II SA/Gd 5/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. M., Z. Ś., A. Ś., K. Ś., B. S., A. H., K. H. oraz Gminy Miasta na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary za usunięcie drzew postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie wymierzenia Wspólnocie Mieszkaniowej administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 34990 zł za usuniecie bez wymaganego zezwolenia czterech sztuk drzew z terenu posesji przy ul. U. w G. W skardze na powyższą decyzje zawarty został wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Reprezentujący skarżących pełnomocnik wskazał, że strona skarżąca jest tzw. małą wspólnotą mieszkaniową (6 lokali mieszkalnych). W celu utrzymania nieruchomości członkowie wspólnoty zobowiązani są ponosić wszelkie koszty, co ze względu na stan budynku i jego wiek jest znacznym obciążeniem. Konieczność remontu dachu oraz wykonania instalacji centralnego ogrzewania oraz oczywista niemożność sfinansowania wydatków z własnych środków spowodowała, że wspólnota w dniu 30 marca 2007 r. zawarła umowę kredytu, którego ostateczna spłata nastąpi w dniu 1 grudnia 2021 r. Aktualna wysokość raty kredytu wynosi 474,58 zł. Na dzień 13 listopada saldo na rachunku wspólnoty wynosiło 5883,93 zł. Ze środków tych wspólnota musi zapewnić pokrycie kosztów bieżącego utrzymania nieruchomości. Stan finansowy strony skarżącej nie pozwala na uiszczenie wymierzonej kary jednorazowo, natomiast wątpliwe jest aby udało się uzyskać kolejny kredyt i to na tak znaczną kwotę. Podniesiono we wniosku, że uiszczenie kary może rodzić poważne trudności dla strony skarżącej. Istnieje przy tym duże prawdopodobieństwo spowodowania destabilizacji ekonomicznej wspólnoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje; Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Przez niebezpieczeństwo zaś wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech. Odnosząc się do zasadności wniosku w przedmiotowej sprawie, należy uznać, że skarżący wykazali, że zostały spełnione przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wykonanie decyzji przed podjęciem przez Sąd rozstrzygnięcia co do zasadności wniesionej skargi może doprowadzić do wyrządzenia skarżącym znacznej szkody, gdyż wiąże się z koniecznością uiszczenia przez nich kary pieniężnej w znacznej wysokości. Mając więc na uwadze wysokość kary, którą skarżący zobowiązani są uiścić (34990 zł) stwierdzić należy, że jej uiszczenie przed prawomocnym rozpoznaniem sprawy może spowodować po ich stronie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Podkreślenia wymaga przy tym, że celem instytucji wstrzymania wykonania aktu administracyjnego jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności tego aktu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.