II FSK 1808/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Bogusław Wolas, Protokolant Anna Błażejczyk, po rozpoznaniu w dniu 6 października 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 22 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Ke 15/18 w sprawie ze skargi R.S na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 23 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R.S. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach kwotę 1.350 (słownie: tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 22 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny z Kielcach, I SA/Ke 15/18, oddalił skargę R.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 23 października 2017 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zarzucił: I. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a - w związku z nieprawidłowym ustaleniem stanu sprawy oraz brakiem wskazania podstaw prawnych rozstrzygnięcia, wyrażającym się w nieprawidłowym rozpoznaniu przez Sąd stanu faktycznego stanowiącego przedmiot orzekania, co stanowi naruszenie przez skład orzekający WSA przepisów art. 120, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 o.p., w konsekwencji czego, naruszenia przez Sad: 2) przepisu art. 135 p.p.s.a. - w związku z nie podjęciem działań mających na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem, w konsekwencji czego z kolei naruszono: 3) przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 151 p.p.s.a. - w związku oddaleniem skargi i brakiem uchylenia decyzji organów podatkowych, wydanych z naruszeniem prawa, tj. przepisów art. 120, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 oraz przepisów prawa materialnego: art. 2, 3 i 4 oraz art. 6 ust. 1-7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie przepisu prawa materialnego, a to: - art. 2, 3 i 4 oraz art. 6 ust. 1-7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm., dalej: u.o.p.o.l) w zw. z art. 59 § 1 pkt 1 o.p. - poprzez ich błędne zastosowanie do rozstrzygnięcia sprawy i ponowne ustalenie zobowiązania podatkowego za rok podatkowy, za który zobowiązanie to wygasło poprzez zapłatę. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zwrot kosztów postępowania w wysokości prawem określonej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, a także o zasądzenie na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest oczywiście niezasadna. Całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 o.p. Przede wszystkim wbrew odmiennym wywodom skargi kasacyjnej sąd pierwszej instancji sporządził uzasadnienie orzeczenia zgodnie z ustawowymi wymogami i wykazał w nim dlaczego skarga wniesiona do sądu administracyjnego podlegała oddaleniu. Co istotne, a czego nie chce zauważyć skarżący, stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i skarżący w zasadzie go nie kwestionuje. Przedmiotem opodatkowania jest budynek o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni 421,65 m2, sklasyfikowany jako budynek magazynowy. Budynku tego skarżący nie zgłosił we właściwym czasie do opodatkowania, nie został więc objęty opodatkowaniem decyzją z 26 stycznia 2012 r. i jego powierzchnia nie została uwzględniona przy wymiarze podatku za 2012. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego opodatkowanie tego budynku decyzją z 11 lipca 2017 r. było prawidłowe i uzasadnione. Z uwagi na odmienne przedmioty opodatkowania nie można mówić o jakiejkolwiek tożsamości spraw (decyzji z 26 stycznia 2012 i 11 lipca 2017 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. Wygaśnięcie zobowiązania za 2012 r. wynikającego z decyzji z 26 stycznia 2012 r. pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na zobowiązanie wynikające z decyzji z 11 lipca 2017 r. decyzja ta dotyczy bowiem nowego przedmiotu zobowiązaniowego stosunku podatkowego. Jak zasadnie przyjął sąd pierwszej instancji, powołując się na ugruntowane już orzecznictwo sądów administracyjnych, czego skarżący zdaje się nie rozumieć, że z uwagi na konstrukcję podatku od nieruchomości, opodatkowaniem objęte są poszczególne przedmioty opodatkowania, a nie wynik ich związku i rozliczenia w danym okresie podatkowym. Opodatkowanie w określonych sytuacjach może dotyczyć, np. części roku podatkowego. Innymi słowy brak jest wzajemnej relacji pomiędzy opodatkowaniem poszczególnych nieruchomości, stanowiących odrębny przedmiot opodatkowania, a wysokością zobowiązania podatkowego. Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 135 p.p.s.a. Okoliczność, że sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. może wzruszyć wszystkie akty wydane w granicach danej sprawy nie oznacza, że wyrok oddalający skargę jest równoznaczny z oceną prawidłowości tych wszystkich aktów. Zauważyć bowiem trzeba, że warunkiem zastosowania art. 135 p.p.s.a. jest to, aby zaskarżony akt okazał się sprzeczny z prawem i to w stopniu uzasadniającym jego wzruszenie - art. 145 p.p.s.a. W sprawie niniejszej podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji nie było żadnych. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Skarżący nawet nie wskazał na czy polegała błędna wykładnia kwestionowanych przepisów, a także nie podał jaka powinna być ich prawidłowa wykładnia, nie mówiąc już o uzasadnieniu swojego stanowiska i odniesieniu tych przepisów do realiów sprawy niniejszej. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 4 i § 14 ust. 1 lit a) i ust. 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).