II GSK 1962/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "A." Sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 2166/17 w sprawie ze skargi "A." Sp. z o.o. w P. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z [...] marca 2017 r. nr [...], 3. zasądza od Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych na rzecz "A." Sp. z o.o. w P. kwotę 7750 (siedem tysięcy siedemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 marca 2018 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2166/17) oddalił skargę "S." Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych nr GI-BOL.pr-610-34/17 z dnia 1 sierpnia 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych nr KO.8230.4.39.2016 z dnia 22 marca 2017 r. w przedmiocie nałożenia na ww. Spółkę kary pieniężnej w wysokości 50.000 zł z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: W związku z ustaleniami z kontroli przeprowadzonej w zakresie jakości handlowej piwa i napojów na bazie piwa przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Łodzi w dniach 11, 19 i 25 sierpnia 2016 r. w siedzibie Spółki "S." w P. i stwierdzonym w jej rezultacie faktem wykorzystywania w oznakowaniu piw W., W.1, W.2, W.3 nazw związanych z B., widoków gór, rzeki, a także sylwetki w., które sugerowały, że miejscem pochodzenia tychże piw są B., Łódzki Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, uznając, iż artykuły te zostały przez producenta zafałszowane, decyzją z dnia 22 marca 2017 r. wymierzył kontrolowanej Spółce karę pieniężną w wysokości 50.000 zł. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych decyzją nr GI-BOL.pr-610-34/17 z dnia 1 sierpnia 2017 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r., poz. 1257, dalej: k.p.a.), art. 21 i art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1604 ze zm.), w związku z: art. 3 pkt 1, 5 i 10, art. 4 ust. 1, art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, art. 2 ust. 2 lit. o, p, art. 7 ust. 1 lit. a, art. 7 ust. 2, art. 17 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. Urz. WE L 304 z 22.11.2011, str. 18 ze zm., dalej: rozporządzenie 1169/2011) oraz art. 3 pkt 8, art. 8 ust. 1, art. 16, art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE L 31 z 01.02.2002, str. 1 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez "S." Sp. z o.o., decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że sugerowanie przez producenta - poprzez wpływające na wyobrażenia konsumenta o produkcie nawiązania do miejscowości i rzek związanych z B. - miejsca produkcji odmiennego od rzeczywistego jakim jest miasto P., stanowi wprowadzanie konsumenta w błąd w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1169/2011, na mocy którego informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania, bądź produkcji. Zdaniem Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, oznakowanie przedmiotowych artykułów wprowadza konsumenta w błąd co do miejsca ich pochodzenia, przez co pozostaje niezgodne z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych wprowadzającym między innymi nakaz spełniania przez te artykuły wymagań w zakresie jakości handlowej określonych w przepisach tę jakość normujących. W ocenie organu odwoławczego, z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości, produkty te należy zakwalifikować do kategorii artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych w rozumieniu art. 3 pkt 10 lit. c ww. ustawy, który tym mianem określa produkty o składzie niezgodnym z przepisami dotyczącymi jakości handlowej, albo produkty, w których wprowadzone zostały zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie ich rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów finalnych, w szczególności jeżeli w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto, bądź klasy jakości handlowej. W dalszej kolejności organ II instancji uzasadnił wysokość nałożonej na Spółkę kary, odnosząc się m.in. do stopnia szkodliwości czynu, zakresu naruszenia i dotychczasowej działalności Spółki (art. 40a ust. 5 ww. ustawy). Po rozpoznaniu wniesionej przez "S." Sp. z o.o. skargi na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia 1 sierpnia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywołanym na wstępie wyrokiem skargę tę oddalił. Sąd podzielił w pełni argumentację organu, że zastosowane oznakowanie partii kontrolowanych produktów sugeruje nieprawdziwe miejsce ich pochodzenia, powodując ryzyko wprowadzenia konsumenta w błąd, zaś w dalszej części uzasadnienia przywołał kolejno po sobie treść przepisów ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, tj. art. 3 pkt 10 (definiującego artykuł zafałszowany), art. 40a ust. 1 pkt 4 (przewidującego karę za wprowadzenie do obrotu artykułu zafałszowanego), art. 3 pkt 4 (definiującego obrót), a także art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (definiującego czynność wprowadzenia na rynek) oraz art. 40a ust. 5 ww. ustawy (ustalającego kryteria wymierzania, miarkowania kary). W ocenie Sądu I instancji organ wymierzając karę prawidłowo uwzględnił wskazane w art. 40a ust. 5 przesłanki, zaś sposób jej wymierzenia i wyliczenia był zgodny z tym przepisem i znajdował uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Sąd przyjmując argumentację organu odwoławczego za własną uznał, że nie zachodzi konieczność jej powtórnego przytaczania. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, wniesionej w imieniu "S." Sp. z o.o. na podstawie art. 173 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., zarzucono: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. a oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1169/2011, a także art. 3 pkt 10 i art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych i przyjęcie, że przepisy te odnoszą się do artykułów rolno-spożywczych wprowadzonych do obrotu przez skarżącą Spółkę, 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo, iż postępowanie organów naruszając art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. uniemożliwiało prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Uzasadniając zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. przepisów art. 7 ust. 1 lit. a oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1169/2011 autor skargi kasacyjnej podniósł, iż w żadnym miejscu etykiety produktów nie została umieszczona informacja, że pochodzą one z B., a organy niesłusznie uznały, że sugeruje to grafika gór oraz zwierzęcia. Ponadto, zdaniem kasatora, Sąd błędnie zaakceptował stanowisko organów o zafałszowaniu kwestionowanych produktów i zasadności wymierzenia z tego tytułu kary, czym naruszone zostały przepisy art. 3 pkt 10 oraz art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Z kolei naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego Spółka upatrywała w niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy oraz w uchybieniach w gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego, które skutkować miały wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości niewspółmiernej do naruszenia. Uzasadniając ten zarzut szeroko odniesiono się do stopnia szkodliwości czynu oraz zakresu stwierdzonego przez organy naruszenia, o których mowa w art. 40a ust. 5 ww. ustawy. Powołując się na dyspozycję art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i o przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie sformułowane w niej zarzuty okazały się usprawiedliwione. Nie był trafny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. przepisów art. 7 ust. 1 lit. a oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1169/2011. Zgodnie z pierwszym z nich informacje na temat żywności (udostępniane konsumentowi finalnemu także za pośrednictwem etykiety - art. 1 pkt 2 lit. a tego rozporządzenia) nie mogą wprowadzać w błąd co do właściwości środka spożywczego m.in. co do miejsca jego pochodzenia, a nadto muszą one być - o czym stanowi drugi z przywołanych przez kasatora przepisów - rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta. Zaznaczyć na wstępie należy, iż przepisy rozporządzenia nr 1169/2011 mają, na mocy art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm.), zasięg ogólny, wiążą w całości i są bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. Dostosowując przepisy ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych do sytuacji prawnej wynikającej z wejścia w życie przepisów rozporządzenia nr 1169/2011, krajowy ustawodawca - by zapobiec nakładaniu się przepisów krajowych i przepisów Unii Europejskiej - nowelizacją z dnia 7 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2014 r. poz. 1722), z dniem 13 grudnia 2014 r., tj. z wejściem w życie przepisów rozporządzenia nr 1169/2011, uchylił zapisy tychże ustaw, które m.in. określały wymagania dotyczące znakowania, reklamy oraz prezentacji artykułów rolno-spożywczych i środków spożywczych (w tym art. 6 ust. 2 i ust. 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, a także przepisy ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia do których art. 6 odsyłał, tj. art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 oraz art. 48 ust. 1). W konsekwencji, od dnia 13 grudnia 2014 r. podstawowym źródłem obowiązków krajowych producentów artykułów rolno-spożywczych i środków spożywczych w zakresie ich znakowania, reklamy oraz prezentacji stały się przepisy rozporządzenia nr 1169/2011, które te wymagania kompleksowo normują. Wracając do oceny pierwszego z zarzutów naruszenia prawa materialnego, mając w głównej mierze na uwadze, że dla przyjęcia naruszenia art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1169/2011 wystarczające jest samo prawdopodobieństwo, hipotetyczna możliwość wprowadzenia konsumenta w błąd, uznać należało, iż "informacje na temat żywności" udostępnione przez "S." Sp. z o.o. konsumentom pod postacią nazw spornych produktów umieszczonych na ich etykietach, odwołujących się do nazw geograficznych położonych w B. miejscowości (W., C., S.), przepływających przez to górskie pasmo rzek (S., W.) oraz jego masywu górskiego (B.), niewątpliwie mogły wprowadzać w błąd co do miejsca pochodzenia piwa (pochodzenie te błędnie, już prima facie sugerując). Dodatkowo, mylne wrażenie o związku produktów z pasmem górskim B. mogły także potęgować zastosowane na etykietach, wpływające na wyobraźnię potencjalnych konsumentów, sugestywne grafiki. Ilustracje te, udostępniane za pośrednictwem etykiety i etykietowania, również składają się na szeroko rozumiane pojęcie "informacji na temat żywności" (artykuł 2 ust. 2 lit. a, lit. i-j rozporządzenia nr 1169/2011). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtowanym na tle obowiązującego przed nowelizacją przepisu art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia (dotyczącego wprowadzenia w błąd poprzez oznakowanie środka spożywczego), jednakże zachowującym swą aktualność na gruncie analogicznych zapisów art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1169/2011 i podzielanym przez Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, zaistnienie "możliwości wprowadzenia w błąd" łączono z sytuacją, która w jakikolwiek sposób powodowała lub mogła powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji skłaniającej go do nabycia produktu, której w innych okolicznościach, tj. gdyby został należycie poinformowany i wiedział o rzeczywistym charakterze, składzie tego produktu, czy też o rzeczywistej jego nazwie, by nie podjął i produktu tego nie nabył (por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 961/14). Bez wątpienia zastosowane przez skarżącą kasacyjnie Spółkę sugestywne oznakowanie - jako element kampanii marketingowej wprowadzanych do obrotu produktów, wywołujące skojarzenia z górskim regionem i nadające mu przez to niepowtarzalny, wyjątkowy charakter, mogło być bodźcem skłaniającym konsumenta do podjęcia decyzji o zakupie tego, a nie innego piwa, której nie podjąłby po szczegółowej analizie zapisów kontretykiety wskazującej na znajdujące się w centralnej Polsce miejsce jego rzeczywistej produkcji. Nie sposób przy tym wymagać od przeciętnego konsumenta, by przed podjęciem decyzji o nabyciu produktu dokonywał on gruntownych analiz oznakowania produktu. Stwierdzone powyżej prawdopodobieństwo wprowadzenia konsumenta w błąd skutkować musiało uznaniem naruszenia przez producenta kontrolowanych piw dyspozycji art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1169/2011, a nadto - z uwagi na zachodzącą nierzetelność udostępnionej przez "S." Sp. z o.o. na ich temat informacji - naruszenia wymogów przewidzianych w art. 7 ust. 2 ww. rozporządzenia. Uwzględniając w dalszej kolejności, iż na "jakość handlową" w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych składają się również wymagania dotyczące oznakowania (nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi), jak również mając na uwadze stwierdzone powyżej niespełnienie przez "S." Sp. z o.o. w zastosowanym oznakowaniu wymagań w zakresie jakości handlowej przewidzianych w przepisach art. 7 ust. 1 lit. a oraz ust. 2 rozporządzenia nr 1169/2011, zgodzić należało się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, niezakwestionowanym także przez Sąd I instancji, że "oznakowanie przedmiotowych artykułów wprowadza konsumenta w błąd co do miejsca ich pochodzenia, przez co pozostaje niezgodne z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych", ustanawiającym między innymi nakaz spełniania przez te artykuły wymagań w zakresie jakości handlowej, które określone zostały w przepisach tę jakość normujących. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadniony był natomiast sformułowany w petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, który definiuje artykuł rolno-spożywczy zafałszowany, a także przepisu art. 40a ust. 1 pkt 4 tejże ustawy, który przewiduje karę za wprowadzenie takiego artykułu do obrotu, bowiem stwierdzenie opisanego wyżej naruszenia wymagań z art. 7 ust. 1 lit. a oraz ust. 2 rozporządzenia nr 1169/2011 błędnie zostało zakwalifikowane przez organy Inspekcji Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, a w dalszej kolejności przez Sąd I instancji jako zafałszowanie produktu, o którym mowa w art. 3 pkt 10 lit. c ww. ustawy. Podkreślić w tym miejscu należy, iż w art. 3 pkt 10 ustawodawca definiując zafałszowany artykuł rolno-spożywczy wyraźnie ustanawia katalog przesłanek dla uznania zafałszowania - jako niezgodność składu produktu z przepisami dotyczącymi jakości handlowej, albo zmianę produktu, w tym zmianę oznakowania mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli w istotny sposób naruszają interesy konsumentów finalnych - a następnie dokonuje uszczegółowienia tychże przesłanek (lit. a-c), pod lit. c precyzując, iż obejmuje sytuację podania w oznakowaniu niezgodnych z prawdą danych w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. W rozpoznawanej sprawie nie ziściła się żadna z przesłanek stwierdzenia, iż kwestionowane partie piw zostały przez "S." Sp. z o.o. zafałszowane, stosownie do przedstawionej powyżej definicji artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego, bowiem skład kwestionowanych produktów nie budził zastrzeżeń organów (przesłanka pierwsza), co nie było zresztą przedmiotem sporu, nadto nie zostało ustalone, iżby miały miejsce zmiany tych produktów, bądź zmiany ich oznakowania, mające na celu ukrycie ich rzeczywistego składu, bądź ich innych właściwości (przesłanka druga). Podkreślić stanowczo należy, że nadanie etykietom, zamieszczanym na wyprodukowanych przez Spółkę i wprowadzanych do obrotu - jako nowe marki tego producenta - artykułach, określonych cech (w celach marketingowych), nie może stanowić o wypełnieniu w jakimkolwiek zakresie dyspozycji cytowanego przepisu. Abstrahując nawet od ustanowionych przez ustawodawcę, a przywołanych powyżej jednoznacznych przesłanek uznania zafałszowania artykułu (jak uczyniły to organy pomijając pełną treść sformułowanej w słowniczku definicji, co zaakceptowane zostało dalej przez Sąd I instancji) i odnosząc się do samego uszczegółowienia z lit. c, które zostało przyjęte w sprawie jako wystarczająca, samodzielna podstawa do uznania faktu zafałszowania spornych piw, stwierdzić należy, iż oznakowanie tych produktów na etykiecie, jak i na kontretykiecie także nie pozwalało na taką ich kwalifikację, bowiem nie zawierało niezgodnych z prawdą danych co do ich pochodzenia. Na kontretykiecie wskazane jednoznacznie zostało, że zostały wyprodukowane "przez: S. Sp. z o.o., ul. [...] [...] P. PL", zaś treść etykiety, choć zawierająca odniesienie do nazw geograficznych związanych z Bieszczadami i mogąca związek z tym regionem sugerować, nie mogła zostać zakwalifikowana jako zawierające konkretne niezgodne z prawdą dane o miejscu ich pochodzenia. Nie można nadto tracić z pola widzenia, iż ustanawiając opisany powyżej katalog przesłanek stwierdzenia zafałszowania artykułu rolno-spożywczego, ustawodawca łączy go - za pomocą wprowadzającego zdanie podrzędne warunkowe spójnika "jeżeli" ("Wielki słownik poprawnej polszczyzny", Wyd. Naukowe PWN pod red. Andrzeja Markowskiego, W-wa 2007, str. 367, podobnie "Uniwersalny słownik języka polskiego", Wyd. Naukowe PWN pod red. prof. Stanisława Dubisza, W-wa 2003, str. 1296) - z koniecznością naruszenia przez stwierdzone niezgodności lub dokonane zmiany interesów konsumentów finalnych w sposób istotny. Stwierdzić należy, że nawet mogące wprowadzić w błąd, sugestywne, poniekąd manipulujące konsumentem etykiety tychże produktów, przy uwzględnieniu zawartych na kontretykietach jasnych danych co do rzeczywistego miejsca produkcji, przy jednoczesnym nie stwierdzeniu innych naruszeń wymagań w zakresie ich jakości handlowej, nie mogło zostać zakwalifikowane jako naruszające w sposób istotny interesy konsumenta finalnego, jeśli zważy się, że otrzymałby on ostatecznie - celem konsumpcji - pełnowartościowe piwo. W konkluzji powyższych rozważań podzielić należało stanowisko skarżącej kasacyjnie Spółki, iż na gruncie rozpoznawanej sprawy nieprawidłowo przypisano omawianym partiom piwa znamiona artykułów zafałszowanych, o których mowa w art. 3 pkt 10 lit. c ustawy, a w konsekwencji niesłusznie wymierzono Spółce karę za wprowadzenie do obrotu artykułów zafałszowanych w oparciu o dyspozycję art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy. Odnosząc się końcowo do sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym Spółka odnosi się de facto do kryteriów wymierzania (miarkowania) kary, o których mowa w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (ocena stopnia szkodliwości czynu, zakresu naruszenia), należy zwrócić uwagę, iż skuteczności jego podniesienia winien on zostać przedstawiony, na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., w formie zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 40a ust. 5 ww. ustawy. Niemniej ubocznie zauważyć należy, iż na skutek dokonanej niniejszym orzeczeniem zmiany kwalifikacji zarzucanego Spółce naruszenia, w prowadzonym ponownie przed organem I instancji postępowaniu zmianie ulegnie również ocena kryteriów wymierzania przewidzianej za to naruszenie kary. Mając na uwadze powyższe i uznając istotę sprawy za dostatecznie wyjaśnioną Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i jednocześnie rozpoznał skargę, uchylając decyzje organów obu instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Łódzki Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych związany będzie stanowiskiem przedstawionym przez Naczelny Sąd Administracyjny odnośnie braku podstaw do uznawania poddanych kontroli produktów za artykuły zafałszowane w rozumieniu art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Rozstrzygnięciu tego organu pozostawiona została kwestia ustalenia odpowiedzialności producenta stosownie do stwierdzonej jak wyżej nieodpowiedniej jakości tychże piw, wynikającej z naruszenia przepisów art. 7 ust. 1 lit. a oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1169/2011 skutkującym naruszeniem art. 4 ust. 1 ww. ustawy. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), zasądzając od organu na rzecz skarżącej Spółki 7 750 zł, na które składają się: równowartość wpisu od skargi (1500 zł), opłaty za sporządzenie uzasadnienia wyroku (100 zł), wpisu sądowego od skargi kasacyjnej (750) zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika za udział w postępowaniu przed Sądem I instancji (3600) i za sporządzenie skargi kasacyjnej (1800 zł).