VII SA/Wa 1679/17

Dnia 6 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu E. S. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 października 2017 r. pozostawiające bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi E. S. i K. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do wykonania zastępczego postanawia : utrzymać w mocy zarządzenie z dnia 20 października 2017 r. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do sprawy VII SA/Wa 1679/17 wpłynął wniosek E. S. o przyznanie prawa pomocy. Z akt sprawy wynika, że do niniejszej sprawy wnioskodawczyni złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, którego jednak nie podpisała i nie całkowicie uzupełniła. Do uzupełnienia powyższych o braków (podpisania formularza i jego prawidłowego wypełnienia) wnioskodawczyni została wezwana, jednak w zakreślonym terminie braków nie uzupełniła. Z powyższych względów, zarządzeniem starszego referendarza sądowego z 20 października 2017 r. wniosek E. S. o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 257 w związku z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a, pozostawiono bez rozpoznania. Na to orzeczenie został skutecznie (w zakreślonym terminie) złożony sprzeciw. W sprzeciwie wnioskodawczyni wskazała, że zarządzenie referendarza narusza przepisy prawa. Twierdzi, że złożyła formularz poprawnie i zgodnie z wymaganiami zakreślonymi w przepisach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając w niniejszej sprawie sprzeciw stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie, wobec czego zarządzenie z 20 października 2017 r. należało utrzymać w mocy. Na wstępie wskazać należy, iż wobec skutecznego wniesienia przez wnioskodawcę sprzeciwu - na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie do § 2 tego przepisu - w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017 r. poz. 1369, dalej p.p.s.a.) wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Przepis art. 252 § 2 p.p.s.a stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według określonego wzoru. Zatem w myśl powołanego przepisu warunkiem koniecznym do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu. Wobec złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, wnioskodawcy E. S. przesłano formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF, celem jego prawidłowego wypełnienia oraz podpisania i odesłania do Sądu w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W zakreślonym terminie wnioskodawczyni nie nadesłała do niniejszej sprawy wypełnionego i podpisanego formularza. W zakreślonym terminie wnioskodawczyni nie podpisała również już złożonego do Sądu formularza. Przy sprzeciwie również powyższego braku wnioskodawczyni nie uzupełniła. Wobec czego Sąd nie miał żadnych podstaw do orzekania w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że należało utrzymać w mocy postanowienie I instancji w przedmiocie prawa pomocy, dlatego działając na podstawie art. 260 § 1 i § 2 w związku z art. 257 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.