II GSK 1279/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 984/17 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Gdańsku z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w G. na rzecz Dyrektora Pomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Gdańsku 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 8 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 984/17 oddalił skargę A. z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] czerwca 2017 r. ogłoszono postępowanie konkursowe poprzedzające zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej na okres [...] października 2017 r. – [...] września 2022 r. we wskazanym powyżej zakresie. Ogłoszenie określało wartość zamówienia na kwotę nie wyższą niż 2.924.996,55 zł na okres rozliczeniowy 1 października – 31 grudnia 2017 r. oraz określało maksymalną liczbę umów, które zostaną zawarte po przeprowadzeniu postępowania (25 umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej). W przedmiotowym ogłoszeniu wskazano przepisy dotyczące wymogów, jakie muszą być spełnione przez podmioty składające oferty. Jednocześnie wskazano, że oferty mogą składać pomioty będące świadczeniodawcami i spełniające wymagania określone m.in. w Zarządzeniu nr 18/2017/DSOZ Prezesa NFZ w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz Zarządzeniu nr 130/2016/DSOZ Prezesa NFZ w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzajach rehabilitacja lecznicza oraz programy zdrowotne w zakresie świadczeń - leczenie dzieci i dorosłych ze śpiączką. Wpłynęły 24 oferty, w tym A. z ograniczoną odpowiedzialnością w G. (dalej również jako: "A.. z o.o.", "spółka", "oferent", "strona skarżąca"). Wszystkie oferty zostały sprawdzone pod względem spełniania warunków formalnych. Braki formalne zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. Komisja konkursowa przeprowadziła weryfikacje złożonych ofert u siedmiu oferentów, którzy dotychczas nie posiadali zawartej umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z NFZ w zakresie, na który została złożona oferta. Z 24 ofert złożonych w przedmiotowym postępowaniu konkursowym do części niejawnej zakwalifikowano 23 oferty, które spełniały wymagania określone w aktach prawnych wskazanych w ogłoszeniu o postępowaniu. Jedna oferta została odrzucona. Komisja konkursowa, mając na względzie postanowienia § 15 ust. 1 - ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (Dz. U. 2014 r., poz. 1980 ze zm.) podjęła decyzję o przeprowadzeniu negocjacji ze wszystkimi oferentami zakwalifikowanymi do części niejawnej postępowania, to jest z 23 oferentami na 29 miejsc udzielania świadczeń. Następnie w dniu [...] sierpnia 2017 r. nastąpiło rozstrzygnięcie postępowania, w którym Komisja dokonała wyboru 18 oferentów w kolejności zgodnej z uzyskaną pozycją w rankingu końcowym, do wyczerpania wartości zamówienia określonej w ogłoszeniu. W postępowaniu nie wybrano 5 oferentów, w tym A. Sp. z o.o. w G. Od powyżej wskazanego rozstrzygnięcia A. Sp. z o.o. złożyła odwołanie. Spółka zarzuciła naruszenie art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1793 ze zm.; dalej również jako: "ustawa o świadczeniach") poprzez przeprowadzenie postępowania z naruszeniem zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców oraz z pominięciem zasad uczciwej konkurencji. Nadto zarzuciła naruszenie art. 148 wskazanej wyżej ustawy poprzez niewłaściwe stosowanie kryteriów wyboru ofert. Zdaniem spółki, w realiach konkursu nastąpiło nierówne traktowanie oferentów poprzez niedokonanie weryfikacji wszystkich złożonych ofert pod względem zgodności złożonych w nich oświadczeń ze stanem faktycznym w odniesieniu do wszystkich lokalizacji i miejsc udzielania świadczeń. W ocenie spółki mylnie oceniono ponadto dostępność świadczeń. Kwalifikacji w zakresie ceny dokonano z kolei z nieuzasadnionym zaokrągleniem kwoty, co prowadziło do naruszenia zasady określonej treścią załącznika nr 17 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1372 ze zm.; dalej również jako: "rozporządzenie w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert"). Decyzją z dnia [...] września 2017 r. Dyrektor Pomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Gdańsku oddalił odwołanie spółki podkreślając, że oferta została przyjęta do postępowania konkursowego, a jej ocena została dokonana według jednolitych dla wszystkich świadczeniodawców kryteriów oceny ofert. W uzasadnieniu decyzji organ odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu oraz pismach uzupełniających. Analizując zarzuty odnoszące się do przyznania spółce określonej punktacji za poszczególne kryteria niecenowe organ wskazał m.in., że spóła nie przedstawiła certyfikatu zarządzania jakością ISO 9001 obejmującego przedmiot ogłoszonego postępowania konkursowego. W zakresie czasu pracy zakładu oceniono również prawidłowo, że spółka nie spełnia zadeklarowanego warunku dodatkowo ocenianego badanego pytaniem ankietowym nr 1.2.3.6 cz. VIII formularza ankietowego. Z kolei dokonana przez Komisję konkursową analiza ciągłości realizacji świadczeń wykazała, że spółka nie realizowała umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie fizjoterapii ambulatoryjnej na obszarze miasta Gdańska nieprzerwanie od 10 lat. Obowiązująca w 2007 r. (do 31 grudnia 2007 r.) umowa nr [...] nie obejmowała swoim przedmiotem zakresu fizjoterapia ambulatoryjna. Wskazał przy tym, że przedmiotowe postępowanie konkursowe było ogłoszone w celu zakupu świadczeń w rodzaju rehabilitacja lecznicza, w zakresie fizjoterapia ambulatoryjna. W związku z tym, że obowiązująca w 2007 roku umowa nie obejmowała zakresu fizjoterapia ambulatoryjna, Komisja konkursowa uznała, że oferent nie spełnia warunku nieprzerwanej realizacji umowy od 10 lat w zakresie przedmiotu postępowania. Spółka złożyła w dniu [...] września 2017 r. do Dyrektora Pomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku spółka dołączyła zaświadczenie PRS Certyfikacja Biura Certyfikacji Systemów Zarządzania wydane w dniu [...] września 2017 r. Z treści zaświadczenia wynikało, że w poradni rehabilitacyjnej spółki wykonywane są świadczenia w zakresie lekarskiej ambulatoryjnej opieki rehabilitacyjnej oraz fizjoterapii ambulatoryjnej. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2017 r. Dyrektor Pomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2017 r. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że ponownie dokonał szczegółowej analizy wszystkich ofert złożonych w postępowaniu konkursowym nr [...] i podtrzymuje ustalenia faktyczne i prawne zawarte w zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2017 r. W skardze na wyżej opisaną decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. Sp. z o.o. w G. wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji Dyrektora Pomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem skargę oddalił uznając ją za niezasadną. Na wstępie Sąd I instancji przypomniał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Unormowania tego aktu dają podstawę powierzenia organom Narodowego Funduszu Zdrowia określenia warunków udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, a także sprawowania kontroli i nadzoru nad finansowaniem i realizacją tychże świadczeń, jak również są podstawą określenia zadań władz publicznych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń. Realizacja ustawowych obowiązków organów Narodowego Funduszu Zdrowia we wskazanych obszarach skonkretyzowana została przede wszystkim w dziale VI ustawy, zatytułowanym "Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami". Podkreślił przy tym, że ustawodawca stworzył bardzo sformalizowany tryb przeprowadzenia postępowania konkursowego w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Sąd wskazał, że zdaniem Komisji konkursowej, analiza ciągłości realizacji świadczeń przez spółkę w kontraktowanym zakresie, na kontraktowanym obszarze wykazała, że spółka nie realizowała umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie fizjoterapii ambulatoryjnej na obszarze miasta Gdańska, nieprzerwanie od 10 lat. Obowiązująca w roku 2007 (do 31 grudnia 2007 r.) pomiędzy spółką a Pomorskim Oddziałem Wojewódzkim NFZ umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nr [...] nie obejmowała swoim przedmiotem zakresu fizjoterapia ambulatoryjna. Przedmiotowe postępowanie konkursowe nr [...] było zaś ogłoszone w celu zakupu świadczeń w rodzaju rehabilitacja lecznicza, w zakresie fizjoterapia ambulatoryjna. W związku z tym, że obowiązująca w 2007 r. umowa nr [...] o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, nie obejmowała swoim zakresem fizjoterapii ambulatoryjnej, Komisja konkursowa uznała, iż oferent nie spełnia warunku nieprzerwanej realizacji umowy od 10 lat w zakresie przedmiotu postępowania. Zapatrywanie to zaaprobował w pełnej rozciągłości Dyrektor Pomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. Wobec takiego stanowiska organu sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 148 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dokonuje się według kryteriów wyboru ofert: 1) jakości, 2) kompleksowości, 3) dostępności, 4) ciągłości, 5) ceny - udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej. "Ciągłość" jest więc jednym z kryteriów porównania złożonych ofert świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu o zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Na mocy art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1290), z dniem 1 stycznia 2014 r. dodano do art. 5 ustawy o świadczeniach pkt 2a. W wyniku tej zmiany, stosownie do art. 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach, użyte w ustawie określenie "ciągłość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej" oznacza organizację udzielania świadczeń opieki zdrowotnej zapewniającą kontynuację procesu diagnostycznego lub terapeutycznego, w szczególności ograniczającą ryzyko przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej realizowanego na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w dniu złożenia oferty w postępowaniu w sprawie zawarcia umów. Ponadto uzyskiwanie dodatkowych punktów za realizację umowy o udzielanie świadczeń u dotychczasowego podmiotu znajduje swoje uzasadnienie w Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) i w wynikającym z art. 68 prawie do ochrony zdrowia, bowiem ważąc z jednej strony wynikające z art. 32 Konstytucji RP prawo do równego traktowania przez władze publiczne, ustawodawca gwarantuje pacjentom możliwość kontynuacji leczenia u dotychczasowego świadczeniodawcy, o ile zostanie wybrany do zawarcia umowy. W świetle więc literalnego brzmienia ww. definicji ww. kryterium "ciągłość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej" oznacza organizację udzielania świadczeń zapewniającą kontynuację procesu (diagnostycznego czy terapeutycznego), w szczególności poprzez ograniczenie ryzyka przerwania procesu leczenia realizowanego w dniu złożenia oferty. Tym samym ryzyko przerwania procesu leczenia pacjenta winien minimalizować świadczeniodawca prowadzący już to leczenie na podstawie uprzednio zawartej umowy. Za przyjęciem takiej interpretacji tego kryterium przemawia też uzasadnienie projektu wprowadzonej zmiany. Wskazano w nim, że kryterium "ciągłości" należy rozumieć jako organizację udzielania świadczeń opieki zdrowotnej zapewniającą ciągłość procesu diagnostycznego lub terapeutycznego oraz ograniczającą ryzyko przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń. Kryterium to premiować miało oferty świadczeniodawców realizujących umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Każda zmiana świadczeniodawcy udzielającego świadczeń opieki zdrowotnej zakłóca bowiem proces leczenia, a także skutkuje przerwaniem ciągłości kolejki oczekujących na udzielenie świadczenia. Oferta nowego świadczeniodawcy powinna być zatem lepsza, aby uzasadniać związane z jej wyborem zmiany (por. Sejm RP VII kadencji, nr druku 1785; www. sejm.gov.pl). W uzasadnieniu ww. projektu wyjaśniono ponadto, że zdecydowano się na wyszczególnienie podstawowych elementów wskazanych pojęć, które muszą być brane pod uwagę podczas procesu porównania ofert według wskazanych kryteriów. Sąd I instancji podzielił wyrażone już w orzecznictwie stanowisko, że cel kryterium "ciągłości" wiąże się z ograniczeniem ryzyka przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej realizowanego na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w dniu złożenia oferty w postępowaniu w sprawie zawarcia umów. Cel ten ma zatem na uwadze dobro pacjentów. Wagę interesu pacjentów trzeba uznać za proporcjonalną do pewnego uprzywilejowania świadczeniodawców zainteresowanych zawarciem umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej już świadczących te usługi. W rozpoznawanej sprawie, twierdzenia spółki, że powinna uzyskać za kryterium ciągłości punkty, ponieważ kryterium udzielania przedmiotowych świadczeń w zakresie fizjoterapia ambulatoryjna przez okres lat 10 zostało spełnione, w ocenie sądu nie może zasługiwać na uwzględnienie. Aby spełnić przedmiotowy warunek oferent winien był realizować na podstawie umowy z NFZ świadczenia w zakresie fizjoterapia ambulatoryjna, na obszarze miasta Gdańska nieprzerwalnie od 10 lat. Komisja konkursowa weryfikując powyższe brała pod uwagę okres od roku 2007. Analizując umowy zawarte ze spółką stwierdziła, że w roku 2007 realizowała ona umowę z Pomorskim Oddziałem Wojewódzkim NFZ w zakresach: lekarska ambulatoryjna opieka rehabilitacyjna (wyróżnik 1 i wyróżnik 2) oraz wzrost kosztów świadczeń zdrowotnych z tytułu ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o przekazaniu środków finansowych świadczeniodawcom na wzrost wynagrodzeń w rodzaju - REH. Natomiast udzielanie świadczeń w ramach umowy zawartej z NFZ w zakresie fizjoterapia ambulatoryjna spółka rozpoczęła dopiero od dnia 1 stycznia 2008 r. Komisja konkursowa prawidłowo uznała, że oferta spółki nie kwalifikuje tego podmiotu do spełnienia warunku dodatkowo ocenianego, to jest udzielania świadczeń w ramach danego zakresu i w ramach obszaru, którego dotyczy postępowanie na podstawie zawartej umowy nieprzerwalnie od 10 lat. Odnosząc się do zarzutu spółki, że w ramach zakontraktowanego zakresu świadczeń: lekarska ambulatoryjna opieka rehabilitacyjna w ramach umowy nr [...] sprawozdawane i finansowane były świadczenia realizowane w ramach fizjoterapii ambulatoryjnej, Sąd wskazał, że transparentnie wyrażoną wolą Pomorskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ podczas zawierania przedmiotowej umowy był zakup świadczeń, które winny być realizowane pacjentom tylko w ramach zakresu "lekarska ambulatoryjna opieka rehabilitacyjna". Świadczy o tym przedmiot zawartej ze stroną skarżącą umowy nr [...] (określony w jej § 1) oraz treść zaakceptowanego przez stronę skarżącą planu rzeczowo – finansowego (załącznik nr 1 do umowy), w którym jako kod zakresu świadczeń kontraktowanych w odniesieniu do wyróżników 1 i 2 (miejsc udzielania świadczeń) widnieje ten sam kod "05.1300.207.02". W załączniku nr 2 do wskazanej umowy wyróżniono z kolei stanowiące świadczenia sprawozdawane / rozliczane: - zakres świadczeń: 05.1300.207.02 lekarska ambulatoryjna opieka rehabilitacyjna; komórka organizacyjna: 7 poradnia rehabilitacyjna – rehabilitacja ambulatoryjna; - zakres świadczeń: 05.1300.207.02 lekarska ambulatoryjna opieka rehabilitacyjna; komórka organizacyjna: 9 poradnia rehabilitacyjna – rehabilitacja środowiskowa. W przedmiotowym załączniku strona skarżąca wskazała oddzielny harmonogram pracy personelu medycznego w ramach świadczeń rehabilitacyjnych (z wyróżnieniem danego zawodu/specjalności). W treści tego załącznika nie wskazano jakichkolwiek osób, które realizowałyby świadczenia w zakresie fizjoterapii ambulatoryjnej. Również w załączniku nr 3 do wskazanej powyżej umowy, określającym harmonogram pracy komórek organizacyjnych świadczeniodawcy widnieje "lekarska ambulatoryjna opieka rehabilitacyjna" oraz wskazany powyżej kod zakresu świadczeń "05.1300.207.02". Na tle wszelkich przedstawionych dokumentów Sąd podzielił zapatrywanie organu, który przekonująco i konsekwentnie wskazywał, że świadczenia fizjoterapeutyczne w roku 2007 mogły być realizowane przez podmioty, które w owym czasie zawarły z NFZ odrębne umowy w zakresie fizjoterapii ambulatoryjnej (w roku 2007 nazwa zakresu świadczeń kontraktowanych: fizjoterapeutyczne zabiegi ambulatoryjne z kodem świadczeń kontraktowanych "05.1310.208.02"). Ponadto, zgodnie z załącznikiem nr 1a do zarządzenia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 18 września 2006 r. w sprawie przyjęcia "Szczegółowych materiałów informacyjnych o przedmiocie postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz o realizacji i finansowaniu umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza", "lekarska ambulatoryjna opieka rehabilitacyjna" (kod zakresu świadczeń kontraktowanych "05.1300.207.02") mogła być realizowana jedynie jako "porada lekarska rehabilitacyjna" (z kodem świadczenia sprawozdawanego "5.11.00.0000001") albo "porada lekarska rehabilitacyjna w warunkach domowych" (z kodem świadczenia sprawozdawanego "5.11.00.0000002"). Z kolei "fizjoterapeutyczne zabiegi ambulatoryjne" (z kodem zakresu świadczeń kontraktowanych "05.1310.208.02") mogły być realizowane jako: - "porada fizjoterapeutyczna (z kodem świadczenia sprawozdawanego "5.11.00.0000003"); - "porada fizjoterapeutyczna w warunkach domowych (z kodem świadczenia sprawozdawanego "5.11.00.0000004"); - "zabieg fizjoterapeutyczny" (z kodem produktu według Katalogu zabiegów fizjoterapeutycznych w warunkach ambulatoryjnych i domowych); - "zabieg fizjoterapeutyczny w warunkach domowych" (z kodem produktu według Katalogu zabiegów fizjoterapeutycznych w warunkach ambulatoryjnych i domowych). W świetle treści powyższych dokumentów akcentowana w skardze i w dalszych pismach procesowych strony skarżącej rzeczywista realizacja zawartej umowy w sposób wskazany przez stronę skarżącą, jak i istniejąca w danym okresie struktura organizacyjna spółki - na tle punktowanej realizacji procesu leczenia świadczeniobiorców na podstawie zawartej umowy we wskazanym okresie - nie mogą rzutować na uznanie zasadności podniesionego w skardze zarzutu. Sąd I instancji podkreślił przy tym, że oceniając decyzje organów Narodowego Funduszu Zdrowia wydane już po zakończeniu fazy konkursowej nie ma on kompetencji do ustalania zakresu umowy łączącej stronę skarżącą z NFZ niejako w oderwaniu do przedstawionego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach. Wobec powyższego WSA uznał, że ocena oferty skarżącej spółki według kryterium ciągłości została dokonana zgodnie z prawem. Kolejnym elementem spornym, wpływającym na ostateczny wynik punktowy uzyskany przez spółkę, była ocena Komisji konkursowej odnośnie spełnienia warunku co do posiadania przez stronę skarżącą Certyfikatu zarządzania jakością ISO 9001. W ocenie Komisji konkursowej spółka nie przedstawiła certyfikatu wskazującego na spełnienie tego warunku we właściwym czasie. Z kolei zdaniem spółki, Komisja konkursowa przyjęła w sposób nieuprawniony, że złożony przez nią certyfikat zarządzania jakością ISO nie obejmował przedmiotu ogłoszonego postępowania konkursowego. Tymczasem, mając na uwadze realia sprawy Sąd wskazał, że Komisja konkursowa pismem z dnia [...] lipca 2017 r. wezwała spółkę do przedstawienia certyfikatu systemu zarządzania, spełniającego kryteria określone w § 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W sprawie jest bezspornym, że spółka dopiero do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dołączyła zaświadczenie wydane przez Polski Rejestr Statków Biuro Certyfikacji Systemów Zarządzania w Gdańsku (nr referencyjny dokumentu [...] z dnia [...] września 2017 r.) odnoszące się do treści przedstawionego w dniu 27 lipca 2017 r. certyfikatu. Mając na uwadze treść przedstawionego certyfikatu jak i to, że przedmiotem postępowania konkursowego było udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie fizjoterapii ambulatoryjnej, Komisja konkursowa uznała w sposób zasadny, że przedstawiony przez spółkę certyfikat nie potwierdzał spełnienia warunku dodatkowo ocenianego, określonego w § 6 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert. Co oczywiste, wymieniony w certyfikacie zakres nie mógł determinować uznania, że certyfikat potwierdza posiadanie ISO 9001 w zakresie fizjoterapii ambulatoryjnej. Sąd podkreślił, że przedmiotowe zaświadczenie zostało wydane w dniu [...] września 2017 r., zatem – na co słusznie zwrócił uwagę organ - po rozstrzygnięciu postępowania konkursowego. Na dzień wezwania przez Komisję konkursową do złożenia wyjaśnień w tym zakresie, spółka nie przedstawiła ww. zaświadczenia, gdyż nie była w jego posiadaniu. Tym samym oferent nie był w stanie potwierdzić Komisji konkursowej, że spełnia warunek dodatkowo oceniany. WSA ponownie zaakcentował, że postępowanie konkursowe jest postępowaniem sformalizowanym. Określone dla oferentów warunki muszą zostać spełnione najdalej na ostatni dzień składania ofert. Oferta musi zatem być aktualna w toku całego postępowania, poczynając od jej złożenia, aż do dnia rozpoczęcia obowiązywania umowy, co służyć ma konkretnemu celowi, a mianowicie stworzeniu możliwości jej zweryfikowania na odpowiednim etapie postępowania konkursowego. Odnosząc się do zarzutu spółki dotyczącego liczby punktów uzyskanych za kryteria cenowe WSA wskazał, że liczba punktów, jaką oferenci mogli uzyskać za kryterium jakim jest cena, obliczona została zgodnie z wzorem określonym w załączniku nr 17 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert. Zgodnie z załącznikiem nr 5 do ww. rozporządzenia (odnoszącym się do rehabilitacji leczniczej) maksymalna wartość punktowa jaka mogła zostać przyznana za kryterium cena to 10,000 punktów. Cena oczekiwana określona przez Pomorski Oddział Wojewódzki NFZ w postępowaniu konkursowym nr [...] wynosiła 1,05 zł. Biorąc pod uwagę powyższe organ stwierdził w sposób w pełni zasadny, że w przypadku wskazania w złożonej ofercie ceny: 0,95 zł liczba punktów wyliczona na podstawie powyższego wzoru wynosić musiała 9,762 punktów. W przypadku wskazania 0,94 zł liczba punktów wyliczona na podstawie powyższego wzoru wynosić musiała 10,238 punktów. Wskazując na powyższe wyliczenia jednoznacznie można było zatem stwierdzić, że podając w ofercie cenę 0,95 zł za punkt, strona skarżąca nie mogła uzyskać oczekiwanej maksymalnej liczby 10,000 punktów w ocenie oferty. Analiza przedstawionych Sądowi akt wskazuje ponadto, że strona skarżąca miała wgląd do akt postępowania, to jest do dokumentacji nadesłanej za pośrednictwem operatora pocztowego albo poczty elektronicznej, względnie złożonej osobiście. Sąd nie dopatrzył się również jakichkolwiek innych naruszeń przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka, zaskarżając go w całości, zarzucając mu, zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. – naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, to jest: a/ art. 148 ust. 1 pkt. 4 w związku z art. 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach przez przyjęcie, że trwająca nieprzerwanie od 2007 roku realizacja świadczeń z zakresu fizjoterapii ambulatoryjnej opłacana ze środków publicznych przez Narodowy Fundusz Zdrowia nie wyczerpuje przesłanek wskazanych w treści tego przepisu, uzasadniających przyjęcie, że ciągłość udzielanych świadczeń trwała nieprzerwanie przez lat 10 (w szczególności, gdy Dyrektor Pomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, zwanego dalej POW NFZ, nie zaprzecza, że świadczenia w zakresie fizjoterapii ambulatoryjnej były w tym okresie przez Skarżącego realizowane, a NFZ za nie płacił), b/ art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach poprzez przyjęcie, że nie naruszono zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, mimo iż z akt sprawy i prowadzonego postępowania wynika, że jedynie skarżąca spółka podlegała ocenie oświadczenia w zakresie ciągłości udzielania świadczeń i to bez należytej weryfikacji przedstawionych dowodów na okoliczność udzielania świadczeń w zakresie fizjoterapii ambulatoryjnej, na etapie postępowania Konkursowego Komisja Konkursowa nie miała dostępu do umowy zawartej na rok 2007, a także to, że załączniki do tej umowy POW NFZ wygenerował z systemu dopiero dla potrzeb postępowania sądowego; c/ art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach przez pominięcie przy rozpoznawaniu sprawy, że nie zastosowanie przez POW NFZ tego przepisu uprawniało skarżącą spółkę do uznania, że wszystkie udzielone przez nią informacje (w tym informacja o ciągłości udzielania świadczeń przez lat 10 oraz informacja o posiadaniu certyfikatu w zakresie objętym postępowaniem konkursowym) uznane zostały przez Komisję Konkursową za prawdziwe, co w istotny sposób wpłynęło na stan sprawy pozbawiając spółkę możliwości działania na wcześniejszym etapie postępowania konkursowego (to jest złożenia protestu); d/ art. 154 ustawy o świadczeniach w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez przyjęcie, że na etapie postępowania odwoławczego Spółka nie była uprawniona do skutecznego przedstawienia dowodu, że Komisja Konkursowa bezzasadnie odmówiła uznania certyfikatu zarządzania jakością ISO 9001:2008 złożonego w terminie w czasie trwania postępowania konkursowego za wyczerpujący wymagania, to jest nie przyjęcia, że certyfikat obejmujący swym zakresem świadczenia fizjoterapii ambulatoryjnej złożono w terminie, a później składane dokumenty miały jedynie wykazać, że Komisja nieprawidłowo dokonała jego oceny; e/ art. 142 ust. 5 w związku z art. 148 ust. 1 ustawy o świadczeniach oraz art. 7 i art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. przez przyjęcie, że dopuszczalne jest wybranie ofert bez prawidłowej oceny spełnienia kryteriów wskazanych w treści art. 148 ust. 1, to jest na podstawie błędnego założenia, że mimo wykonywania świadczeń z zakresu fizjoterapii ambulatoryjnej nie zachowano ciągłości udzielania tych świadczeń przez okres lat 10-ciu; f/ art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach oraz art. 134 tej ustawy przez przyjęcie, że domaganie się pisemnego potwierdzenia oferowanej ilości i ceny świadczeń (bez możliwości kontaktu w tej sprawie) wypełnia przesłanki twierdzenia, że przeprowadzono negocjacje, w szczególności w sytuacji, gdy z innymi oferentami prowadzone były ustne negocjacje - rozmowy, w czasie których strony mogły omówić swoje stanowisko i je zweryfikować; 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a/ art. 106 § 3 oraz § 5 ustawy p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez nie przeprowadzenie wnioskowanych przez skarżącego dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w zakresie ciągłości udzielania świadczeń fizjoterapii ambulatoryjnej przez okres lat 10-ciu, a równocześnie wbrew treści złożonych dokumentów, w oparciu o twierdzenia organu ustalenie, że umowa zawarta na rok 2007 pomiędzy stronami nie obejmowała świadczeń z zakresu fizjoterapii ambulatoryjnej, przy jednoczesnym twierdzeniu (str. 30 uzasadnienia), że Sąd nie posiada kompetencji do ustalenia zakresu umowy łączącej stronę skarżącą z NFZ; b/ art. 113 § 2 ustawy p.p.s.a. poprzez zamknięcie rozprawy w dniu 15 lutego 2018 r. z jednoczesnym zobowiązaniem pełnomocnika organu do przedstawienia w terminie 7 dni dokumentu wyjaśniającego dywersyfikację zakresu świadczeń w planie rzeczowo — finansowym stanowiącym załącznik nr 1 do umowy nr 11/000022/REH/2005/7 o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej - rehabilitacja lecznicza, a następnie przyjęcie jako dowód stanowiący podstawę rozstrzygnięcia pisma nie będącego na danym etapie postępowania dokumentem znanym stronom, w rozumieniu art. 113 § 2 p.p.s.a. c/ art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) w związku z art.141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zmianami) poprzez ustalenie stanu faktycznego sprawy odmiennie niż to wynika z jej akt administracyjnych, to jest przyjęcie, że załączony do akt certyfikat jakości nie spełniał wymagań konkursowych, podczas gdy został on wydany zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa i złożony w terminie. W związku z powyższym wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku stosownie do treści art. 185 § 1 p.p.s.a. i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie - na podstawie art. 188 p.p.s.a. - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, gdyż zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a zarzuty w niej zawarte nie są usprawiedliwione. Należy w pierwszej kolejności poddać analizie wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania w celu potwierdzenia, czy został prawidłowo ustalony stanu faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia przedmiotowego konkursu oraz, w dalszej kolejności, odniesienia się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, mających zastosowanie w tej sprawie. Organ odwoławczy, weryfikując odwołanie strony skarżącej od decyzji Dyrektora Pomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Funduszu Zdrowia oddalającej odwołanie skarżącej spółki od rozstrzygnięcie postępowania konkursowego, prawidłowo potwierdził ustalenie Komisji Konkursowej dotyczące liczby przyznanych ofercie skarżącego punktów, nie uwzględniając zarówno punktów za certyfikat jakości, jak również spełnienia dodatkowo punktowanego kryterium ciągłości świadczenia usług medycznych. Także nie powinno budzić zastrzeżeń wyliczenie punktów za zaoferowaną cenę za świadczone usługi. Zatem suma uzyskanych przez skarżącego punktów nie pozwalała na zakwalifikowanie jego oferty do udziału w zawarciu umowy o świadczenia w przedmiotowym konkursie. Organ dokonał powyższych ustaleń na podstawie dokumentów przedstawionych przez skarżącego, znajdujących się w aktach postępowania administracyjnego. Dokumenty te co do ich treści nie budziły wątpliwości, a różnice zdań pomiędzy organem rozpoznającym odwołanie, a stroną skarżącą dotyczyły interpretacji tych dowodów w postaci dokumentów, i zastosowania w oparciu o nie przepisów konkursowych (wykonawczych i regulaminowych). Sąd I Instancji nie naruszył zarzuconych mu przepisów procesowych, akceptując ustalenia faktyczne zaskarżonej decyzji i odpierając zarzuty skargi. Przede wszystkim prawidłowo stwierdził, że organ przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób należyty i odniósł się do dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, co nie oznacza, że ocenił je zgodnie z rozumieniem i oczekiwaniami strony skarżącej. Dotyczy to dwóch dokumentów: certyfikatu jakości i wcześniejszej umowy na świadczenia z zakresu rehabilitacji leczniczej. Przechodząc do konkretnych zarzutów procesowych należy stwierdzić, że to pierwszy z nich zarzut naruszenia art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a oraz 145 § 1 pkt.1 lit.c w zw. z art.141 § 4 p.p.s.a i art. 1 § 1 i 2 p.u.s.p. pozbawiony jest podstaw, gdyż sprowadza się do odmiennego rozumienia przez skarżącego zakresu wcześniejszych kontraktów strony skarżącej, składających się na 10 letni okres ciągłości świadczonych usług. Organy NFZ ustaliły, że poprzednia umowa zawarta przed 2008 r. nie obejmowała zakresu przedmiotowego konkursu, dotyczyła rehabilitacji leczniczej, a nie fizjoterapii ambulatoryjnej. Powyższe ustalenie oparł na treści umowy nr.11/000022/REH/2005/7 o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej – rehabilitacja lecznicza w brzmieniu obowiązującym w 2007 r. Dlatego też ustalenie braku spełnienia kryterium ciągłości 10 letniego okresu świadczenia usług w zakresie fizjoterapii ambulatoryjnej w ramach umów z NFZ i ubezpieczenia społecznego, odpowiadających zakresowi świadczeń medycznych ogłoszonego konkursu usług medycznych o ściśle określonych kodach, nie mogło być skutecznie kwestionowane przez skarżącego. Sąd I Instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał i szczegółowo omówił różnice zakresów świadczeń określonych w umowie zawartej i realizowanej przed 1 stycznia 2008 r., a kolejną umową, której okres trwania podlegał zaliczeniu do kryterium ciągłości świadczenia usług opieki zdrowotnej objętych przedmiotowym konkursem, powołując się na dowody w postaci załączonych dokumentów. Nie zachodzi zatem konieczność powtarzania obszernych rozważań tego Sądu, które doprowadziły do konkluzji, że brak było przesłanek do uznania spełnienia kryterium ciągłości. Jedynym kontrargumentem skarżącego przeciwko powyższym ustaleniom był zarzut, że organ nie uwzględnił do kryterium ciągłości realizowania w ramach ubezpieczenia społecznego umowy w 2007 r. świadczeń z zakresu fizjoterapii ambulatoryjnej, które jego zdaniem wchodziły w zakres rehabilitacji leczniczej objętej tą umową i które faktycznie wykonywał. Skoro organy zasadnie przyjęły, że umowa w 2007 r. nie obejmowała zakresu przedmiotowego konkursu, to nawet faktyczne świadczenie w spornym okresie usług wchodzących w zakres określony obecnym konkursem (poza ramami ubezpieczenia i wcześniejszej umowy) nie pozwalało na uwzględnienie tych świadczeń do premiowanego kryterium ciągłości. Kolejny zarzut procesowy naruszenia przepisu art. 113 § 2 p.p.s.a przede wszystkim nie zawiera wskazania, jaki ewentualny wpływ na wynik sprawy miałoby naruszenie powyższego przepisu. Przepis ten dotyczy zamknięcia rozprawy i możliwości przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentu, znanego stronom po zamknięciu rozprawy, jeśli sąd uzna za zbyteczne przeprowadzenie rozprawy co do tego dowodu. Sąd I Instancji nie naruszył tego przepisu jeśli uznał, że przeprowadzenie rozprawy co do załącznika nr 1 do umowy znanego stronom jest zbyteczne. Brak jest również argumentów, że rzekome naruszenie tego przepisu miało wpływ na wynik sprawy. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 p.u.s.p. poprzez ustalenie, że załączony do akt certyfikat jakości nie spełniał wymagań konkursowych, gdy został on wydany zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami, należy stwierdzić, że organ odwoławczy, a następnie Sąd I instancji oceniły, że przedstawiony przez skarżącego certyfikat jakości ISO 9001.2008 nie potwierdzał spełnienia warunku dodatkowego określonego w § 6 rozporządzenia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert. Zasadniczym powodem negatywnej oceny certyfikatu o nr. referencyjnym dokumentu [...] z dnia [...] września 2017 r. był jego zakres, który nie obejmował fizjoterapii ambulatoryjnej, a w dalszej kolejności złożenie go po terminie. Skarżący nie wskazuje, na jakiej podstawie opiera twierdzenie, że ze złożonego przez niego dokumentu – zaświadczenia (certyfikatu) opisanego wyżej wynika, że posiadał on na dzień składania ofert certyfikat jakości ISO na świadczenie opieki zdrowotnej w zakresie fizjoterapii ambulatoryjnej, bez względu na termin złożenia tego dokumentu. Nie można zatem zanegować ustaleń organu odwoławczego, dokonanych w oparciu o złożony dokument – zaświadczenie właściwej instytucji certyfikującej jakość, że skarżący nie posiadał odpowiedniego certyfikatu jakości na świadczenie usług medycznych z zakresu fizjoterapii ambulatoryjnej i dlatego nie przyznano mu punktów za posiadanie certyfikatu jakości. Kolejny zarzut procesowy dotyczył naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt.1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 1. § 1. I 2 p.u.s.a. poprzez ustalenie stanu faktycznego, odmiennie niż to wynika z akt administracyjnych, również jest pozbawiony całkowicie podstaw, gdyż Sąd I Instancji zaakceptował prawidłowo ustalony stan faktyczny, i to potwierdzenie ustaleń zawartych w kwestionowanej decyzji organu należycie uzasadnił, w żadnym stopniu nie naruszając przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd odniósł się również do zarzutu ustalenie liczby punktów za cenę oferowanych przez skarżącego usług i wyliczenie tych punktów nie budzi wątpliwości. Brak zatem było podstaw do przyznania skarżącemu maksymalnej liczby 10 punktów za cenę usług. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przy przyjęciu, że postępowanie konkursowe w tej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie przepisami, a ustalony w wyniku tego postępowania stan faktyczny w postaci listy punktacyjnej poszczególnych uczestników konkursu był prawidłowy, a w konsekwencji odwołanie skarżącego nie zawierało usprawiedliwionych zarzutów, to zastosowanie zarzucanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego przez Sąd I Instancji nie budzi zastrzeżeń. Dlatego też brak było podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego w jakiejkolwiek postaci. Przede wszystkim nie można zarzucać naruszenia prawa materialnego poprzez błędne ustalenia faktyczne, a nie błędną wykładnię przepisów lub niewłaściwe ich zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego. Pierwszy zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczył przepisu art. 148 ust.1 pkt. 4 w zw. z art. 5 pkt. 2a ustawy o świadczeniach polegający na nieprzyjęciu spełnienia kryterium ciągłości 10 lat świadczenia tożsamych usług został szczegółowo wyjaśniony od strony ustaleń faktycznych przy omawianiu zarzutów procesowych. Skoro zostało ustalone, że skarżący nie spełnił tego kryterium z powodu braku okresu 10 lat ciągłości w kontraktowaniu określonego zakresu usług (brak tożsamości zakresów poszczególnych umów), to nie mógł naruszyć powyższego przepisu art. 148 ust. 1 pkt 4 ustawy, gdyż warunek ciągłości nie został spełniony z przyczyn wyjaśnionych szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia przepisu art. 134 ust. 1 ustawy poprzez przyjęcie, że nie naruszono zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, mimo iż z akt sprawy wynika, że jedynie skarżąca spółka podlegała ocenie w zakresie ciągłości udzielania świadczeń, to należy stwierdzić, że weryfikacja tego oświadczenia doprowadziła do rezultatu negatywnego dla skarżącego z powodu braku 10 letniej ciągłości w zakresie przedmiotowego zakresu świadczeń fizjoterapii ambulatoryjnej, a skarżący nie odnosi się do innych świadczeniodawców. Nie może również strona skarżąca skutecznie zarzucać naruszenie przepisu art. 149 ust. 1 pkt. 2 ustawy o świadczeniach przez pominięcie przy rozpoznaniu sprawy, gdyż przepis w tej sprawie nie miał w ogóle zastosowania. Oferta skarżącego nie została odrzucona z powodu nieprawdziwych danych, o czym mówi cytowany przepis. Skarżący nie został uwzględniony przy rozdziale kontraktu z uwagi na uzyskanie niewystarczającej ilości punktów. Natomiast informacje udzielane w konkursie przez skarżącego jako oferenta nie były nieprawdziwe, tylko nie wypełniały one kryteriów, których spełnienie wymagane było w tym konkursie. Zarzut naruszenia przepisu art. 154 ustawy o świadczeniach w zw. z § 6 Rozporządzenia Ministra Zdrowia (w polegający) w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielaniu świadczeń opieki zdrowotnej przez przyjęcie, że na etapie postępowania odwoławczego Spółka nie była uprawniona do skutecznego przedstawienia dowodów, i że Komisja Konkursowa bezzasadnie odmówiła uznania certyfikatu jest nietrafny, gdyż z tych przepisów nie wynika, aby można brakujące kryteria wypełnić po zakończeniu konkursu, w tym przypadku dotyczyło to uzyskania nowego certyfikatu jakości. Organy oceniły złożony przez skarżącego w postępowaniu konkursowym jego aktualny certyfikat jakości i nie było podstaw do żądania innych dowodów. Kolejny zarzut skarżącej spółki naruszenia prawa materialnego a mianowicie przepisów art. 142 ust. 5 w zw. z art. 148 ust 1 ustawy oświadczeniach oraz art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez przyjęcie, że dopuszczalne jest wybranie ofert bez prawidłowej oceny spełnienia kryteriów wskazanych w treści art. 148 ust.1, jest całkowicie nietrafny z następujących względów. Po pierwsze, naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną wykładnie przepisów lub ich niewłaściwe zastosowanie, a ten zarzut, jak szereg poprzednich, opiera się na rzekomo błędnych ustaleniach faktycznych, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Dlaczego nie uwzględniono wobec skarżącej spółki kryterium ciągłości - zarówno organy jak i Sąd I instancji bardzo szczegółowo wyjaśniły i te ustalenia nie budzą wątpliwości. Ostatni zarzut naruszenia art. 142 ust 6 oraz art. 134 ustawy o świadczeniach, przez domaganie się pisemnego potwierdzenia oferowanej ilości i ceny świadczeń nie zasługiwał na głębszą analizę, gdyż brak jest jakichkolwiek ustaleń, że Komisja Konkursowa w tym konkursie prowadziła z niektórymi oferentami negocjacje cenowe z wyłączeniem skarżącego, a ponadto w tej sprawie nie miała ona obowiązku, na podstawie art. 142 ust 6 ustawy, prowadzenia tych negocjacji. Natomiast miała ona obowiązek przyznać odpowiednią ilość punktów skarżącemu za oferowaną cenę usług. Brak jest także innych argumentów w tym zarzucie o naruszeniu zasady równego traktowania uczestników konkursu i prowadzenia postępowania z poszanowaniem uczciwej konkurencji (art. 134 ust. 1 i 2 ustawy świadczeniach). Skarżący nie wykazał, aby został inaczej potraktowany niż pozostali świadczeniodawcy, ubiegający się o udzielenie świadczeń w przedmiotowym konkursie, również przy weryfikacji dowodowej ofert. Skoro wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione, to brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.