II SA/Op 551/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 marca 2018 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Opolu z dnia 29 września 2017 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zwrotu kosztów z tytułu przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Brzegu z dnia 31 sierpnia 2017 r., nr [...], 2) zasądza od Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Opolu na rzecz skarżącej J. B. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Brzegu postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2017 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm. [obecnie z 2017 r. poz. 1257, z późń. zm.] - dalej: K.p.a.), zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie zwrotu [...]. J. B. kosztów z tytułu przeniesienia do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w [...] w związku ze sprzecznymi zeznaniami strony i świadków postępowania oraz skierowaniem zawiadomienia o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa do Prokuratury Rejonowej w [...], do czasu rozpatrzenia sprawy przez powyższy organ. W motywach postanowienia wskazał, że postępowanie administracyjne podlega zawieszeniu, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia zależne jest od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organ zaakcentował, że kwestia przeprowadzki K. B. w prowadzonym postępowaniu jest zagadnieniem wstępnym, a ustalenie zaistnienia faktu przeprowadzki z uwagi na zebrany materiał dowodowy jest niemożliwe. Dalej wyjaśnił, że w toku postępowania administracyjnego strona wnioskująca, tj.[...]. J. B. złożyła pisemne oświadczenie oraz zeznania pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 Kodeksu karnego, wskazując, że jej córka K. B. we wrześniu 2015 r. przeprowadziła się do miejscowości [...] do lokalu mieszkalnego przy ul. [...], wynajmowanego wówczas przez J. P. Organ podał, że po przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadków: J. P. i jego córki A. P., którzy w tym czasie mieszkali w przedmiotowym lokalu przy ul. [...] w [...], przeprowadzka K. B. nie została potwierdzona. Świadkowie zaprzeczyli, że K. B. przeprowadziła się do [...] razem z matką J. B., jednocześnie stwierdzając, że nigdy nie mieszkała w [...]. Organ zatem uznał, że ustalenie faktu przeprowadzki K. B. do miejscowości [...] jest zagadnieniem kluczowym w sprawie, gdyż skutkuje wypłatą środków finansowych z budżetu państwa. Wyjaśnił, że K. B., pomimo podjęcia przez organ dwukrotnej próby przesłuchania jej w charakterze świadka nie stawiła się w wyznaczonych terminach i miejscach, co skutecznie uniemożliwiło dokonanie tej czynności. Dalej organ dostrzegł, że istotną kwestią w prowadzonym postępowaniu jest również sprawa dotycząca przeprowadzki J. B. w zakresie przewozu mebli do ww. lokalu. Odnotował, że również tej materii zeznania świadków i strony postępowania są rozbieżne. Skonstatował, że w świetle powyższych okoliczności ustalenie faktu przeprowadzki K. B. jest możliwe tylko przy udziale organu posiadającego odpowiednie instrumenty do sprawdzenia istotnych dla sprawy faktów oraz zgromadzenia takiego materiału dowodowego, którego organ administracji publicznej, jakim jest Komendant Powiatowy PSP w Brzegu, w ramach posiadanych uprawnień nie może żądać np: korespondencji mailowej prowadzonej pomiędzy J. P., a [...]. J. B. w sprawie treści składanych oświadczeń, treść przesyłanych wiadomości tekstowych SMS, nagrania z monitoringu znajdującego się w hotelu zakładowym przy ul. [...], o których mowa w protokołach przesłuchania świadków i strony, zatem wyczerpał wszystkie możliwości zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego służące do ustalenia stanu faktycznego. Wobec sprzecznych zeznań świadków i strony postępowania złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej wynikającej z art. 233 Kodeksu karnego zaszła uzasadniona przesłanka do skierowania sprawy do Prokuratury Rejonowej w [...]. Dlatego rozpoznanie wniosku i wydanie decyzji zależne jest od uprzedniego rozstrzygnięcia spornej kwestii dotyczącej zwrotu kosztów z tytułu przeniesienia do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w [...]. Z postanowieniem tym nie zgodziła się J. B., która wniosła zażalenie do Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej. W jego treści zarzuciła organowi naruszenie przepisów K.p.a., tj.: - art. 97 § 1 pkt 4 poprzez jego błędną wykładnię i stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie zachodzi obligatoryjna przesłanka zawieszenia postępowania, podczas gdy organ dysponował pełnią informacji o stanie faktycznym sprawy, który pozwala na wydanie merytorycznej decyzji w oparciu o znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy, bez konieczności zawieszenia postępowania, - art. 7 poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania oraz wydanie postanowienia o zawieszeniu nie mając na względzie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, - art. 11 poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie występuje konieczność udziału organu posiadającego kompetencje do sprawdzenia istotnych dla sprawy faktów oraz zgromadzenia w sprawie dodatkowego materiału dowodowego, przy czym organ pierwszej instancji dysponuje już pełnią materiału dowodowego, a konieczność interwencji innych organów nie jest w żaden sposób uzasadniona, - art. 12 § 1 przejawiające się w zaniechaniu ustawowego obowiązku należącego do organów administracji publicznej, które to powinny działać wnikliwie i szybko, posługując się przy tym najprostszymi środkami służącymi do jej załatwienia, jak też art. 39 § 1, art. 50 § 2 w zw. z art. 51 oraz art. 80. W uzasadnieniu stwierdziła, że zawieszając postępowanie organ nie może kierować się przewidywaniami co do wyniku postępowania, lecz tym, czy na podstawie posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego praw jest możliwe rozpoznanie sprawy. Opolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z dnia 29 września 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a w szczególności rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji oraz zażalenie strony. Następnie przywołał treść art. 97 § 1 K.p.a. wskazując, że zasadnym było zawieszenie postępowania w ww. sprawie, gdyż z akt sprawy wynika, iż uzyskane w toku postępowania administracyjnego informacje o stanie faktycznym sprawy wzajemnie się wykluczają, co z kolei uniemożliwiło wydanie obiektywnej decyzji przez Komendanta Powiatowego PSP w Brzegu. Organ pierwszej instancji wyczerpał wszystkie możliwości służące do ustalenia stanu faktycznego, tj. przeprowadzki K. B. i wobec sprzecznych zeznań świadków i strony postępowania złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej wynikającej z art. 233 Kodeksu karnego zaszła uzasadniona przesłanka do skierowania sprawy do Prokuratury Rejonowej w [...], a co za tym idzie zawieszenia postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy odniósł się też do pozostałych zarzutów zażalenia uznając je za nietrafne. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się J. B., reprezentowana przez adwokata W. W., ponawiając w skardze zarzuty zażalenia. Dodatkowo w skardze wskazała na naruszenie przez organ odwoławczy art. 15 K.p.a. polegające na powieleniu argumentacji organu pierwszej instancji. Wniosła o uchylenie przedmiotowego postanowienia, jak również postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego. W odpowiedzi na skargę Opolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Poza tym dodał, że o słuszności podjętej decyzji świadczy fakt wszczęcia w dniu 8 listopada 2017 r. przez Prokuraturę śledztwa w kierunku ewentualnego dopuszczenia się przez uczestniczące w sprawie osoby czynów przewidzianych art. 13 § 1 K.k. w zw. z art. 286 § K.k., a także art. 233 § K.k. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Po myśli art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm. - dalej: P.p.s.a.), Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. To z kolei oznacza, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego oraz materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. W zakresie dokonywanej oceny legalności nie może jednak wykraczać poza sprawę, której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie i kontrolować legalności działań organów, które nie są związane ze sprawą w jej znaczeniu przedmiotowym. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonych postanowień wykazała, że przy ich wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Dodać jeszcze trzeba, że na zasadzie art. 119 pkt 3 oraz art. 120 P.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Na takiej właśnie podstawie została rozpoznana przez Sąd złożona w niniejszej sprawie skarga J. B. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia z dnia 29 września 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 31 sierpnia 2017 r. w sprawie zawieszenia z urzędu postępowania dotyczącego zwrotu kosztów z tytułu przeniesienia [...]. J. B. do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w [...]. W świetle zarzutów skargi należało zatem dokonać kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia mając na uwadze treść art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Zgodnie bowiem z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne, o którym mowa wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy stanowiąc przesłankę negatywną jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. W wyroku z dnia 24 czerwca 2015 r. sygn. akt II GSK 1011/14, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zagadnienie wstępne to zagadnienie, które: 1) wyłania się w toku postępowania administracyjnego, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Należy przyjąć, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Oznacza to, że rozstrzygnięcie tego zagadnienia wstępnego przez ten inny organ lub sąd stanowi konieczny warunek wydania decyzji przez organ, w postępowaniu przed którym wyłoniło się zagadnienie wstępne. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, należy rozumieć w ten sposób, że dana kwestia prawna stała się sporna w toku postępowania administracyjnego bądź przepisy prawa wymagają ustalenia stanu prawnego w danej materii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w toku postępowania ustalenie tego stanu może nastąpić tylko w drodze rozstrzygnięcia właściwego organu lub sądu. Podkreślić trzeba, iż organ przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, a o istnieniu takiej zależności, która musi mieć charakter bezpośredni, przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Zależność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy administracyjnej nie może być utożsamiana z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji administracyjnej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależeć powinno rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści. Z istnieniem kwestii prejudycjalnej mamy do czynienia wówczas, gdy brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. Tak przedstawione rozumienie pojęcia zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. wskazuje, że za zagadnienie wstępne w znaczeniu wynikającym z powyższego przepisu nie może być uznane równoległe prowadzenie, w trybie Kodeksu postępowania karnego, postępowania w sprawie podejrzenia ewentualnego popełnienia przestępstwa przez osoby uczestniczące w postępowaniu administracyjnym, na który to fakt wskazują organy w kontrolowanych postanowieniach. Jak trafnie podniosła skarżąca obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Nie chodzi tu zatem o wyjaśnienie nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd. Podzielić należy też stanowisko skarżącej, że w niniejszej sprawie nie występuje zagadnienie wstępne niezbędne do rozpoznania przedmiotowej sprawy, którego rozstrzygnięcie musi nastąpić przez inny, właściwy dla tegoż zagadnienia, organ lub sąd, skoro zagadnienia wstępnego z pewnością nie stanowi ewentualny wpływ ustaleń poczynionych w postępowaniu karnym na ustalenia i rozstrzygnięcie organu. Organ bowiem zawiesza postępowanie administracyjne jedynie wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie będzie możliwe. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zachodzi. Pomiędzy postępowaniem karnym, gdzie ustala się winę sprawcy przestępstwa i wymierza mu karę za popełniony czyn, a postępowaniem administracyjnym nie zachodzą na tyle ścisłe zależności, by skutkowały zawieszeniem postępowania. Organy administracji publicznej są bowiem uprawnione, a wręcz zobowiązane do samodzielnego czynienia wszelkich istotnych ustaleń faktycznych niezbędnych dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Jednocześnie stwierdzić należy, że brak jest przepisu prawa, który wiązałby organ w zakresie orzekania o rzetelności składanych przez stronę oświadczeń z ustaleniami faktycznymi innych organów, w tym prokuratury lub sądu powszechnego. W ocenie Sądu, w warunkach przedmiotowej sprawy nie ma podstaw do uznania, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w przedmiocie zwrotu kosztów z tytułu przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia "zagadnienia wstępnego" przez prokuraturę w postępowaniu karnym. Również sama okoliczność prowadzonego postępowania karnego nie ma decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia badanej sprawy w toku, której organ na podstawie art. 107 § 3 K.p.a. jest zobowiązany do wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, a także - co szczególnie istotne - organ uprawniony jest do samodzielnego dokonania weryfikacji dowodów zgromadzonych w sprawie. Organ może zatem zbadać ich treść i ocenić ich skutki na gruncie prawa materialnego. Wynika to z autonomii postępowania administracyjnego, różnicy celów tego postępowania i postępowania karnego. Organy, prowadząc postępowanie administracyjne są zobowiązane na mocy przepisów K.p.a., który określa tryb i zasady tego postępowania, podejmować wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organy podatkowe obowiązane są z urzędu ustalić stan faktyczny sprawy tj. ocenić, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia i jakie dowody dla udokumentowania tych faktów są potrzebne. Natomiast zagadnienie wstępne, o którym mowa w powołanym przez organ przepisie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. powstaje wtedy, gdy przeszkodą w załatwieniu sprawy jest uprzednie rozstrzygnięcie jakiejś kwestii materialnej, nie leżącej w kompetencjach organu prowadzącego postępowanie. Taka sytuacja, jak wskazano powyżej, nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie. Z tego względu rozstrzygnięcie niniejszej sprawy jest więc możliwe bez rozstrzygnięcia sprawy karnej, której wynik nie przesądza o braku bądź istnieniu prawa do zwrotu kosztów z tytułu przeniesienia do służby w innej miejscowości. Reasumując organ administracji publicznej przed zawieszeniem postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., obowiązany jest ustalić czy występuje związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a stwierdzonym zagadnieniem. W razie gdy związek ten nie występuje, obowiązany jest przyjąć, iż nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Zawieszając postępowanie na podstawie ww. przepisu organ nie może kierować się przewidywaniami co do wyniku postępowania, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpoznanie sprawy. W konsekwencji uznać należy że w rozpoznawanej sprawie nie występuje przesłanka przewidziana treścią art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. uzasadniająca zawieszenie postępowania administracyjnego zmierzającego do rozpoznania omówionego wniosku skarżącej. Postępowanie karne nie rozstrzyga żadnej kwestii o charakterze prejudycjalnym w rozumieniu wynikającym z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i nie uzależnia rozpatrzenia sprawy skarżącej i wydania w tej sprawie decyzji, od uprzednich ustaleń, ocen i wyników tego postępowania go oraz nie rozstrzyga zagadnienia prawnego we wskazanym wyżej znaczeniu. Okoliczność zaś, że postępowanie karne - z uwagi na jego przedmiot - wykazuje pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji w przedmiocie zwrotu kosztów z tytułu przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości i z postępowaniem tym mogą wiązać się określone skutki, nie uzasadnia, by zawieszenie postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem organu w oparciu o wskazaną podstawę prawną uznać można było zasadne. Oznacza to, że wyczerpana została przesłanka do uwzględnienia skargi przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., a mianowicie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Następstwem takiego rozstrzygnięcia jest powrót sprawy na etap postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji, który kierując się treścią obowiązujących unormowań prawnych podejmie stosowne rozstrzygnięcie. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., orzekł jak w wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. przy zastosowaniu § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800, z późn. zm.).