I SA/Wa 1343/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie WSA Iwona Kosińska (spr.) WSA Joanna Skiba Protokolant starszy referent Justyna Kobylarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Gminy [...], utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], stwierdzającą nieodpłatne nabycie z mocy prawa, z dniem 27 maja 1990 r. przez Gminę [...] mienia Skarbu Państwa, stanowiącego nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 0,1800 ha, KW nr [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Gmina [...] wnioskiem z dnia [...] marca 2015 r. wystąpiła o komunalizację przedmiotowej nieruchomości, wskazując, że na sąsiedniej działce nr [...] znajduje się cmentarz ewangelicki. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], stwierdził nieodpłatne nabycie z mocy prawa, z dniem 27 maja 1990 r. przez Gminę przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie prowadzone było z urzędu. Wskazał, że w dniu 27 maja 1990 r. przedmiotowa nieruchomość, zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...], przyjętym uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] z dnia [...] października 1985 r. nr [...], przeznaczona była pod tereny upraw polowych. W ewidencji gruntów i budynków zapisana była w grupie rejestrowej [...] - inne państwowe i społeczne grunty niebędące gospodarstwami rolnymi. Opisana nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa i nie była wyłączona z komunalizacji na podstawie art. 11 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Oznacza to, że spełnia ona przesłanki do komunalizacji określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, Gmina [...] wniosła odwołanie. W jego uzasadnieniu wyjaśniła, że nastąpił błąd podczas sporządzania Gminnej Ewidencji Zabytków i cmentarz ewangelicki znajduje się na skomunalizowanej nieruchomości, nie zaś, jak błędnie wskazano, na działce nr [...]. Po zakończeniu aktualizacji Gminnej Ewidencji Zabytków m.in. poprzez wpisanie skomunalizowanej działki jako cmentarza ewangelickiego, zostanie ona zatwierdzona przez Konserwatora Zabytków. Oznacza to, że Gmina chciała, by na jej rzecz skomunalizowana została sąsiednia działka nr [...], a nie działka nr [...], na której zlokalizowany był cmentarz ewangelicki. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa stwierdziła, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, że opisana na wstępie nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. stanowiła własność Skarbu Państwa, co potwierdza odpis księgi wieczystej nr [...]. Ponadto, odwołując się do treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1697/11, organ II instancji wyjaśnił, że pojęcie "należące do" jest pojęciem normatywnym i wiąże się z regulacją zawartą w art. 6 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (t.j. z 1989 r. Dz. U. Nr 14, poz. 74) w brzmieniu obowiązującym na dzień wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.). Skoro w myśl art. 6 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, terenowy organ administracji państwowej, sprawując zarząd gruntu, który nie został oddany w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, mógł powierzyć sprawowanie zarządu takiego gruntu utworzonemu w tym celu przedsiębiorstwu bądź innej państwowej jednostce organizacyjnej, oznaczało to, że organ ten był uprawniony do tego gruntu. Jeśli zatem organ mógł, w taki władczy sposób, zadysponować wspomnianym gruntem, to w sensie normatywnym, należało przyjąć, że grunt ten "należał do" terenowego organu administracji państwowej. Gospodarka gruntami i wywłaszczanie nieruchomości należały do właściwości rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej (art. 3 ust. 1 o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości). Z kolei w ust. 2 art. 3 ustawa o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości stanowiła, że ilekroć w ustawie jest mowa o radach narodowych lub terenowych organach administracji państwowej bez bliższego określenia, rozumie się przez to rady narodowe stopnia podstawowego lub terenowe organy administracji państwowej stopnia podstawowego o właściwości szczególnej do spraw geodezji i gospodarki gruntami. Z akt sprawy nie wynika, żeby w formie prawem przewidzianej przedmiotowa nieruchomość została oddana w zarząd lub użytkowanie na rzecz jakiegokolwiek podmiotu prawnego innego niż Skarb Państwa. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że przedmiotowa nieruchomość była wyłączona z komunalizacji na rzecz skarżącej Gminy w trybie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Organ II instancji podkreślił, że decyzja komunalizacyjna wydana w trybie powołanych przepisów ma charakter deklaratoryjny i jedynie potwierdza powstanie określonego skutku prawnego ex lege, tzn. z mocy samej ustawy. Na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Gmina [...]. W uzasadnieniu skarżąca Gmina zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 10 § 1 kpa poprzez niezawiadomienie stron o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz art. 77 § 1 w związku z art. 7 kpa poprzez nierzetelną analizę materiału dowodowego w sprawie, w szczególności poprzez wezwanie strony do uzupełnienia materiału dowodowego, a następnie wydanie decyzji bez uzyskania koniecznych informacji. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że zawiadomieniem z dnia [...] marca 2015 r. Wojewoda [...] wszczął postępowanie administracyjne i jednocześnie wezwał Burmistrza Gminy [...] do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez wskazanie, jak rzeczona nieruchomość była wykorzystywana w dniu 27 maja 1990 r. Z ustaleń przeprowadzonych z sołtysem wsi [...] wynikało, że nastąpił błąd podczas sporządzanie Gminnej Ewidencji Zabytków i cmentarz ewangelicki znajduje się nie na działce nr [...], jak wskazano we wniosku, ale na działce nr [...], będącej przedmiotem postępowania administracyjnego. W związku z powyższym w dniu [...] maja 2015 r. została wystosowana prośba do firmy, której uprzednio zlecono (niezależnie od przedmiotowego postępowania) aktualizację Gminnej Ewidencji Zabytków o zweryfikowanie w pracach projektowych, na której działce znajduje się cmentarz ewangelicki. Wskutek weryfikacji w przygotowanej karcie adresowej zabytku poprawnie wskazano, że cmentarz ewangelicki znajduje się na działce nr [...], obręb [...]. Po zakończeniu kompleksowej i zleconej, niezależnie od przedmiotowego postępowania, aktualizacji Gminnej Ewidencji Zabytków, zostanie ona zatwierdzona przez Konserwatora Zabytków. Działania te miały na celu udzielenie organowi prowadzącemu postępowanie rzetelnej informacji, jak wykorzystywano przedmiotową nieruchomość w dacie ustawowej komunalizacji. W przedmiotowej sprawie skarżąca Gmina została pozbawiona możliwości przedstawienia i udowodnienia swoich twierdzeń czy możliwości złożenia wyjaśnień, a uchybienie wskazanemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nadto skarżąca Gmina wskazała, że nie sposób przychylić się do twierdzeń zawartych w uzasadnieniu decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, a w szczególności do uznania, że odpis księgi wieczystej KW nr [...] w sposób bezsporny wskazuje, iż przedmiotowa nieruchomość stanowiła w dniu 27 maja 1990 r. własność Skarbu Państwa. Przedmiotowa nieruchomość, oznaczona geodezyjnie jako działka nr [...], nie jest ujawniona w dziale [...] wyżej wymienionej księgi wieczystej, a z samego odpisu księgi wieczystej nie sposób wywnioskować, kiedy została ona nabyta przez Skarb Państwa. Ponadto skarżąca podniosła, że w toku postępowania prowadzonego przez Wojewodę Wielkopolskiego nie było badane, czy przedmiotowa nieruchomość była przedmiotem roszczeń ze strony Kościoła Ewangelickiego, a co z tym się wiąże, czy znajduje się we władaniu kościelnej osoby prawnej. W związku z powyższym skarżąca Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści pisma i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 1369, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Materialnoprawną podstawę decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. stanowi art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu, jeżeli dalsze przepisy ustawy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, przedsiębiorstw państwowych, dla których rady narodowe i terenowe organy administracji państwowej stopnia podstawowego pełnią funkcję organów założycielskich, zakładów lub innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych powołanym wyżej organom staje się w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Decyzja w przedmiocie komunalizacji mienia ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że decyzja ta stwierdza jedynie fakt prawny, jaki zaistniał w dniu 27 maja 1990 r., tj. w dniu wejścia w życie ustawy z 10 maja 1990 r. Obowiązkiem organów administracji orzekających w tym przedmiocie jest zatem ustalenie, czy zachodzą przesłanki, od spełnienia których przepis art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych uzależnia nabycie z mocy prawa przez gminę własności nieruchomości. Organy obowiązane są zatem ustalić, czy według stanu na dzień 27 maja 1990 r., oznaczone mienie stanowiło własność Skarbu Państwa i czy należało ono do: rady narodowej bądź terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, przedsiębiorstwa państwowego, dla którego rady narodowe i terenowe organy administracji państwowej stopnia podstawowego pełniły funkcje organów założycielskich, albo do zakładów lub innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych powołanym wyżej organom. Podkreślić przy tym należy, że postępowanie administracyjne w przedstawionej sprawie zostało wszczęte na podstawie art. 17a ust. 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz.191, ze zm.). Zgodnie z jego treścią, w stosunku do nieruchomości, o których mowa w ust. 1 (czyli objętych dyspozycją w art. 5 ust. 1 i 2 tej ustawy), nieobjętych spisami przekazanymi do dnia 31 grudnia 2005 r., wojewoda wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie potwierdzenia nabycia przez gminy własności nieruchomości. Przepisy art. 18 i 20 ustawy stosuje się odpowiednio. W tej sytuacji wyjaśnić należy, że skoro do dnia 31 grudnia 2005 r. Gmina nie wywiązała się z ustawowo nałożonego na nią obowiązku przedstawienia spisu inwentaryzacyjnego obejmującego przedmiotową działkę (a także działkę nr 23), to Wojewoda miał prawo wszcząć z urzędu postępowania w sprawie komunalizacji zarówno tej działki, jak i każdej inne działki położonej na terenie Gminy, która spełnia przesłanki z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, a nie została objęta spisem inwentaryzacyjnym. Dlatego też, inaczej niż w postępowaniu administracyjnym wszczynanym na wniosek strony, ani treść złożonego przez Gminę pisma z dnia 3 marca 2014 r., ani prawidłowe ustalenie rzeczywistej woli Gminy zawartej w tym piśmie, nie ma i nie może mieć decydującego znaczenia w rozpatrywanej sprawie. Pismo to prawidłowo organ I instancji potraktował jedynie jako sygnalizację dotyczącą wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego. Jak już wskazano powyżej, decydujące znaczenie dla komunalizacji mienia w trybie art. 5 ust. 1 ma stan prawny mienia ogólnonarodowego istniejący w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r., to jest w dniu 27 maja 1990 r. W omawianym zakresie szczególnego znaczenia nabiera ustalenie, czy mienie, o którym mowa, należało w tym czasie, w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu prawa, do podmiotu w normie tej wymienionego. Jak natomiast wynika z akt sprawy, w tym również treści pisma skarżącej Gminy z dnia [...] marca 2014 r., skomunalizowana działka nr [...] o powierzchni 0,1800 ha zapisana jest w księdze wieczystej nr KW [...]. Nadto z załączonego do tego pisma przez samą skarżącą Gminę wypisu z rejestru gruntów wynika, że obecna działka nr [...] odpowiada działce katastralnej nr [...], która wpisana jest w księdze wieczystej nr KW [...] (obecny numer KW [...]) pod pozycją 4. Natomiast, z załączonego również przez skarżącą Gminę, zaświadczenia Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] września 2014 r. wynika, że w obowiązującym na dzień 27 maja 1990 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa działka nr [...] przeznaczona została pod tereny upraw polowych (uchwała Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] z dnia [...] października 1986 r. Nr [...] - Dz. Urz. Nr 12/86, poz. 176). Natomiast z załączonego do akt sprawy odpisu księgi wieczystej KW [...] wynika, że znajdujące się w niej nieruchomości (czyli dawna działka nr [...], obecnie nr [...]) stanowią własność Skarbu Państwa na podstawie art. 2 ust. 1 lit. b dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (czyli przejęte na własność Państwa jako mienie będące własnością obywateli Rzeszy Niemieckiej, nie-Polaków i obywateli polskich narodowości niemieckiej). Z dołączonego przez skarżącą Gminę pisma Agencji Nieruchomości Rolnych Oddziału Terenowego w [...] z dnia [...] marca 2014 r. jednoznacznie wynika, że przedmiotowa działka nie wchodzi w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Natomiast z pisma Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z dnia [...] marca 2015 r. wynika, że na dzień komunalizacji działka nr [...] wpisana była jako własność Skarbu Państwa, władający Urząd Miasta i Gminy w [...] w grupie rejestrowej [...], czyli inne państwowe i społeczne grunty niebędące gospodarstwami rolnymi. Dodatkowo z pisma Zarządu Dróg Powiatowych w [...] z dnia [...] marca 2014 r. wynika, że sporna działka nie znajduje się w pasie jakiejkolwiek drogi powiatowej. Analiza dokumentów, przede wszystkim nadesłanych organowi I instancji przez skarżącą Gminę, potwierdza, że organy prawidłowo ustaliły, że będąca przedmiotem komunalizacji działka nr [...] na dzień 27 maja 1990 r. stanowiła własność Skarbu Państwa, nie była przekazana w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste żadnemu podmiotowi, a jako władający tą działką zapisany był w ewidencji gruntów Urząd Miasta i Gminy [...]. Oznacza to, że w niniejszej sprawie zostało wykazane, że przedmiotowe mienie należało, w rozumieniu art. 5 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, do rady narodowej lub terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego bądź do zakładu albo innej jednostki organizacyjnej podporządkowanej ww. organom. Jednocześnie nie zachodziły w stosunku do tego mienia wyłączenia określone w art. 11 powołanej ustawy. Dodatkowo przypomnieć należy, że art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (t.j. z 1989 r. Dz. U. Nr 14, poz. 74), stanowił, że grunty państwowe, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, są zarządzane przez terenowy organ administracji państwowej. W świetle dokonanej analizy znajdujących się w aktach sprawy dokumentów (na które powoływały się także organy I i II instancji) nie sposób uznać za uzasadniony postawionego w skardze zarzutu, zgodnie z którym z odpisu księgi wieczystej KW nr [...] "w sposób bezsporny nie wynika, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła w dniu 27 maja 1990 r. własność Skarbu Państwa. Przedmiotowa nieruchomość, oznaczona geodezyjnie jako działka nr [...], nie jest ujawniona w dziale [...] wyżej wymienionej księgi wieczystej, a z samego odpisu księgi wieczystej nie sposób wywnioskować, kiedy została ona nabyta przez Skarb Państwa." Za zasadny, aczkolwiek nie wywierający oczekiwanych przez skarżącą Gminę skutków, uznać należy postawiony w skardze zarzut naruszenia przez organy orzekające art. 10 ust. 1 kpa. Zarzut naruszenia powołanego przepisu przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W ocenie skarżącej Gminy podjęła ona działania zmierzające do usunięcia stwierdzonego w trakcie postępowania komunalizacyjnego błędu w Gminnej Ewidencji Zabytków dotyczącego numeracji działek. Zdaniem Gminy działania te miały na celu udzielenie organowi prowadzącemu postępowanie rzetelnej informacji, jak wykorzystywano przedmiotową nieruchomość w dacie ustawowej komunalizacji. Jak wynika z treści złożonego odwołania, działania te miały na celu wykazanie, że celem skarżącej Gminy była komunaliacja działki nr [...] (bez cmentarza), a nie działki nr [...] (z cmentarzem). Jednakże, biorąc pod uwagę, że przedmiotowe postępowanie toczyło się z urzędu a nie na wniosek, a jego przedmiotem była działka nr [...], to fakt ujawnionego błędu w odpowiednich zapisach Gminnej Ewidencji Zabytków nie miał w tej sprawie doniosłości prawnej. Nie mógł on zatem w żaden sposób wpłynąć na poprawność merytorycznego rozstrzygnięcia dotyczącego działki nr [...]. Za niezasadny Sąd uznał również postawiony w skardze zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 77 § 1 w związku z art. 7 kpa poprzez nierzetelną analizę materiału dowodowego w sprawie, w szczególności poprzez wezwanie strony do uzupełnienia materiału dowodowego, a następnie wydanie decyzji bez uzyskania koniecznych informacji. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji pismem z dnia [...] marca 2015 r. zwrócił się do skarżącej Gminy z prośbą o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez przekazanie do akt sprawy informacji dotyczących sposobu wykorzystywania działki nr 24 na dzień 27 maja 1990 r. oraz jakie było jej przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy obowiązującym w dniu 30 czerwca 2000 r. (a zatem już po dniu ustawowej komunalizacji). Jednocześnie w piśmie tym organ poinformował o przedłużeniu terminu jej załatwienia do dnia 31 marca 2016 r. Skoro skarżąca Gmina nie nadesłała żądnych dodatkowych wyjaśnień ani informacji przez 8 miesięcy, to biorąc pod uwagę ustawowe terminy zakończenia przez organ prowadzonego postępowania administracyjnego określone w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, trudno oczekiwać przy całkowitej bierności strony dalszego przedłużania prowadzonego postępowania i narażania się przez organ na zarzut bezczynności lub przewlekłości. W tej sytuacji Sąd uznał, że organy obu instancji w sposób dostateczny i prawidłowy wyjaśniły powody, które legły u podstaw komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych działki nr [...]. Organy orzekające nie uchybiły również zasadom postępowania administracyjnego, w tym powołanym w skardze przepisom postępowania. Wydane rozstrzygnięcia oparte zostały o prawidłowo zinterpretowane przepisy prawa oraz właściwą analizę prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji wydanych przez organy I i II instancji. Na zakończenie wyjaśnić jeszcze należy, że zaskarżone przez Gminę decyzje nie stoją na przeszkodzie komunalizacji działki nr [...], o ile spełnia ona przesłanki wynikające z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 1369, ze zm.) orzekł jak w sentencji.