VII SA/Wa 930/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik (spr.), Sędziowie asesor WSA Karolina Kisielewicz, sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2018 r sprawy ze skargi [...]. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej [...] z siedzibą w [...]kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...] od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...], znak: [...] odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - uchylił w całości decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2016 r. Nr [...], znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] (obecnie - [...].) pozwolenia na budowę zespołu 9 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, z podziemnymi garażami i infrastrukturą techniczną przy ul. [...], na działkach nr ew. [...] z obrębu [...] w dzielnicy [...], oznaczonych w projekcie zagospodarowania terenu literami [...]. Wnioskiem z dnia 5 lipca 2016 r. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w [...] wystąpiła do Prezydenta [...] o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] czerwca 2016 r. Jako podstawę wznowienia wskazała przepis art. 145 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Nr [...] Prezydent [...] wznowił postępowanie administracyjne a następnie powołaną wyżej decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. odmówił uchylenia ww. decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. wniosła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w [...]. W wyniku jego rozpoznania, Wojewoda [...] powołaną wyżej decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. uchylił w całości decyzję Prezydenta [...] wskazując, że uchyla rozstrzygnięcie tego organu z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] znak: [...]. Jednocześnie organ odwoławczy przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji dokonał oceny decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...], stwierdzając, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jego rozstrzygnięcie. Wojewoda stwierdził, że organ pierwszej instancji nie odniósł się do uwag i wniosków zgłaszanych w trakcie postępowania administracyjnego oraz nie wyjaśnił dlaczego odmówił, przedłożonej przez Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...], kontranalizie przesłaniania budynku mocy dowodowej (pomijając przeprowadzony wywód o braku uprawnień projektanta). Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, że naprawienie stwierdzonych uchybień wykracza poza zakres uzupełniającego postępowania wyjaśniającego przed Wojewodą [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...] wniosła [...] z siedzibą w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Decyzji zarzucono: 1) naruszenie art. 107 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na błędnym podaniu w osnowie decyzji, że uchyleniu podlega w całości decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] września 2006 r. Nr [...], znak: [...] podczas gdy decyzja ta nie była wydana w rozpatrywanej sprawie, zaś odwołanie dotyczyło decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...]; 2) naruszenie art. 136 w zw. z art. 15 kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez niezastosowanie tego przepisu przez organ odwoławczy, pomimo okoliczności uzasadniających dokonanie przez organ odwoławczy oceny dotychczas złożonych analiz w przedmiocie spełnienia warunków określonych w § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (j.t. Dz.U. z 2015 r, poz. 1422) w odniesieniu do budynku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...], ewentualnie dopuszczenie w trybie tego przepisu, dowodu z opinii dodatkowego biegłego; 3) naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 art. 80 i art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez pominięcie środka dowodowego w postaci opracowania autorstwa prof. arch. W. W. i mgr arch. S. L. pn: "Analiza przesłaniania dotycząca inwestycji zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych przy ul. [...] w [...]", złożonego do akt sprawy przy piśmie spółki "[...]." z dnia [...] stycznia 2017 r.; 4) naruszenie art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego - polegające na uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji, pomimo braku przesłanek do zastosowania tego przepisu w świetle okoliczności sprawy. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła m.in., że przedmiotem postępowania przed Wojewodą [...] było rozpoznanie odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...]. Tym samym uwzględnienie odwołania i uchylenie zaskarżonej decyzji nie mogło dotyczyć decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2016 r. Nr [...], która została powołana w osnowie zaskarżonej decyzji Wojewody [...]. Zdaniem skarżącej jest to wada decyzji, której nie da się usunąć w drodze sprostowania decyzji w trybie art. 113 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji, Spółka [...] wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 25 maja 2017 r. uczestnik postępowania Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, odniosła się do zarzutów skargi oraz wniosła o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 13 lutego 2018 r. pełnomocnik uczestnika postępowania oświadczyła, że po wydaniu zaskarżonej do Sądu decyzji, Prezydent [...] wydał decyzję z dnia [...] października 2017 r. Nr [...], mocą której odmówił uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W wyniku zaś rozpoznania odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2017 r. Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik uczestnika postępowania złożyła do akt sprawy sądowej przywołane wyżej rozstrzygnięcia organów administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie ze wszystkich przyczyn w niej podniesionych. Sąd skargę uwzględnił ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy wskazać (na co zwracała także uwagę strona skarżąca), że Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w [...] zwróciła się do Wojewody [...] o rozpoznanie odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...], znak: [...]. Tymczasem, Wojewoda [...] uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2006 r. Nr [...], znak: [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał natomiast, że postępowanie odwoławcze prowadził co do decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...]. W tej sytuacji należy wskazać, że pomiędzy rozstrzygnięciem zawartym w sentencji decyzji a uzasadnieniem istnieje sprzeczność, co do jakiej decyzji dotyczyło postępowanie Wojewody [...]. Osnowa decyzji jest jej kwintesencją, wyraża bowiem rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku, w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Ma zatem charakter rozstrzygnięcia przesądzającego o istocie sprawy o udzielonym uprawnieniu lub nałożonym obowiązku. Stanowisko takie przyjął np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 grudnia 2005 r., sygn. akt l SA/Wa 264/05 (LEX nr 189831), w którym wskazał, że "W przypadku zaistnienia sprzeczności pomiędzy osnową decyzji a uzasadnieniem, pierwszeństwo należy dać osnowie." W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że pomiędzy rozstrzygnięciem decyzji a jej uzasadnieniem nie może być niedających się usunąć sprzeczności, gdyż mimo pierwszeństwa, jakie ma wówczas treść rozstrzygnięcia decyzji, taka sytuacja uniemożliwia ocenę racjonalności przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Ke 520/09, LEX nr 589134). Z rozstrzygnięciami powyższymi w zupełności zgadza się Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Rozpatrując skargę Sąd rozważał także możliwość zaistnienia oczywistej omyłki pisarskiej. Jednak stanął na stanowisku, że zastosowanie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, określonego w art. 113 k.p.a. może dotyczyć pojedynczego elementu osnowy np. numeru decyzji lub daty wydania. Nie można jednak w tym trybie dokonać zmiany całej osnowy. Sprostowanie na podstawie art. 113 k.p.a. nie może prowadzić do bowiem do merytorycznej zmiany orzeczenia i to nawet wówczas, gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a uzasadnieniem wyrażającym wolę organu konkretnego rozstrzygnięcia. Ww. sprostowaniu nie podlegają bowiem wady, błędy i omyłki istotne m.in. w zakresie konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 listopada 2007 r. LEX nr 4452911 stwierdził, że "Sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Rozbieżność pomiędzy rozstrzygnięciem decyzji a jej uzasadnieniem należy zakwalifikować do omyłki istotnej, niepodlegającej naprawieniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a." Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 kwietnia 2007 r. "Instytucja sprostowania oczywistej omyłki nie może służyć konwalidacji popełnionego przez organ błędu proceduralnego." - LEX nr 325253. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd doszedł do wniosku, że w sprawie nie może mieć zastosowania art. 113 k.p.a. Z powodu istniejących rozbieżności pomiędzy osnową decyzji a jej uzasadnieniem Sąd przychylił się do pierwszego z zarzutów podniesionych przez skarżącą. W związku z powyższym przedwczesnym było dokonywanie oceny zasadności pozostałych zarzutów zawartych w skardze. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda [...] uwzględni podniesione w niniejszej sprawie stanowisko. Z wyżej wskazanych względów, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.