II SA/Sz 54/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 marca 2018 r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta S. odmówił "U. " Spółce z o.o. w S. wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu handlowo-usługowego [...] w piwnicy w budynku przy ul. [...] w S.. Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na Spółkę obowiązek uzupełnienia wniosku do dnia 7 sierpnia 2017 r. o wykazanie, że budowa została zakończona zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane poprzez dostarczenie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Ww. wymóg wynika z obowiązku nałożonego w pkt 1 decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r., znak: [...] obejmującej budynek przy ul. [...]. W zasobach archiwalnych wydziału odnaleziono jedynie pozwolenie na użytkowanie części mieszkalnej budynku przy ul. [...], obejmującej dwa mieszkania na II piętrze i dwa mieszkania na III piętrze, z wyłączeniem części usługowej na parterze i na I piętrze. Spółka nie uzupełniła braków, tym samym nie wywiązała się z nałożonego na nią obowiązku. Organ I instancji wskazał też, że linia orzecznictwa sądów administracyjnych w zakresie potrzeby dołączania do wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu dokumentów potwierdzających zakończenie procesu budowy została potwierdzona przez ustawodawcę w zmienionej ustawie o własności lokali obowiązującej od dnia 11 września 2017 r. "U. “ Spółka z o.o. w S. wniosła zażalenie na ww. postanowienie organu I instancji, zarzucając mu naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali poprzez błędną wykładnię przejawiającą się w uznaniu, że warunkiem uzyskania zaświadczenia o samodzielności lokalu jest legitymowanie się pozwoleniem na użytkowanie budynku zgodnie z wymogiem z pozwolenia na budowę, podczas gdy jedyną normatywną przesłanką warunkującą wydanie przedmiotowego zaświadczenia, w chwili wszczęcia postępowania, było wydzielenie danego lokalu trwałymi ścianami w obrębie budynku. Żaląca zarzuciła także naruszenie art. 7 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy przejawiające się w ograniczeniu się przez organ do wezwania strony do uzupełnienia wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu w zakresie pozwolenia na użytkowanie budynku, podczas gdy ustalenie rzeczywistego i aktualnego stanu faktycznego i prawnego lokalu było możliwe przy użyciu innych źródeł dowodowych, tj. przedłożoną inwentaryzację architektoniczną przedmiotowego lokalu. Nadto żaląca zarzuciła naruszenie art. 77 ust. 1 w zw. z art. 124 zw. z art. 7 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu postanowienia do dostarczonych dowodów, tj. dokumentu inwentaryzacji architektonicznej lokalu oraz stanowiska, okoliczności i argumentów podniesionych w piśmie z dnia 7 sierpnia 2017 r., a także sprzeczność ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego przejawiającą się w uznaniu, że na podstawie dostarczonych przez stronę dowodów brak jest podstaw do ustalenia, że przedmiotowy lokal służy zaspokajaniu potrzeb zgodnie z jego przeznaczeniem, podczas gdy z inwentaryzacji architektonicznej lokalu wynika wprost jaki jest stan techniczny budynku. Ponadto, "U. “ Spółka z o.o. w S. wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci umowy sprzedaży z 13 lutego 2001 r. na okoliczność zobowiązania się poprzedniego właściciela do wykonania wszelkich prac wykończeniowych niezbędnych do uzyskania zaświadczenia o samodzielności lokali w budynku. Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta S.. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, iż w niniejszej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się do ustalenia czy definicja zawarta w art. 2 ust 2 ustawy o własności lokali ma zastosowanie w sytuacji, kiedy w dokumentacji budowlanej przedmiotowego lokalu brak jest dokumentu potwierdzającego zakończenie budowy. Zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy. W przypadku, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie nie jest wymagana, koniecznym jest zawiadomienie właściwego organu o zakończeniu budowy. Jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji, możliwe jest rozpoczęcie korzystania z obiektu (art. 54 Prawa budowlanego). Z załącznika do ustawy Prawo budowlane wynika, iż budynki mieszkalne wielomieszkaniowe mieszczą się w kategorii XIII - pozostałe budynki mieszkaniowe i są objęte dyspozycją art. 55 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, tak więc konieczne jest przed rozpoczęciem użytkowania uzyskanie decyzji, o której mowa w tym przepisie. Budynek przy ul. [...] w S. nie jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, w związku z powyższym, budynek ten powinien zaliczać się do kategorii XIII załącznika do ustawy Prawo budowlane. Dla takiego budynku, zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 1 ustawy, niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na użytkowanie. W aktach sprawy brak jest ostatecznej decyzji administracyjnej o pozwoleniu na użytkowanie budynku przy ul. [...] w S. (w zasobach archiwalnych wydziału odnaleziono jedynie pozwolenie na użytkowanie części mieszkalnej obejmującej dwa mieszkania na II piętrze i dwa mieszkania na III piętrze z wyłączeniem części usługowej na parterze i na I piętrze), w związku z czym organ , opierając się na wykładni dokonanej w orzeczeniach sądów administracyjnych, uznał iż wydanie zaświadczenia o spełnieniu wymagań samodzielności lokalu nie jest możliwe. Brak jest bowiem dokumentu pozwalającego na stwierdzenie, że lokal handlowo-usługowy [...] w piwnicy budynku przy ul. [...] w S. został wybudowany zgodnie z projektem budowlanym. Kolegium podkreśliło też, że norma zawarta w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali wskazuje na przesłankę funkcjonalną kwalifikowania, jako samodzielnego, lokalu mieszkalnego lub o przeznaczeniu innym niż mieszkalne. Zatem poza wydzieleniem trwałymi ścianami w obrębie budynku, lokal samodzielny (izba lub zespół izb) ma mieć cechy korespondujące z jego przeznaczeniem. Przedłożenie przez wnioskodawcę pozwolenia na użytkowanie nie jest potrzebne do stwierdzenia, czy lokal może nadawać się do użytkowania (co w istocie jest kwestią odrębną), lecz dla ustalenia, jaki jest rzeczywisty aktualny stan faktyczny lub prawny lokalu mający podlegać urzędowemu potwierdzeniu. Zaświadczenie dotyczy stanu aktualnie istniejącego, a zatem organy powinny czuwać nad tym, aby w drodze wydawanych przez siebie zaświadczeń taki właśnie stan potwierdzać. Pozwolenie na użytkowanie obiektu pozwala na poczynienie ustaleń, czy lokal jest lokalem samodzielnym w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, tj. m.in., czy służy (a zatem czy taka jest jego funkcja) zaspokajaniu potrzeb zgodnie z przeznaczeniem. Z przepisu art. 2 ust.2 ustawy o własności lokali wynika, że zarówno samodzielny lokal mieszkalny jak i usługowy musi być położony w obrębie budynku nadającego się do zasiedlenia. Dopiero gdy lokal służy zaspokajaniu określonych potrzeb, a tym samym nadaje się do użytkowania można stwierdzić, czy jest on samodzielny, czy też nie. Z tych też względów wydanie zaświadczenia o spełnieniu wymagań samodzielności lokalu będzie możliwe dopiero po zakończeniu prac budowlanych, a następnie po dopuszczeniu do jego użytkowania. Dlatego, zdaniem Kolegium, słusznie organ I instancji uznał, że zaświadczenie o samodzielności lokalu może być wydane odnośnie do lokali w budynku, który w świetle prawa już istnieje, a lokalami legalnie istniejącymi w świetle prawa są lokale w budynkach, co do których organ nadzoru budowlanego, zgodnie z art. 54 ustawy Prawo budowlane, przyjął zawiadomienie inwestora o zakończeniu budowy z dołączoną dokumentacją budowlaną określoną w art. 57 ust. 1 - 4 Prawa budowlanego,, tj. nie zgłosił sprzeciwu w drodze decyzji, albo jeżeli w przypadkach określonych w art. 55 Prawa budowlanego organ ten, na wniosek inwestora, wydał pozwolenie na użytkowanie budynku. Odpowiadając na zarzuty strony, organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest rodzajem postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym i odformalizowanym, które obowiązuje organy administracyjne przy podejmowaniu czynności materialno-technicznych polegających na urzędowym potwierdzeniu stanu faktycznego lub prawnego. Zgodnie bowiem z art. 218 § 1 K.p.a. - w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., tj. gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać takie zaświadczenie na podstawie danych wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie w tej kwestii ma charakter uproszczony. Organ przeprowadza tylko niezbędne postępowanie wyjaśniające, polegające na badaniu zgodności żądanej treści zaświadczenia z posiadanymi w rejestrach lub ewidencji danymi. Uproszczony charakter postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń sprawia, ze nie można w tym postępowaniu stosować uregulowanej w art. 75 K.p.a. zasady dopuszczenia jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i ustalać treść zaświadczenia w oparciu o inne dowody np. w oparciu o oględziny, czy przedłożoną inwentaryzację architektoniczną lokalu. Konieczne postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 K.p.a. nie może bowiem zastępować danych wynikających z prowadzonych przez dany organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, a wydane przez organ zaświadczenie nie może pozostawać w sprzeczności (niezgodności) z tymi danymi. Jeśli potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie można dokonać na podstawie danych znajdujących się posiadaniu organu - organ winien w trybie art. 219 K.p.a. odmówić wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, jeżeli treść ta nie znajduje potwierdzenia w posiadanych przez organ danych. Postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 K.p.a. może zatem odnosić się do jedynie faktów i okoliczności wynikających z posiadanej przez organ ewidencji, rejestru czy zbioru danych innego rodzaju. Nie ma natomiast podstaw do wydania w tym postępowaniu zaświadczenia co do innych faktów lub okoliczności. Wydając określony akt administracyjny, w tym też zaświadczenie o potwierdzeniu stanu prawnego, o którym mowa w art. 217 i 218 K.p.a. organ administracyjny musi się opierać na obowiązującym w dacie wydania tego aktu stanie prawnym i faktycznym. Zdaniem Kolegium, nie jest konieczne przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci umowy sprzedaży z 13 lutego 2001 r. na okoliczność zobowiązania się poprzedniego właściciela do wykonania wszelkich prac wykończeniowych niezbędnych do uzyskania zaświadczenia o samodzielności lokali w budynku, jakiej żąda strona. W toku postępowania o wydanie zaświadczenia nie jest bowiem istotne kto powinien wykonać prace wykończeniowe. Są to sprawy sporne pomiędzy stronami umowy. Pismem z dnia 20 grudnia 2017 r. "U." Spółka z o.o. w S. złożyła skargę na ww. postanowienie SKO w S. zarzucając mu naruszenie: - przepisu prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali poprzez jego błędną wykładnię przejawiająca się w uznaniu, że warunkiem uzyskania zaświadczenia o samodzielności lokalu jest legitymowanie się pozwoleniem na użytkowanie budynku zgodnie z wymogiem wynikającym z pozwolenia na budowę, podczas gdy jedyną normatywną przesłanką warunkującą wydanie przedmiotowego zaświadczenia, w chwili wszczęcia postępowania, było wydzielenie lokalu trwałymi ścianami w obrębie budynku, - przepisów prawa procesowego, tj. przepisu art. 218 § 2 w zw. z art. 7 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy przejawiające się w ograniczeniu się przez organ do wskazania, że z prowadzonych przez organ I instancji ewidencji, rejestrów i innych danych, znajdujących się w jego posiadaniu, nie wynika fakt samodzielności lokalu objętego wnioskiem skarżącej, wobec nieodnalezienia w zasobach archiwalnych organu pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego lokalu, podczas gdy ustalenie rzeczywistego i aktualnego stanu faktycznego i prawnego lokalu było możliwe przy użyciu innych źródeł dowodowych, tj. przedłożonej przez skarżącą inwentaryzacji architektonicznej lokalu a ponadto niedokładne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie, pomimo, iż zachodziła konieczność ustalenia stanu faktycznego i podstawy prawnej przedmiotowej sprawy. - przepisów prawa procesowego, tj. art. 77 ust. 1 w zw. z 124 § 1 z zw. z art. 7 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: a) nieodniesienie się wprost, w uzasadnieniu postanowienia, do dowodów dostarczonych przez skarżącą, tj. dokumentu inwentaryzacji architektonicznej lokalu co doprowadziło do nierozpatrzenia całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, naruszenia praworządności i niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, b) nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci umowy sprzedaży z 13 lutego 2001 r. na okoliczność zobowiązania się poprzedniego właściciela do wykonywania prac wykończeniowych niezbędnych do uzyskania zaświadczenia o samodzielności lokali w budynku z uwagi na to, że w ocenie SKO nie jest istotne kto powinien wykonać prace wykończeniowe w lokalu, podczas gdy z przedstawionego przez stronę dokumentu wynika, że na stronie nie ciążył obowiązek dopełnienia jakichkolwiek formalności związanych z uzyskaniem stosownego pozwolenia na użytkowanie, c) sprzeczność ustaleń SKO z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego przejawiającą się w uznaniu, że na podstawie dostarczonych przez skarżącą dowodów brak jest podstaw do ustalenia, że przedmiotowy lokal służy zaspokajaniu potrzeb zgodnie z jego przeznaczeniem, podczas gdy z inwentaryzacji architektonicznej lokalu wynika wprost jaki jest aktualny stan techniczny budynku. W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."). Badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że nie jest ono dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie, a tym samym skarga "U. " Spółki z o.o. w S. nie może zostać uwzględniona. Przedmiotem dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia kryterium legalności w niniejszej sprawie kontroli jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którym utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S., odmawiające wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu handlowo-usługowego. Podstawą materialnoprawną zaskarżonego postanowienia był przepis art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (j.t.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1892 ze zm.), który stanowi, że starosta stwierdza w formie zaświadczenia spełnienie wymagań określonych w ust. 2 tego przepisu, zgodnie z którym samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Do wydania przedmiotowego zaświadczenia mają zastosowanie odpowiednio przepisy art. 217-220 K.p.a. Istotą sporu między stroną skarżącą a organami obu instancji jest kwestia, czy należy odmówić wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu usługowego w sytuacji, gdy lokal ten nie uzyskał wymaganego pozwolenia na użytkowanie. W ocenie Sądu, o konieczności uprzedniego uzyskania w takiej sytuacji pozwolenia na użytkowanie przemawia fakt, że samodzielny lokal to taki, który jest zdolny do zaspokajania określonych potrzeb zarówno pod względem faktycznym jak i prawnym, zaś pewność w tym zakresie gwarantuje wydanie pozwolenia na użytkowanie, które potwierdza możliwość zgodnego z prawem korzystania z lokalu, zgodnie z jego przeznaczeniem (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 908/13). Podkreślić należy, że mimo iż zaświadczenie wydane przez starostę polega na "urzędowym potwierdzeniu określonych faktów" - odmiennie, niż wynika to z art. 218 § 1 K.p.a. - opiera się najczęściej na określeniu stanu samodzielności lokalu nie na podstawie materiałów znajdujących się w wyłącznym posiadaniu organu, lecz również na podstawie dokumentacji przedstawionej przez ubiegającego się o wydanie zaświadczenia. Tym samym badanie czy lokal może być wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem (na cele handlowo-usługowe) następować będzie przede wszystkim na podstawie dokumentacji architektoniczno-budowlanej w szczególności uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie, dowodzącego realizację inwestycji zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę, a więc zgodnie z prawem. Takie badanie, wbrew zarzutom skargi, zostało przeprowadzone w rozpoznawanej sprawie i w wyniku tej analizy ustalono, że jednym z warunków decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nr [...] o pozwoleniu na budowę budynku, w którym znajduje się sporny lokal usługowy, jest, po zakończeniu realizacji tej inwestycji, uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Jak już wyżej wskazano, dokument ten pozwala jednoznacznie stwierdzić, że lokal ten został wybudowany zgodnie z projektem budowlanym i zweryfikowany przez inspekcję nadzoru budowlanego pod względem wymogów bezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzi i bezpieczeństwa użytkowania oraz pod innymi względami wymienionymi w art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organ architektoniczno-budowlany w postępowaniu w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nie bada bowiem samodzielnie przesłanek tego, czy dany obiekt budowlany nadaje się do użytkowania. Organ w tym zakresie opierać się winien na dokumentach urzędowych sporządzonych przez kompetentne organy, które decydują o tym, czy dany obiekt można legalnie użytkować. Dopiero spełnienie tej podstawowej i zasadniczej przesłanki (zdatności do użytkowania) warunkuje dalsze rozważania na temat realizacji warunków samodzielności lokalu ustanowionych w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. W tym zakresie zarzuty skargi formułujące przeciwne stanowisko nie znajdują uzasadnionych podstaw. Zaświadczenie, o którym mowa w art. 217 i 218 K.p.a. jest aktem wiedzy organu, wynikającym z posiadanych przez ten organ ewidencji, rejestrów i innych danych, a nie jego woli. Nie jest to postępowanie jurysdykcyjne, którego elementem jest ustalenie określonego stanu faktycznego. Oznacza to, że zaświadczenie nie może w sposób władczy ustalać istnienie uprawnień ubiegającego się o wydanie zaświadczenia, może je jedynie potwierdzać, o ile wynikają z prowadzonych przez organ rejestrów (dokumentów). Domaganie się przez wnioskodawcę wydania zaświadczenia w oparciu o przełożoną przez niego inwentaryzację architektoniczną sprowadzałoby się do samodzielnego prowadzenia ustaleń, co jest formą postępowania jurysdykcyjnego, do czego w tym trybie organ nie jest uprawniony. W kwestii tej wypowiedział się m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 30 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 479/17 stwierdzając m.in., iż wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. polega na przeniesieniu danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów do treści zaświadczenia. Wydanie zaświadczenia jest niedopuszczalne, jeśli problematyka, której dotyczy żądanie strony, jest sporna. Zaświadczenie, z uwagi na jego specyfikę, nie służy rozstrzygnięciu sprawy, gdy przesłanki, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne, nie są jasne. Przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia nie obejmuje zatem kompetencji organu do orzekania w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, a sprowadza się jedynie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w dyspozycji organu. W związku z tym, organ może zaświadczyć tylko o tym, co w bezpośredni sposób wynika z dokumentów pozostających w jego dyspozycji, a które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego, ustawowych kompetencji. Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 K.p.a., spełnia jedynie pomocniczą i uzupełniającą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, co do faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela powyższe stanowisko. W świetle tego, zaświadczenie o samodzielności lokalu może być wydane jedynie wobec lokalu, który uzyskał pozwolenie na użytkowanie. Przepisy prawa budowlanego jednoznacznie określają zasady prowadzenia procesu budowlanego, w tym zakończenia budowy, z którym w tym wypadku wiąże się wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu. W ocenie Sądu nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty strony skarżącej, że doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów K.p.a. Analiza zgromadzonego przez organy materiału dowodowego oraz treści zaskarżonych rozstrzygnięć doprowadziła Sąd do przekonania, że organy należycie zebrały i rozpatrzyły wszystkie istotne w sprawie okoliczności. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. skargę oddalił.