II SA/Kr 1662/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Beata Łomnicka Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 11 października 2017 r., znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy skargę oddala. Wojewoda, decyzją z dnia 11 października 2017 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2017 r. poz.935) oraz 81 ust. 1 pkt.2, art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji Starosty [...] z dnia 21 marca 2017 r., znak: [...], dotyczącej zgłoszenia budowy budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 35m2 na działce ewidencyjnej nr [...] w miejscowości B. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 10 marca 2017 r. J. S. dokonał zgłoszenia Staroście [...] zamiaru budowy budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 35m2 na działce ewid. nr [...] w miejscowości B. . Starosta [...], decyzją z dnia 21 marca 2017 r., znak [...], działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu powyższego zgłoszenia, wniósł sprzeciw wobec zamiaru budowy budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 35 m2 na działce ewid. nr [...] w miejscowości B. . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał w szczególności, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga m. in. budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2, tj. wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Przedmiotowa inwestycja narusza jednak inne przepisy, tj. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przedmiotowy budynek zaprojektowano jako parterowy, murowany, dach o konstrukcji drewnianej oraz przykryty blachą trapezową. Zatem ten budynek należy zakwalifikować jako nierozprzestrzeniający ognia. Zgodnie z ww. warunkami należy zachować odpowiednie odległości projektowanego budynku gospodarczego od granic sąsiednich działek budowlanych (4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę granicy – § 12 ust. 1) oraz między budynkami znajdującymi się na sąsiednich działkach (16 m w przypadku dwóch budynków rozprzestrzeniających ogień, 12 m między budynkiem nierozprzestrzeniającym a rozprzestrzeniającym ogień i 8 m między dwoma budynkami nierozprzestrzeniającymi ognia – § 271). Organ wyjaśnił dalej, że przeprowadzone w dniu [...] marca 2017 r. oględziny w terenie przez pracowników Wydziału Budownictwa i Architektury wykazały, iż budynki położone na sąsiednich działkach ewid. nr [...], [...] są obiektami wykonanymi z drewna. Zatem te budynki należy zakwalifikować jako obiekty rozprzestrzeniające ogień. W związku z powyższym odległość projektowanego budynku gospodarczego (budynek murowany – nierozprzestrzeniający ognia) od tych budynków (budynki drewniane – rozprzestrzeniające ogień) winna wynosić min. 12 m. Warunek ten nie został spełniony. Przedmiotowy budynek zaprojektowano w odległości 6,0 m od budynku nr [...] zlokalizowanego na działce ewid. nr [...] oraz w odległości 7,5 m od budynku nr [...] zlokalizowanego na działce ewid. nr [...]. W związku z tym należy uznać, że zgłoszona budowa nie spełnia warunków wynikających § 271 ww. rozporządzenia. Starosta [...] zaznaczył, że zgłoszenie zawierało też inne braki, jednak nie zwrócił się w formie postanowienia nakładającego na inwestorów obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane, ponieważ usunięcie wskazanych nieprawidłowości nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Pismem z dnia 6 kwietnia 2017 r. J. S. wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody. Odwołujący się wskazał w szczególności, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa zarówno ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, jak również ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Zgłoszony budynek gospodarczy wnioskiem z dnia 10 marca 2017 r. odpowiada prawu zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt. 2 w/w ustawy prawo budowlane. Wniosek zgłoszenia zawierał wszystkie niezbędne dokumenty oraz szkice wymagane zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy prawo budowlane. Przedmiotowy budynek jest zakwalifikowany jako nierozprzestrzeniający ognia, a jego lokalizacja jest zgodna z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych. Przytoczone w decyzji wnoszącej sprzeciw oględziny w "terenie" w dniu 21 marca 2017 r., mające decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, są rażącym naruszeniem przepisów art. 6, 7, 8, 9, 10, 12, 67, 77, 79, 81,107 k.p.a. Dalej odwołujący się wyeksponował zarzut naruszenia art. 79 i 81 k.p.a. Działając na skutek odwołania, Wojewoda opisaną na wstępie decyzją z dnia 11 października 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda zwrócił uwagę na § 12 ust. 1, § 207 ust. 1 i § 271 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). W tym ostatnim przepisie nakazano, między ścianami budynków znajdujących się na sąsiadujących działkach, gdy ściany dwóch budynków nie są ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, zachowanie odległości 16 m, natomiast między ścianą budynku rozprzestrzeniającą ogień a ścianą budynku nierozprzestrzeniającą ognia odległości 12 m. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] lutego2017 r. pracownicy Wydziału Budownictwa i Architektury Starostwa Powiatowego w [...] dokonali oględzin w miejscu planowanej inwestycji, w wyniku czego stwierdzono, że budynki położone na sąsiednich działkach ewid. nr [...], [...] są obiektami wykonanymi z drewna. Zatem te budynki należy zakwalifikować jako obiekty rozprzestrzeniające ogień. Ściany planowanego budynku gospodarczego zakwalifikowano jako nierozprzestrzeniające ognia, natomiast ściany budynków położonych na sąsiednich działkach ewid. nr [...],[...] są wykonane z drewna (rozprzestrzeniające ogień), zatem zgodnie ze wskazaniem § 271 ust. 2. Rozporządzenia wymagane jest zachowanie odległości 12 m pomiędzy budynkami usytuowanymi na działkach sąsiednich. W rozpatrywanej sprawie odległość planowanego budynku gospodarczego od budynku położonego na działce od strony południowej wynosi 7,5 m oraz od budynku położonego na działce od strony północnej 6,0 m, co nie spełnia wymogów § 271 ust. 2. Rozporządzenia. Odnosząc się do odwołania, organ odwoławczy wskazał, że zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W rozpatrywanej sprawie odwołujący się J. S. nie wskazał żadnych dowodów ani okoliczności, które miałyby wpływ na wynik sprawy, nie skorzystał również z możliwości załączenia ich do odwołania od decyzji. Organ odwoławczy dodał, że oględziny w terenie nie dotyczyły bezpośrednio działki inwestycyjnej, a miały na celu jedynie określenie z jakich materiałów budowlanych wykonano budynki na działkach sąsiednich nr [...], [...] w B. . W świetle powyższego, organ odwoławczy uznał, że sprzeciw wniesiony przez organ I instancji, do zgłoszonych robót budowlanych jest słuszny, gdyż przedmiotowa inwestycja narusza przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tym samym nie może być realizowana. Jeżeli w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji stoi budynek, to nie wystarczy zachować odległość między planowanym budynkiem a granicą z sąsiednią działką, podaną w § 12 ust. 1 Rozporządzenia. Przepis ten trzeba stosować łącznie z przepisami o usytuowaniu budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Pismem z dnia 15 listopada 2017 r. (data wpływu do organu) J. S. wniósł skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł w szczególności, że nie zgadza się z wykładnią prawa dokonaną przez organy administracji i podtrzymuje zarzuty sformułowane w odwołaniu; zarzuca decyzjom obu instancji rażące naruszenie przepisów prawa zarówno ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jak również ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Podobnie jak wcześniej w odwołaniu, skarżący wskazał, że przedmiotowy budynek jest zakwalifikowany jako nierozprzestrzeniający ognia, a jego lokalizacja jest zgodna z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych. Przytoczone w decyzji wnoszącej sprzeciw nielegalne oględziny w "terenie" w dniu [...] marca 2017 r., a potem podtrzymanie takiegoż działania przez Wojewodę, które miało decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, są rażącym naruszeniem przepisów art. 6, 7, 8, 9, 10, 12, 67, 77, 79, 81,107 k.p.a. Dalej odwołujący się wyeksponował zarzut naruszenia art. 79 i 81 k.p.a. W ocenie skarżącego, zachowanie wymagań określonych w art. 79 i 81 k.p.a. jest bezwzględnym obowiązkiem organów administracji publicznej. Uchybienie tym przepisom, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, w szczególności jeżeli przeprowadzone bez udziału strony oględziny stanowiły podstawę rozstrzygnięcia sprawy, uznać należy za naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie danej sprawy. Takie podejście organu rażąco narusza podstawowe przepisy k.p.a., tj. art. 6 poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady praworządności, art. 7 poprzez wydanie decyzji administracyjnej ewidentnie naruszającej interes prawny strony w sytuacji, gdy interes społeczny nie wymagał jej wydania, 77 § 1 poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz art. 107 § 3, który mówi że, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję Wojewody zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm., dalej "p.b." lub "prawo budowlane") pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Budowa ta – w świetle art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b. – wymaga jednak zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie (art. 30 ust. 5 p.b.). Organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw – w szczególności – jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy (art. 30 ust. 6 p.b.). Za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113, 1250, 1823 i 1948) albo w przypadku, o którym mowa w art. 391 Kodeksu postępowania administracyjnego, dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego (art. 30 ust. 7 p.b.). W niniejszej sprawie sprzeciw został wniesiony w terminie; jest oparty na prawidłowo zidentyfikowanej podstawie prawnej i prawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Organy obu instancji uznały, że będąca przedmiotem zgłoszenia budowa zasadniczo mieści się hipotezie art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b., ale narusza "inne przepisy" w rozumieniu art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. – nie spełnia warunków wynikających § 271 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Z przepisu tego, odczytywanego łącznie z § 209 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 rozporządzenia, wynika – jak trafnie wskazano w uzasadnieniach decyzji – że należy zachować odpowiednie odległości projektowanego budynku gospodarczego od budynków znajdujących się na sąsiednich działkach: 16 m w przypadku dwóch budynków rozprzestrzeniających ogień, 12 m między budynkiem nierozprzestrzeniającym ognia a budynkiem rozprzestrzeniającym ogień i 8 m między dwoma budynkami nierozprzestrzeniający-mi ognia. W niniejszej sprawie miała zastosowanie reguła mówiąca o 12 m, ponieważ ściany planowanego budynku gospodarczego zakwalifikowano jako nierozprzestrzeniające ognia, natomiast ściany budynków położonych na sąsiednich działkach ewid nr [...],[...] są wykonane z drewna (rozprzestrzeniające ogień). Nie jest ona zachowana, gdyż odległość planowanego budynku gospodarczego od budynku położonego na działce od strony południowej wynosi 7,5 m, a od budynku położonego na działce od strony północnej – 6,0 m. Wojewoda zasadnie przy tym stwierdził, że jeżeli w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji stoi budynek, to nie wystarczy zachować odległość między planowanym budynkiem a granicą z sąsiednią działką, podaną w § 12 ust. 1 rozporządzenia. Przepis ten trzeba stosować łącznie z przepisami o usytuowaniu budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. W ocenie Sądu, relewantne w sprawie ustalenia faktyczne, dotyczące odległości między budynkami oraz materiałów, z jakich budynki te zostały wykonane, i w konsekwencji ich kwalifikacji jako rozprzestrzeniające ogień i nierozprzestrze-niające ognia – są prawidłowe i nie budzą wątpliwości; znajdują potwierdzenie w zgromadzonych materiałach oraz w wynikach oględzin, utrwalonych w formie protokołu oraz dokumentacji fotograficznej. Podstawa prawna i faktyczna rozstrzygnięcia o sprzeciwie została przekonująco wyjaśniona przez organy administracji; organ odwoławczy ustosunkował się również do zarzutów odwołania. Uzasadnienie rozstrzygnięcia spełnia zatem wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, a w szczególności do wyeksponowanego w niej zarzutu naruszenia prawa procesowego przez "nielegalne" oględziny, o których strona nie była zawiadomiona – należy wpierw zauważyć, że zgłoszenie budowy uruchamia szczególne postępowanie administracyjne, do którego przepisy kodeksu postępowania mają wprawdzie zastosowanie, ale odpowiednio, z uwzględnieniem jego specyfiki (por. B. Majchrzak, Procedura zgłoszenia robót budowlanych, Warszawa 2008, s. 110). Specyfika ta jest uwarunkowana wieloma czynnikami, w tym krótkim terminem na podjęcie rozstrzygnięcia. W tej sytuacji jest rzeczą dyskusyjną, czy w ogóle można organowi postawić zarzut naruszenia art. 79 § 1 tudzież art. 81 k.p.a. Poza tym, gdyby nawet zakwalifikować niezawiadomienie strony o oględzinach jako naruszenie tych przepisów, nie miałoby ono – w okolicznościach niniejszej sprawy – wpływu na treść rozstrzygnięcia. Sąd podziela przytoczony przez organ odwoławczy pogląd, że zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o czynnościach dowodowych lub o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Tymczasem skarżący J. S. nie wskazał żadnych dowodów ani okoliczności, które miałyby wpływ na wynik sprawy, nie skorzystał również z inicjatywy dowodowej na etapie postępowania odwoławczego. Poza zastrzeżeniem co do konstrukcji szkieletowej i obicia płytami OSB (okoliczności te nie mają znaczenia w sprawie), skarżący nie precyzuje nawet, które z istotnych ustaleń faktycznych kwestionuje. Niezależnie od powyższego – nie negując generalnego założenia, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej to na organie ciąży powinność wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy – warto zwróć uwagę na rolę strony w postępowaniu dowodowym i na znaczenie formułowanej przez nią argumentacji. Procedura zgłoszenia robót budowalnych jest tak naprawdę procedurą zmierzającą do przyznania czy też konkretyzacji prawa strony (prawa do rozpoczęcia robót budowalnych), która od "zwykłego" postępowania jurysdykcyjnego (np. postępowania o pozwolenie na budowę) różni się jedynie tym, że konwencjonalne zachowanie organu, rodzące pozytywny dla strony skutek materialnoprawny, nie przybiera formy decyzji, lecz formę milczenia. Procedura ta, w rozważanym aspekcie, nie jest tedy porównywalna z wszczynanym z urzędu postępowaniem zmierzającym do nałożenia obowiązku; przeciwnie – jest porównywalna z wszczynanym na wniosek postępowaniem zmierzającym do przyznania prawa (z tego punktu widzenia nie ma oczywiście znaczenia okoliczność, że rozstrzygnięcie negatywne manifestuje się sprzeciwem, a nie tradycyjną decyzją odmowną). W świetle poczynionych tu spostrzeżeń zasadne jest przeniesienie na grunt odnośnej procedury prezentowanego w orzecznictwie poglądu, zgodnie z którym w postępowaniach wszczynanych na wniosek i zmierzających do przyznania prawa także strona powinna wykazać się aktywnością w wyjaśnianiu istotnych faktów tudzież prezentować argumentację wskazującą na spełnienie przesłanek, od których dane prawo zależy (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2005 r., III SK 36/04, LEX nr 602764). Tymczasem w niniejszej sprawie w odwołaniu od sprzeciwu wniesionego przez organ pierwszej instancji oraz w skardze do sądu administracyjnego (a zatem gdy było już wiadomo, czego dotyczy prawny spór) inwestor skoncentrował się zanegowaniu oceny organu, a nie na wykazaniu zgodności budowy z przepisami. W ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia przepisów prawa budowlanego ani wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego (art. 6, 7, 8, 9, 10, 12, 67, 77, 79, 81,107 k.p.a.), a w każdym razie nie doszło do ich naruszenia w sposób mogący mieć wpływ na wynika sprawy. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.