II OSK 1099/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak Protokolant asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. spółka z o.o. z siedzibą w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 922/15 w sprawie ze skargi K. R. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wydania z naruszeniem prawa decyzji udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 21 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/ Łd 922/15, po rozpoznaniu skargi K. R.(dalej jako skarżąca) na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] znak: [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] stwierdzającą wydanie z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] września 2014 r., udzielającej Przedsiębiorstwu I. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażem podziemnym, instalacji zewnętrznych, śmietnika, ukształtowania terenu i zieleni, układu komunikacji wewnętrznej i zjazdu publicznego z ul. Ł., na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. Ł. [...], na działkach o nr ewid. [...],[...] oraz [...] i fragmencie działki o nr ewid. [...] obręb [...] oraz odmawiającej uchylenia tej decyzji ze względu na to, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, uchylił zasakrżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] czerwca 2015 r.oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia [...] października 2014 r. skarżąca wystąpiła do Prezydenta Miasta Łodzi o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, wskazując na przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Organ ten postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., wznowił postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, a po jego przeprowadzeniu wydał wspomnianą na wstępie decyzję, od której to skarżąca wniosła odwołanie. W wyniku rozpoznania zarzutów odwołania Wojewoda Łódzki decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] czerwca 2015 r. Wojewoda uznał, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji spełnia wymagania określone w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zmianami), dotyczące sytuowania budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną tak jego części naziemnej jak i podziemnej, nasłonecznienia i zacienienia, bezpieczeństwa pożarowego oraz nie powoduje ograniczenia zabudowy na działce stanowiącej własność skarżącej. Organ odwoławczy uznał, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył wymagane opinie i uzgodnienia, a także wymagane przepisem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, legitymując tym samym swoje prawo do zabudowy działki, stanowiącej jego własność. Przedmiotowa inwestycja jest także zgodna z wydaną przez Prezydenta Miasta Łodzi, ostateczną decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2013r. Również załączony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, spełnia wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012r., poz. 462 ze zmianami) oraz zawiera niezbędne uzgodnienia wynikające z przepisów szczególnych. Nie było potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Zastosowania nie miały w tym przypadku przepisy prawa wodnego, prawa ochrony środowiska i inne przepisy szczególne dotyczące emisji pól magnetycznych czy realizacji obiektów związanych z paliwami. W zakresie braku dokumentacji geologiczno- inżynierskiej organ wskazał, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji zawiera sporządzoną przez geologa mgr C. F., dokumentację geotechniczną badań podłoża gruntowego w rejonie projektowanego budynku. Opracowanie to określa istniejącą budowę geologiczną i hydrologiczną terenu oraz warunki gruntowe i właściwości hydrologiczne podłoża. We wnioskach stwierdzono między innymi, iż warunki gruntowe są złożone i określono zalecenia do uwzględnienia przy projektowaniu obiektu. Stwierdzono, że w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji organ nie ma podstaw do kwestionowania stanowiska projektanta zawartego w opisie do projektu budowlanego, dotyczącego dostosowania posadowienia budynku do istniejących warunków gruntowych, gdyż nie jest uprawniony do sprawdzania prawidłowości rozwiązań konstrukcyjnych. W toku postępowania wyjaśniającego projektant budynku w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie będzie miała żadnego wpływu na budynek sąsiedni, a projekt konstrukcji przewiduje przed przystąpieniem do wykopów, zabezpieczenie przed oddziaływaniem na sąsiedni budynek poprzez wybudowanie "ścianki larsena", która stanowi zabezpieczenie przed jakimkolwiek naruszeniem gruntu, znajdującego się w sąsiedztwie istniejącego budynku. Projektant przedłożył sporządzoną przez geologów dokumentację geologiczno-inżynierską, która określa, na podstawie przeprowadzonych badań gruntu, charakterystykę warunków geologiczno-inżynierskich i hydrologicznych. Organ wskazał, że z opinii technicznej sporządzonej przez biegłego sądowego na przełomie kwietnia i maja 2015 r. wynika, iż na dzień oględzin nie stwierdzono żadnego negatywnego oddziaływania na budynek jednorodzinny skarżącej pod względem parametrów wytrzymałościowych gruntu pod fundamentem budynku istniejącego, jak i w zakresie oddziaływania parciem gruntu na ścianę budynku. Fundamenty, ściany, stropy, jak i pozostałe elementy konstrukcyjne budynku nie uległy uszkodzeniu. Nie stwierdzono spękań ścian nośnych, stropów, jak również "uskoków" gruntu. Odnosząc się do kwestii prowadzenia robót niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym organ zauważył, że kontrola wykonania przedmiotowej inwestycji, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Za rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym (który zawiera wymagane opinie i uzgodnienia) odpowiada natomiast projektant. W zakresie rozbieżności między obowiązującą decyzją o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji a decyzją o pozwoleniu na budowę Wojewoda stwierdził, iż projektowana inwestycja mimo zaprojektowania rozbudowy części zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej na działce o nr ewid. [...], nie powoduje zmiany zagospodarowania terenu, dlatego też nie ma podstaw do żądania decyzji o warunkach zabudowy dla odcinka tej instalacji. Organ nie dopatrzył się wskazywanych w odwołaniu wad uzasadnienia decyzji organu I instancji i uznał, że jest ono szczegółowe i odnosi się zarzutów podnoszonych podczas tego postępowania. Wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] września 2014r., nr [...], z została wydana z naruszeniem prawa o jakim mowa w art. 145 § pkt 4 K.p.a., jednakże nie jest możliwe jej uchylenie, bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W wyniku jej rozpoznania Sąd wyrokiem z dnia 21 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/ Łd 922/15, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw.z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: P.p.s.a.), uchylił zasakrżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] czerwca 2015 r. Sąd wyjaśnił, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane w trybie nadzwyczajnym w ramach wznowionego postępowania i wskazał jakie są granice rozpozania sprawy po wznowieniu postępowania zgodnie z art. 149 § 2 K.p.a. (postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia isytoty sprawy). Organy słusznie ustaliły, że skarżącej przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę zlokalizowaną na nieruchomości sąsiadującej z jej nieruchomością, zabudowaną budynkiem posadowionym w granicy z uwagi na art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.. Tym samym organ powinien dokonać w kolejnym etapie postępowania weryfikacji ostatecznej decyzji o popzwoleniu na budowę. Sąd mając na uwadze treść art. 151 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 146 § 2 K.p.a. wskazał na możliwe rozstrzygnięcia jakie mogą zapaść w postępowaniu wznowieniowym. Sąd uznał, że wniosek organów, iż w niniejszej sprawie z całą pewnością mogłaby zapaść jedynie decyzja tożsama z decyzją z [...] września 2014 roku, był co najmniej przedwczesny. Zdaniem Sądu organ nie zbadał w sposób wyczerpujący prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę do czego był zobowiązany rozstrzygając na nowo o istocie sprawy administracyjnej z uwagi na to, że skarżąca powinna była brać udział w tym postępowaniu. Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem organów, że jedynym naruszeniem prawa, do jakiego doszło przy procedowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę było pozbawienie skarżącej udziału w postępowaniu. Rozpoznając i rozstrzygajac sprawę co do istoty zgodnie z art. 149 § 2 K.p.a. organ powinien w pierwszej kolejności poddać weryfikacji projekt budowlany. Weryfikacja ta powinna być przeprowadzona pod kątem zgodności z art. 33-35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm., dalej jako ustawa Prawo budowlane). Wątpliwości Sądu budziły wnioski organu co do zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy, jak i co do kompletności projektu z uwagi na wymogi dotyczące opinii geologiczno inżynierskich. Sąd wskazał, że projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone wdecyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Bezspornie decyzja o pozwoleniu na budowę obejmuje działkę, na której zrealizowana ma zostać część sieci kanalizacyjnej na działce [...], która to działka nie została ujęta w decyzji o warunkach zabudowy, co nie jest sporne. Organom umknęło, że zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego, a więc konsekwentnie całe zamierzenie budowlane, a nie tylko jego poszczególne fragmenty, winne być objęte decyzją o warunkach zabudowy. Sąd zauważył, że organ nie uzasadnił, dlaczego przyjął iż budowa instalacji kanalizacji sanitarnej nie powoduje zmiany zagospodarowania terenu, a więc decyzja o warunkach zabudowy nie była potrzebna. Do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z decyzja o warunkach zabudowy obliguje organ treść art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Co prawda w uzasadnieniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wspomina się o możliwości odprowadzania ścieków z posesji przy ulicy Ł. [...] poprzez posesję przy ulicy W. [...] - działka nr [...], za zgodą jej właściciela, do studni rewizyjnej zlokalizowanej na terenie tej posesji, to jednak nie można z tego wywodzić, że działka nr [...] również została objęta decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Sąd wbrew twierdzeniom organów, wskazał, że budowa sieci kanalizacyjnej, pociąga za sobą zmianę zagospodarowania terenu. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2015r., poz. 199 ze zm., dalej: u.p.z.p.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę (art. 59 ust. 2 u.p.z.p.). Realizacja sieci kanalizacyjnej stanowi budowę, co wynika wprost z art. 29 ust. 1 pkt 19a Prawa budowlanego, a zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 i ust. 4b w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego dla takiej inwestycji decyzja o warunkach zabudowy jest wymagana. Gdyby przyjąć, że budowa sieci kanalizacyjnej nie wpływa na zmianę zagospodarowania terenu, to wówczas tego typu instalacja nie stanowiłaby elementu projektu zagospodarowania terenu. Stosownie natomiast do art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Na poparcie zaprezentowanego wyżej stanowiska Sąd przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 lipca 2008r., sygn. akt II SA/Kr 826/07, który stwierdził, że wykonanie przyłączy wodnokanalizacyjnych, gazowych oraz elektrycznych powoduje zmianę zagospodarowania terenu. Wydanie zatem pozwolenia na budowę na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie obejmującej wszystkich działek, na których inwestycja ma być realizowana, uznać należy za naruszenie prawa materialnego, bezspornie mające wpływ na wynik postępowania administracyjnego (orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd zaznaczył, że istotniejszy jest zarzut braku wymaganej dokumentacji geologiczno- inżynieryjnej. Oceniany projekt budowlany nie spełniał wymaganych przepisem art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, szczegółowo określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U., poz. 463 dalej jako rozporządzenie). Stosownie do § 3 ust. 1 powołanego aktu ustalenie geotechnicznych warunków posadawiania polega m.in. na zaliczeniu obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej. Geotechniczne warunki posadowienia przedstawia się w formie: 1) opinii geotechnicznej; 2) dokumentacji badań podłoża gruntowego; 3) projektu geotechnicznego (§ 3 ust. 3). Forma przedstawienia geotechnicznych warunków posadawiania oraz zakres niezbędnych badań powinny być uzależnione od zaliczenia obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej (§ 3 ust. 4). Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia kategorię geotechniczną ustala się w opinii geotechnicznej w zależności od stopnia skomplikowania warunków gruntowych oraz konstrukcji obiektu budowlanego (...) i możliwości znaczącego oddziaływania tego obiektu na środowisko. Warunki gruntowe dzielą się z kolei w zależności od stopnia ich skomplikowania na proste, złożone i skomplikowane. Kategorię geotechniczną całego obiektu budowlanego lub jego poszczególnych części określa projektant obiektu budowlanego na podstawie badań geotechnicznych gruntu, których zakres uzgadnia z wykonawcą specjalistycznych robót geotechnicznych (§ 4 ust. 4 rozporządzenia). Sąd wskazał także, że stosownie do § 7 ust. 1-3 rozporządzenia w przypadku obiektów budowlanych wszystkich kategorii geotechnicznych opracowuje się opinię geotechniczną; w przypadku obiektów budowlanych drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej opracowuje się dodatkowo dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny; zaś w przypadku obiektów budowlanych trzeciej kategorii geotechnicznej oraz w złożonych warunkach gruntowych drugiej kategorii wykonuje się dodatkowo dokumentację geologiczno-inżynierską, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981). Sąd podkreślił, iż z akt administracyjny wynika, że do projektu budowlanego załączono dokumentację geotechniczną badań podłoża gruntowego z marca 2014r., w której wskazano, że na terenie objętym inwestycją są złożone warunki gruntowe. Ponadto w samym projekcie budowlanym, w części obejmującej konstrukcję budynku wielorodzinnego, na stronie 13 (ostatni akapit), określono drugą kategorię geotechniczną obiektu budowlanego. To oznacza, że zgodnie z cytowanym już § 7 rozporządzenia w przedmiotowej sprawie projekt budowlany winien był obligatoryjnie zawierać dokumentację geotechniczną badań podłoża gruntowego, opinię geotechniczną, projekt geotechniczny i dokumentację geologiczno-inżynierską. Są to odrębne dokumenty, których zakres określony jest w § 8-10 rozporządzenia. Natomiast w aktach sprawy znajduje się jedynie dokumentacja geotechniczna badań podłoża gruntowego i dokumentacja geologiczno-inżynierska, z czego ten drugi dokument inwestor złożył dopiero w toku postępowania wznowieniowego, w maju 2015 r. Sąd uznał, że są to dokumenty, opinie, które winy poprzedzać sporządzenie projektu budowlanego, projekt winien uwzględniać opisane w nich uwarunkowania. Wykonanie badań i sporządzenie dokumentacji po wykonaniu projektu budowlanego i przystąpieniu do prac nie pozwala na prawidłową ocenę warunków geologicznych panujących na nieruchomości, ponieważ po rozpoczęciu wykopów uległy one zmianie. Zaznaczył, że konieczność sporządzenia tego rodzaju badań już na etapie przedkładania właściwemu organowi projektu budowlanego wynika jednoznacznie z art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Organ zupełnie pominął kwestię niezałączenia do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dokumentacji geologiczno-inżynierskiej. Skupił się wyłącznie na bezspornej kwestii sporządzenia badań geotechnicznych. Są one jednak jedynie podstawą, która warunkuje konieczność sporządzenia dokumentacji geologiczno- inżynierskiej. Organ odwoławczy w swojej decyzji poprzestał jedynie na przytoczeniu treści dokumentacji geotechnicznej, złożonej już po wznowieniu postępowania, nie konfrontując jej ustaleń z rozwiązaniami przyjętymi w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Wątpliwości Sądu budziły również wskazane przez skarżącą rozbieżności między dokumentacją geotechniczną (i złożoną w oparciu o dane z niej wynikające dokumentację geologiczno-inżynierską) w zakresie usytuowania projektowanego budynku w terenie i jego obrysu. Z mapy dokumentacyjnej badań podłoża gruntowego wynika, iż kształt projektowanego budynku jest inny od tego, który został przedstawiony w projekcie budowlanym. Organ winien był zatem ustalić, czy ww. rozbieżności mogły mieć wpływ na wnioski wynikające z dokumentacji geotechnicznej i geologiczno-inżynierskiej. Zdaniem Sądu podobnie przestawiała się sytuacja z projektem z budowlanym dotyczącym zjazdu z ulicy Ł.. Inny jest kształt budynku określony na mapie stanowiącej załącznik do projektu budowy zjazdu, wykonanego na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] kwietnia 2014r., nr [...] i objętej uzgodnieniem Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi w dniu [...] kwietnia 2014 r., od kształtu budynku określonego w projekcie budowlanym. W ocenie sądu organ winien był zatem sprawdzić, czy zmiana koncepcji inwestora co do lokalizacji budynku i jego kształtu, mogła mieć wpływ na zmianę lokalizacji zjazdu z drogi publicznej. W ocenie Sądu wskazane braki i rozbieżności w projekcie budowlanym świadczyły o tym, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie miały podstaw do zastosowania art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. Skoro bowiem projekt budowlany jest niezgodny z przepisami prawa materialnego, to nie można stwierdzić, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie nie powinno się sprowadzać wyłącznie do oceny, czy pominięcie skarżącej w postępowaniu miało wpływ na wynik sprawy, ale zgodnie ze wskazanym wyżej art. 149 § 2 K.p.a. organ winien był ponownie sprawdzić, czy zachodziły podstawy prawne do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, zwłaszcza w kontekście stawianych przez skarżącą zarzutów. Sąd stwierdził, że zaniechanie organu świadczy o naruszeniu przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 1 i art. 80 K.p.a., czego skutkiem było wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Za bezskuteczne Sąd uznał wszystkie zarzuty skarżącej co do sposobu realizacji spornej inwestycji, w tym i zarzuty co do odstępstw od tegoż projektu. Sąd podzielił stanowisko Wojewody, że postępowanie w powyższej kwestii nie należy do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej, lecz do organów nadzoru budowlanego. Na tym etapie - w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym decyzji o pozwoleniu na budowę – bezprzedmiotowy jest zarzut naruszenia art. 36a ust.1 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten reguluje bowiem obowiązki organu architektoniczno – budowlanego w razie realizacji inwestycji z odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego. Nie ma on zastosowania na etapie wznowienia postępowania w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł uczestnik postępowania Przedsiębiorstwo I. Sp. z o. o. z siedzibą w Ł. (dalej jako Spółka, inwestor, skarżący kasacyjnie), zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucił wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenia przepisów prawa materialnego Spółka upatruje w naruszeniu: a) art. 59 ust 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwaną dalej w skrócie: u.p.z.p.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że budowa sieci kanalizacyjnej pociąga za sobą zmianę zagospodarowania terenu i w związku z tym konieczne jest w stanie faktycznym niniejszej sprawy uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy projektowane urządzenie kanalizacyjne nie stanowi części sieci kanalizacyjnej a jedynie przyłącze do sieci, b) art. 50 ust. 2 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wobec uznania, że budowa sieci kanalizacyjnej wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i przez to nie mieści się w hipotezie art. 50 ust. 2 u.p.z.p., przez co przepis ten nie został w sposób odpowiedni zastosowany do stanu faktycznego niniejszej sprawy, c) art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzi potrzeba sporządzenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, pomimo iż przedmiotowa inwestycja jest realizowana w obszarze, na którym wybudowane już zostały podobne obiekty do tego, który aktualnie powstaje, d) § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz.U. 2012 poz. 463) poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie zachodziła konieczność sporządzenia dokumentacji geologiczno - inżynierskiej. Formułując zatrzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy skarżący kasacyjnie wskazał na naruszenie: a) art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie prowadzące do uchylenia decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 12 sierpnia 2015r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] czerwca 2015r. nr [...], pomimo iż w przedmiotowej sprawie orzekające w sprawie organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, w stopniu w którym miałyby lub mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy; b) art. 146 § 2 k.p.a. w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie i uchylenie decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] sierpnia 2015r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] czerwca 2015r. nr [...] pomimo, iż organy te słusznie przyjęły, że w wyniku wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej; c) art. 6 i 8 k.p.a. w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie wobec uczestnika postępowania negatywnych konsekwencji niewłaściwego działania organu - Prezydenta Miasta Łodzi - poprzez uchylenie decyzji Wojewody Łódzkiego i decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], na tej podstawie, iż doszło do rozbieżności pomiędzy treścią decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] grudnia 2013 r., o warunkach zabudowy a decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] września 2014 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy winę za to ponosi organ, zaś strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji wynikających z ewentualnego, nieprawidłowego działania organu. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Ponadto pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wystąpił o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona argumentacja mająca potwierdzić słuszność postawionych wyżej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem NSA, skarga kasacyjna Przedsiębiorstwa I. Sp. z o. o. z siedzibą w Ł. jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie jako inwestor wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażem podziemnym, instalacji zewnętrznych (w tym kanalizacji sanitarnej), śmietnika, ukształtowania terenu i zieleni, układu komunikacji wewnętrznej i zjazdu publicznego z ul. Ł., na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. Ł. [...], na działkach o nr ewid. [...],[...] oraz [...] i fragmencie działki o nr ewid. [...] obręb [...]. Takie zamierzenie inwestycyjne określone jako całość powinno uzyskać decyzję o warunkach zabudowy. Wszystkie składające się na tę inwestycję roboty budowlane jako całość prowadzą bowiem do zmiany zagospodarowania terenu przeznaczonego pod tak określoną we wniosku o pozwolenia na budowę inwestycję. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że dysponowanie decyzją o warunkach zabudowy, która w swej treści nie odnosi się do działki [...], której, jak wynika z projektu budowlanego, dotyczy planowana inwestycja powoduje, że inwestor nie przedłożył właściwej decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie zatem pozwolenia na budowę na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie obejmującej wszystkich działek, na których inwestycja ma być realizowana, uznać należy za naruszenie prawa materialnego, bezspornie mające wpływ na wynik postępowania administracyjnego. Nie można uznać, że projekt budowlany obejmujący szerszy teren lub zakres robót budowlanych, na które ma być udzielone pozwolenie na budowę będzie spełniał wymóg z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zakresie zgodności z decyzją o warunkach zabudowy, która to decyzja nie przewidywała w ogóle tego terenu lub wskazanych robót. Do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z decyzja o warunkach zabudowy obliguje organ treść art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Skarżący kasacyjnie podnosi, że w uzasadnieniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wspomina się o możliwości odprowadzania ścieków z posesji przy ulicy Ł. [...] poprzez posesję przy ulicy W. [...] - działka nr [...], za zgodą jej właściciela, do studni rewizyjnej zlokalizowanej na terenie tej posesji, to słusznie Sąd I instancji uznał, że nie można z tego wywodzić, że działka nr [...] również została objęta decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Okoliczność czy planowane na działce nr [...] roboty budowlane zakwalifikujemy jako roboty wymagające pozwolenia na budowę czy nie wymagające pozwolenia nie ma znaczenia dla stwierdzenia, że określona w projekcie budowlanym inwestycja rozpatrywana jako całość, gdyż na całość ma zostać wydane pozwolenia na budowę, wymagała adekwatnej i zgodnej z tym projektem decyzji o warunkach zabudowy. Za taką, z racji nieodniesienia się do działki nr [...], nie można uznać decyzji o warunkach zabudowy, która posłużyła do wydania w rozpatrywanej sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego wydanie pozwolenia na budowę przewidującego między innymi budowę sieci kanalizacji sanitarnej na części działki nr [...] powinno opierać się o decyzję o warunkach zabudowy, która przewiduje zmianę zagospodarowania części tej działki na budowę sieci kanalizacji sanitarnej lub przyłącza do sieci miejskiej kanalizacji. W tych okolicznościach wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę było wadliwe bowiem organ architektoniczno-budowlany nie mógł orzec zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane o zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie było zatem podstaw do wydania pozwolenia na budowę bowiem nie zostały spełnione przesłanki do jego wydania. Nie miał zatem zastosowania art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane stwierdzający konieczność wydania decyzji o pozwoleniu na budowę gdy zostały spełnione wymagania z ust. 1 i art. 32 ust. 4 tej ustawy. W tych okolicznościach Sąd I instancji prawidłowo uznał, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy co do jej istoty w wyniku wznowienia postępowania, organy niezasadnie stwierdziły, że uchylenie decyzji, której dotyczy wznowienie nie jest możliwe bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej - art. 146 ust. 2 K.p.a. Wobec ustalenia, że brak było podstaw do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na brak w załączonej do akt decyzji o warunkach zabudowy odniesienia się do budowy sieci kanalizacji sanitarnej na działce nr [...] nie zasadne jest twierdzenie, że w wyniku wznowienia postępowania i rozpatrzenia sprawy co do istoty mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej. Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 50 ust. 2 u.p.z.p. Właściwie Sąd uznał, że istnieje rozbieżność pomiędzy projektem budowlanym a decyzją o warunkach zabudowy, która wykluczała wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w dotychczasowej postaci. Zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy Prawo budowlane zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Stosownie do art. 34 ust. 3 ww. ustawy projekt budowlany powinien zawierać: 1. projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; 2. projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych; 3. stosownie do potrzeb - w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych; 4. w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych; 5. informację o obszarze oddziaływania obiektu. Z pkt 4 ww. przepisu wynika zawarcie w projekcie budowlanym w zależności od potrzeb wyników badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych. Ustalenie geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych reguluje szczegółowo określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U. z 2012 r., poz. 463, dalej jako rozporządzenie). Stosownie do § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia ustalenie geotechnicznych warunków posadawiania polega m.in. na zaliczeniu obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej. Geotechniczne warunki posadowienia przedstawia się w formie: 1) opinii geotechnicznej; 2) dokumentacji badań podłoża gruntowego; 3) projektu geotechnicznego (§ 3 ust. 3). Forma przedstawienia geotechnicznych warunków posadawiania oraz zakres niezbędnych badań powinny być uzależnione od zaliczenia obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej (§ 3 ust. 4). Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia kategorię geotechniczną ustala się w opinii geotechnicznej w zależności od stopnia skomplikowania warunków gruntowych oraz konstrukcji obiektu budowlanego (...) i możliwości znaczącego oddziaływania tego obiektu na środowisko. Warunki gruntowe dzielą się z kolei w zależności od stopnia ich skomplikowania na proste, złożone i skomplikowane. Kategorię geotechniczną całego obiektu budowlanego lub jego poszczególnych części określa projektant obiektu budowlanego na podstawie badań geotechnicznych gruntu, których zakres uzgadnia z wykonawcą specjalistycznych robót geotechnicznych (§ 4 ust. 4 rozporządzenia). W myśl § 7 ust. 1-3 rozporządzenia w przypadku obiektów budowlanych wszystkich kategorii geotechnicznych opracowuje się opinię geotechniczną; w przypadku obiektów budowlanych drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej opracowuje się dodatkowo dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny; zaś w przypadku obiektów budowlanych trzeciej kategorii geotechnicznej oraz w złożonych warunkach gruntowych drugiej kategorii wykonuje się dodatkowo dokumentację geologiczno-inżynierską, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981). Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika ,że do projektu budowlanego załączono dokumentację geotechniczną badań podłoża gruntowego z marca 2014r., w której wskazano, że na terenie objętym inwestycją są złożone warunki gruntowe. Jednocześnie w projekcie budowlanym, w części obejmującej konstrukcję budynku wielorodzinnego, na stronie 13 (ostatni akapit), określono drugą kategorię geotechniczną obiektu budowlanego. Wobec treści powołanego § 7 rozporządzenia uznać należy, że projekt budowlany winien był obligatoryjnie zawierać dokumentację geotechniczną badań podłoża gruntowego, opinię geotechniczną, projekt geotechniczny i dokumentację geologiczno-inżynierską. Taki zakres dokumentacji wynika z przywołanych wyżej przepisów rozporządzenia. Dokumenty te są odrębne od siebie na co wskazuje ich zakres określony jest w § 8-10 rozporządzenia. Zdaniem NSA fakt, że w aktach sprawy znajduje się jedynie dokumentacja geotechniczna badań podłoża gruntowego sporządzona na etapie przed złożeniem wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i wydania samego pozwolenia na budowę nie stanowi podstawy do uchylenia w postępowaniu wznowieniowym wydanego pozwolenia na budowę. Istotne jest to, że dokumentacja geologiczno-inżynierska została sporządzona i choć nastąpiło to dopiero w toku postępowania wznowieniowego, w maju 2015 r, to nie powinno to stanowić podstawy do uchylenia pozwolenia na budowę. Zasadniczo dokumenty te powinny poprzedzać sporządzenie projektu budowlanego albowiem projekt winien uwzględniać opisane w nich uwarunkowania i zalecenia w zakresie sposobu prowadzenia prac budowlanych. Jednak jeśli z treści dokumentacji geologiczno-inżynierskiej wynika, że dopuszczalne jest wzniesienie budynku na tym terenie i nie powoduje to zagrożeń dla życia i zdrowia ludzi czy zagrożenia konstrukcji budynku przy zastosowaniu wskazanych w tej dokumentacji rozwiązań, które uwzględnia projekt budowlany, to późniejsze sporządzenie takiej dokumentacji nie stanowi podstawy do uznania, że projekt budowlany zatwierdzony w pozwoleniu na budowę posiada braki dyskwalifikujące same pozwolenie na budowę. Wobec tego NSA uważa, że dołączenie dokumentacji geologiczno-inżynierskiej już po wydaniu pozwolenia na budowę nie stanowi podstawy do uchylenia tej decyzji a zatem stwierdzone uchybienie nie spowoduje, że pozwolenia na budowę powinno być innej treści niż dotychczasowe. Zatem przyjąć trzeba, że w tym przypadku niezasadne jest twierdzenie Sądu I instancji, że z uwagi na brak tej dokumentacji na etapie składania projektu budowlanego nie może zapaść decyzja w istocie odpowiadająca dotychczasowej. W ocenie NSA w okolicznościach rozpatrywanej sprawy taka zależność nie występuje. Tym samym okoliczność, że organ zupełnie pominął kwestię niezałączenia do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dokumentacji geologiczno-inżynierskiej i skupił się wyłącznie na bezspornej kwestii sporządzenia badań geotechnicznych, wobec sporządzenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej na etapie postępowania o wznowienie, zdaniem NSA, nie prowadzi do uznania, że w sprawie nie mogła zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Dokonanie analizy przedłożonej dokumentacji geologiczno-inżynierskiej w zestawieniu z projektem budowlanym może wykazać, że w istocie projekt przewiduje rozwiązania odpowiadające warunkom geologicznym panującym na terenie inwestycji i wydanie pozwolenia na budowę w oparciu o taki projekt budowlany było uzasadnione. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane oraz § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. był chybiony bowiem w istocie konieczność sporządzenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej w sprawie zachodziła i miała umocowanie w przepisach prawa. Fakt wybudowania podobnych obiektów na tym terenie nie uzasadnia twierdzenia, że w przypadku przedmiotowej inwestycji sporządzenia takiej dokumentacji było pozbawione podstaw. Z § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia wynika, że istniał obowiązek sporządzenia takiej dokumentacji w niniejszej sprawie. Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uchylajac zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji bowiem organy bezpodstawnie uznały, że w wyniku wznowienia może zapaść wyłacznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej tj. naruszyły art. 146 ust. 2 K.p.a. Powyżej wykazane zostało, że twierdzenie przez organy, iż w wyniku wznowienia nastąpi wydanie wyłącznie decyzji odpowiadającej w swej istocie decyzji dotychczasowej było nieuprawnione, z uwagi na brak zgodności pomiędzy projektem budowlanym a decyzją o warunkach zabudowy. Zdaniem NSA chybiony jest zarzut jakoby Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 6 i 8 k.p.a. w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że skarżący kasacyjnie powinien ponosić winę za rozbieżności pomiędzy treścią decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] grudnia 2013 r., o warunkach zabudowy a decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] września 2014 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy winę za to ponosi organ. Wbrew stanowisku skarżacego kasacyjnie Sąd nie wypowiadał się w zaskarżonym wyroku w kontekście czyjejkolwiek winy za powstałą rozbieżność. Uznał jedynie, że takowa rozbieżność zaistniała i organy powinny uznać, że wydanie decyzji w istocie odpowiadającej decyzji dotychczasowej jest pozbawione podstaw. Kwestia winy nie miała znaczenia dla wydanego przez organy czy sąd rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy uznać należało, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty były bezzasadne i skarga ta podlegała oddaleniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.