I SA/Gd 1773/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 6 marca 2018 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt: [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę. Dnia 16 czerwca 2017 r. do Prezydenta Miasta wpłynęło zażalenie Spółki "A" (nadane w placówce pocztowej dnia 13 czerwca 2017 r.) na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 16 maja 2017 r. [...] w sprawie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległego zobowiązania w podatku od nieruchomości. Przedmiotowe postanowienie zostało przesłane stroniezgodnie z dyspozycją art. 151 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, który stanowi, że osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 i art. 150a stosuje się odpowiednio, na adres jej siedziby ul. S., G. W dniu 22 maja 2017 r. podjęto próbę doręczenia przesyłki pod wskazanym adresem, ponieważ próba się nie powiodła, stosownie do treści art. 150 § 1 pkt 1 i § 2 stanowiącego, iż w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149, operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Jak wynika z potwierdzenia odbioru, znajdującego się w aktach sprawy, operator pocztowy dnia 22 maja 2017 r. pozostawił zawiadomienie na drzwiach biura adresata, że przesyłkę pozostawiono w urzędzie pocztowym G. na okres 14 dni. Przesyłkę awizowano ponownie 30 maja 2017 r.. W związku z powyższym dnia 5 czerwca 2017 r. upłynął 14 dniowy okres przechowywania pisma u operatora pocztowego oraz nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia przesyłki, stosownie do brzmienia art. 150 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, z którego wynika, że w przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Zgodnie z art. 236 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia. Ponieważ skutek doręczenia nastąpił dnia 5 czerwca 2017 r. w tym samym dniu rozpoczął swój bieg termin do wniesienia zażalenia, który upłynął z dniem 12 czerwca 2017 r.. Przekroczenie ustawowego terminu do wniesienia środka zaskarżenia, skutkuje, stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa, o czym orzekło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 12 października 2017 r.. Strona zaskarżyła postanowienie SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wnosząc o uchylenie postanowienia wskazała na jego przedwczesność albowiem została wniesiona skarga do Sądu na postanowienie SKO odmawiające przywrócenia terminu do złożenia zażalenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji i publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych aktów z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli akt administracyjny może zostać uchylony w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Dokonując kontroli Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą, powinien jednak rozstrzygać w granicach danej sprawy, co wynika wprost z treści art. 134 § 1 p.p.s.a.. Sąd ma zatem prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze, podniesiony. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem i zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, zaś podniesione w skardze zarzuty są chybione. Sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia strona kwestionuje uprawnienia organu w zakresie wydania postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia zażalenia podnosząc, że orzeczono o tym przedwcześnie. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że strona uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia. Zgodnie z treścią art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Powołany przepis nie odnosi się i nie różnicuje okoliczności, w jakich organ poweźmie pewność, co do faktu wniesieniu odwołania po terminie. Oznacza to, że organ ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego wniesienie odwołania z uchybieniem terminu w każdym przypadku, gdy takie uchybienie stwierdzi. Bez znaczenia pozostaje zatem, czy fakt ten ustali w ramach wstępnego badania środka odwoławczego, co do którego strona jest błędnie przekonana, że został on przez nią wniesiony w terminie, czy też fakt ten ustali w sytuacji wniesienia środka odwoławczego, któremu towarzyszy wniosek o przywrócenie terminu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 października 2001 roku, I SA/Gd 719/99, Lex 53890 ). Tym samym wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu nie powoduje niedopuszczalności wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. W sytuacji wniesienia zażalenia oraz wniosku o przywrócenie terminu za naruszenie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. można by więc uznać właśnie niewydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Przepisy dotyczące przywrócenia terminu, "nie konsumują" bowiem dyspozycji art. 228 § 1 pkt 2 ustawy. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca postanowienie z dnia 16 maja 2017 r. wysłana została do strony za pośrednictwem "B" przesyłką poleconą i nie została podjęta z placówki pocztowej mimo dwukrotnego awizowania. Skutek doręczenia nastąpił 5 czerwca 2017 r. W konsekwencji Sąd uznał, że organ prawidłowo ustalił w świetle przesłanek art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 239 O.p., że zażalenienie skarżącej zostało wniesione z uchybieniem terminu. Nie naruszył przede wszystkim art. 162 § 1 O.p., gdyż przepis ten nie mógł stanowić podstawy prawnej (postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. uznając ją za bezzasadną. DSz