P.b. Organy wydały zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b., który stanowi: Organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewoda wypełnił swe obowiązki organu odwoławczego bowiem dokładnie ustalił w wyniku uzupełnienia materiału dowodowego, iż planowane przez inwestora roboty budowlane polegające na zamurowaniu dziesięciu otworów okiennych mają zostać przeprowadzone w budynku o funkcji usługowej a nie mieszkalnej. Nie jest przez stronę kwestionowane, że w wyniku rozpoznania w odrębnym postępowaniu jej zgłoszenia został wniesiony przez organy sprzeciw do zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku pełniącym funkcje banku. Sprzeciw organu pierwszej instancji został utrzymany w mocy ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., [...]. Fakt zabudowy działki o nr 755 w M. budynkiem o funkcji niemieszkalnej potwierdza znajdujący się w aktach wypis z kartoteki budynków ewidencji gruntów i budynków. Także załączony przez skarżącego do zgłoszenia rysunek przedstawiający rzut parteru przedmiotowego budynku potwierdza przeznaczenie tego obiektu na usługi bankowe, nie zaś mieszkalne. Dlatego nieuprawniony jest zarzut skarżącego o naruszeniu przez organ przepisu art. 80 K.p.a., co miało polegać na dokonaniu wadliwej oceny materiału dowodowego. Należy podkreślić, iż Wojewoda nie oparł się w swych ustaleniach wyłączenie na treści księgi wieczystej. Organ wyprowadził swój wniosek w oparciu o szczegółową analizę całokształtu materiału dowodowego, zaś skarżący nie udowodnił innej niż usługowa funkcji swego obiektu. Wobec powyższego za prawidłowe należało ocenić oparcie wydanej decyzji na przepisie prawa materialnego jakim jest art. 29 ust. 2 pkt 1aa P.b. Na mocy tej regulacji ustawodawca wyłącza spod zakresu robót budowlanych zwolnionych od obowiązku posiadania pozwolenia na budowę roboty polegające na przebudowie przegród zewnętrznych oraz elementów konstrukcyjnych budynków o innych funkcjach niż funkcje mieszkalne. Jednocześnie przebudowa o jakiej mowa wyżej nie znajduje się w katalogu robót budowlanych, których przeprowadzenie wymaga od inwestora dokonania ich zgłoszenia właściwemu organowi. Z analizy art. 30 ust. 1 P.b. nie wynika bowiem, aby tego rodzaju działania mogły zostać legalnie rozpoczęte na skutek milczenia organu architektoniczno – budowlanego. Dokonana przez Organy kwalifikacja likwidacji okien w ścianach zewnętrznych budynku usługowego jest prawidłowa gdyż mieści się w zakresie znaczenia ustawowej definicji przebudowy. Przebudową jest wykonywanie wszelkich prac budowlanych powodujących zmianę parametrów użytkowych lub technicznych, dotyczącą elementów wypełniających lub konstrukcyjnych pod warunkiem, że zmiana taka nie dotyczy parametrów charakterystycznych, wymienionych w przepisie art. 3 pkt 7a P.b. Dlatego też likwidacja okien jako przebudowa ścian budynku usługowego wymaga w świetle obowiązujących regulacji uzyskania pozwolenia na budowę, nie zaś dokonania zgłoszenia jak sądził inwestor. W rezultacie, Organ miał pełne prawo do tego aby zastosować w niniejszej sprawie art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b., który obliguje do wniesienia sprzeciwu jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Zarzuty skargi w zakresie naruszenia przez Organy przepisu art. 30 ust. 5 P.b., tj. przepisu określającego termin na wniesienie sprzeciwu przez właściwy organ, są zupełnie bezzasadne. Otóż Wojewoda słusznie starał się wyjaśnić skarżącemu znacznie regulacji art. 30 ust. 6a P.b.. Na jej podstawie za dzień wniesienia sprzeciwu organ miał prawo uznać dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora wyznaczonego, nie zaś dzień doręczenia przesyłki zawierającej dokument decyzji administracyjnej inwestorowi. Przytoczony przepis usuwa jakiekolwiek wątpliwości co do daty wniesienia sprzeciwu - czy jest nią data podpisania decyzji, nadania przesyłki, czy też odebrania przesyłki przez inwestora. Przypomnieć należy, iż skarżący złożył swoje zgłoszenie w starostwie przemyskim w dniu 25 kwietnia 2017 r. Stąd 21 dniowy termin na wniesienie sprzeciwu upływał 16 maja 2017 r. Przesyłka zawierająca decyzję została nadana w dniu 11 maja 2017 r., co potwierdza system śledzenia przesyłek Poczty Polskiej. WSA może tylko powtórzyć za Wojewodą, że w takiej sytuacji kwestia odbioru decyzji przez jej adresata w dniu 25 maja 2017 r. nie miała ze względu na art. 30 ust. 6a P.b. żadnego znaczenia dla prawidłowości działań organu pierwszej instancji. Termin na wniesienie sprzeciwu został przez Starostę zachowany, zaś skarżący winien był powstrzymać się od rozpoczęcia planowanych robót. W myśl art. 30 ust. 5 P.b. do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. Konsekwencje administracyjne wykonania przebudowy obiektu z naruszeniem tej regulacji określa art. 50 – 51 P.b. Natomiast sankcje karne ustala art. 90 tej ustawy. Z uwagi na powyższe okoliczności, wydana w niniejszej sprawie decyzja jest prawidłowa pod względem materialnoprawnym jak i formalnym. Zarzuty skargi nie znalazły potwierdzenia w toku sądowej kontroli, zaś WSA działając z urzędu nie doszukał się takich wadliwości, które mogłyby zadecydować o skorzystaniu z kompetencji kasacyjnych z urzędu na podstawie art. 134 i 135 P.p.s.a. Z tych powodów należało skargę oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.