II SAB/Po 203/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 marca 2018 r. sprawy ze skargi W. G. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza do załatwienia wniosku skarżącego W. G. z dnia 05 września 2017r. w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. oddala skargę w pozostałej części, V. zasądza od Burmistrza na rzecz skarżącego kwotę [...],- zł [...]złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt II SAB/Po [...] UZASADNIENIE W dniu [...] listopada 2017r. skarżący W. G. reprezentowany przez r.pr. M. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu za pośrednictwem organu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1, ust.2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz.U. z 2016 r., poz. 1764). Bezczynność zaskarżonego organu polega na nieudostępnieniu informacji publicznej na skutek wniosku z dnia [...] września 2017 r. przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania. Domagał się: 1. Stwierdzenia bezczynności Burmistrza Miasta w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] września 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. 2. Stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. 3. W przypadku orzeczenia o bezczynności z rażącym naruszeniem prawa wniósł o przyznanie od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości jednokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów. 4. Zobowiązania Burmistrza Miasta do udzielenia żądanej informacji publicznej. 5. Zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W przypadku gdy po złożeniu skargi organ doręczy żądaną informację publiczną wniósł o: 1. Uznanie, że na dzień wniesienia skargi do Sądu organ pozostawał w bezczynności w przedmiocie informacji publicznej. 2. Zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa . 3. Stwierdzenie, że "bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. 4. W przypadku o orzeczeniu o bezczynności z rażącym naruszeniem prawa wnoszę o przyznanie od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości jednokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że we wniosku z [...] września 2017r, zwrócił się o udokumentowanie stosowania art. 44 ustawy o finansach publicznych w codziennej pracy Burmistrza. Skąd miała Pani wiedzę na temat konkurencyjności ofert? Skąd wiedziała Pani, że zawarte przez Panią umowy na obsługę prawną gwarantują oszczędność, uzyskanie jak najlepszych efektów przy jak najmniejszych nakładach? Jak rozeznała Pani rynek, porównała ofertę na rynku? Czy zaproponowane warunki w umowach na obsługę prawną są konkurencyjne? Nadto wniósł o przekazanie wykazu umów cywilnoprawnych (ewentualnie rejestru umów prowadzonego przez Urząd), na podstawie których wydatkowane były środki publiczne zawartych przez Gminę S. od [...] stycznia 2016 r. o wartości poniżej 30 000 EURO, skanu tych umów oraz dowodów dokumentujących wyczerpanie dyspozycji art. 44 ustawy o finansach publicznych przy ich zawieraniu. W odpowiedzi na złożony wniosek organ pismem z dnia [...] września 2017 r. poinformował skarżącego, że ze względu na duży nakład pracy, który jest niezbędny do zebrania całego materiału oraz "ograniczone mocy przerobowe Urzędu" wniosek nie może być rozpatrzony. Zaskarżony organ wskazał ostateczny termin rozpatrzenia wniosku na [...].10.2017 r. Kolejnym pismem z dnia [...] października 2017 r. organ ponownie poinformował skarżącego, iż jego wniosek nie zostanie rozpatrzony w zakreślonym terminie do [...] października 2017r. Burmistrz Miasta wskazała nowy, kolejny termin rozpatrzenia wniosku na [...] listopada 2017 r. Podobnie jak we wcześniejszym piśmie jako powód nieudzielenia odpowiedzi na wniosek wskazała duży nakład pracy oraz "ograniczone mocy przerobowe Urzędu ". Do dnia złożenia skargi Burmistrz Miasta nie udzieliła żadnej odpowiedzi oraz nie przesłał żądanych wnioskiem dokumentów, nie wydała decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, czym naruszyła ustawowy termin wskazany w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W ocenie skarżącego żądana informacja o udostępnienie kopii umów i dokumentacji związanej z ich zawarciem jest informacją publiczną, a Burmistrz Miasta podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Wskazał, że nie jest to pierwsze naruszenie cytowanej wyżej ustawy przez Burmistrza Miasta. Przywołała wyroki WSA w Poznaniu, w których Sąd stwierdził już kilkukrotnie bezczynność Burmistrza Miasta w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego. Zważywszy na precyzję i jednoznaczność zapisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz jednoznaczność wniosku skarżącego w niniejszej sprawie zdaniem Skarżącego mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 2 ustawy o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa w związku z art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie skarżącego takie nagminne, wielokrotne łamanie tych samych przepisów przez Burmistrza Miasta nie znajduje żadnego racjonalnego usprawiedliwienia, zważywszy na fakt, iż Urząd Gminy i Miasta w S. zatrudnia profesjonalnych pracowników, zastępcę burmistrza, w tym podmioty świadczące profesjonalną obsługę prawną Urzędu. Według wiedzy skarżącego pochodzącej z udzielanych odpowiedzi na wnioski o udostępnienie informacji publicznej Urząd Gminy i Miasta w S. zatrudnia w różnych formach organizacyjnych co najmniej dwóch radców prawnych. Takie zatem działanie organu nacechowane jest niczym racjonalnie nieuzasadnioną złą wolą, rażącym niedbalstwem, rażącym lekceważeniem obowiązków ustawowych, mimo wielokrotnych, wydanych na przestrzeni zaledwie kilku miesięcy wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu potwierdzających jednoznacznie bezczynność organu. Organ wyroków tych nie zaskarżył. Skarżący podkreślał, że przez dwa i pół miesiąca Burmistrz Miasta nie udzieliła żadnej, nawet częściowej odpowiedzi na wniosek. Nie sposób uznać, że w tym czasie żaden pracownik Urzędu nie mógł wykonać chociażby skanu części umów czy dokumentacji. Jest to niczym nie dająca się racjonalnie wytłumaczyć złośliwość, aroganckie traktowanie obywatela, nie liczenie się z nikim i niczym, niewyciąganie wniosków i lekceważący stosunek do wcześniejszych orzeczeń Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w P.. Brzmienie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest jasne. Literalne brzmienie tego przepisu, na który na marginesie powołuje się organ w swych odpowiedziach, zatem jest on organowi doskonale znany, nie pozostawia wątpliwości, że maksymalny termin wydłużenia czasu na odpowiedź na wniosek to 2 miesiące od jego złożenia. Mimo tak jasnych zapisów, organ jakim jest Burmistrz Miasta bez najmniejszej refleksji wydłużył termin rozpatrzenia wniosku do [...] listopada 2017 r. czyli do 3 miesięcy od jego złożenia. Prócz podniesionych wyżej argumentów takiego zachowania nie da się niczym innym uzasadnić. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniosła o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie skargi w całości i umorzenie postępowanie oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. Organ przytoczył stan faktyczny sprawy i wskazał, że dopełnił wszelkich obowiązków, które nakładają na niego przepisy prawa i poinformował skarżącego o powodzie nie udostępnienia informacji publicznej w terminie wynikających z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wyjaśnił, że z racji istniejących problemów z kadrą pracowniczą, czego potwierdzeniem są ogłoszenia o naborach na różne stanowiska pracy, znajdujące się w Biuletynie Informacji Publicznej, aby funkcjonować w sposób prawidłowy, jest zmuszony tak rozdzielać obowiązki pracowników, aby Ci wykonywali zadania Gmin w sposób prawidłowy. Dbając przede wszystkim o szeroko rozumiany interes mieszkańców. W związku z powyższym, z racji tego, iż udzielenie informacji publicznej, o którą wnosił skarżący wiązała się z ogromnym nakładem pracy i odsunięciem pracowników poszczególnych referatów od swoich obowiązków, termin załatwienia sprawy został wydłużony do końca listopada 2017 r. i w tym terminie wszystkie umowy zostaną skarżącemu udostępnione. Organ zwracał uwagę na cel Skarżącego który składa notorycznie wnioski o udostępnienie informacji publicznej, które paraliżują pracę Urzędu. Skarżący wykonuje zawód radcy prawnego i do roku 2014 (tj. przed rozstrzygnięciem wyborczym i zmianą osoby Burmistrza), zajmował się obsługą prawną Urzędu Gminy i Miasta w S.. Działania Skarżącego, w ocenie organu nie są nastawione na uczestniczenie w życiu publicznym Gminy i Miasta S., z którą nie ma on żadnego związku - poza epizodem dotyczącym prowadzenia obsługi prawnej tego Urzędu. Składanie co kilka miesięcy nowych wniosków w trybie dostępu do informacji publicznej (przez okres roku średnio dwóch w miesiącu), do których oczywiście Skarżący ma prawo i tego Urząd na czele z Burmistrzem nie kwestionuje, budzi wątpliwości co do celowości tego typu działania. W ocenie organu postawa skarżącego może rodzić wątpliwości również w sferze etycznej z racji wykonywanego przez skarżącego zawodu, w szczególności w sytuacji, gdy zajmował się wcześniej obsługą prawną tutejszego Urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, zastosowanie znajdują przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2016, poz. 1764 ze zm.), dalej "u.d.i.p.", która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1-2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznawania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. § 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. § 1b. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. § 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa (tak m.in. T. Woś [w:] T. Woś [red.], H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 1067/08, LEX nr 491969). Postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej nie jest typowym postępowaniem jurysdykcyjnym. Stwierdzenie po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej stanu bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej wymaga dokonania uprzedniej oceny co do skutecznego skorzystania przez ten podmiot ze środków prawnych służących ochronie przed bezczynnością. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie następuje w formie czynności materialno-technicznej. Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. wymagają formy decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Według art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu, pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28). Prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej, a także jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa jest prawem konstytucyjnym obywateli, przewidzianym w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Realizację omawianego prawa stanowi art. 4 ust. 1 pkt 1-5 ustawy, według którego obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m.in. organy władzy publicznej. Bezczynność na tle komentowanej ustawy może być więc oceniana wyłącznie wtedy, kiedy spełniony jest zakres przedmiotowy oraz podmiotowy ustawy, czyli żądana informacja posiada przymiot informacji publicznej, natomiast adresat wniosku jest w świetle przepisów ustawy podmiotem zobowiązanym. W okolicznościach niniejszej sprawy celowe jest przypomnienie, że przedmiotem skargi jest bezczynność Burmistrza Miasta, tj. podmiotu, który zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest organem władzy publicznej na terenie gminy, zatem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie nie budzi też wątpliwości, że żądanie przez Skarżącego w piśmie z dnia [...] września 2017 r. udostępnienia wykazu umów cywilnoprawnych (ewentualnie rejestru umów), na podstawie których wydatkowane były środki publiczne zawartych przez Gminę S. od [...] stycznia 2016 r. o wartości poniżej 30000 EURO, w formie scanu tych umów stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Ustawa ta w art. 1 ust. 1 stanowi bowiem, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w tym m.in. o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1, czyli wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swoich kompetencji. Użyty w art. 6 ust. 1 komentowanej ustawy zwrot "w szczególności" oznacza, że prawodawca wskazuje jedynie przykładowy katalog spraw uznanych za informację publiczną. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela utrwalony już w orzecznictwie pogląd, wedle którego wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. stanowi informację publiczną. W szczególności jest nią informacja o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych (pkt 3 g), czy treść dokumentów urzędowych, w tym treść dokumentów używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań, niezależnie od tego, od kogo pochodzą (pkt 4 a). Zatem, o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji (por. wyroki NSA z 30 lipca 2013 r., I OSK 1004/13 oraz I OSK 907/13, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego nie ulega zatem wątpliwości, że umowy cywilnoprawne, których strona jest organ stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wątpliwości natomiast budzi sformułowanie przez Skarżącego żądania udzielenia informacji publicznej zawarte w pierwszym akapicie wniosku z [...] września 2017r. w którym skarżący zwrócił się o udokumentowanie stosowania art. 44 ustawy o finansach publicznych w codziennej pracy Burmistrza. Skąd miała Pani wiedzę na temat konkurencyjności ofert? Skąd wiedziała Pani, że zawarte przez Panią umowy na obsługę prawną gwarantują oszczędność, uzyskanie jak najlepszych efektów przy jak najmniejszych nakładach? Jak rozeznała Pani rynek, porównała ofertę na rynku? Czy zaproponowane warunki w umowach na obsługę prawną są konkurencyjne? W ocenie Sądu, wniosek w tej części nie zawiera wskazania jakiej konkretnie informacji publicznej Skarżący domaga się od organu. Zasadne jest zatem wezwanie Skarżącego do sprecyzowania żądania w tym zakresie poprzez podanie jakiej konkretnie informacji publicznej Skarżący domaga się od Burmistrza. Z drugiej strony, sformułowanie zawarte w pierwszym akapicie wniosku z [...] września 2017r. może bowiem być także rozumiane jako żądanie udzielenia informacji przetworzonej. Podkreślić należy, iż informacja publiczna przetworzona nie posiada na gruncie obowiązującego prawa swojej definicji legalnej. Jednakowoż można wskazać, iż charakter taki mogą mieć dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy (opracowaniu nawet prostego zestawienia w tym zakresie). Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów jakie musi ponieść organ, może być traktowana jako informacja przetworzona. Domaganie się udostępnienia informacji przetworzonej wiąże się natomiast z obowiązkiem wykazania przez Skarżącego szczególnie istotnego interesu publicznego do czego organ winien również Skarżącego wezwać, jeżeli uzna, że Skarżący takiej informacji przetworzonej się domaga. Wyjaśnienia wymaga także pojęcie "szczególnie istotnego interesu publicznego", którym ustawodawca posługuje się w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Podobnie jak w sytuacji definicji "informacji publicznej przetworzonej", także i to pojęcie jest niedookreślone i nie posiada zwartej, spisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa. Można jednakże powiedzieć, iż pojęcie to odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz jego ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie zaś łączy się z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się zatem z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Pozyskanie informacji publicznej przetworzonej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., musi więc być nie tylko istotne dla interesu publicznego, ale istotność ta musi mieć również charakter szczególny. Żądane dane mogą być więc - ogólnie rzecz ujmując - istotne dla interesu publicznego, jednakże w wyniku np. zestawienia kosztów ich wytworzenia, a przede wszystkim potrzeby ich pozyskania, nie będą miały szczególnie istotnej wartości dla wskazanego interesu publicznego. Przetworzenie tych informacji i trud z tym poniesiony, nie przełoży się bowiem na wskazywane przez ustawodawcę ulepszenie działania organu (por wyr. NSA z 05 marca 2015r., dostępne Lex nr 1677565, www.cebois.nsa.gov.pl.). Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest, że organ ostatecznie nie udzielił żadnej informacji publicznej Skarżącemu, poprzestając na poinformowaniu o wyznaczaniu kolejnych terminu udzielenia tej informacji, odwołując się do szczególnej regulacji jaką jest przepis art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Okolicznością uzasadniającą ostatecznie i tak nie udzielenie informacji publicznej Skarżącemu, nie może być natomiast powoływanie się przez organ na szczególnie duży nakład pracy niezbędny do zebrania całego materiału oraz ograniczone "moce przerobowe" organu wynikające z niemożności pełnego obsadzenia etatów pracowniczych w Urzędzie. Z istoty ustawy o dostępnie do informacji publicznej wynika bowiem, że organy muszą się liczyć z tym, że każdy zainteresowany podmiot, bez względu na przynależność do korporacji zawodowej, czy pełnioną funkcję, ma prawo uzyskać odpowiedź na interesujące go kwestie ze sfery spraw publicznych, a organ zobowiązany jest temu uczynić zadość. Nawet w razie powtarzających się wniosków o udostępnienie danych, które mogą być zakwalifikowane jako informacja publiczna, także przetworzona, organ powinien tak ukształtować swoją strukturę i działania poszczególnych komórek, by stworzyć warunki do pozyskiwania danych, będących w sferze zainteresowania obywatelskiego, w zgodzie z regułami ustawy o dostępie do informacji publicznej zwłaszcza w zakresie 14 dniowego terminu do jej udzielenia. Z uwagi na fakt, że organ w ogóle nie rozpatrzył wniosku Skarżącego, w zakresie przez niego wnioskowanym, w trybie i terminie przewidzianym ustawą o udzieleniu informacji publicznej, to niewątpliwie pozostawał on w bezczynności, jak Sąd orzekł w punkcie II wyroku. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zobowiązał Burmistrza Miasta do załatwienia wniosku Skarżącego z dnia [...] września 2017 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego odpisu wyroku, który to termin koresponduje z podstawowym terminem wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., jak Sąd orzekł w punkcie I wyroku. Sąd zobowiązany jest nadto do oceny, czy stwierdzona bezczynność nosi cechy rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Oceniając tę kwestę Sąd wziął pod uwagę, że kwalifikacja naruszenia prawa jako "naruszenie rażące" musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, a zachodzi w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach w danej sprawie ma być też oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Zdaniem Sądu, organowi w tym zakresie nie można przypisać aż tak złej woli, zwłaszcza że organ stosując się, choć nieprawidłowo, do dyspozycji art. 13 ust. 2 u.d.i.p., informował Skarżącego o przesunięciu terminu udzielenia informacji publicznej oraz o przyczynach niezałatwienia wniosku w ustawowym terminie. W opinii Sądu w przedmiotowej sprawie okres bezczynności organu nie był podyktowany celowym działaniem, czy też uporczywym zaniechaniem organu, a był wynikał z błędnej oceny organu odnośnie sposobu załatwienia wniosku w tej części. W konsekwencji Sąd uznał, iż nie zachodzą podstawy do przyjęcia, że brak rozpoznania wniosku w niniejszej prawie stanowił rażące naruszenie prawa (pkt III wyroku). Nie zasługuje zatem na uwzględnienie wniosek o przyznanie od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej o jakiej mowa w art. 149 §2 P.p.s.a. W tej części Sąd oddalił skargę, jak orzekł w punkcie IV wyroku. O zwrocie kosztów postępowania obejmujących wpis od skargi (100 zł), koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł wynikające z treści § 14 ust. 1 pkt 1c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018r., poz. 265) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł), Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a., jak w punkcie V wyroku.