II SA/Bk 916/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2018 r. sprawy ze skargi P. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. W dniu . października 2016r. D. F. (powoływany dalej jako "Inwestor") wystąpił do Wójta Gminy S. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie czterech kurników o łącznej obsadzie 640 DJP wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr geod. [...] w obrębie kolonii wsi S. Gm. S. Do wniosku dołączono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W dniu [...] listopada 2016r. Wójt Gminy S. zwrócił się do Regionalnego Dyrekcji Ochrony Środowiska w B. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z prośbą, o uzgodnienie i o zaopiniowanie warunków realizacji przedsięwzięcia. Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w B. (dalej w skrócie "RDOŚ") postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2016r. uzgodniła realizację i warunki realizacji przedsięwzięcia. Pozytywną opinię co planowanego przedsięwzięcia wydał również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. (dalej "PPIS"), określając w opinii nr [...] z dnia [...] listopada 2016r. warunki jego realizacji. Po przeanalizowaniu przedłożonego materiału dowodowego, przeprowadzeniu analizy możliwego wpływu planowanej inwestycji na środowisko oraz uwzględniając zgłaszane licznie uwagi oraz wnioski przez okolicznych mieszkańców wsi S. i R. Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] luty 2017r. nr [...] odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Powyższe rozstrzygnięcie, na skutek odwołania wniesionego przez Inwestora, zostało uchylone w całości decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2017r. Nr [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W toku ponownie prowadzonego postępowania Wójt Gminy S. w dniu [...] kwietnia 2017r. wystąpił do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w B. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S., z zapytaniem czy podtrzymują swoje uzgodnienie i opinię. RDOŚ w B. w piśmie z dnia [...] maja 2017r. podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w postanowieniu uzgadniającym środowiskowe warunki realizacji eksploatacji przedsięwzięcia. Pozytywną opinie na temat planowanego przedsięwzięcia oraz warunki jego realizacji podtrzymał także PPIS – pismem z dnia [...] maja 2017r. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia organ I instancji obwieszczeniem z dnia [...] maja 2017 r. poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebranymi w toku postępowania materiałami oraz możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych materiałów. Następnie w dniu [...] czerwca 2017 r. Wójt Gminy S. wydał decyzję nr [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie czterech kurników o łącznej obsadzie 640 DJP o wymiarach 136x19 m, z których trzy posiadają przybudówkę jako zaplecze techniczne o wymiarach 4x4 m, jeden zaś przybudówkę jako zaplecze socjalno-techniczne o wym. 7.5x4 m o łącznej powierzchnia zabudowy 10 414 m2, powierzchni użytkowej 9 842 m2, czterech baterii silosów, z których każda składa się z dwóch silosów o ładowności 18 i 25 ton, sześciu zbiorników szczelnych bezodpływowych na ścieki bytowe o pojemności 10 m3 każdy, jednego zbiornika bezodpływowego na ścieki pojemności 6 m3, czterech zbiorników stalowych naziemnych na gaz propan o pojemności: 6 700 dm3 każdy, czterech studni głębinowych wierconych o głębokości do 30 m na działkach o nr geod. [...] w obrębie kolonii wsi S. gm. S., województwo p. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że przeprowadzona ponownie ocena oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, z uwzględnieniem wymogów w zakresie ochrony środowiska i uzyskanych opinii oraz uzgodnień, doprowadziła do wniosku, że przedłożony raport spełniał wymogi formalne i merytoryczne określone ustawą z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016r. poz. 353). Zgłoszone zaś przez strony postępowania wnioski i zastrzeżenia, pomimo, że co do zasady są słuszne, to w związku z tym, że nie zostały one poparte żadnymi dowodami czy ekspertyzami, nie mogły być uznane za podstawę do odmowy ustalenia warunków realizacji przedsięwzięcia. W przewidzianym ustawą terminie odwołania od decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanej inwestycji, wnieśli: (1) K., E. i K. G. argumentując, że odległość planowanej inwestycji od należących do nich działek (103 m) uniemożliwi normalne funkcjonowanie biorąc pod uwagę problem odoru, emisji zanieczyszczeń do atmosfery i chorób związanych z długotrwałym przebywaniem w środowisku zanieczyszczonym sąsiedztwem kurników; (2) B., K. i M. Ż., P. i M. Ż. uzasadniając, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie uwzględniono zasady zrównoważonego rozwoju wynikającej z art. 8 Konstytucji RP i Traktatu UE, podczas gdy powstanie planowanej fermy drobiu spowoduje dużą emisję zanieczyszczeń do atmosfery, emisję hałasu, który powstaje przy pracy kurnika, a w konsekwencji drastyczny spadek wartości ich gospodarstwa ze względu na zanieczyszczone powietrze, odór i hałas; (3) J. i U. W., J. A., K. i T. K. wskazując, że budowa czterech kurników będzie miała bezpośredni, negatywny (z racji występowania zagrożeń lotnych w postaci siarkowodoru, amoniaku i pyłów zawieszonych) wpływ na prowadzoną przez nich działalność rolniczą; (4) G., K., B., A., K., A. i P. H. ponosząc, że wybudowanie fermy kurzej w pobliżu znajdujących się na tym terenie gospodarstw ekologicznych będzie kolidować z ich przeznaczeniem, a ponadto w sposób znaczący wpłynie na zanieczyszczenie powietrza azotem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie podzieliło zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium w pierwszej kolejności przypomniało, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych, przy czym postępowanie to dotyczy planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. Dalej organ II instancji podkreślił, że na terenie projektowanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a sąsiedztwo planowanej inwestycji stanowi zabudowa rolnicza, zagrodowa. Wskazał również, że organy, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy, tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. pozytywnie zaopiniowały ww. inwestycję, a z oceny oddziaływania na środowisko nie wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie lokalizacyjnym, jak też nie istnieją racjonalne warianty alternatywne. Podkreślono także, że z oceny oddziaływania na środowisko nie wynika, aby przedsięwzięcie mogło znacząco wpłynąć na obszar Natura 2000 (o czym stanowi art. 81 ust. 2 Ustawy), albowiem przedsięwzięcie zlokalizowane zostanie na obszarze oddalonym od najbliżej położonego obszaru Natura 2000 o 2,8 km "O.". Uwzględniając powyższe okoliczności, Kolegium doszło do wniosku, że w analizowanej sprawie nie zaistniały żadne okoliczności uzasadniające odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium zwróciło co prawda uwagę na nieznaczną wadliwość w uzasadnieniu skarżonej decyzji organu I instancji, polegającą na niezbyt dokładnej analizie raportu (oraz uzupełnień do tego dokumentu), ale jednocześnie doszło do wniosku, że sporządzony w niniejszej sprawie raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia zawiera wszystkie obligatoryjne elementy wymagane art. 66 ust. 1 i art. 68 ust. 1 ustawy. Dokonując z kolei analizy merytorycznej dokumentu organ odwoławczy stwierdził, iż określony w nim zakres oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (w odniesieniu do poszczególnych faz realizacji inwestycji), jest wystarczająco szeroki i uwzględnia aspekty technologiczne, prawne, organizacyjne oraz logistyczne inwestycji. Konkludując organ II instancji podkreślił, że raport nie budzi żadnych zastrzeżeń, nie zawiera błędów, nieścisłości czy nieprawidłowości, a w konsekwencji nie ma podstaw, aby odmówić mu wiarygodności dowodowej. Odnosząc się natomiast do argumentacji zawartej w odwołaniach Kolegium wskazało, że zarzut, iż w pobliżu planowanej inwestycji prowadzone są dwa gospodarstwa ekologiczne i będzie to kolidować z ich przeznaczeniem, nie mógł być podstawą uznania decyzji wydanej w I instancji za wadliwą. W ramach przeprowadzonego postępowania uzupełniającego, SKO ustaliło bowiem, że odległość okolicznych zabudowań od planowanego przedsięwzięcia wynosi (odpowiednio): 162 m (budynek na działce [...]), 264 m (budynek na działce [...]); 378 (pasieka na działce nr [...]), 446 m (budynek na działce nr [...]), 607 m (budynek na działce nr [...]). Ponadto z raportu wynika, że choć podczas eksploatacji fermy hodowlanej występować będzie emisja do powietrza następujących substancji gazowych: amoniaku, dwutlenku azotu, dwutlenku siarki, pyłu (w tym PM10 i PM2,5), siarkowodoru, tlenku węgla, hałasu, itp., to planowana inwestycja nie spowoduje wystąpienia przekroczeń standardów jakości środowiska poza terenem, do którego Inwestor posiada tytuł prawny, po zastosowaniu rozwiązań minimalizujących przedstawionych w raporcie. Również stwierdzenie, iż wykonanie czterech studni głębinowych (z racji tego, iż na terenach należących do Skarżących występują susze) spowoduje obniżenie plonów, wobec braku jakichkolwiek dowodów potwierdzających tę tezę, Kolegium uznało za niepotwierdzoną refleksję. W dalszej kolejności wskazano, że organ I instancji, opisując oddziaływanie przedsięwzięcia na poszczególne elementy środowiska, ustosunkował się do twierdzeń stron i zarzutów lokalnej społeczności. Kolegium podzieliło w tym zakresie wywody zawarte w decyzji pierwszoinstancyjnej. Odnosząc się natomiast do emisji substancji odoroczynnych, wskazano, że w przepisach prawa brak jest regulacji obejmujących tę kwestię. Kolegium podkreśliło przy tym, że są to subiektywne odczucia odbiorców, obiektywnie niezmierzalne i nie podlegające jakiejkolwiek weryfikacji. Posiłkowanie się zaś jednostkowymi opiniami czy ekspertyzami przedstawicieli świata nauki nie jest wystarczające do podważenia wiarygodności analiz i obliczeń zawartych w raporcie w sytuacji, gdy ich prawidłowość została pozytywnie zweryfikowana przez organy współdziałające w procedurze wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, odpowiedzialne za bezpieczeństwo zdrowia i życia ludzi oraz stan środowiska. Ustalenia raportu można byłoby podważyć jedynie poprzez kontrraport (bądź stosowną ekspertyzę), a takich w przedmiotowej sprawie nie przedstawiono. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożył P. Ż. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 62 w zw. z art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez brak rzeczywistego i wnikliwego dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym na zdrowie oraz warunki życia ludzi; 2) art. 18 ustawy z dnia 7 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu poprzez brak wyjaśnienia, czy Inwestor ma możliwość zagospodarowania co najmniej 70% gnojówki i gnojowicy na użytkach rolnych, których jest posiadaczem i na których prowadzi uprawę roślin, a pozostałe 30% może zbyć w sposób określony w art. 3 ust. 3; 3) art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, pomimo iż taki obowiązek ciąży na organie administracji publicznej; 4) art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nierzetelną i pobieżną ocenę raportu środowiskowego skutkującą uznaniem twierdzeń wnioskodawcy za udowodnione pomimo dostrzeżonych nieprawidłowości w raporcie zarówno przez organ I instancji jak i Kolegium, oraz w znacznym zakresie przez organ I instancji w decyzji z dnia [...] lutego 2017 r., wydanej przez Wójta Gminy S. w sprawie [...]., brak rzeczywistej inicjatywy dowodowej Kolegium i organu I instancji w celu wnikliwej, a nie pobieżnej analizy raportu środowiskowego i oceny zaobserwowanych przez strony postępowania, czynnik społeczny oraz organy administracyjne - nieprawidłowości, 5) art. 84 kpa w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dopuszczenia z urzędu dowodu z opinii biegłego w sytuacji, gdy Kolegium i organ I instancji zaobserwowały brak inicjatywy dowodowej stron postępowania sprzeciwiających się budowie kurników, które nie były reprezentowane przez profesjonalnych pełnomocników, oraz w związku z faktem, że w toku postępowania dostrzeżono liczne nieprawidłowości oraz niekompletność raportu środowiskowego. W oparciu o powyższe zarzuty, pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji. Zdaniem autora skargi orzekające w sprawie organy dokonały pozornej, a nie rzeczywistej, samodzielnej i wnikliwej oceny raportu oraz oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 62 ustawy środowiskowej. Tymczasem sam raport zawierał wiele niejasności, był sprzeczny ze stanem faktycznym, co zostało podniesione przez strony postępowania i lokalną społeczność w licznych skargach i wnioskach. Podniesione w toku postępowania zarzuty skutkować powinny inicjatywą organu administracyjnego polegającą na zobowiązaniu Inwestora do wyjaśnienia tychże kluczowych kwestii, a nawet dopuszczeniem dowodu z opinii biegłego z urzędu.. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej stosując kryterium legalności, czyli zgodności z prawem działań organów administracji publicznej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Uwzględniając powyższe kryterium, ustawodawca upoważnił sąd administracyjny wyłącznie do dwojakiego rodzaju rozstrzygnięć w przypadku skarg na działalność administracji publicznej: kasatoryjnych (eliminujących z obrotu prawnego) lub oddalających skargę, przy czym określił, że wyroki kasatoryjne sąd administracyjny może wydać wyłącznie, gdy: stwierdzi naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub stanowiło podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 "c" i "b" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) lub stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z kolei dostrzeżenie przez sąd administracyjny kwalifikowanych wad kontrolowanej decyzji (wymienionych enumeratywnie w art. 156 K.p.a.) skutkuje stwierdzeniem jej nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. W konsekwencji, tylko takie uchybienia zaskarżonej decyzji prowadzić mogą do jej eliminacji z obrotu prawnego w postępowaniu przed sądem administracyjnym, które miały wpływ na wynik sprawy tj. bez popełnienia których, decyzja miałaby inną treść niż kontrolowane brzmienie. Kontrola sądu administracyjnego, w tym możliwość wzruszenia zaskarżonej decyzji, dokonywana jest z uwzględnieniem specyfiki procedury, w której decyzja została wydana i specyfiki przedmiotu decyzji. Organy administracji publicznej działają na podstawie prawa i w granicach prawa, co oznacza, że zobowiązane są do stosowania właściwych dla danej sprawy przepisów, zgodnie z zasadą legalności, sformułowaną w art. 6 K.p.a. oraz z uwzględnieniem celu, w jakim ustawodawca wprowadził do porządku prawnego określone regulacje (zgodnie z zasadą praworządności). Wydanie decyzji środowiskowej odbywa się w procedurze przewidzianej ustawą z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko( Dz. U. z 2016r., poz. 353). W świetle przepisów tej ustawy, zasadą jest wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, natomiast wyjątkiem odmowa wydania takiej decyzji. Odmówić określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia można jedynie wtedy, gdy: - występuje niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy); - nastąpiła odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ uzgadniający (art. 77 ust. 1 ustawy). Związanie stanowiskiem organu uzgadniającego obejmuje także niemożność określenia w decyzji środowiskowej, warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny od zaprezentowanego w uzgodnieniu; - wnioskodawca nie wyraża zgody na realizację przedsięwzięcia w wariancie innymi, niż proponowany, a z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy); - z oceny odziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natur 2000, a za realizacją przedsięwzięcia przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy); - jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że może ono spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 13 ustawy); Enumeratywne wyliczenie przyczyn odmowy wydania decyzji środowiskowej, traktowane jako wyjątek od zasady pozytywnego określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, wynika z charakteru decyzji środowiskowej, która służy jedynie ocenie następstw dla środowiska, związanych z realizacją danego przedsięwzięcia. Decyzja środowiskowa nie przesądza o przystąpieniu do realizacji przedsięwzięcia ale otwiera inwestorowi drogę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Postępowanie środowiskowe służy zidentyfikowaniu negatywnych skutków wykonania i późniejszej eksploatacji przedsięwzięcia oraz określeniu działań, które mają zapobiec lub zminimalizować do poziomu zgodnego z prawem, owe skutki. Wszechstronności i wieloaspektowości oceny organu oddziaływania na środowisko konkretnej inwestycji, służy wymóg sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, spełniającego ustawowe warunki (art. 66 ustawy), uzgodnieniowe postępowanie wpadkowe, służące pozyskaniu stanowisk organów wyspecjalizowanych w ocenach oddziaływania na środowisko różnych przedsięwzięć, wypracowanych po analizie przedłożonego przez inwestora raportu, zapewnienie udziału społeczeństwa na etapie przygotowania i wydawania decyzji środowiskowej, możliwość nałożenia obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko oraz wykonania analizy porealizacyjnej w przypadku, gdy na wcześniejszym etapie nie jest możliwe zidentyfikowanie wszystkich zagrożeń dla środowiska, jakie niesie realizacja przedsięwzięcia Zaskarżona decyzja, wbrew zarzutom skargi, została wydana bez naruszenia przepisów procedury środowiskowej a jej treść nie budzi zastrzeżeń co do zgodności z prawem. Planowane przedsięwzięcie, prawidłowo zakwalifikowane jako należące do wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 51 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016r., poz. 71), wymagało sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i taki raport został przedłożony przy wniosku o wydanie decyzji. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. postanowieniem z dnia [...].12.2016r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. postanowieniem z dnia [...].12.2016r. pozytywnie zaopiniował przedsięwzięcie. Każdy z tych organów w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy (po decyzji kasacyjnej SKO z dnia [...].04.2017r. uchylającej odmowną decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...].02.2017r. wydaną mimo pozytywnego uzgodnienia przez organ ochrony środowiska i pozytywnego zaopiniowania przez organ inspekcji sanitarnej), podtrzymał wcześniejsze uzgodnienie i wcześniejszą pozytywną opinię (pismami z dnia [...].05.2017r. i [...].05.2017r.). Raport został uznany za poprawny formalnie oraz merytorycznie zarówno przez organ uzgadniający, jak i przez organ opiniujący przedsięwzięcie. W toku postępowania środowiskowego zapewniony został udział społeczeństwa, które aktywnie w postępowaniu uczestniczyło, zgłaszając swoje wnioski i uwagi. Zarzuty zawarte w skardze nie mogą skutecznie prowadzić do podważenia ustaleń i oceny organów obu instancji. Zarzuty te zresztą stanowią powtórzenie argumentacji odwołań oraz uwag społeczeństwa podnoszonych w toku postępowania środowiskowego. Uzupełniające postępowanie dowodowe przeprowadzone w toku procedury odwoławczej, do zarzutów się odniosło. I tak wyjaśnione zostało, że przy chowie brojlerów w systemie chowu ściółki płytkiej, nie jest wytwarzana gnojówka i gnojowica, a w konsekwencji nie mają zastosowania przepisy wynikające z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z 10.07.2017r. o nawozach i nawożeniu. Wyjaśnione zostało, że inwestor dysponuje umową intencyjną z biogazownią w zakresie odbioru obornika naturalnego z chowu brojlerów. Wyjaśnione zostały odległości planowanej zabudowy od najbliższych zabudowań mieszkalnych oraz od pasieki skarżącego P. Ż., usytuowanej na działce o numerze [...] (w odległości 378 metrów od planowanych kurników). Wyjaśnione zostało, że pobór wody na potrzeby chowu brojlerów, będzie się odbywał z projektowanych czterech studni głębinowych wierconych o zdolności poboru wystarczającej do pokrycia zapotrzebowania dobowego fermy. Zarzut skargi co do ryzyka pozbawienia mieszkańców wody pitnej na skutek budowy przez inwestora czterech studni głębinowych na własnej nieruchomości, jest gołosłowny albowiem upatrywane zagrożenie nie zostało nawet uprawdopodobnione. Zdaniem sądu, nie doszło do naruszenia art. 62 w związku z art. 66 ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko( Dz. U. z 2016r., poz. 353). Pozytywne zaopiniowanie raportu przez organ ochrony sanitarnej tj. służbę wyspecjalizowaną w ochronie życia i zdrowia ludności, przeczy zarzutowi braku przeanalizowania wpływu chowu brojlerów na warunki życia mieszkańców sąsiednich nieruchomości. Wielkość emisji substancji odoroczynnych z chowu brojlerów została określona w raporcie, oczywiście w odniesieniu do substancji normatywnych. Wbrew zarzutom skarżącego, w postępowaniu środowiskowym nie może rodzić skutków prawnych powoływanie się na negatywny wpływ takich substancji odorowych, co do których dotychczas nie ma obowiązujących przepisów ustalających dopuszczalne normy tych substancji. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie prezentowane jest stanowisko, że wyrażony w toku postępowania środowiskowego sprzeciw okolicznych mieszkańców wobec przedsięwzięcia, nie może stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji środowiskowej. W wyroku z dnia 25.03.2015r. sygn. II OSK 2031/13, NSA wprost stwierdził, że "odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia może nastąpić jedynie w prawem przewidzianych okolicznościach, natomiast sam sprzeciw okolicznych mieszkańców nie może decydować o odmowie wydania takiej decyzji". Podobny pogląd kategorycznie wyrażony został też, między innymi, w wyrokach: WSA w Kielcach z dnia 28.05.2015r. sygn. II SA/Ke 23/15, WSA w Warszawie z dnia 19.12.2013r. sygn. IV SA/Wa 1092/13, WSA w Łodzi z dnia 18.01.2012r. sygn. II SA/Łd 886/12. Treść decyzji środowiskowej jest konglomeratem wyników uzgodnień i opinii organów współdziałających w procesie podejmowania decyzji, ustaleń przedłożonego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i wyników postępowania z udziałem społeczeństwa (vide: art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Podważanie wiarygodności elementów składowych decyzji środowiskowej, nie może być gołosłowne. Zwłaszcza raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, wynikająca z kompleksowego charakteru analizy przedsięwzięcia i jego wpływu na środowisko. Podważenie jego ustaleń może nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (vide wyroki w sprawach: II OSK 844/16 z 28.10.2016r., II SA/Kr 795/16 z 19.09.2016r., II SA/Sz 1496/15 z 27.04.2016r.,) Raport jest dokumentem prywatnym a jego sporządzenie nie jest obowiązkiem organu ale inwestora. Również sporządzenie kontrraportu nie obciąża organu administracji a winno leżeć w interesie tych stron postępowania, które podważają ustalenia raportu, zwłaszcza ustalenia związane z szacowaniem emisji zanieczyszczeń przez dane przedsięwzięcie. W okolicznościach niniejszej sprawy, skoro ustalenia raportu w zakresie obliczeń stężeń zanieczyszczeń i w zakresie analizy wpływu na środowisko planowanego chowu brojlerów, zostały zaakceptowane pozytywnie przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska i państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, organy obu instancji prowadzące postępowanie, nie miały podstaw do poddawania z urzędu weryfikacji przez biegłego ustaleń raportu. Reasumując, Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione. Zaskarżona decyzja została wydana w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, bez naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu środowiskowym a jej treść odpowiada przepisom prawa materialnego z ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W sprawie nie wystąpiły przyczyny, z powodu których można byłoby odmówić wydania decyzji środowiskowej. Z tych przyczyn skargę Sąd oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)