II GSK 1348/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 925/17 w sprawie ze skargi D.B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 lutego 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 925/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi D. G.-B. na decyzję Dyrektora Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Katowicach z dnia 24 lipca 2017 r. nr [...] oddalającą odwołanie D. G.-B. od rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego w trybie konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu 13 kwietnia 2017 r. Dyrektor NFZ ogłosił, prowadzone w trybie konkursu ofert, postępowanie poprzedzające zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej na okres od 1 września 2017 r. do 30 czerwca 2022 r. w rodzaju: leczenie stomatologiczne, w zakresie: świadczenia ogólnostomatologiczne na obszarze gminy Dąbrowa Górnicza. Komisja konkursowa, działając na podstawie art. 148 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1793 ze zm., dalej: ustawa o świadczeniach) oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1372 ze zm., dalej: rozporządzenie Ministra Zdrowia), dokonała oceny ofert i w dniu 30 czerwca 2017 r. ogłosiła wybór 7 ofert. Oferta D. G.-B. nie została wybrana. W odwołaniu od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego D. G.-B. podniosła m.in., że w przypadku oferty P. T. ("T.-D.") wskazany został jako spełniony warunek określony w załączniku do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r., Tabela nr 2 Leczenie stomatologiczne - Część wspólna, III. Dostępność, Lp. 2, który dotyczy posiadania odrębnej aplikacji służącej do bieżącej rejestracji świadczeniobiorców drogą elektroniczną, ze zwrotnym automatycznym wskazaniem terminu. Zdaniem odwołującej, oferent warunku tego nie spełniał, gdyż składając ofertę dysponował jedynie aplikacją "e-rejestracja", która nie daje pacjentowi możliwości otrzymania automatycznie zwrotnego potwierdzenia terminu wizyty. Co więcej, pacjent faktycznie nie otrzymywał żadnej zwrotnej wiadomości, gdyż podanie adresu e-mail nie było wymagane. W istocie zgłoszona w ofercie aplikacja służyła wyłącznie do poinformowania przez pacjenta, że zamierza skorzystać ze świadczeń, których termin zostanie dopiero ustalony telefonicznie w terminie późniejszym. Taki rodzaj rejestracji nie spełniał warunku określonego w kryteriach wyboru ofert, z uwagi na brak w systemie automatycznego potwierdzenia - wskazania terminu wizyty. Strona podniosła przy tym, że wszyscy pozostali oferenci biorący udział w postępowaniu, którzy nie wykazali spełnienia warunku posiadania aplikacji "e-rejestracja", zostali wezwani przez Komisję konkursową do złożenia dokumentów w postaci faktur zakupu aplikacji. Oferent "T.-D." nie został wezwany w tej sprawie, mimo że nie przedstawił stosownego dowodu w tym zakresie, co oznacza, że Komisja nie traktowała równo wszystkich oferentów i bezpodstawnie przyjęła, iż ten oferent warunek spełnił, przyznając mu z tego tytułu 2 punkty. Dalej odwołująca argumentowała, że w złożonej ofercie P. T. wskazał, iż spełnia warunek prowadzenia indywidualnej dokumentacji medycznej w rozumieniu przepisów ustawy o prawach pacjenta, w postaci elektronicznej, przy czym w przypadku wystawiania recept i skierowań - co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku (warunek określony w załączniku do rozporządzenia, Tabela nr 2 Leczenie stomatologiczne - Część wspólna, II. Jakość – pozostałe warunki, Lp. 5). Na potwierdzenie spełniania tego warunku oferent załączył fakturę zakupu systemu do prowadzenia dokumentacji oraz oświadczenie firmy A., że funkcjonalność systemu "e-Medica" została wdrożona w Będzinie. Tymczasem konkurs obejmował udzielanie świadczeń w Dąbrowie Górniczej, a nie w Będzinie. Niezależnie od tego, z danych zawartych w ofercie P. T., dotyczących dokumentacji medycznej wynika, że posiada on jedynie moduł stomatologiczny "mMedica" oraz moduł podstawowy firmy A., niepozwalający np. na wpisywanie wykonanych świadczeń, rozpoznań, zaleceń, ani innych danych niezbędnych do prowadzenia indywidualnej dokumentacji medycznej w postaci elektronicznej, czego wymagają przepisy ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania. Moduł, który wskazał P. T., to moduł służący wyłącznie do obsługi systemu ewidencyjno - rozliczeniowego. Tymczasem aplikacja sprawozdawcza nie jest tożsama ze spełnieniem powyższego warunku konkursowego. W przypadku oferty "D." M. B., A. P. strona odwołująca zwróciła uwagę, że również ten oferent wskazał na spełnianie warunku prowadzenia indywidualnej dokumentacji medycznej w rozumieniu przepisów ustawy o prawach pacjenta w postaci elektronicznej, przy czym w przypadku wystawiania recept i skierowań - co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku. Złożone dokumenty potwierdzające spełnianie tego warunku świadczą jedynie o zakupie przez tego oferenta i posiadaniu modułu stomatologicznego firmy A.. Moduł ten nie spełnia jednak wymogów prowadzenia indywidualnej dokumentacji medycznej zgodnie z przepisami ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. W związku z powyższym oferent nie spełniał warunku dotyczącego posiadania systemu do elektronicznego prowadzenia indywidualnej dokumentacji medycznej, podał w ofercie nieprawdziwe dane, a Komisja konkursowa nienależycie zweryfikowała przedstawione przez niego dokumenty i zaświadczenia. Te same zarzuty odwołująca postawiła w odniesieniu do oferty M. F. A. Dodatkowo podniosła, że oferent ten wykazał, że posiada 3 stanowiska stomatologiczne w trzech gabinetach, przy czym zakupił tylko jedną licencję na program do prowadzenia dokumentacji medycznej. Świadczy to o tym, że dokumentacja nie mogłaby być prowadzona w formie elektronicznej w całej placówce, co zostało pominięte przez Komisję konkursową, która przyznała oferentowi punkty. Decyzją z dnia 24 lipca 2017 r. Dyrektor Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ oddalił odwołanie, stwierdzając, że rozstrzygnięcie postępowania przez Komisję Konkursową było prawidłowe, nie naruszało obowiązujących wymogów oraz zasad procedury i nie doszło do naruszenia interesu prawnego odwołującej. Organ podniósł, że na dzień składania oferty od oferentów wymagany był tytuł prawny do wykazanego oprogramowania, jednak jego wdrożenie, zarówno w zakresie odrębnej aplikacji służącej do bieżącej rejestracji świadczeniobiorców drogą elektroniczną, jak i oprogramowania niezbędnego do prowadzenia indywidualnej dokumentacji medycznej w postaci elektronicznej, wymagane jest od oferentów w dniu rozpoczęcia udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie zawieranej umowy. W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach D. G.-B. powtórzyła argumenty przedstawiane na wcześniejszym etapie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wyrokiem z dnia 26 lutego 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podkreślił, że w kontrolowanym postępowaniu została naruszona zasada równego traktowania wszystkich świadczeniodawców oraz obowiązek organu prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji (art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach). Zdaniem Sądu I instancji, w zaskarżonej decyzji organ przedstawił jedynie tabelę punktową poszczególnych oferentów, nie odnosząc się do zarzutów skarżącej, która konsekwentnie podnosiła, że ilość punktów przyznanych niektórym oferentom jest przez nią kwestionowana jako efekt konkretnych ustaleń Komisji – jej zdaniem wadliwych. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ ograniczył się jedynie do przedstawienia tabel zawierających ocenę ofert poszczególnych świadczeniodawców, nie konfrontując zawartych tam ustaleń z samymi ofertami, stosownymi przepisami prawa, stanowiskiem Komisji i wreszcie zarzutami odwołującej, co narusza art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Sąd I instancji stwierdził, że z akt administracyjnych wynika, iż określone w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie kryteriów wyboru ofert (Tabela nr 2, część II i III) warunki posiadania: 1) odrębnej aplikacji służącej do bieżącej rejestracji świadczeniobiorców drogą elektroniczną, ze zwrotnym automatycznym wskazaniem terminu, 2) aplikacji do prowadzenia historii zdrowia i choroby w postaci elektronicznej, w sposób, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 30 ustawy o prawach pacjenta, oraz wystawianie recepty i skierowania co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku, w przypadku niektórych oferentów mogły zostać niespełnione. Przepisy § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. oraz treść załącznika nr 2 jednoznacznie wskazują na konieczność spełniania tych warunków już w okresie związania ofertą, a nie dopiero związania umową. Zasady równego traktowania i uczciwej konkurencji wymagają, aby warunki te spełnili oferenci w tym samym stopniu. Tymczasem w wydanej decyzji organ nie przedstawił stosownej argumentacji pozwalającej na ocenę, którzy wybrani oferenci spełnili omawiane warunki i jaka punktacja była z tym związana, a którzy nie i dlaczego. Dyrektor Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ złożył od wyroku WSA w Gliwicach z dnia 26 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 925/17 skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Organ oświadczył ponadto, że zrzeka się rozprawy. Organ zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 134 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że Komisja Konkursowa naruszyła zasady równego traktowania, w sytuacji gdy każdy ze świadczeniodawców traktowany był w taki sam sposób w oparciu o takie same kryteria w tym postępowaniu i jednocześnie brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż podmioty będące w takiej samej sytuacji miałyby być oceniane w różny sposób; - § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r., poprzez jego błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie że spełnienie warunku dodatkowo punktowanego zachodzi jedynie w sytuacji faktycznej zmiany sposobu realizacji bieżącej umowy, a nie poprzez wykazanie i udokumentowanie gotowości jego spełnienia na dzień złożenia oferty ze skutkiem od dnia wykonywania umowy; - przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia odwołania do treści załącznika 2 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r., w sytuacji gdy przepis ten nie znajduje zastosowania w sprawie; - zał. 7 tabeli 2 pkt III 1.2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r., poprzez przyjęcie, że spełnienie kryterium ocenianego ma miejsce wyłącznie z chwilą faktycznego wykonywania dotychczasowej umowy w oparciu o to nowe kryterium, w sytuacji gdy decydujące znaczenie ma rzeczywista możliwość wykonywania umowy od chwili związania się ofertą, a faktyczne jej wykonywanie ma nastąpić z chwilą zawarcia nowej umowy; - art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., poprzez niezasadne przyjęcie, że decyzja nie zawierała uzasadnienia faktycznego i prawnego, w sytuacji gdy zawiera zarówno wskazanie podstaw prawnych, jak i przytoczenie uzasadnienia dla faktycznych podstaw wydanej decyzji. Ponadto organ postawił zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 152 ustawy o świadczeniach z uwagi na przyjęcie, że organ, dokonując rozstrzygnięcia, nie zajął stanowiska wobec zarzutów skarżącej i miał nie dokonać odpowiednich ustaleń oraz że nie skonfrontował ofert z przyznanymi im punktami, w sytuacji gdy organ gruntownie przeanalizował sprawę, ustalił prawidłowość przyznania punktów w oparciu o obowiązujące kryteria, a uzasadnienie nie pozwala na określenie, czym Sąd I instancji kierował się, dokonując takiej oceny. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ stwierdził, że w celu otrzymania punktów za prowadzenie dokumentacji medycznej w formie elektronicznej, jak i oferowania usługi e-rejestracji należało wykazać się dowodem zakupu licencji na program to umożliwiający. Żaden ze świadczeniodawców nie uzyskał punktów za e-rejestrację, czy też możliwość prowadzenia dokumentacji medycznej w formie elektronicznej bez wykazania się licencją do używania programu umożliwiającego świadczenie tych usług. Postawienie warunku, aby od chwili złożenia oferty dokumentacja była prowadzona w formie elektronicznej, czy zapewniona była e-rejestracja, byłyby nierównym traktowaniem podmiotów, gdyż uniemożliwiałoby to udział w postępowaniu konkursowym nowym podmiotom, które dopiero zamierzałyby rozpocząć świadczenie usług. Zdaniem organu, przedstawienie dowodu zakupu licencji należy uznać, za spełnienie warunku, gdyż wskazuje ono zarówno na posiadanie prawa do używania programu, jak i na możliwość jego używania od dnia związania umową. Uzasadniając zarzut naruszenia załącznika 2 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r., organ stwierdził, że został zapewne omyłkowo wskazany przez Sąd I instancji. Pozostałe strony postępowania nie skorzystały z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została oddalona, ponieważ zaskarżony wyrok odpowiada prawu, pomimo że część wyrażonych w jego uzasadnieniu ocen Naczelny Sąd Administracyjny uznał za przedwczesne. Uchylając zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem decyzję Dyrektora Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 24 lipca 2017 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w trybie konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, Sąd I instancji stwierdził, że uchyla decyzję z uwagi na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego zawartych w art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. To stanowisko WSA w zakresie naruszenia przez organ orzekający art.107 § 3 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe. Przede wszystkim NSA podzielił pogląd Sądu I instancji, iż w sytuacji, gdy wynik rozstrzygnięcia konkursu został zakwestionowany przez złożenie odwołania, a odwołująca się kwestionowała ilość punktów przyznanych niektórym oferentom, podnosząc, że przyznanie tych punktów jest wynikiem wadliwych ustaleń Komisji konkursowej, ocena tych oferentów powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji wydanej w wyniku rozpatrzenia odwołania od rozstrzygnięcia konkursu. W odniesieniu do kwestionowanych kryteriów i oferentów przedstawienie jedynie tabeli zawierającej ilość punktów przyznanych poszczególnym oferentom należy uznać za niewystarczające, jako że nie daje możliwości oceny przyczyn i w konsekwencji poprawności przyznania określonej ilości punktów. Skarżąca zarzuciła między innymi, że dwóch oferentów: P. T. oraz "D." M. B., A. P. nie podali w złożonych ofertach prawdziwych informacji co do spełnienia warunków dotyczących kryteriów dostępności i jakości świadczeń. Skarżąca podniosła, że w przypadku oferty P. T. wskazał on jako spełniony warunek posiadania odrębnej aplikacji służącej do bieżącej rejestracji świadczeniobiorców drogą elektroniczną, ze zwrotnym automatycznym wskazaniem terminu, podczas gdy składając ofertę dysponował jedynie aplikacją "e-rejestracja", która nie daje pacjentowi możliwości otrzymania automatycznie zwrotnego potwierdzenia terminu wizyty, czego wymagają przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie kryteriów wyboru ofert. Co więcej, oferent ten nie został wezwany do wykazania spełnienia ww. warunku, a pomimo tego Komisja przyznała mu z tego tytułu 2 punkty. W odniesieniu do tego oferenta zakwestionowane zostało także spełnienie warunku prowadzenia indywidualnej dokumentacji medycznej w rozumieniu przepisów ustawy o prawach pacjenta, w postaci elektronicznej, przy czym w przypadku wystawiania recept i skierowań - co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku (warunek, podobnie jak w poprzednio wskazanym przypadku, określony został w załączniku do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie kryteriów wyboru ofert). Zgłosił on posiadanie modułu stomatologicznego "mMedica" oraz modułu podstawowego firmy A., które nie pozwalają na wpisywanie wykonanych świadczeń, rozpoznań, zaleceń, ani innych danych niezbędnych do prowadzenia indywidualnej dokumentacji medycznej w postaci elektronicznej, czego wymagają przepisy ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania. Analogiczne zarzuty podnosiła do oferty "D." M. B., A. P. Trafne jest stanowisko Sądu I instancji, który wskazał, że w zaskarżonej decyzji organ nie odniósł się do tych zarzutów. NSA stwierdza, że nie jest odniesieniem się do zarzutów skarżącej, wyrażenie w uzasadnieniu decyzji poglądu, że na dzień składania oferty od oferentów wymagany jest tytuł prawny do wykazanego oprogramowania, jednak jego wdrożenie wymagane jest od oferentów w dniu rozpoczęcia udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie zawieranej umowy, to jest w przypadku przedmiotowego postępowania od dnia 1 września 2017 r. Po pierwsze, należy zauważyć, iż przywołane stwierdzenie nie wyjaśnia nawet, czy ww. oferenci w dacie oceny ofert posiadali tytuł prawny do wymaganych prawem ww. aplikacji. Po wtóre, wyrażając zacytowany pogląd organ orzekający winien był uzasadnić, dlaczego – w świetle brzmienia przepisów § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia oraz załącznika nr 7 tabeli 2 części III pkt 2 i części II pkt 5 – za spełnienie warunku uważa już posiadanie tytułu prawnego do oprogramowania. Wyjaśnienia takiego w zaskarżonej decyzji zabrakło. W myśl § 5 rozporządzenia oferent, który deklaruje spełnianie warunku podlegającego ocenie, jest obowiązany go spełniać w okresie związania ofertą oraz przez cały okres realizacji umowy, chyba że przepisy rozporządzenia stanowią inaczej. W załączniku nr 7 do rozporządzenia zatytułowanym "Wykaz szczegółowych kryteriów wyboru ofert wraz z wyznaczającymi je warunkami oraz przypisaną im wartością w rodzaju leczenie stomatologiczne" w tabeli nr 2 części III w rubryce "oceniany warunek" w punkcie 2. zapisano "Odrębna aplikacja służąca do rejestracji świadczeniobiorców drogą elektroniczną, ze zwrotnym automatycznym wskazaniem terminu." Nieco odmiennie został sformułowany drugi z kwestionowanych przez skarżącą warunków, zapisany w części II pkt 5 tabeli, który ma następujące brzmienie: "Świadczeniodawca prowadzi historię zdrowia i choroby w postaci elektronicznej (...)." W zaskarżonej decyzji brak jest uzasadnienia przywołanego poglądu, co wyłącza możliwość oceny jego poprawności. Podzielając - znajdujące oparcie wprost w brzmieniu § 5 rozporządzenia - stanowisko Sądu I instancji, iż oferent deklarujący spełnianie warunku musi go spełniać już w okresie związania ofertą, a nie dopiero w okresie związania umową, NSA uznaje – wobec braku uzasadnienia decyzji w tym zakresie - za przedwczesną wyrażoną przez WSA negatywną ocenę stanowiska organu, iż warunek z tabeli nr 2, część II pkt 5 i część III pkt 2 był spełniony w przypadku posiadania na dzień składania oferty tytułu prawnego do wskazanych aplikacji elektronicznych. NSA stwierdza, że uzasadnienie decyzji administracyjnej powinno być sporządzone w sposób, który nie tylko stronie postępowania wyjaśni zasadność podjętego rozstrzygnięcia, ale również umożliwi sądowi administracyjnemu skontrolowanie zgodności z prawem decyzji, w przypadku jej zaskarżenia. Oceniana decyzja wymogów tych nie spełnia. Niezgodność decyzji z przepisem art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. prawidłowo zauważył i przedstawił w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji. Dlatego za nieuzasadnione należało uznać zarzuty naruszenia art.107 § 1 pkt 6 k.p.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. NSA nie odnosi się do powiązanego z zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zarzutu naruszenia art. 152 ustawy o świadczeniach wobec braku jego uzasadnienia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia oraz załącznika nr 7 tabeli 2 pkt III pkt 2 tego rozporządzenia (pkt 1 nie był przedmiotem sporu w sprawie) NSA zauważa, że Sąd I instancji nie wyraził przypisanego mu w tych zarzutach stanowiska, iż "spełnienie warunku dodatkowo punktowanego zachodzi jedynie w sytuacji faktycznej zmiany realizacji bieżącej umowy", czy "faktycznego wykonywania dotychczasowej umowy w oparciu o nowe kryteria". Wobec wskazanych braków uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wyrażoną przez WSA ocenę, iż w postępowaniu konkursowym naruszone zostały zasada równego traktowania wszystkich świadczeniodawców oraz obowiązek prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za przedwczesną. Powołanie się przez WSA w uzasadnieniu wyroku na "treść załącznika nr 2" do rozporządzenia Ministra Zdrowia stanowi niewątpliwie oczywistą omyłkę pisarską, co zauważył również skarżący kasacyjnie określając ją jako "błąd dotyczący edycji tekstu". Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie załącznik nr 2 do rozporządzenia nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w sprawie, co wynika z treści uzasadnienia przywołującego merytoryczną treść prawidłowo wskazanego załącznika nr 7 i ujętej w nim tabeli nr 2 cz. II i III, których zapisy miały zastosowanie w sprawie. Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.