II SA/Po 1052/17

Dnia 22 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 roku sprawy ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia [...] 2017 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia wodnoprawnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w. na rzecz skarżącego kwotę [...]- zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Starosta P. decyzją z [...] 2016 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 151 §1 pkt 1, w związku z art. 145 § 1, oraz art. 104, art.107 § 1-3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "K.p.a.") odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] 2010 r., znak: [...], udzielającej W. P. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych w zakresie wykonania wylotów ścieków wód opadowych i roztopowych do rowów melioracji szczegółowej [...], [...], przebudowę przepustów na rowach [...], [...], [...], [...], [...] i na rowach przydrożnych, likwidację przepustu na rowie melioracji szczegółowej B-1, oraz szczególne korzystanie z wód w zakresie odprowadzania ścieków wód opadowych i roztopowych z drogi wojewódzkiej nr [...] odcinek P. - P. (Poznań) do rowów melioracji szczegółowej [...], [...], [...] i B-1. W uzasadnieniu organ wskazał, iż postępowanie zakończone decyzją z dnia 02 września 2010 r., znak: [...], zostało wznowione z urzędu w związku z informacją uzyskaną od J. L., iż w dniu wydania decyzji z 2 września 2010 r. Staroście P. nie była znana okoliczność występowania w obrocie prawnym decyzji Marszałka W. W. z dnia [...] 2009 r. nr [...], udzielającej pozwolenia wodnoprawnego G. P. na szczególne korzystanie z wód w ramach inwestycji "Budowa Zachodniej Obwodnicy m. P. w ciągu drogi krajowej [...] na odcinku Z. - autostrada [...] i w ciągu drogi krajowy, [...] , w rejonie węzła "G. " autostrady [...], ETAP II – S1 od węzła "Z." km 0+000 do węzła "S. " km 13+068", na odprowadzanie ścieków wód opadowych i roztopowych do rowu [...] Zestawiając obie te decyzje Starosta P. stwierdził, iż: - decyzja Starosty [...] z dnia [...] 2010 r. oraz decyzja Marszałka W. W. z dnia [...] 2009 r., znak: [...], stanowią dwa odrębne rozstrzygnięcia w zakresie odprowadzania ścieków wód opadowych i roztopowych: pierwsza z nich dotyczy odprowadzania ścieków pochodzących z odwodnienia drogi wojewódzkiej nr [...], do wydania której właściwy był Starosta P., natomiast druga decyzja reguluje sposób odprowadzania ścieków wód opadowych i roztopowych pochodzących z drogi krajowej [...] i wydana została zgodnie z właściwością przez Marszałka W. W.. - z przedłożonych przez W. P. (w skrócie "WZDW") oraz G. P. (w skrócie "GDDKiA") dokumentów wynika, że: WZDW w ramach udzielonego przez Starostę Poznańskiego pozwolenia odprowadza wody opadowe i roztopowe z kanalizacji deszczowej odwadniającej odcinek od km 42+747 do km 43+350 drogi wojewódzkiej nr [...] w K. , do rowu melioracyjnego [...] w km +480 rowu, poprzez rów przydrożny, którego krótki fragment znajduje się w granicach inwestycji realizowanej przez WZDW, dalszy przebieg rowu drogowego znajduje się obecnie w granicach Inwestycji GDDKiA; natomiast GDDKiA Oddział w P. w ramach uzyskanego pozwolenia wodnoprawnego będzie odprowadzać wody opadowe i roztopowe z drogi ekspresowej [...], łącznic K.: DL-1, DL-2, DL-3, dróg dojazdowych: 1.17 i 1.19, oraz krótkiego fragmentu drogi wojewódzkiej nr [...] znajdującego się w liniach rozgraniczających inwestycji GDDKiA, m.in. do rowu [...] za pomocą wylotu zlokalizowanego w km 0+830 rowu. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzono, że ww. decyzje nie nakładają się, gdyż oba podmioty odprowadzają ścieki wód opadowych i roztopowych do rowu [...] z różnych odcinków dróg oraz za pomocą odrębnych wylotów. W związku z powyższym, rozstrzygnięcie decyzji Starosty [...] obejmuje odrębny zakres korzystania z wód, niezależny od decyzji Marszałka W. W.. Zdaniem Starosty dokonana analiza przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wykazała, że występowanie w obrocie prawnym, w dniu wydania decyzji Starosty [...] z 2010 r., decyzji Marszałka W. W. z dnia [...] .2009 r. nr [...], stanowiło istotną okoliczność z uwagi na zrzuty ścieków przez oba podmioty do tego samego odbiornika, jednakże okoliczność ta nie miała wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Starosty. Fakt wydania pozwolenia wodnoprawnego przez Marszałka W. W. na zrzut ścieków wód opadowych i roztopowych do rowu melioracyjnego [...] nie stanowiłby podstawy wydania decyzji odmiennej treści, gdyby był znany we wcześniejszym postępowaniu. Zdaniem organu w sprawie nie zaistniały też inne przesłanki wznowienia postępowania. Organ wyjaśnił, że postanowienie o wznowieniu postępowania z urzędu nie zawęża granic tego postępowania tylko do podstawy wznowienia wyznaczonej w tym postanowieniu, za wyjątkiem określonej w pkt 4 art. 145 § 1 K.p.a. Odnosząc się do uwag podnoszonych w toku postępowania przez J. L. organ stwierdził, iż dokumentacja przez niego przedłożona nie wykazuje jednoznacznie, aby rów [...] składał się z dwóch części. Wyjaśniono nadto, iż toczy się odrębne postępowanie w sprawie stanu rowu melioracji wodnej szczegółowej [...], na odcinku od km 0+000 do km 0+200 rowu, zlokalizowanego na działce o nr ewid.[...], obręb K., gm. R., które do tej pory nie zostało jeszcze zakończone. Zdaniem Starosty zgodnie z dokumentacją techniczną, na podstawie której Gminna Spółka Wodna R. administruje przedmiotowym rowem, jak i ewidencją urządzeń melioracyjnych prowadzoną przez W. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych, rów powinien mieć ujście do rzeki S. . Brak możliwości dokładnego określenia jego obecnego przebiegu w terenie, wynikający z wieloletniego zaniedbania, nie oznacza, że rowu na tym odcinku nie było i nie powinno być. Organ nie dostrzegł także okoliczności wskazujących na inny przebieg przedmiotowego rowu niż to wynika z ewidencji urządzeń melioracyjnych prowadzonej przez W. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w P. oraz z ewidencji gruntów. Starosta nie podzielił również twierdzeń J. L., iż Gminna Spółka Wodna R. nie jest administratorem rowu [...] Wskazał przy tym na treść art. 164 ust. 3 ustawy Prawo wodne oraz Statut Gminnej Spółki Wodnej R. , zrzeszonej w P. W., zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] 2005 r., znak: [...] Organ wyjaśnił nadto, iż na podstawie art. 128 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym w razie potrzeby w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się obowiązek wykonania robót lub uczestniczenia w kosztach utrzymania urządzeń wodnych, stosownie do odnoszących korzyści, w pkt lit. 2 pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] 2010 r. znak: [...], WZDW został zobowiązany do partycypacji w kosztach utrzymania odbiorników ścieków wód opadowych i roztopowych. Brak jest natomiast przepisu, który nakazywałby partycypację w kosztach udrożnienia rowu [...] w związku z brakiem jego utrzymywania. W chwili wydawania zgody na zrzut ścieków wód opadowych i roztopowych z drogi wojewódzkiej nr [...], rów [...] istniał. Ponadto doszło do zmiany ukształtowania terenu w związku z nawiezieniem odpadów na działki nr [...] i [...], która wpłynęła na obecny stan rowu i nie stanowi dowodów nieznanych organowi istniejących w dniu wydania decyzji z 2 września 2010 r. Starosta stwierdził także, iż pozwolenia wodnoprawne z dnia [...] 2002 r. znak: [...] oraz z dnia [...] 2003 r. znak: [...], nie miały wpływu na rozstrzygnięcie decyzji wydanej 2 września 2010 r. dla WZDW w P.. Decyzja z 2002 r. dotyczy zrzutu wody ze stawów do rzeki Samicy Kierskiej, a nie do rowu [...], natomiast decyzja z 2003 r. dotyczy zrzutu nadmiaru wód ze stawu objętego tym pozwoleniem, zlokalizowanego na dz. o nr ewid.[...] w K., do rowu [...], nie znajdującego się w zasięgu oddziaływania zrzutu ścieków z drogi wojewódzkiej nr [...] w K.. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. L. zarzucając, że zaskarżonej decyzji nie zostały ujęte dowody odnośnie istnienia stawu, w którym ma ujście rów [...] – ujęty w ewidencji gruntów w 1996 r. i omyłkowo usunięcia tego klasoużytku prze Starostwo P. w 1977 r. Pominięto również dowód w postaci jego wniosku z 13.06.2016 r. wskazujący na możliwość błędnego założenia ewidencji wód dla rowu melioracyjnego [...] w latach 80-tych. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] (dalej w skrócie: Dyrektor RZGW) decyzją z dnia [...] 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2016 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył podstawy wznowienia postępowania, a następnie stwierdził, iż żadna z tych przesłanek nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Dyrektor RZGW zauważył, iż brak jest orzeczenia sądowego lub orzeczenia innego właściwego organu, z którego wynikałoby, że decyzja Starosty [...] z [...] 2010 r. została oparta o sfałszowane dokumenty lub został wydana w wyniku przestępstwa. Podkreślono, iż RZGW w P. nie jest uprawniony do kwestionowania klasyfikacji gruntu zapisanej w ewidencji gruntów. Dyrektor RZGW, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wskazał, iż nie odmawia J. L. przymiotu strony w niniejszym postępowaniu bowiem jako właściciel działki [...] graniczącej z działką [...] (rów [...]) posiadał on przymiot strony w chwili wydania weryfikowanej decyzji z 2 września 2010 r. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty, iż występowanie w obrocie prawnym, w dniu wydania decyzji Starosty [...] z [...] 2010 r., decyzji Marszałka W. W. z dnia [...] 2009 r., nr [...], stanowiło istotną okoliczność z uwagi na zrzuty ścieków przez oba podmioty do tego samego odbiornika, jednakże okoliczność ta nie miała wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Starosty. Zaznaczono jednocześnie, iż przedmiotem badania w postępowaniu wznowieniowym są istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, natomiast obecny stan działki nr [...], jak również drugiej działki (nr [...]) sąsiadującej z rowem [...], uległ znacznemu przekształceniu w wyniku nawiezienia mas ziemnych, co ustalono w trakcie odrębnych postępowań administracyjnych. Podzielono ustalenia Starosty, iż rów [...] jest aktualnie w złym stanie technicznym, a kwestia przywrócenia jego poprzedniej funkcji jest przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego Dyrektor RZGW zauważył także, iż w świetle art. 122 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego w zw. z art. 31 ust. 5 tej ustawy bez znaczenia dla prawidłowości pozwolenia wodnoprawnego pozostaje podnoszona przez J. L. okoliczność, iż rów [...] w dniu wydania weryfikowanej decyzji z 2010 r. uchodził do jego stawu (wyrobiska potorfowego). Zauważono także, iż z art. 123 ust. 2 Prawa wodnego wynika, że pozwolenie wodnoprawne nie narusza prawa własności nieruchomości koniecznych do jego zrealizowania oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego nie stanowi podstawy do wykonania urządzeń wodnych, które są konieczne do jego realizacji. Zgodnie z tym przepisem nie rodzi ono też praw do tej nieruchomości, co oznacza, że dopiero realizacja pozwolenia wodnoprawnego wymaga zgody właściciela nieruchomości. Na zakończenie Dyrektor RZGW wskazał, iż zgodnie z art. 146 § 1 K.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Tymczasem z akt sprawy wynika, iż weryfikowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] 2010 r., znak: [...] stała się ostateczna z dniem 24 września 2010 r. Zatem pięcioletni termin wymieniony w art. 146 § 1 K.p.a. rozpoczął swój bieg właśnie od tej daty i skończył się z dniem 24 września 2015 r. Powadzenie postępowania po upływie okresu przedawnienia określonego w art. 146 § 1 K.p.a. narusza zasadę trwałości decyzji administracyjnej, której podstawową funkcją jest stabilizacja stosunków prawnych. Upływ okresu przedawnienia oznaczonego w przepisie art. 146 § 1 K.p.a. oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł J. L.. Zdaniem skarżącego naruszeniem prawa procesowego jak i materialnego było uznanie przez organy za stronę postępowania Związku Spółek Wodnych z uwagi na fakt zrzeszenia w niej Gminnej Spółki Wodnej R. , a tym samym uzurpowanie przez związek prawa reprezentowania wszystkich właścicieli wszystkich urządzeń melioracji wodnych szczegółowych znajdujących na terenie G. R.. Statut Gminnej Spółki Wodnej R. nie określa urządzeń melioracyjnych objętych działaniem spółki. Wskazano, iż spółka wodna nie może administrować nieruchomościami, których właściciel nie są członkami tej spółki. Dalej skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 150 par. 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie zasad wynikających w związku z ukryciem przez organy stanu faktycznego odnośnie klaso-użytków i stanu faktycznego na gruncie udokumentowanego operatem wodnoprawnym z 2001r ; 2. art. 7, 77, art. 11, art. 75, art. 7b i art. 107 § 3 w związku z art.145 § 3 K.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji stanowiska organu; 3. art. 7 i 77, art. 8, art. 11, art. 80 i 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 127 ust. 7 ustawy prawo wodne poprzez ich niezastosowanie i pominięcie zasad z nich wynikających ze względu na brak odniesienia się organu do wszystkich istotnych okoliczności rozpatrywanej sprawy; 4. art. 75 i art. 78 K.p.a. w związku z art. 127 ust. 7 Prawo wodne poprzez ich niezastosowanie i pominięcie zasad z nich wynikających ze względu na niewłączenie jako materiału dowodowego protokołów z przesłuchania świadków, tj. pracowników P. W., W. Inspektorat Melioracji i Urządzeń Wodnych oraz firmy wykonującej pomiary w terenie dla map wodnych ujętych w zasobach Głównego Geodety Kraju; 5. art. 7 i 77, art. 78 i art. 80 K.p.a. w związku z art. 128 ustawy Prawo wodne w związku ze stanowiskiem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska odnośnie odprowadzania ścieków i wód opadowych przez studnię chłonną, a nie zbiornik sedymentacyjny; 6. art. 7, art. 8 i art. 11 kpa w związku z analizą zapisów art. 146 § 1 K.p.a. odnośnie pięcioletniego terminu ograniczenia uchylenia decyzji, podczas gdy skarżący podnosi aspekt tzw. fałszerstwa intelektualnego; 7. art. 77 art. 80 , art. 84 K.p.a. i art. 128 Prawa wodnego w związku z brakiem: a) analizy poprawności doboru technologii oczyszczania ścieków deszczowych oraz wód roztopowych poprzez odprowadzanie ich do rowu melioracyjnego i podczyszczanie poprzez infiltrację do gruntu, - w tym określenie faktycznej struktury hydrogeologicznej gruntu w miejscu lokalizacji rowu melioracyjnego (konieczność wykonania badań hydrogeologicznych wraz z operatem w celu sprawdzenia struktury gruntu, możliwości filtracyjnych, poziomu wody gruntowej itp.). - zbilansowania jakościowego ścieków dla zlewni odprowadzającej w/w ścieki do rowu melioracyjnego (analiza dokumentacji projektowej oraz operatu wodnoprawnego w tym zakresie, sprawdzenie, czy przyjęta w projekcie oraz operacie wodnoprawnym technologia oczyszczania ścieków. spełnia wymagania w zakresie dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń dla ścieków odprowadzanych do gruntu, zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym oraz prawem wodnym), b) zbilansowania ilościowego ścieków deszczowych oraz wód roztopowych odprowadzanych z drogi 184 do rowu, w tym: określenie ilości ścieków odprowadzanych do przedmiotowego rowu melioracyjnego v szczególności w zakresie obliczeń hydraulicznych (tj. wielkość zlewni, przyjęte współczynniki spływu oraz opóźnienia odpływu, wielkość przyjętego deszczu i prawdopodobieństwo jego występowania, itp.), - określenie rzeczywistej ilości wód stale przepływających rowem w pogodzie bezdeszczowej (poziom napełnienia rowu, określenie pojemności retencyjnej oraz docelowej rowu); - bilans objętościowy określający stopień redukcji założonej pojemności rowu (wynikającej z dokumentacji) do pojemności faktycznej; c) porównanie stanu istniejącego (powykonawczego) z założeniami dokumentacji projektowej. 8. art. 7 i 77, art. 75 k.p.a. w związku z art. 39 ust. 1 pkt 3 i art, 127 p. 7 Prawo wodne poprzez ich niezastosowanie i pominięcie zasad z nich wynikających w związku z oceną organu, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje okoliczność, że w dniu wydania weryfikowanej decyzji, odbiornik ścieków tj . rów [...] uchodził do stawu J. L. jeśli: - nie dokonano analizy warunków zawartych w art. 39 ust 1 pkt 3 lit. a, b i d gdy od 40 lat wody z rowu nie są odprowadzane do rzeki i nie znane są skutki tzw. cofki na jeziorze K. i rzece S. K.; - nie dokonano oceny spełnienia przesłanek zawartych w art. 127 pkt. 1 pkt. 2), 4) i 6) prawa wodnego. Uzupełniając skargę J. L. wniósł o przeprowadzenie dowodu z: pisma Starostwa Powiatowego w P. z dnia [...] 2017 r., [...], decyzji Starostwa Powiatowego w P. z dnia [...] 2005 r., [...], na okoliczność braku przymiotu strony P. W. w skarżonym postępowaniu. Jednocześnie skarżący wniósł o zwrot kosztów opłat ponoszonych na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku. Odpowiadając na skargę DRZGW w P. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił, że w świetle przepisów art. 122 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego, pozwolenie wodnoprawne wydaje się na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Kwestia wprowadzania ścieków do urządzeń wodnych została jednoznacznie doprecyzowana w art. 31 ust. 5 Prawa wodnego, zgodnie z którym poprzez wprowadzanie ścieków do ziemi rozumie się także wprowadzanie ścieków do urządzeń wodnych za wyjątkiem kanałów i zbiorników, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. c Prawa wodnego, zatem w obowiązującym systemie prawnym regulującym kwestie szczególnego korzystania z wód liczy się pierwszy odbiornik ścieków. Mając na uwadze, iż pierwszym odbiornikiem ścieków opadowych jest ziemia - rów [...] stanowiący urządzenie wodne (także urządzenie melioracji wodnych szczegółowych), kwestia podnoszona przez pana J. L., w dniu wydawania weryfikowanej decyzji, że odbiornik ścieków tj. rów [...] uchodził do jego stawu (wyrobiska potorfowego) dla rozstrzygnięcia sprawy jest bez znaczenia. Nadto mając na uwadze stanowisko skarżącego, że rów [...] jest połączony z jego stawem, organ wskazał, że z art. 123 ust. 2 Prawa wodnego wynika, iż pozwolenie wodnoprawne nie narusza prawa własności nieruchomości koniecznych do jego zrealizowania oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Dopiero realizacja pozwolenia wodnoprawnego wymaga zgody właściciela nieruchomości. Nadto kwestia własności nie jest przedmiotem postępowania przy wydawaniu pozwolenia wodnoprawnego. Prawo wodne nie obejmuje zagadnień wzajemnych obowiązków stron związanych z korzystaniem z cudzej nieruchomości bądź urządzeń wodnych, będących często nieodłącznym elementem realizacji uzyskanego pozwolenia wodnoprawnego. Rozstrzyganie sporów dotyczących korzystania z cudzej nieruchomości reguluje Kodeks cywilny, a kwestia uporządkowania wzajemnych obowiązków, w celu wykonywania uprawnień płynących z pozwolenia wodnoprawnego, pozostaje w gestii zainteresowanych podmiotów. Decyzja objęta postępowaniem wznowieniowym nie wymagała uzyskania wymaganego przepisami stanowiska innego organu o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. W uzasadnieniu decyzji Starosta P. wskazał, że wnioskodawca przy projektowanym odprowadzaniu wód opadowych uwzględnił bezpieczeństwo jakości wód jezior, poprzez zastosowanie na wszystkich wylotach osadników dla zatrzymania zawiesiny ogólnej; Nadto załączone do skargi pismo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 12.06.2017 r. znak: [...] dotyczy analizy porealizacyjnej dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zachodniej obwodnicy P. w ciągu drogi 8-11 na odcinku Z. A1 węzeł "[...]", tymczasem weryfikowana decyzja Starosty [...] dotyczy pozwolenia wodnoprawnego, w związku z projektowaną rozbudową drogi wojewódzkiej nr [...], odcinek P.-P., zatem zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77, art. 78 i art 80 K.p.a. w związku z art. 128 ustawy Prawo wodne, w związku ze stanowiskiem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska odnośnie odprowadzania ścieków i wód opadowych przez studnię chłonną, a nie zbiornik sedymentacyjny - należy uznać za bezzasadny. Organ wszczynając postępowanie administracyjne prawidłowo ustalił katalog stron tego postępowania w świetle przesłanek art. 28 K.p.a.. W okolicznościach niniejszej sprawy interes prawny stron należy wywodzić z art. art. 127 ust. 7 ustawy prawo wodne. P. W. był stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...].2010 r., znak: [...], w stosunku do której został zastosowany tryb wznowienia postępowania. Powyższa decyzja dotyczy udzielenia WZDW w P. pozwolenia wodnoprawnego obejmującego wykonanie urządzeń wodnych oraz szczególnego korzystania z wód w zakresie odprowadzania ścieków wód opadowych i roztopowych pochodzących z drogi wojewódzkiej nr [...] odcinek P.-P. (P. ): w miejscowości C.-M. do rowu melioracji szczegółowej [...] w hm 1+500, dz. nr ewid.[...], obręb C., gm, R. ; w miejscowości M. do rowu melioracji szczegółowej [...] w hm 1+500, dz. nr ewid.[...], obręb C., gm. R.; w miejscowości N. do rowu melioracji szczegółowej [...] w hm 0+500, dz. nr ewid.[...], obręb N., gm. R.; w miejscowości K. do rowu melioracji szczegółowej [...] w hm 0+480, dz. nr ewid.[...], obręb K., gm. R.; w miejscowości B. do istniejącej studni kanalizacyjnej na skanalizowanym odcinku rowu melioracji szczegółowej B-l w hm 0+750, dz. nr ewid. [...], m, Baranowo, gm. T. P. . Wnioskowane korzystanie z wód oraz wykonanie urządzeń wodnych związane było z koniecznością wykonania odwodnienia powierzchni rozbudowywanej drogi wojewódzkiej nr [...], odcinek P.-P., od km 34-719,91 do km 41+981,50, od km 42-744,40 do km 43+363,30, od km 44-834,33 do km 48+369,70, od km 48+450,80 do km 48+829,00, tj. w części przebiegającej w granicach G. R. i T. Podgórne. Jak wynika z powyższego decyzja Starosty [...] z dnia 02.09.2010 r., znak: [...] nie dotyczy wyłącznie wprowadzania wód opadowych i roztopowych do rowu melioracji szczegółowej [...] w miejscowości R., ale także w innych miejscowościach. Z uzasadnienia ww. decyzji Starosty [...] wynika, iż Inwestor szczególne korzystanie z wód tj. zrzut wód opadowych i roztopowych uzgodnił z administratorem rowów - P. W. (pismo z dnia 19.05.2008 r.). Ponadto, z uwagi na fakt, że przedmiotowe rowy mają ujście do następujących odbiorników: rów [...] do Jeziora P. , rów [...] i [...] do rzeki Samicy i dalej do Jeziora K. oraz rów [...] do Jeziora K. , dołączono również uzgodnienie z administratorem jeziora K. - S. K. (pismo z dnia 08.07.2008 r., znak: L.dz.Sp [...]). Ponadto z ewidencji posiadanej przez tut, organ tj. [...] Wodnego, wynika że na terenie G. R. działa Gminna Spółka Wodna R. dla utrzymania, eksploatacji i budowy urządzeń wodno-melioracyjnych, która to jest zrzeszona w P. W. z siedzibą w P.. Zatem powyższe uzasadnia udział P. W. w niniejszym postępowaniu. Jednocześnie spółka wodna to posiadająca osobowość prawną jednostka organizacyjna działająca w celu zaspakajania, wskazanych ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, potrzeb z zakresu gospodarowania wodami. Spółka wodna jest formą organizacyjną odrębną zarówno od spółek cywilnych działających w oparciu o kodeks cywilny, jak i od spółek prawa handlowego, osobowych i kapitałowych, działających w oparciu o kodeks spółek handlowych. Jej powstanie i zasady działania reguluje .wyłącznie ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne w art. 164-184. Zgodnie natomiast z art. 164 ust. 8 Prawa wodnego spółki wodne mogą łączyć się w związki spółek wodnych, a ust. 9 cytowanego przepisu stanowi, że do związków spółek wodnych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące spółek wodnych, z tym że prawa i obowiązki przysługujące wobec spółek wodnych staroście w stosunku do związków spółek wodnych wykonuje marszałek województwa. Z powyższego wynika, iż związek spółek wodnych może być stroną postępowania wodnoprawnego. Kończąc organ ponownie podniósł, że upływ terminu z art. 146 § 1 K.p.a stanowi ujemną przesłankę uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego. 5-letni termin wymieniony w art. 146 § 1 K.p.a. rozpoczął swój bieg właśnie od tej daty i skończył się z dniem 24.09.2015 r. Termin pięcioletni, chociaż zamieszczony w przepisie proceduralnym, ma charakter materialny, co oznacza, że jego upływ powoduje taki skutek, że decyzja ostateczna nie może być uchylona, choćby wydana została z naruszeniem prawa. Termin ten nie może być przywrócony, gdyż nie jest on terminem, do zachowania którego obowiązana jest strona, lecz jego adresatem jest organ i jednocześnie bieg terminu z art. 146 § 1 K.p.a. nie może ulec przerwaniu, gdyż możliwości takiej ustawodawca nie przewidział. Prowadzenie postępowania po upływie okresu przedawnienia określonego w art. 146 § 1 K.p.a. narusza zasadę trwałości decyzji administracyjnej, której podstawową funkcją jest stabilizacja stosunków prawnych. Upływ okresu przedawnienia oznaczonego w przepisie art. 146 § 1 K.p.a. oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 18.02.2010 r., sygn. akt I OSK 561/09). W piśmie procesowym 22 lutego 2018 r. skarżący podniósł, iż dane ewidencyjne znane organowi z urzędu (mapa sytuacyjna) nie są zgodne z stanem faktycznym w terenie już w momencie przyjęcia ich do zasobu w 1984 r. Oparcie się na błędnej mapie skutkowało złą ocena stanu faktycznego. Skarżący podtrzymał stanowisko, iż P. W. nie był stroną postępowania. Wskazano także, iż w operacie wodnoprawnym i decyzji środowiskowej zawarto dane o systemie melioracyjnym inwestycji drogowej wykonywanej przez Zarząd Dróg Wojewódzkich. Organ nie dokonał czy w takim przypadku, tj. brak odbiornika dla rowu [...], zmieniłyby warunki decyzji. Uczestniczący w rozprawie sądowoadministarcyjnej przeprowadzonej w dniu 22 lutego 2018 r. J. L. wskazał, iż skutkiem wydania pozwolenia, którego dotyczy postępowanie, jest dodatkowe, nadmierne z uwagi na wcześniejsze pozwolenie wydane przez Marszałka Województwa, obciążenie rowu [...] Powoduje, że do tego rowu wpływają wody opadowe i roztopowe objęte obydwoma pozwoleniami i w konsekwencji jego działka jest podtopiona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że skarga ma uzasadnione podstawy, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Podlegająca obecnie kontroli sądu administracyjnego decyzja organu I instancji wydana została po uprzednim wznowieniu przez ten organ postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] 2010 r., znak: [...], udzielającej WZDW w P. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych w zakresie wykonania wylotów ścieków wód opadowych i roztopowych do rowów melioracji szczegółowej [...], [...], Sk- 57, przebudowę przepustów na rowach JP-A, [...], [...], [...], [...] i na rowach przydrożnych, likwidację przepustu na rowie melioracji szczegółowej [...], oraz szczególne korzystanie z wód w zakresie odprowadzania ścieków wód opadowych i roztopowych z drogi wojewódzkiej nr [...] odcinek P. - P. (P. ) do rowów melioracji szczegółowej [...], [...], [...] i B-1. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem postępowania, w którym można dochodzić wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji. Celem postępowania wznowieniowego jest ustalenie, czy postępowanie kontrolowane w tym nadzwyczajnym trybie było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych jego wadliwości. Stosownie do art. 149 § 2 K.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Prowadząc postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego organ ma ustawowy obowiązek w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność wznowienia postępowania. Dopiero po przeprowadzeniu wstępnego zbadania dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną i wydaniu odpowiedniego postanowienia wszczynającego to nadzwyczajne postępowanie, możliwe jest właściwe merytoryczne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Postępowanie to może, stosownie do treści art. 151 K.p.a., zakończyć się wydaniem decyzji, w której organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 K.p.a., art. 145a K.p.a. lub art. 145b K.p.a. albo uchyla decyzję dotychczasową gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 K.p.a., art. 145a K.p.a. lub art. 145b K.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Organ może również w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 K.p.a., ograniczyć się do stwierdzenia wydania kontrolowanej w tym trybie decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu, których odmówił uchylenia tej decyzji (art. 151 § 2 K.p.a.). W tym miejscu Sąd wyjaśnia, mając na uwadze chybioną argumentację Dyrektora RZGW w P., że zakaz uchylania decyzji dotkniętych wadami wymienionymi w art. 145 § 1 K.p.a. po upływie terminu wskazanego w art. 146 § 1 K.p.a., nie oznacza sanacji takich decyzji. Pomimo braku możliwości ich wyeliminowania z obrotu prawnego z uwagi na upływ terminu przedawnienia, są one decyzjami nieprawidłowymi, wydanymi z naruszeniem prawa. Na gruncie K.p.a. prawne konsekwencje takiego stanu rzeczy uregulowane są w art. 151 § 2, zgodnie z którym w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 tej ustawy, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Zaznaczyć dalej należy, że podstawa wznowienia badana jest przez organ dopiero po wznowieniu postępowania. Ustalenie, czy w danej sprawie występują podstawy wznowienia określone w art. 145 § 1 K.p.a. może nastąpić wyłącznie w fazie postępowania rozpoznawczego, o czym stanowi expressis verbis art. 149 § 2 K.p.a. (por. wyroki NSA z 11.03.1999 r., sygn. II SA 113/99, Lex nr 46255, z 5.03.1998 r., sygn. I SA 1307/97, Lex nr 45645 i in.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że postępowanie wznowieniowe wszczęte zostało z urzędu, w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Jako nową okoliczność faktyczną Starosta P. przyjął powzięcie informacji o występowaniu w obrocie prawnym decyzji Marszałka W. W. z dnia [...] 2009 r. nr [...], udzielającej GDDKiA Oddział w P. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód w ramach inwestycji "Budowa Zachodniej Obwodnicy m. P. w ciągu drogi krajowej [...] na odcinku Z. - autostrada [...] i w ciągu drogi krajowej [...] , w rejonie węzła "G. " autostrady [...], ETAP II – S1 od węzła "Z." km 0+000 do węzła "Swadzim" km 13+068", na odprowadzanie ścieków wód opadowych i roztopowych do rowu [...] Wiedzy tej Starosta nie posiadał wydając w dniu 2 września 2010 r. decyzję znak [...], udzielającą WZDW w P. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych w zakresie wykonania wylotów ścieków wód opadowych i roztopowych do rowów melioracji szczegółowej [...], [...], [...], przebudowę przepustów na rowach [...], [...], [...], [...], [...] i na rowach przydrożnych, likwidację przepustu na rowie melioracji szczegółowej B-1, oraz szczególne korzystanie z wód w zakresie odprowadzania ścieków wód opadowych i roztopowych z drogi wojewódzkiej nr [...] odcinek P. - P. (P. ) do rowów melioracji szczegółowej [...], [...], [...] i [...], choć oba podmioty odprowadzają ścieki wód opadowych i roztopowych do rowu [...] W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Dokonując wykładni tego przepisu należy stwierdzić, że wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadku kumulatywnego spełnienia trzech warunków. Po pierwsze ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe, zatem nowo odkryte jak i po raz pierwszy zgłaszane przez stronę. Nadto nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, tj. mieć wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Drugą i trzecią przesłanką jest istnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w dniu wydania decyzji, lecz nieznanych organowi, który wydał decyzję. Istotne jest, iż nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody nie mogą dotyczyć jakiegokolwiek postępowania administracyjnego ale sprawy tożsamej ze sprawą zakończoną decyzją ostateczną. Jednocześnie chodzi o okoliczność faktyczną istotną dla sprawy, taką która mogłaby mieć wpływ na odmienne rozstrzygniecie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2007 r., sygn. I OSK 429/06, publ. LEX Nr 348005; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2006 r., sygn. V SA/Wa 2510/05, publ., LEX Nr 202375). Zważyć nadto należy, iż zakres postępowania wznowieniowego wyznaczony jest zakresem postępowania zakończonego wydaniem decyzji, której wzruszenia w trybie nadzwyczajnym zażądano. Konieczne jest zachowanie tożsamości przedmiotowej obu postępowań. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że powziąwszy informację o funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji Marszałka W. W., którą udzielono pozwolenia wodnoprawnego dla GDDKiA oddział w P. na szczególne korzystanie z wód w ramach inwestycji "Budowa Zachodniej Obwodnicy m. P. w ciągu drogi krajowej [...] na odcinku Z. - autostrada [...] i w ciągu drogi krajowej [...] która to inwestycja w części przewiduje odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do tego samego rowu melioracji szczegółowej [...], do którego na mocy pozwolenia wodnoprawnego udzielonego WZDW w P. decyzją Starosty [...] z dnia [...] 2010 r. odprowadzane są wody opadowe i roztopowe z odcinka drogi wojewódzkiej nr [...], prawidłowo Starosta P. postanowieniem z dnia 31 stycznia 2014 r. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Prowadząc następnie postępowanie wznowieniowe Starosta P. przeprowadził analizę decyzji udzielającej pozwoleń wodnoprawnych WZDW w P. oraz GDDKiA oddział w P. oraz dokumentacji wytworzonej na potrzeby ich wydania, w tym operatów wodnoprawnych. Na tej podstawie organ ustalił, że WZDW w ramach udzielonego pozwolenia odprowadza wody opadowe i roztopowe z kanalizacji deszczowej odwadniającej odcinek od km 42+747 do km 43+350 drogi wojewódzkiej nr [...] w K., do rowu melioracyjnego [...] w km +480 rowu, poprzez rów przydrożny, którego krótki fragment znajduje się w granicach inwestycji realizowanej przez WZDW, dalszy przebieg rowu drogowego znajduje się obecnie w granicach Inwestycji GDDKiA; natomiast GDDKiA Oddział w P. w ramach uzyskanego pozwolenia wodnoprawnego będzie odprowadzać wody opadowe i roztopowe z drogi ekspresowej [...], łącznic K.: [...], dróg dojazdowych: 1.17 i 1.19, oraz krótkiego fragmentu drogi wojewódzkiej nr [...] znajdującego się w liniach rozgraniczających inwestycji GDDKiA, m.in. do rowu [...] za pomocą wylotu zlokalizowanego w km 0+830 rowu. Organ uznał, że ww. decyzje nie nakładają się, gdyż oba podmioty odprowadzają ścieki wód opadowych i roztopowych do rowu [...] z różnych odcinków dróg oraz za pomocą odrębnych wylotów. Rozstrzygnięcie decyzji Starosty [...] obejmuje zatem odrębny zakres korzystania z wód, niezależny od decyzji Marszałka W. W.. Zdaniem Starosty występowanie w obrocie prawnym, w dniu wydania decyzji Starosty [...] z 2010 r., decyzji Marszałka W. W. z dnia [...] 2009 r. nr [...], stanowiło istotną okoliczność z uwagi na zrzuty ścieków przez oba podmioty do tego samego odbiornika, jednakże okoliczność ta nie miała wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Starosty. Fakt wydania pozwolenia wodnoprawnego przez Marszałka W. W. na zrzut ścieków wód opadowych i roztopowych do rowu melioracyjnego [...] nie stanowiłby podstawy wydania decyzji odmiennej treści, gdyby był znany we wcześniejszym postępowaniu. Stanowisko to podzielił Dyrektor RZGW w P. w zaskarżonej decyzji. Tymczasem, w opinii Sądu, stanowisko to uznać należy co najmniej za przedwczesne. Stosownie do postanowień art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji stoją na straży praworządności i z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie natomiast z treścią art. 8 K.p.a. organy administracji prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Z treści przywołanych przepisów wynika, że w toku postępowania organ administracji obowiązany jest przed wydaniem decyzji wyjaśnić wszystkie istotne okoliczności sprawy. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji nie przeprowadziły w sposób wyczerpujący postępowania wyjaśniającego, które pozwoliłoby na tak kategoryczne stwierdzenie, że pomimo odprowadzania do tego samego rowu melioracji szczegółowej [...] wód z dróg objętych tymi dwoma pozwoleniami wodnoprawnymi, okoliczność ta nie miała żadnego wpływu na wydanie pozwolenia wodnoprawnego dla WZDW w P.. Przeprowadzona przez Sąd analiza obu ww. pozwoleń wodnoprawnych wykazała, że zgodnie z operatem wodno-prawnym sporządzonym na potrzeby pozwolenia wodnoprawnego udzielonego GDDKiA dla rowu [...], przyjęto średnią roczną objętość spływu wód deszczowych dla wymienionych tam dwóch odcinków obwodnicy przyjęto wielkości 3796,01 oraz 3767,62 m3/rok, przy spływie (Qmax/1 sek.) 15777 i 156,59 oraz potrzebnej pojemności rowu: 283,98 i 281,85 (str. 7-8 operatu). Na stronie 26 operatu wskazano, że rów [...], którego trasa przecina obwodnicę, przewidziany jest do przebudowy na odcinku o łącznej długości 84 , w tym 57 m jako rów przy drodze wojewódzkiej nr [...]. Na stronie 28 wskazano, że na wszystkich ciekach melioracyjnych konieczne jest przeprowadzenie niezbędnych prac konserwacyjnych polegających na usunięciu roślinności, zakrzaczeń i zadrzewień oraz odmuleniu dna i przewodów przepustów. Wskazane wartości i założenia przyjęte zostały przez Marszałka W. W. w decyzji z dnia 22 kwietnia 2009 r. Z kolei w decyzji Starosty [...] z 2 września 2010 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na rzecz WZDW w P. w zakresie zgody na wykonanie urządzeń wodnych – wlotów ścieków wód opadowych i roztopowych na rowie [...] dz. nr ewid.[...] obręb K. G. R. przyjęto ilość odprowadzanych ścieków Qs- 72,6 dm3/s oraz Qroczne – 3087 m3/rok. W uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji nie wyjaśniono, czy i jaki wpływ na ww. przyjęte w decyzji Starosty z [...] 2010 r. wielkości dla przepustowości rowu [...] miały wielkości przyjęte dla tego urządzenia melioracji szczegółowych w wcześniejszej decyzji Marszałka W. W.. W opinii Sądu odniesienie się do tej kwestii ma istotne znaczenie dla rozpatrzenia niniejszej sprawy, bowiem w wyniku realizacji inwestycji drogowej przez GDDKiA o tak dużym zakresie jak obejmująca budowę obwodnicy oraz trasy szybkiego ruchu S11 i S5, powstała konieczność zapewnienia spływu i odprowadzania wód z powierzchni dróg, których dotąd nie było. Odprowadzanie tych wód w części następuje do rowu nr [...], co przy uwzględnieniu ukształtowania terenu w tym rejonie oraz kierunku spływu wód (dowód: mapy w aktach administracyjnych sprawy), wymaga zapewnienia przepustowości i drożności wszystkich urządzeń melioracji wodnych za pośrednictwem których wody z terenów dróg objętych inwestycjami GDDKiA oraz WZDW w P. miały być odprowadzane. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że stanowisko organów co do tego, że ww. decyzje nie nakładają się, gdyż oba podmioty odprowadzają ścieki wód opadowych i roztopowych do rowu [...] z różnych odcinków dróg oraz za pomocą odrębnych wylotów, jest co najmniej przedwczesne i nie poparte przekonująca argumentacją. W konsekwencji uznać należało, iż przedwcześnie przyjęto, że nie zaistniała w sprawie przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i sprawa mogła zakończyć się w sposób przewidziany w art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Przepis ten stanowi podstawę prawną decyzji wznowieniowej w przypadku, gdy w toku postępowania ustalono, że w sprawie żadna przesłanka z art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b nie miała miejsca, a tym samym nie było podstaw do ponownej merytorycznej oceny sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Jak wyżej Sąd przyjął, w niniejszej sprawie nie wyjaśniono, czy wystąpiła przesłanka wznowieniowa, przewidziana w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., a tylko takie ustalenie pozwoliłoby na uznanie, że brak jest postaw do przeprowadzenia merytorycznej jej oceny i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2, albo w oparciu o § 2 tego artykułu, z racji upływu terminów o jakich mowa w art. 146 § 1K.p.a. Skarżący konsekwentnie podnosi kwestie związane z negatywnym oddziaływaniem na jego działkę rowu [...], który w jego ocenie nie jest przygotowany na przyjmowanie wód opadowych i roztopowych z dróg będących w gestii WZDW w P. (nr [...]) oraz GDDKiA oddział w P.. Zgodnie z art. 127 ust. 7 Prawa wodnego stroną w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest władający powierzchnią ziemi, znajdujący się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Jeżeli więc udzielenie pozwolenia wodnoprawnego dotyczyło pozwolenia na szczególne korzystanie z wód opadowych polegające na ich odprowadzaniu z drogi nr [...], która wyżej przejmuje część wód opadowych objętych decyzją Marszałka W. W., to skarżący powinien mieć przymiot strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Starosty [...] z 2 września 2010 r., której dotyczy przedmiotowe postępowanie wznowieniowe. Jeżeli zaś uznać, że skarżący kwestionuje sposób odprowadzania wód opadowych powodujący naruszenie jego prawa własności i powodujący szkody na jego nieruchomości, to wówczas organy winny rozważyć przede wszystkim prowadzenie postępowania w trybie art. 29 Prawa wodnego. Jest to jednak zupełnie inne postępowanie niż postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego i jak wynika z akt sprawy, toczy się przed Starostą Poznańskim. Zakresem postępowania wznowieniowego nie mogą być również kwestie związane z rozgraniczeniem działki nr [...] obręb K., gm. R., która przebiega wzdłuż działki nr [...] stanowiącej własność skarżącego i stanowi rów [...], jak i brak utrzymania tego rowu w należytym stanie. W opinii Sądu nie są również uzasadnione zarzuty skargi, które odnoszą się do kwestionowania właściwości Związku Spółek Wodnych w postępowaniu. W tym zakresie skarżący podniósł, że organ wadliwie wywodzi ten interes z faktu zrzeszenia Gminnej Spółki Wodnej R. w tym Związku i wskazuje, że nie przewiduje tego Statut Związku Gminnej Spółki Wodnej R. . W opinii Sądu argumentacja ta jest wadliwa, bowiem decyzja Starosty [...] z dnia [...]2010 r., znak: [...] nie dotyczy wyłącznie wprowadzania wód opadowych i roztopowych do rowu melioracji szczegółowej [...] w miejscowości R., ale także w innych miejscowościach. Z uzasadnienia ww. decyzji Starosty [...] wynika, iż Inwestor szczególne korzystanie z wód tj. zrzut wód opadowych i roztopowych uzgodnił z administratorem rowów - P. W. (pismo z dnia 19.05.2008 r.). Mając na uwadze powyższe Sąd uznał za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie na podstawie art. 200 i 205 § 1 tej ustawy Sąd orzekł o zwrocie skarżącemu poniesionych kosztów sądowych – uiszczonego wpisu od skargi. Rozpoznając ponownie sprawę Dyrektor RZGW w P. zobligowany będzie zastosować się do treści wydanego przez Sąd wyroku. Ponownie rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym organ powinien dokonać analizy dokumentacji wytworzonej na potrzeby decyzji wydanych przez Marszałka W. W. z dnia 22 kwietnia 2009 r. oraz Starostę Poznańskiego z dnia 2 września 2010 r., w szczególności zweryfikować, czy na potrzeby wydania tej drugiej decyzji uwzględniono wielkości i skutki, jakie dla oceny odprowadzania wód opadowych do rowu [...] wynikają z wydanego w 2009 roku pozwolenia wodnoprawnego udzielonego dla GDDKiA oddział w P.. Należy przy tym mieć na uwadze, że zasięg oddziaływania musi być ustalony w sposób wyczerpujący, a zatem nie wystarcza w tej mierze jedynie ogólnikowe stwierdzenie, że oddziaływanie obu decyzji nie nakłada się.